„Rozpoczął się festiwal poezji, teatru, muzyki i literatury w Muzeum Jana Kochanowskiego w Czarnolesie”
„Mam 30 lat. Kiedy wyjeżdżałem, miałem 27. Niczego nie straciłem. Nie miałem ani mieszkania, ani samochodu, tylko kilka swetrów z second-handu i gitarę, na której i tak nie nauczyłem się grać. Ale potrafię sobie wyobrazić, jak trudno jest aktorom, którzy mieli głośne nazwisko, mieszkanie, dorobek, majątek, a na emigracji stali się nikim”
„Mówił, że aktor, który traci dar dziwienia się, jest skończony. Słynął z charyzmy i pracy z najgłośniejszymi reżyserami. Wczoraj Teatr Narodowy w Warszawie poinformował o śmierci Jana Frycza. Ceniony aktor zmarł 15 sierpnia w wieku 72 lat”
„Rozmawiałem z nim krótko, kilka razy, a jednak czułem, jakbym go znał. W końcu, od kiedy pamiętam, mój teatr to był również Jan Frycz. Jego barwa, siła, delikatność – nie do podrobienia”
„To nie jest recenzja ani tekst krytyczny – nie czuję się w roli, by takowy pisać. Natomiast od Przemysława Czaplińskiego nauczyłam się ciekawości nie opinii czy ocen, lecz tego, co się w tekście/dziele widzi. Zatem opisałam kilka rzeczy, które zobaczyłam”
„Marcin Hałaś uważa, podobnie jak profesor Stanisław Sł. Nicieja, autor monumentalnej Kresowej Atlantydy, że historia to nie tylko wydarzenia, ale i losy pojedynczych jednostek. Stąd sylwetki ludzi związanych z Pyrlikiem, Wiatykiem i festiwalem Mulimare, a dziś rozrzuconych po całym świecie lub zmarłych, jak Adam Kaczorowski, marynarz, który zginął podczas wojny w Wietnamie czy samobójca Roman Czubak, twórca Wiatyku, jego reżyser, autor, aktor i kierownik artystyczny”
„Doświadczenie dyrekcji upewniło mnie, że niezależność artystyczna w publicznej instytucji kultury to szkodliwy mit. Ludziom się wydaje, że walka polityczna rozgrywa się na scenie, tymczasem ona już dawno rozegrała się na zapleczu”
„Niektórym mógł wydawać się zbyt przebojowy, ale tak naprawdę miał gołębie serce. Mówił i żył tak jak czuł. I nie poddawał się łatwo. Andrzej Beya-Zaborski zmarł 11 sierpnia po długiej chorobie. Miał 75 lat, a w świadomości widzów teatralnych i filmowych, a przede wszystkim studentów, współpracowników, przyjaciół i bliskich zapisał się jako ktoś, kogo brak jest niebywale dotkliwy”
„Refleksjowanie (coś więcej niż snucie refleksji, a zarazem coś mniej niż chęć stawiania diagnoz) o młodym polskim teatrze, procesach i przedstawieniach tworzonych przez twórców urodzonych po 1990 roku, w roku 2026 nie może odbyć się bez określenia ogólnych cech rzeczywistości, w której znajduje się teatr”
„W październiku pożegnamy się ze Śmiercią i dziewczyną, potem z Kurą na plecach, a następnie z kolejnymi tytułami, co zostanie rozłożone na półtora roku. Co symboliczne, zamknę teatr w momencie, w którym osiągniemy piętnastolecie działalności”
„Dzięki wojnie, poniekąd, Ukraińcy uświadomili sobie, że są niepodległym narodem z wyjątkową kulturą”
„Był jednym z pierwszych idoli rodzącej się właśnie kultury masowej. W 1942 r. na jego koncert w nowojorskiej Madison Square Garden przyszło 40 tys. ludzi. W tym samym roku przekazał 100 tys. USD na Fundusz Pomocy Polsce. 15 sierpnia 1966 r. zmarł tenor Jan Kiepura – miał 64 lata”
„Jest paradoksem mojego zawodowego losu, że dziś jestem kojarzony bardziej z recenzjami filmowymi niż ze sztukami”
„Z roku na rok rozrasta się program, liczba zaangażowanych instytucji i gwiazd, które w czerwcu odwiedzają Częstochowę”
„Castellucci buduje spektakl z często używanych przez niego elementów. Oprócz nagości jest więc ogień i oblepiająca ciało ziemia, a także żywe zwierzęta. Tym razem pojawia się wilk, którego obłaskawił Franciszek oraz paw – w średniowiecznym chrześcijaństwie symbol nieśmiertelności. A po śmierci Franciszka na pustej scenie pozostaje stadko owiec”
„W jubileuszowym sezonie 2025/26 – obchodziliśmy XXX-lecie istnienia ADiT-u – poprosiłam o relacje indywidualne naszych agentów, dzięki którym sezon był bardzo intensywny. Podzielę się jednak na wstępie kilkoma ogólnymi informacjami z własnej perspektywy”
„Wolni Kupałowcy. Teatr narodowy na wygnaniu Iriny Lappo to książka, którą można i należy czytać z różnych perspektyw. Najbardziej oczywista – to spojrzenie na nią jako na kronikarski zapis białoruskiego życia teatralnego po 2020 roku”
„Trudno mi wskazać premierę filmową z ostatnich lat, która wywołałaby tak duże poruszenie jak Odyseja Christophera Nolana. Nic dziwnego, mówimy o fundamentalnym dla kultury Zachodu tekście i o adaptacji, której kampanię marketingową od początku napędzały kontrowersje – w większości naciągane i biorące się z niekończącej się wojny kulturowej”
„Ważne jest, by rozwijać się artystycznie, ale i utrzymać dobre relacje w rodzinie, by w szacunku i miłości wychować dzieci, co jest trudne i wcale nieoczywiste – to dewiza Les Femmes Opera: Emilii Osowskiej, Natalii Krajewskiej-Kitowskiej i Joanny Sobowiec-Jamioł. Zespół świętuje w tym roku 15 urodziny”
„Szczególnie zależy nam na docieraniu z kulturą wysoką do mniejszych miejscowości, gdzie dostęp do opery czy dużych koncertów symfonicznych siłą rzeczy jest mniejszy. Tyle że nie chcemy przywozić tam „produktu zastępczego”, jakiegoś uproszczonego programu na wyjazd. Chcemy zrobić wydarzenie, dla którego Dobra i właśnie te ruiny są właściwym miejscem”
„Czy aktor ma prawo mówić własnym głosem, kiedy schodzi ze sceny? O wolności słowa, prawie artysty do obywatelskiej opinii i o tym, dlaczego aktor nie przestaje być obywatelem tylko dlatego, że jest aktorem”
„Kiedy w pierwszym roku uruchamialiśmy niektóre produkcje, usłyszałem, że będę ekskomunikowany. Ze smutkiem konstatuję, że nadal nie jestem. Publiczność oczekuje oprócz rozrywki również poważnej rozmowy. I budowania przestrzeni, która wychodzi poza polaryzację, ogarniającą już chyba wszystkie sfery życia publicznego”
„Chcę odwoływać się do wartości, ale forma musi być nowoczesna. Mnie to rajcuje. „Gen wolności” to performans, forma trochę koncertowa, mam nadzieję, że pozwalająca wyjść poza bańkę ludzi zainteresowanych martyrologią”
„Wspieranie współczesnej dramaturgii białoruskiej nie powinno być dzisiaj postrzegane wyłącznie jako gest solidarności z twórcami i twórczyniami funkcjonującymi w warunkach represji. To inwestycja w różnorodność europejskiej kultury oraz w jej zdolność do rozpoznawania nowych form przemocy politycznej”
„Julian Tuwim nazwał go Homerem warszawskiej ulicy i warszawskiego Jęzora. Nigdy nie używał słów wulgarnych, które dziś są publicznie powszechne, nawet w ustach luminarzy świata kultury i polityki”
„Dwudziestolecie festiwalu prowokuje właśnie do takiego namysłu. Kuratorzy stają przed niełatwym zadaniem: jak świętować, nie popadając w egzaltację i samozadowolenie? ”
„To był bardzo dobry przegląd polskiego teatru. Dzień świstaka pt. Hamlet okazał się zaskakującą podróżą. Na zakończenie obejrzeliśmy Hamleta z Teatru Powszechnego im. Zygmunta Hubnera w adaptacji i reżyserii 26-letniego Kamila Kozy Białaszka”
„Komisja konkursowa, po przeprowadzeniu postępowania konkursowego, nie wyłoniła kandydata, który spełnił oczekiwania Komisji w zakresie całościowej wizji funkcjonowania i rozwoju Lubuskiego Teatru w Zielonej Górze i który dawałby najlepszą gwarancję skutecznego kierowania, zarządzania instytucją kultury oraz realizacji celów statutowych”
„To, co się działo w ostatnim roku, było dla mnie dziwne, szkodliwe dla mnie i innych osób. Prawo, na podstawie którego funkcjonują instytucje kultury, nie jest doskonałe, skoro mogą się dziać takie rzeczy. Coś nie gra w systemie”
„W Muzeum Sztuki Współczesnej MOCAK w Krakowie w ramach stałej ekspozycji prezentowana jest interaktywna instalacja reżysera Krystiana Lupy Live Factory 2, zbudowana na bazie scenografii do jego sztuki Factory 2 z 2008 roku, której koncepcja nawiązuje do warholowskiej pracowni”
„Choć strategie młodych reżyserów są różne, łączy ich kilka wyraźnych cech: koncentracja na doświadczeniu jednostkowym, zainteresowanie przemocą i cielesnością, odchodzenie od klasycznej dramaturgii oraz budowanie wyraźnych, rozpoznawalnych estetyk”
„Na planie do obowiązków charakteryzatorki należało pilnowanie, aby aktor wyglądał perfekcyjnie, tak jak wymagał tego scenariusz. Stało się za kamerą i śledziło każdy ruch. Przed każdym ujęciem była generalna poprawka”
„Na miejskich placach i skwerach można było spotkać nie tylko artystów czerpiących z bogatej tradycji teatru jarmarcznego: kuglarzy, akrobatów i szczudlarzy, ale i tancerzy oraz aktorów dramatycznych.”
„Biografia aktora czy aktorki jest zawsze próbą zmierzenia się z paradoksem. Z jednej strony ma przybliżyć człowieka, z drugiej – uświadamia, jak wiele pozostaje poza zasięgiem dokumentów, wywiadów i cudzych wspomnień. Marta Górna w książce „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” świadomie podejmuje to ryzyko ”
„Kultowy serial wraca po dekadzie, widzowie nie mogą się już doczekać premierowego odcinka nowej serii. Hadziuk, czyli znakomity śląski aktor, Bogdan Kalus zapewnia, że widzowie się nie zawiodą, a scenariusz jest świetny. Zapewnia, że nie zabraknie tak uwielbianej ławeczki, w zmienionym przez życie, ale doborowym składzie”
„7 sierpnia 1991 roku zmarła Kalina Jędrusik – aktorka, symbol seksu, ale przede wszystkim kolorowy ptak, który wyróżniał się w peerelowskiej szarzyźnie. Kiedy kolorowy ptak wyleci z klatki, zostanie natychmiast zadziobany przez szare – mówiła o sobie artystka”
„Teatr nie potrzebuje zgodności poglądów, lecz uczciwego sporu. Problem zaczyna się wtedy, gdy zamiast dyskutować z argumentami, podważa się prawo krytyka do ich formułowania ”
„Na ulicy w Hajnówce mieszkańcy zatrzymują mnie i dziękują za Wertep. I proszą, żebyśmy opiekowali się Hajnówką, opiekowali się nimi! To są dla mnie fantastyczne zaskoczenia poziomem akceptacji tego, co robimy tu artystycznie”
„Jest pierwszej marki opowiadaczem, narratorem, świetnym prozaikiem – pisał o nim Paweł Huelle. 5 sierpnia 1931 roku urodził się Janusz Majewski, reżyser i scenarzysta – twórca m.in. C.K. Dezerterów, Zaklętych rewirów i Lekcji martwego języka – a także pisarz”
„Aleksandra Konieczna ma na koncie ponad sto ról, trzy Orły i kreacje, które zapisały się w historii polskiego kina”
„Przez dwa miesiące śpiewała w słynnej paryskiej Olimpii, dostała propozycję przedłużenia tego kontraktu – ale jej nie przyjęła”
„Inscenizacja arcydramatu w Narodowym nie zaskakuje. Englert nie lubi błyskotek i udziwnień, jest jednym z ostatnich obrońców rzemiosła i szacunku dla autora”
„1 sierpnia 1944 roku wśród tysięcy mieszkańców Warszawy, którzy odpowiedzieli na rozkaz rozpoczęcia Powstania, znaleźli się również aktorzy i aktorki. Jedni walczyli w oddziałach Armii Krajowej, inni pełnili służbę jako łączniczki i sanitariuszki”
„Trzydziesta edycja Międzynarodowego Festiwalu Szekspirowskiego okazała się czymś więcej niż jubileuszem jednej z najważniejszych imprez teatralnych w Polsce. Była próbą uchwycenia momentu, w którym współczesny teatr ponownie definiuje swoją relację z Szekspirem”
„Dramaty Havla to literackie laboratoria, w których pisarz przeprowadza eksperymentalne doświadczenia społeczno-psychologiczne z wykreowanymi przez siebie systemami autokratycznymi lub autorytarnymi”
„Pożegnanie z kolejną z bohaterek moich Aktorek. Mieszkała z Andrzejem Kondratiukiem na Ochocie wtedy jeszcze. Mieszkanie, gołębie, chleb z solą, masło, wino. Jeszcze wszystko było dobrze. I pamięć Pani Igi i złość na tę pamięć, że wcale nie chce dobrych rzeczy, tylko jakoś to koślawo idzie, źle, nie tak”
„Sezon urlopowy sprzyja nie tylko wypoczynkowi, ale i poznawaniu nowych miejsc związanych z historią, ze specyfiką odwiedzanych miejsc”
„Kiedy myślę o Pinie Bausch, nie przychodzą mi do głowy daty ani kolejne premiery. Pamiętam przede wszystkim obrazy. Ludzi zagubionych pośród krzeseł. Mokrą scenę, po której poruszają się ostrożnie, jakby każdy krok mógł zmienić ich los. Kobiety i mężczyzn próbujących odnaleźć się w świecie pełnym pragnień, lęków i wzajemnych nieporozumień”
„Myślę, że widzowie czują tę radość, że robię to, co robię, i że nie uciekam przed kontaktem. Nauczyłem się, że jeśli ktoś biegnie za mną ulicą i woła proszę pana!, to się zatrzymuję, nawet gdy się śpieszę”
„Twórcy i twórczynie tego nurtu w mniej lub bardziej uproszczony sposób podporządkowują logikę przedstawienia logice terapii psychoterapeutycznej – jej porządkowi, dynamice i językowi, co prowadzi do przekształcenia sceny w bezpieczną przestrzeń quasi-terapeutyczną”
„Andrzej Kondratiuk nie zrobiłby swoich ostatnich filmów, gdyby nie było przy nim Igi”
„Jasne, że w teatrach najważniejsze są spektakle i takich, które warto przywołać, było w tym sezonie wiele. Jednak mam poczucie, że to nie tworzenie rankingów, który z teatrów miał lepszy czy gorszy okres, jest dziś decydujące”
„Wielkie nazwiska mają to do siebie, że łatwo stają się głównym tematem wieczoru. Publiczność przychodzi dla gwiazdy, media piszą o gwieździe, a muzyka bywa jedynie pretekstem. Tymczasem po koncercie Lang Langa na Centralnym Placu Muzyki wracałem z przekonaniem, że wydarzyło się coś odwrotnego. Chiński pianista nie zawładnął Beethovenem. Pozwolił przemówić jego muzyce”
„Wiem, że wciąż odrabiam postawione sobie na początku tej zabawy zadania domowe – przez, okazuje się, dwie dekady! – jeżdżąc, szukając, oglądając, podpatrując i przywożąc, co tylko się uda Państwu zaprezentować. Patrząc na tegoroczną edycję zakładam, że Państwa szalone tańce z Panoramą na starcie i dwa pełne Teatry Muzyczne na finale, są jakimś probierzem tego, że Państwa ta zabawa wciąż interesuje”
„Maja Rybicka i Jakub Matwiejczyk - odtwórcy tytułowych ról w musicalu Piękna i Bestia – ostatniej premierze sezonu – u progu urlopu rozmawiali z członkami Płockiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru. Spotkanie odbyło się na Scenie Kameralnej im. Jana Skotnickiego”
„Wydaje mi się, że komediowość – i nie mówię o farsach, które są komedią omyłek – osiąga się poprzez kontekst, w jakim funkcjonują bohaterowie. Tak konstruujemy nasz spektakl”
„Iliada i Odyseja opowiadają o problemie, który w czasach Homera był bardzo ważny i który znowu takim się staje. A chodzi o niebezpieczeństwa wiążące się z funkcjonowaniem w społeczności ludzi równych w zetknięciu z ambicjami jednostek, które wyrastają ponad innych”
„Tango Jarockiego w Teatrze Narodowym to jeden z tych spektakli, po których wychodzi się z przekonaniem, że klasyka nie potrzebuje uwspółcześniania na siłę. Wystarczy dobrze usłyszeć autora. Mrożek napisał dramat o buncie, który bardzo łatwo może przerodzić się w nową formę zniewolenia. Trudno oprzeć się wrażeniu, że kolejne pokolenia wciąż odnajdują w nim własne doświadczenia”
„Nieczęsto zdarza się, by koncertowe wykonanie opery wywoływało emocje porównywalne z pełnowymiarowym spektaklem scenicznym. Tymczasem niedzielna Tosca Giacoma Pucciniego, wykonana na Placu Centralnym u stóp Pałacu Kultury i Nauki w ramach festiwalu Centralny Plac Muzyki, udowodniła, że o sile opery decydują przede wszystkim muzyka i artyści”
„3 sierpnia w Muzeum Powstania Warszawskiego odbędzie się premiera spektaklu Było niegorąco w reżyserii Aleksandry Bielewicz. Lista przedstawień teatralnych, które do tej pory wpisane były w obchody zrywu z 1944 r., jest długa i, niestety, w wielu przypadkach skandaliczna. Jak będzie tym razem?”
„Są aktorzy, których pamięta się przede wszystkim z jednej wielkiej roli. Są też tacy, których obecność na scenie staje się gwarancją jakości, niezależnie od tego, czy powierzono im rolę pierwszoplanową, czy pozornie epizodyczną. Do tej drugiej grupy bez wątpienia należy Maria Ciunelis, obchodząca dziś [28 czerwca 2026 roku – przyp. redakcji e-teatr.pl] urodziny aktorka Teatru Ateneum”
„Początkowo planowałam, że Elżbietę Batory zagra Tilda Swinton. Isabelle Huppert miała jej partnerować, jednak okazało się, że bardziej interesuje ją postać krwawej hrabiny. To dość nietypowa dla niej kreacja”
„Gran Partita, Serenada B-dur, to przykład mozartowskiej powściągliwości i lekkości połączonych z ogólną logiką oraz proporcjonalnością konstrukcji. Dzięki niej Amfiteatr w warszawskich Łazienkach Królewskich rozbrzmiewa prawdziwą poezją, która intensywne uczucia zamyka w formalne, najczystsze rymy i rytmy”
„Obejrzałem przez ten rok niestety niewiele przedstawień, tylko 169 (nie wszystkie w całości, bo nie zawsze dało się zdzierżyć, ale - jak wychodzę w połowie to nie piszę połowicznej recenzji, nie piszę wcale), z najgłośniejszych premier - nie udało mi się zobaczyć katowickiego i krakowskiego Hamleta, nie załapałem się też na Moralność pani Dulskiej w TN i – na ogólnie chwalonego Eksa w Ateneum ”
„Gniew bogów wzburzył wody wokół sceny cudownego Amfiteatru w Łazienkach Królewskich w Warszawie. Idomeneo Wolfganga Amadeusza Mozarta Polskiej Opery Królewskiej to przewrotna finta reżysera Marka Weissa”
„Zgodnie z maksymą dyrektora Jarosława Gajewskiego klasyka mówi więcej niż współczesność, Karolina Labahua przyrządziła jedną z najlepszych komedii Fredry – bez uwspółcześniających ekscesów, w tradycyjnych kostiumach Aleksandry Redy, jako rewię gagów słownych i nieporozumień”
„Odwrócił się i głośno powiedział: obiecuję panu, młody człowieku, że zrobię taki film - wspominał Mirosław Waga, stoczniowiec, który zamówił u Andrzeja Wajdy Człowieka z żelaza. 27 lipca 1981 r. odbyła się polska premiera filmu Andrzeja Wajdy, nagrodzonego dwa miesiące wcześniej Złotą Palmą”
„Najdłuższa scena w kraju, mnóstwo schodów, przysceniczne labirynty i ponad pół wieku tymczasowości. Zanim Teatr Współczesny w Szczecinie na dobre spakuje walizki i przeniesie się do nowoczesnego gmachu na Łasztowni, zajrzeliśmy z kamerą do dotychczasowej siedziby i jej miejsc, gdzie zwykły widz nigdy nie dociera”
„Powstał spektakl dyrektorski dubeltowy, udział dyrektorów skromny jak w Klerze i królewski (obaj zagrali królów). Poklikałem, poszperałem i nie znalazłem bardziej dyrektorskiego Hamleta na świecie. Polak potrafi, hej!”
„Media społecznościowe są dla mnie jedynie punktem wyjścia do tej opowieści. Znacznie bardziej fascynują mnie mechanizmy, które wpływają na nasze codzienne wybory, relacje i sposób postrzegania samych siebie”
„Mamy kobietę i jej samochód. Konkretnie trzydziestoletnią kobietę i jej trzydziestoletni samochód. Kobieta właśnie wkracza w dorosłość, właśnie się żegna ze swoją dziecinnością. Samochód z kolei jest już w takim wieku, że tak naprawdę idzie na złom, to już jest jego finisz”
„Książę niezłomny, Redaktor - tak nazywano jedną z najważniejszych postaci polskiej historii XX wieku, Jerzego Giedroycia, założyciela i redaktora paryskiej Kultury. 27 lipca mija 120 lat od jego urodzin. Wszystko mu zawdzięczam”
„46. edycja Warszawskich Spotkań Teatralnych zakończyła się, zostawiając po sobie nie tyle spójny obraz, ile serię mocnych, często niepokojących punktów. Przez ponad dziesięć dni przewinęły się spektakle, które trudno sprowadzić do wspólnego mianownika – obok siebie funkcjonowały przedstawienia oparte na dokumencie, teatrze wspólnoty, performansie i klasycznej inscenizacji, a jednak cały czas powracało poczucie, że najważniejsze rozgrywa się nie w tematach, tylko w sposobie, w jaki teatr testuje własne granice i relację z widzem”
„Sezon 2025/2026 był wyjątkowo intensywny. Był czasem wielkich opowieści i małych, precyzyjnych teatralnych form. Sezonem powrotu do klasyki, ale także mocnego wejścia tematów społecznych, historii, pamięci i pytań o miejsce człowieka w świecie gwałtownych przemian”
„Autobiografia Barbry Streisand to książka, która nie próbuje się nikomu przypodobać – i właśnie w tym tkwi jej siła. To rozbudowana opowieść o artystce, która przez dekady nie tylko uczestniczyła w historii amerykańskiej kultury, ale w dużej mierze ją współtworzyła. Pisze z pozycji osoby, która była nie tylko wykonawczynią, ale też współdecydowała o kształcie własnych projektów, często idąc pod prąd obowiązującym schematom”
„Moja droga do tego zawodu była dosyć pokrętna, bo i polonistyka, i technikum modernizacji rolnictwa, i szkoła wokalno-aktorska w Gdyni, a później różne miejsca pracy, ale lubię myśleć, że gdzieś tam nabywałem kolejnych elementów rzemiosła, podpatrując innych aktorów”
„Przyjrzałam się karierom kilku reżyserek i reżyserów teatralnych obecnych w obiegu od ponad pół dekady, których widzialność zaczęła się jeszcze przed dyplomem reżyserskim. Osią stały się – moim zdaniem wyróżniające się – realizacje prezentowane podczas trzech kolejnych edycji Forum Młodej Reżyserii w Krakowie (2019–2021) oraz ich późniejsze projekty, w których od początku widzę konsekwentnie programowane idiomy teatralne”
„Chciałabym zrobić pogłębione badania socjologiczne na temat ludzi, którzy przychodzą do opery. Chciałabym się dowiedzieć, kto do nas przychodzi, a kogo mamy szukać”
„Kołtun egzystuje w permanentnym rozkroku moralnym. Zachowuje się zupełnie inaczej w bezpiecznym zaciszu własnego domu, a zupełnie inaczej na pokaz, wobec obcych ludzi. Posiada wewnętrzny, niezwykle elastyczny zestaw wartości, które bezwstydnie aplikuje w zależności od bieżącej sytuacji towarzyskiej czy materialnej”
„W wieku 85 lat zmarła Irena Dudzińska, aktorka teatralna i telewizyjna. Na swoim koncie miała liczne role teatralne. Widzowie znali ją m.in. z takich serialach jak Pierwsza miłość i Ojciec Mateusz”
„Problem z Kościuszką polega na tym, że przez ponad dwieście lat budowania legendy został pozbawiony wad. W powszechnej świadomości funkcjonuje jako bohater pomnikowy. A pomniki nie są szczególnie interesujące teatralnie. Nie jest ciekawe powtarzanie tego, co już wiemy o Kościuszce, tylko próba odkrycia miejsc, których nie znamy. Pęknięć. Wątpliwości. Momentów słabości. ”
„Niewiele mamy w Polsce festiwali prezentujących publiczności międzynarodowe produkcje. Jednym z najciekawszych jest bez wątpienia Festiwal Szekspirowski w Gdańsku, którego jubileuszowa – 30. edycja wystartuje 23 lipca”
„Pomysł, by Gdański Teatr Szekspirowski zyskał imię Jerzego Limona narodził się zaraz po śmierci męża. Czy się ziści? Myślę, że kiedyś to się stanie, bo walka Jerzego Limona o powstanie Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego, to jedna z najpiękniejszych historii, jakie wydarzyły się w naszym mieście”
„Ciekawie jest obserwować artystę przez dziesięciolecia. Nie przez jeden sezon, jedną rolę czy nawet jeden okres twórczości, ale przez znaczną część zawodowego życia. Wtedy zaczynają ujawniać się rzeczy, których nie sposób dostrzec z bliska. Pojawiają się powracające tematy, obsesje, pytania, do których aktor wraca nieustannie, choć za każdym razem opowiada o nich inaczej. Tak właśnie odbieram teatr Doroty Kolak”
„Europa Krzysztofa Warlikowskiego w Salzburgu i w Bochum, polscy muzycy na BBC Proms w Londynie, a obok Piotra Beczały czy Aleksandry Kurzak na festiwalach europejskich występują nasi młodzi śpiewacy”
„W Sopocie trwa 33. Lato Teatralne w Teatrze Atelier im. Agnieszki Osieckiej. W tym roku towarzyszy mu po raz pierwszy Festiwal Trójmiasto wielu kultur - dawniej i dziś, wypełniony spotkaniami z muzyką, historią i wielokulturowym dziedzictwem regionu, m.in. kulturą żydowską, kaszubską i powiślańską. Impreza rozpoczyna się już w poniedziałek, 20 lipca, i potrwa do 2 sierpnia”
„20 lipca 1936 roku urodził się Andrzej Kondratiuk, reżyser filmowy, m.in. twórca Klubu profesora Tutki, Hydrozagadki, Wniebowziętych, Gwiezdnego pyłu i Wrzeciona czasu – artysta osobny, czuły pesymista, kuglarz, filmowiec skromny i niepoważny”
„Loda Halama jest ikoną kultury dwudziestolecia międzywojennego. Jej nazwisko i nogi przeszły do legendy. Urodziła się w drodze, w czasie tournee artystycznego rodziców. Na scenie stanęła w wieku sześciu lat. Później tańczyła solo i z siostrami. Gdy miała 18 lat po raz pierwszy zagrała w filmie”
„Potem byli Chłopi i Antek Boryna – rola, która na długo przykleiła się do zbiorowej wyobraźni. I choć Gogolewski miał w dorobku Gustawa-Konrada, romantyczne monologi i wielkie role sceniczne, dla mnie – widza wychowanego także przez telewizję – to właśnie ta obecność w serialu stała się jednym z pierwszych naprawdę trwałych punktów odniesienia. Nie tyle wielki aktor teatru, ile ktoś, kto potrafił wprowadzić teatralną skalę emocji na ekran domowego telewizora”
„Kierujący teatrami muszą czuć odpowiedzialność za nawiązanie przymierza z publicznością i za to, że uczestniczą w czymś większym niż doraźne interesy ”
„Pracując razem nigdy nie doświadczyliśmy znudzenia, nasz czas nigdy się nie wyczerpał. Dopiero później zrozumiałem, że te ostatnie wspólne projekty miały stać się łabędzim śpiewem Agnieszki Osieckiej”
„Nawet tam, gdzie chciałoby się zobaczyć znamiona jednego pokolenia, ujawniają się różne podejścia i różne odpowiedzi na te same wyzwania współczesności. Im bliżej więc przyglądamy się konkretnym wyborom artystycznym, tym wyraźniej pokolenie rozpada się na jednostkowe strategie, temperamenty i sposoby rozumienia samego medium teatru. Wspólnota czasu nie znosi przecież różnicy sposobów obecności w tym samym czasie”
„Pokażemy m. in. spektakle dwóch wielkich wizjonerów: Hamleta Roberta Lepage’a i Króla Leara Silviu Purcărete. Ale zależało nam również na pokazaniu, jak niezwykle różnorodne może być współczesne myślenie o Szekspirze. Będzie więc Romeo i Julia opowiedziane językiem flamenco”
„Rozważania innych przedstawione w formie tańca są często znacznie bardziej obrazowe, niż gdy wypowiadamy je słownie. Dzięki tej emocjonalności, obrazowości i międzynarodowemu dialogowi łatwiej jest dostrzec pewne rzeczy, które normalnie nie wydają się tak oczywiste”
„Dzisiaj trudno nie dostrzec, że pod wieloma względami wyprzedzał swoją epokę. Współczesny teatr bardzo często korzysta z rozwiązań, które on wprowadzał kilkadziesiąt lat temu i za które bywał bezlitośnie krytykowany”
„W kwietniu 1945 roku Ludomir Różycki, jeden z najwybitniejszych kompozytorów Młodej Polski, trafia do Katowic, uciekając przed wojenną katastrofą, która obróciła jego warszawski dom w popiół. Dzięki niezwykłej gościnności Marcina Kamińskiego otrzymuje mieszkanie przy Sobieskiego 24, gdzie powstaje pierwszy powojenny salon artystyczny Śląska. To tutaj Różycki odbudowuje swój dorobek, tworzy na nowo spalone partytury i współtworzy fundamenty śląskiej edukacji muzycznej”
„Niewiele muzealnych kolekcji w Polsce ma tak wyjątkową historię i rangę jak zbiór prac Stanisława Ignacego Witkiewicza w Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku. To właśnie tutaj znajduje się największa na świecie kolekcja dzieł Witkacego – artysty, który na trwałe zapisał się w historii polskiej kultury jako malarz, pisarz, dramaturg, filozof i jeden z najbardziej oryginalnych twórców XX wieku”
„W cuda nie wierzę, ale jednak się zdarzają. Oto niczym Feniks z popiołów pojawiła się „Scena” po rocznej przerwie. Nie dlatego pauzowała, że ogarnęło ją rozleniwienie, ale dlatego że to najstarsze na polskim rynku wydawniczym pismo teatralne, wielce zasłużone dla kultury nie otrzymało w roku ubiegłym dotacji ministerialnej ”
„XXII Międzynarodowy Festiwal Tańca Zawirowania przeżyłam przede wszystkim jako spotkanie z bardzo różnymi opowieściami o człowieku. Każdy kolejny wieczór miał własny rytm, własną temperaturę emocjonalną i własny język ruchu, a jednak z tych wszystkich spektakli stopniowo wyłaniał się spójny obraz człowieka kruchego, poszukującego, uwikłanego w relacje, pamięć, lęk, tęsknotę i pragnienie bliskości”
„Jeszcze niedawno inkluzywność płciowa była przede wszystkim tematem dyskusji. Dziś coraz częściej staje się praktyką obecną w codziennym funkcjonowaniu instytucji kultury - od języka komunikacji, przez formularze kierowane do odbiorców, po sposób budowania relacji z publicznością. Czy to nadal osobne zjawisko, czy już po prostu element współczesnej kultury?”
„Próby ustalenia, gdzie leży Itaka, ojczyzna Odyseusza, trwają co najmniej od II w. p. n.e. do czasów współczesnych. Naukowcy nie są zgodni, czy ojczyzną bohatera eposu Homera jest wyspa o nazwie Itaka czy półwysep Paliki. Spór ożywa wraz z piątkową premierą filmu Odyseja Christophera Nolana”
„Bardzo lubię powoływać do życia potwornie głupie, prześmieszne pomysły, bawić się z twórcami w tworzenie absurdalnego, wyjątkowego świata, który koniec końców w swojej abstrakcji wyląduje gdzieś blisko realnego doświadczenia naszych widzów”
„Obecna sytuacja nie służy nikomu, a jedynie generuje koszty, stres i niepewność. Przy odrobinie dobrej woli i chęci współpracy jest to do zrobienia. Po 14 latach dramatycznej walki jedyne, czego pragnę, to ostatecznie i sprawiedliwie zakończyć ten spór”
„Mistrz ze Stratfordu bardziej potrzebuje przyrody niż wymyślnych scenografii, reflektorów, dymów i muzyki”
„Dobry, wrażliwy człowiek, który, co prawda, łatwo się irytował, łatwo go coś wściekało, ale chciał, żeby świat był lepszy, żeby ludzie się kochali. I sam bardzo kochał – ocenia Aleksandra Fredrę Maciej Wojtyszko. 15 lipca mija 150 lat od śmierci ojca komedii polskiej”
„115 lat temu, 14 lipca 1911 r., urodził się Tadeusz Fijewski – aktor filmowy i teatralny, żołnierz AK, uczestnik Powstania Warszawskiego, niezapomniany Anatol z serii o Panu Anatolu, Ignacy Rzecki z Lalki i Kuba Socha z Chłopów”. – Bliscy mi są ludzie nieszczęśliwi, załamani, zapomniani – mawiał”
„Nieprzypadkowo spektakl Rówieńskiego Akademickiego Obwodowego Teatru Lalek nie opowiada o wojnie, lecz o kulturze, która trwa dzięki temu, że wciąż przekazuje się ją z ust do ust. Przypowieści, pieśni, tańce i żarty nie są tu dodatkiem do przedstawienia, ale jego najważniejszym tworzywem”
„Jedenaście tytułów, a dokładnie trzynaście spektakli w teatrze oraz w przestrzeni miasta złożyło się na weekend otwarcia XXI Międzynarodowego Festiwalu Wyobraźni i Możliwości Teatru Lalek ANIMA w Olsztynie. Trudno było w tym programie znaleźć jeden wspólny mianownik, ale w tym właśnie tkwi największa siła tego festiwalu”
„To nie jest moment ucieczki, lecz moment przekazania pałeczki w odpowiedniej chwili. Zostawiam instytucję w bardzo dobrej kondycji artystycznej i organizacyjnej, z rozpoznawalnym językiem, wierną i poszerzoną publicznością, międzynarodowym rezonansem oraz zespołem, który jest gotowy na kolejne wyzwania”
„Nad Bałtyk czy w Tatry? A może zostać w mieście albo wyjechać za granicę? Przed takimi wyborami stają latem nie tylko turyści, ale też miłośnicy teatru i opery. Przejrzeliśmy tegoroczne oferty kulturalne i dokonaliśmy subiektywnego wyboru wydarzeń, dzięki którym wakacje mogą się zmienić w nieoczekiwaną artystyczną podróż”
„Kilka lat później oglądałem go w spektaklu „Brel”. To właśnie tam objawiła się jedna z najważniejszych cech jego sztuki – umiejętność interpretowania tekstu. Bajor nigdy nie był zwykłym wykonawcą piosenek. Każdy utwór stawał się małym teatralnym monodramem”
„Może być trudno zrozumieć, w jaki sposób człowiek wyraża siebie jako artysta nie poprzez język ojczysty, lecz poprzez język w pewnym sensie nabyty. Kiedy jednak mówimy o Schulzu jako o polskim pisarzu, nie popełniamy błędu. Jego żydowskie pochodzenie nie zaprzecza jego przynależności kulturowej, raczej ją komplikuje i pogłębia”
„Przez niemal cały spektakl Perro Perdido artyści hiszpańskiej grupy Cal y Canto Teatro nie pokazują ani jednej twarzy. Czarne kotary po bokach i od góry sceny kadrują przestrzeń, pozostawiając widzowi jedynie wąski, horyzontalny wycinek ulicznego świata – perspektywę głównego bohatera”
„Michael Lurse, wprawiając w ruch wiszące na linach przedmioty, unaocznia najmłodszym widzom podstawowe prawa fizyki, zanim te staną się szkolną zmorą zamkniętą w podręcznikowych definicjach. I, co najpiękniejsze, robi to w spektaklu Circles Helios Theater w sposób bajecznie prosty, niewymuszony, napędzany dziecięcym pragnieniem doświadczania. Niekoniecznie zaś – nazywania”
„Pierwszy sezon pod dyrekcją Michała Zadary przyniósł Teatrowi Polskiemu we Wrocławiu wzrost frekwencji, prestiżu, przychodów oraz premier. Wyniki artystyczne osiągnięto mimo prowadzonej modernizacji i wyłączenia z użytkowania dwóch z trzech scen. W sezonie 2025/2026 Michał Zadara potwierdził swoją umiejętność łączenia rozwoju artystycznego z odpowiedzialnym zarządzaniem i inwestycjami w przyszłość”
„Mijający sezon to dla wrocławskiej pantomimy czas konsekwentnego budowania repertuaru teatru otwartego, który zarazem nie boi się progresywnych poszukiwań, jak i dba o tożsamość i pamięć miejsca”
„Na początku wydawało mi się, że jestem tylko zwierzem scenicznym, ale coraz bardziej lubię pracę z kamerą”
„Nawet najbardziej radykalne i progresywne praktyki performatywne są bardzo dostępne dla zróżnicowanej widowni. Performatywność oferuje doświadczenie oraz bliskość i w tym sensie jest bardzo włączająca”
„Dlaczego część twórców otrzymuje możliwość pracy w instytucjach niemal natychmiast, często zaraz po dyplomie albo nawet przed nim, podczas gdy inni przez lata pozostają poza głównym obiegiem teatralnym? Takie wątpliwości organizują perspektywę widzenia wspomnianej generacji, która nie pozwala na łatwe definiowanie się przez wspólny język, a raczej przez warunki profesjonalnego funkcjonowania oraz nierówną dystrybucję pracy”
„Dzisiejsze dzieci wychowują się w kulturze wizualnej. Teatr nie konkuruje już z literaturą, lecz z ekranem. Odpowiada jednak na tę sytuację w przewrotny sposób. Nie próbuje być szybszy, głośniejszy ani bardziej spektakularny. Najciekawsze przedstawienia proponują coś odwrotnego: skupienie, obecność, uważność”
„Pozostaje jednym z najbardziej wpływowych ludzi w Polsce. Niestety, mimo jednoczącego już kilka pokoleń Polaków uwielbienia jego twórczości nie doczekał się jeszcze Narodowego Czytania swoich książek. Edmund Niziurski - wychowawca, a nie skandalista - urodził się 10 lipca 1921 r. w Kielcach”
„Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu przygotował na zakończenie sezonu 2025/26 premierę Iliady Homera w reżyserii Pawła Świątka. Do spektaklu wykonano specjalną sesję zdjęciową zatytułowaną Kobiety Troi”
„Każdy z naszych spektakli w przyszłym sezonie operuje również napięciem między realnością a fikcją, bazuje na faktach lub wydarzeniach, które uznajemy za fakty. To zaproszenia do spotkań z doświadczeniami innych osób, które w jakiś sposób opierają się na tym, co rzeczywiste, co przeżyte.”
„Jedynie dwie finałowe prezentacje w pełni zrealizowały postulaty głębokiej lektury, zawartej w deklaracji ideowej. To nagrodzeni Grand Prix Krzyżacy i skromna, niezauważona Spowiedź w drewnie Jana Wilkowskiego z kieleckiego Kubusia, w reż. Ryszarda Dolińskiego. A spoza zestawu finałowego: Stara-Nowa Pastorałka Teatru Klasyki Polskiej na motywach z Leona Schillera, w reż. Jerzego Machowskiego, oraz Immanuel Kant Thomasa Bernharda w reż. Agnieszki Olsten z wałbrzyskiego Teatru Dramatycznego”
„Pierwsza edycja Centralnego Placu Muzyki okazała się czymś znacznie więcej niż cyklem koncertów z udziałem światowych gwiazd. To opowieść o festiwalu, który na kilka tygodni zmienił centrum Warszawy w przestrzeń prawdziwego spotkania – i pokazał, że najwyższa kultura może być jednocześnie ambitna, otwarta i wspólnotowa”
„Trudno pisać o takim artyście w kategoriach jubileuszu. Są bowiem aktorzy, których się podziwia, i są tacy, którzy przez lata stają się częścią naszego własnego życia. Dla mnie Piotr Fronczewski należy właśnie do tej drugiej grupy. 8 czerwca aktor obchodził swoje osiemdziesiąte urodziny”
„Trzeba mieć gigantyczną ilość pokory wobec robienia filmu, czasu oczekiwania na planie, wobec innych ludzi, którzy są wokół i też pracują. Wobec mocy obrazu, dźwięku, muzyki. Kino bowiem zawsze jest wyjątkowo zbiorowym dziełem sztuki. Z drugiej strony trzeba mieć brak pokory w twórczości. Nie można się poddawać, gdy wie się, że temat jest ważny ”
„O nagrodzonych spektaklach i twórcach podczas 30. edycji Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego KONTAKT w Toruniu ”
„Wydaje się, że chyba jeszcze nie udało mi się zrobić przedstawienia, które nie byłoby o śmierci”
„To przecież chytra kontrutopia antysocjalistyczna”
„Rękopisy, fotografie, pamiątki rodzinne, przedmioty osobiste i multimedialna opowieść o życiu Aleksandra Majkowskiego – tak zapowiada się nowa wystawa Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej w Wejherowie. Ekspozycja, przygotowana z okazji 150. rocznicy urodzin twórcy Żëcé i przigòdë Remùsa, zostanie otwarta 17 lipca”
„Jak mogłaby wyglądać wielka opera w Gdańsku? Odpowiedź na to pytanie przynosi wystawa Opera! 100 lat projektowania Opery w Gdańsku - pierwsza tak obszerna prezentacja niezrealizowanych projektów i koncepcji rozwoju opery w mieście. Ekspozycję można już oglądać w Gdańskim Centrum Sztuki Współczesnej”
„Wielki intelektualista, poliglota, pisarz, dziennikarz, kulturoznawca, piewca artystycznego filmu, uroczy i kulturalny Polak i Europejczyk zarazem, kochliwy mężczyzna, zdolny, ceniony i sprawiedliwy reżyser filmowy. Serdeczny przyjaciel i kolega zawodowy. O którym z nich mam pisać?”
„Obserwowanie tak różnych artystycznych wypowiedzi, skupionych w krótkim czasie jednego weekendu było intensywnym i satysfakcjonującym przeżyciem. W następne trzy lipcowe weekendy olsztynian (i nie tylko!) czeka jeszcze więcej różnorodnych teatralnych wydarzeń”
„To Antoni Słonimski miał postawić redaktorowi Wiadomości Literackich Mieczysławowi Grydzewskiemu ultimatum: albo Gałczyński, albo on, bez wątpienia, jeden z filarów pisma. No i odepchnięty Gałczyński trafił do Prosto z mostu, gdzie przyjęto go z otwartymi ramionami ”
„Nieubłaganie nastał lipiec 2026 i czas kolejnych podsumowań. Jak określić owych minionych dziesięć miesięcy dla sceny tańca w Polsce i Europie? Na pewno był to czas niesłychanego spokoju i braku spektakularnych oraz kontrowersyjnych zmian jak miało to miejsce w sezonie 2024/25”
„Postawiliśmy przede wszystkim na autorskie wizje teatralne. Zależało mi na tym, by pokazać teksty współczesne, z przewrotną dramaturgią, solidnym materiałem dla aktorów. A jeśli sięgaliśmy po historię już funkcjonującą w kulturze, to zyskiwała mocno uwspółcześnioną interpretację”
„Od początku kariery zachwyca niezwykłą muzykalnością, kulturą interpretacji oraz fascynującą barwą wagnerowskiego sopranu. Stworzyła dziesiątki wybitnych kreacji operowych. Do najważniejszych jej ról pierwszoplanowych, wykonywanych w Operze Śląskiej, należą przede wszystkim partie dramatyczne o najwyższym stopniu trudności wokalnej i interpretacyjnej”
„Nie każdy wielki głos potrafi stworzyć teatr. Joyce DiDonato nie potrzebuje dekoracji, kostiumów ani partnerów scenicznych, by każdą wykonywaną arię zamienić w pełnokrwisty dramat. Wystarczą jej głos, niezwykła inteligencja interpretacyjna i sceniczna charyzma”
„w zmyślonym przeze mnie kawałku przeszłości sprzed lat, powiedzmy czterdziestu, Kantor tworzy na Rynku Głównym autoportret własnej dłoni, którą rysuje, czyli zmyśla kawałek przeszłości Wyspiańskiego – zapewne niebyłą chwilę słuchania przez twórcę Wyzwolenia niepojętej mowy starej rzeźby w katedrze wawelskiej”
„Lubię chodzić do kina i odczytywać film przez cudze emocje”
„Niedziela była najbardziej intensywnym dniem pierwszego weekendu ANIMY. Teatr nie przestaje wchodzić w miejską przestrzeń, otwierać się na nowych widzów i nowych twórców. Zarówno przekrój tematyczny, jak i gatunkowy jest naprawdę szeroki”
„Drugi dzień XXI edycji Festiwalu ANIMA pokazuje teatr lalek jako miejsce dostępne i przyjazne dla różnych grup odbiorców. Dzieci, które nie musiały mieć wcześniej styczności z teatrem, zostały zaangażowane w miejski performance, osoby niesłyszące mogły zapoznać się z najnowszą sztuką OTL, a dorośli doświadczyli impresyjnej refleksji na temat życiowych wyborów”
„Pierwszy dzień XXI edycji Festiwalu ANIMA zachęcił wielu olsztyńskich rodziców, aby przyprowadzili swoje dzieci do Olsztyńskiego Teatru Lalek. Trzy wystawiane sztuki, mimo że wszystkie kierowane do młodego odbiorcy, oferowały zupełnie różne doświadczenia artystyczne, w których odnaleźć wartość mogli też dorośli widzowie”
„Najbardziej ciekawi mnie wchodzenie na teren, którego jako aktor jeszcze nie znam”
„Dla Grażyny Staniszewskiej i Urszuli Modrzyńskiej Krzyżacy byli pierwszym wielkim i tak naprawdę ostatnim filmem w karierze. Zagrały jego główne bohaterki – Danusię i Jagienkę.”
„70. sezon będzie niezwykły, ale zupełnie z innych powodów, niż te, które kojarzą się zazwyczaj z jubileuszem. Otóż w tym sezonie dojdzie do uruchomienia czwartego kręgu, więc nowej sali, wielofunkcyjnej sceny widowiskowej dla 475 widzów i całej tej przestrzeni, która się tam znajduje, z kinem studyjnym, z przestrzeniom ekspozycyjną i tak dalej”
„Bóg mi powierzył humor Polaków – mówił Antoni Słonimski. Erudyta bez matury, brzydal, w którym kochały się piękne kobiety, samotnik angażujący się w sprawy społeczne – był postacią wielowymiarową i nietuzinkową. W sobotę mija 50 lat od jego śmierci”
„Jestem Ślązaczką, ale jestem też Polką. Jedno drugiemu nie przeszkadza. Najbardziej boli mnie to, że wciąż myślimy o Śląsku stereotypowo i często sami wstydzimy się języka śląskiego. Bardzo chciałabym, żeby moje dzieci mówiły po śląsku i nigdy się tego nie wstydziły. Ten film ma pokazać nową perspektywę i nowe otwarcie”
„Traktuję rezydencję jako możliwość spróbowania czegoś nieznanego; i w spotkaniu z tekstem, i w sposobie pracy, i w poszukiwaniu języka scenicznego dla krótkiej formy. To jest krótki, ale intensywny czas”
„W lipcu Postacią miesiąca portalu taniecPOLSKA.pl jest Sylwia Hanff – tancerka, performerka, choreografka, reżyserka, menedżerka kultury, szczególnie zasłużona jako polska pionierka tańca butoh”
„Najlepsze jego wiersze – takie jak Tańcowała igła z nitką , Samochwała , Staś Pytalski – zostały napisane, aby uwieść pewną uroczą przedszkolankę, poznaną przez poetę na wakacjach. Ponieważ wiersze podobały się znajomym, Brzechwa zaniósł je wydawcy, choć sam jako autor wcale nie uważał, że są to bajki dla dzieci”
„W tej ogromnej łomżyńskiej Walizie, pośród tak bardzo różnorodnych przedstawień znalazłem cztery skarby i mam przemożną chęć podzielić się nimi z Państwem. Są to w moim mniemaniu przedstawienia wybitne”
„Kiedy jest lato to dzieci się nudzą. To powiedzenie można również dopasować do życia pasjonatów teatru. Kanikuła, czas wakacji, odprężenia zamyka większość teatralnych scen, ale mimo wszystko pozostaje kilka miejsc, które w lipcu i sierpniu warto odwiedzić”
„Obsypany nagrodami, pełen popkulturowych aluzji spektakl performatywny Marty Ziółek Zrób siebie opowiadający o świecie obsesyjnej autokreacji, stanowił symboliczną cezurę. Po 10 latach od premiery przedstawienie wraca na scenę Komuny Warszawa, a wraz z nim pytania o miejsce teatru tańca i performatyki w polskiej kulturze”
„Skupiłem się razem z aktorami głównie na historii Achillesa. Wątek tego bohatera, który przechodzi konflikt z Agamemnonem – dowódcą sił Greków atakujących Trojan – był o tyle interesujący, że na koniec Achilles, poprzez różne perypetie i zemstę za śmierć swojego przyjaciela, walczy wreszcie z Hektorem”
„Tom dramatów Tadeusza Słobodzianka Żydowskie historie równie dobrze mógłby się nazywać Polsko-żydowskimi historiami albo wręcz Polskimi historiami. W zebranych w tej książce dramatach chodzi przede wszystkim o relacje polsko-żydowskie, o wzajemne przyciąganie i odpychanie, o sprawy ostateczne. Przegląda się w tych dramatach historia tych związków jak na dłoni”
„To nowe państwo było nasze i nie wolno było go oszukiwać – wspominał swoje przedwojenne wychowanie Jerzy Stefan Stawiński. Pisarz, scenarzysta Kanału, Eroiki, Zezowatego szczęścia; twórca, który uważał się za antyromantyka urodził się 1 lipca 1921 r. w Zakręcie (Mazowieckie)”
„Wystawienie Walkirii na rozpoczynającym się w lipcu Baltic Opera Festivalu ma przywrócić dzieła Richarda Wagnera na polskie sceny”
„W 1964 roku Sonia Gaskell zaproponowała mu angaż w Het National Ballet, ale nie otrzymała zgody opery i Ministerstwa Kultury. Podobnie stało się w 1966 roku, kiedy angaż zaproponował artyście Maurice Béjart”
„Zanim ruszymy na wakacje wróćmy pamięcią do tego, co wydarzyło się przez ostatnie dziesięć miesięcy i co przyniosło nam najwięcej satysfakcji”
„Polski Teatr Tańca w Poznaniu poszukuje nowego dyrektora na czas od 1 stycznia 2027 r. do 31 sierpnia 2031 r. W 2025 roku dyrektor zespołu Iwonę Pasińską oskarżono o mobbing. Kontrowersje w ubiegłym roku nie ominęły też poznańskiej Opery. Tam zarzucono dyr. Renacie Borowskiej-Juszczyńskiej nadużycia i nieprawidłowości w kierowaniu zespołem”
„Patrząc na historię Wrocławskiego Teatru Lalek, łatwo zauważyć, że jego największą siłą zawsze była umiejętność budowania mostów. Między pokoleniami, między sztuką a edukacją, między zabawą a refleksją. Widzowie, którzy dziś przychodzą tu z własnymi dziećmi, często sami przed laty siedzieli na tej samej widowni. Niewiele instytucji kultury może pochwalić się taką ciągłością doświadczeń”
„Magda Umer od lat przyjaźniła się z patronem wydarzenia i jego żoną, Aleksandrą Sosnowską-Machalicą (która wraz bliskimi osobami organizuje festiwal), ale też co roku przyjeżdżała do Częstochowy pierwsza i wyjeżdżała ostatnia. Uczestniczyła w wydarzeniach i jako gwiazda, i jako publiczność, reżyserowała i prowadziła koncerty galowe, współtworzyła program, ale także chętnie spotykała się i rozmawiała z widzami”
„Problem pojawia się wtedy, gdy broniąc systemu, przestajemy dostrzegać człowieka, a zaczynamy widzieć kategorię: migranta, barbarzyńcę, obcego. Wtedy zło staje się nie tylko możliwe ale wręcz – społecznie i politycznie – usprawiedliwione. Tymczasem wystarczy jeden moment, by ktoś znalazł się po drugiej stronie granicy, którą sam wcześniej wyznaczał”
„Kiedy przyszłam do teatru, miałam dwadzieścia trzy lata. Tak bardzo chciałam być aktorką, tak bardzo mi zależało, że byłam nieustannie spięta. Nic mi nie wychodziło”
„Chciałem napisać sztukę o futbolu, bo jestem jego fanem. Dołożyłem do tego ksenofobię i antyniemieckość, nasilającą się, mimo że Niemcy są dziś naszymi przyjaciółmi, czego niektórzy, niestety, nie zauważyli ”
„ W ramach festiwalu Centralny Plac Muzyki, na którym spotykają się różne kulturalne instytucje stolicy. 1 lipca na scenie pod Pałacem Kultury zaprezentujemy Czarodziejski flet. To ogromne wyzwanie”
„Minkowska konsekwentnie buduje własną pozycję, precyzyjnie dobiera teksty i rozwija rozpoznawalny język sceniczny. Jest jedną z nielicznych reżyserek młodego pokolenia, które od kilku lat utrzymują tak wysoki i równy poziom kolejnych realizacji”
„Kabaret Cuba i Przyjaciele to zupełnie zapomniany rozdział historii Bytomia. Zespół działał przy Regionalnym Ośrodku Studenckim Pyrlik i dał ponad 100 występów w całej Polsce. Z pięciu członków grupy dzisiaj żyje już tylko dwoje”
„Spotkanie z Piesiewiczem było dla mnie istotne i to jest jeden z takich przypadków w moim życiu, na które mam wrażenie, że sobie w jakiś sposób zasłużyłem. To znaczy, że tyle decyzji w życiu powziąłem i tyle rzeczy w życiu zrobiłem, że zasłużyłem sobie, żeby spotkać takiego człowieka”
„Romantyczność podkręcona do granic wytrzymałości, emocjonalność doprowadzona niemal do karykatury, gesty wykonywane o pół tonu za mocno. To właśnie tam rodził się humor – nie jako cel, ale jako skutek uboczny nadmiaru. Śmiech był odpowiedzią na przesyt, na świadome przegięcie formy”
„Mossakowski jest pisarzem rozpraszającym pozory, na jakich budowane są relacje między ludźmi. Jednak nie tyle demaskowanie bohaterów i ukazywanie ich rzeczywistych intencji jest tu najważniejsze, ile skupianie uwagi na wciąż podejmowanej przez ludzi grze o swoją szansę, czasem wbrew własnym marzeniom czy obowiązkom ”
„Śmierć morza to dla mnie opowieść o pożegnaniu, żałobie, różnych formach straty. Wszystko dziś daje nam poczucie, że świat zmierza ku końcowi”
„Premiery z udziałem uznanych twórców, obecność na najważniejszych festiwalach teatralnych w Polsce, prestiżowe nagrody, rozwój działań społecznych oraz pierwsza edycja festiwalu ZA//GŁĘBIE. Sezon 2025/2026 był dla Teatru Zagłębia czasem intensywnej pracy artystycznej i budowania relacji z mieszkańcami regionu”
„Nie mamy ambicji, aby być festiwalem wyłącznie wagnerowskim. Gdyby tak było, nazwisko Wagnera znalazłoby się w nazwie naszego festiwalu”
„Czuję się dobrze w Teatrze Dramatycznym. Zdaję sobie sprawę z tego, jak wielka praca jest do wykonania przez najbliższe sezony artystyczne. A tak naprawdę przez najbliższe pięć lat. Myślę, że te lata to będą przeogromne wyzwania”
„Ludziom się wydaje, że kiedy ma się w rodzinie kogoś znanego w zawodzie, to jest łatwiej zdać do szkoły i znaleźć potem ciekawą pracę. Tymczasem jest zupełnie inaczej. Kiedy wchodziłam w zawód ciężko mi było mierzyć się z opiniami, że nazwisko może pomóc zdobyć pracę”
„Byliśmy wówczas w Bułgarii, która grała na tym mundialu, ale wcześnie odpadła. Mecze do końca jednak transmitowała. Mój ojciec uznał, że w Warnie ktoś na pewno to będzie oglądał. Chodziliśmy więc po starych kamienicach i nasłuchiwaliśmy pod drzwiami, gdzie jest mecz. Zapukaliśmy i przyjęli nas bardzo serdecznie, poczęstowali tym i owym. Widziałem to na żywo”
„Cały czas niedostatecznie została opowiedziana historia Leokadii Serafinowicz. Uważam, że gest, który wykonała pierwsza, a potem powtórzył go Janusz Ryl-Krystianowski, był szalenie ważny. Uczyli poważnego mówienia do dziecka”
„Jego spektakle są komunikatywne, dobrze skonstruowane, oparte na aktorach, dialogu i czytelnych sytuacjach. Ale niezależnie od przejrzystej fabularności w tle jest ciężar emocjonalny, który musi udźwignąć widz. Jak w ostatniej scenie Tęsknię za domem, w której widownia pozostaje w upiornym zawieszeniu”
„Częstochowski spektakl w reżyserii Kaliny Jagody Dębskiej jest jednym z osiemnastu, które wyruszą w trasę w ramach programu Teatr Polska. Pierwszym przystankiem dla Jeśli przecięto cię na pół będzie Radomsko. ”
„XXV Festiwalem Dwa Teatry w Sopocie zakończył się sezon Teatru Telewizji 2025/26. W pogoni za mainstreamowymi modami zgubił wiele ze swej klasy. Grand Prix dla najlepszego spektaklu jury przyznało Rudej Wawrzyńca Kostrzewskiego i Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk w reżyserii Kostrzewskiego”
„Tegoroczny werdykt można czytać również jako dowód fascynacji teatrem intensywności. Teatrem, który działa nadmiarem bodźców, fizyczną ekspresją i estetycznym przeciążeniem. Tymczasem największe aktorskie olśnienia tego festiwalu rodziły się często gdzie indziej – w skupieniu, precyzji, rytmie zespołu i zaufaniu do tekstu”
„Z okazji niedawnych 150-urodzin Teatr Polski w Poznaniu funduje sobie kurację odmładzającą. Co zmieni się w gmachu o tak wielkim znaczeniu dla miasta?”
„Monika jak trwanie. W lepszych i gorszych dla Krakowa czasach. W zasadzie nie zmienia się fizycznie. Odkąd pamiętam, wygląda tak samo. Elegancka zawsze, dystyngowana, świetnie ubrana. Na scenie stać ją jednak na największe poświęcenia, prowokacje”
„Zestawienie teatrów Jana Klaty i Kamila Białaszka pokazuje, co stało się pomiędzy latami dwutysięcznymi a dwutysięcznymi dwudziestymi z językiem teatru i z nieformalną umową, w myśl której teatr powinien interpretować literaturę czy – szerzej – kanon kulturowy. Tu już nie mówimy o przeczytaniu na nowo kanonicznych tekstów z użyciem cytatów z popkultury”
„Teatr Biuro Podróży wrócił z Rumunii, gdzie na festiwalach PISTF w mieście Pitești oraz BABEL F.A.S.T. w Târgoviște, zaprezentował swoje spektakle plenerowe Świniopolis oraz Burza. Wyjazd odbył się w ramach Greater Poland Art Tour”
„W Muzeum Okręgowym im. Leona Wyczółkowskiego podsumowano wydarzenia, które odbyły się w pierwszym półroczu 2026, czyli Roku Leonarda Pietraszaka, aktora filmowego, teatralnego i telewizyjnego, wielkiego miłośnika swojego rodzinnego miasta. Podczas posiedzenia komitetu organizacyjnego omówiono również kolejne wydarzenia, które odbędą się w najbliższych miesiącach”
„Nasz festiwal nie ma hasła ani określonej linii tematycznej, ponieważ od lat staramy się prezentować po prostu najciekawsze, najwartościowsze działania teatrów plenerowych i ulicznych w przestrzeni publicznej”
„700 widzów na spektaklach, dziesiątki uczestników debat i projekcji archiwalnych, pełne sale podczas spotkań z twórcami, a na finał – wspólna potańcówka pod gołym niebem. Pierwsza edycja ZA//GŁĘBIA – Teatralnego Festiwalu Lokalnych Opowieści pokazała, że mieszkańcy Sosnowca potrzebują kultury, która nie tylko opowiada historie, ale także tworzy przestrzeń do rozmowy o miejscu, w którym żyją”
„Czytając niektóre teksty napisane współcześnie mam wrażenie, że bardzo często, reżyserzy nie starają się robić przedstawienia śmiesznego ale dowcipne. Boją się, żeby śmieszność przedstawienia, albo choćby tylko niektórych scen, nie skompromitowała ich jako intelektualistów tworzących rzeczy głęboko wartościowe. Tymczasem, to, że coś jest śmieszne nie oznacza wcale, że jest mniej wartościowe”
„Każde doświadczenie sceniczne i styczność z widzem to była ogromna nauka, ale i szansa na to, że każdego dnia, kiedy stanę przed publicznością, może coś jeszcze innego, niż dotąd, się wydarzyć, że nagle odkryję w mojej postaci jakieś nowe, ciekawe cechy a i głębsze sposoby wyrażenia ich emocji”
„Jeśli człowiek pisze, to nie powinien być zobligowany żadnymi dyscyplinami zewnętrznymi; musi tylko słuchać swojego sumienia i zapisać swój czas, tak jak mu to dyktuje jego staroświecka dusza. Najlepiej jest, jak artysta do niczego nie należy – 22 czerwca 1926 r. urodził się Tadeusz Konwicki”
„Batory to świetna inspiracja dla szalonego spektaklu, który nie jest biografią statku, a bardziej oniryczna opowieścią o potrzebie oddechu, odskoku od rzeczywistości, pełnej zagrożeń, lęków, także związanych z turystyką”
„Tegoroczny Kalisz mówi więcej o kondycji polskiego teatru niż niejeden programowy esej. Bo nie jest to werdykt o gwiazdach. To werdykt o zespole”
„Finał majowej Miesięcznej Kroniki Teatralnej to garść recenzji spektakli Teatru Telewizji, sceny operowej i teatrów dramatycznych”
„Był pierwszym po wojnie Gustawem-Konradem w Dziadach, jako Antek Boryna w Chłopach stworzył ponadczasowy obraz polskiej duszy; w stanie wojennym przyczynił się do złamania aktorskiego bojkotu telewizji. 17 czerwca 1931 r. urodził się Ignacy Gogolewski, aktor teatralny i filmowy”
„Celebruje ikonograficzne piękno konserwowane w murach europejskich pinakotek i próbuje namalować obraz, który w ikonicznym skrócie, w przebłysku światła wyrazi wszystko”
„Premiera w Łańcucie przypomina, że filozoficzna powiastka Denisa Diderota od dekad fascynuje polskich twórców teatru — od legendarnych inscenizacji Witolda Zatorskiego i Zbigniewa Zapasiewicza po współczesne próby odnalezienia w Kubusiu naszego własnego niepokoju, ironii i potrzeby wolności”
„Warszawa jest teatralną stolicą Polski. To brzmi dumnie — i słusznie. Dziesiątki scen, setki premier rocznie, festiwale, wydarzenia, czytania performatywne, debaty. Miasto żyje teatrem. Paradoksalnie jednak właśnie w tym bogactwie coraz częściej kryje się problem, o którym środowisko mówi od lat, ale który nadal pozostaje nierozwiązany”
„Obecny świat polskich instytucji operowo-baletowych to nie tylko zmiany, ale również kontynuacja i stabilizacja. Zatem warto zwrócić uwagę jaki to był dla nich czas oraz to co przed nami”
„13 czerwca 2026 roku na scenie zaimprowizowanej w gmachu Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie, z okazji zbliżającego się, obchodzonego na całym świecie, dorocznego święta poświęconego autorowi Ulissesa, nazwanego za imieniem głównego bohatera powieści – Bloomsday – zaprezentowano uscenicznioną wersję XVII epizodu powieści Jamesa Joyce’a, której nadano tytuł Nocna rozmowa Stefana Dedalusa z Leopoldem Bloomem”
„Na wieki wieków amant! – powiedział o nim Andrzej Szczepkowski. 16 czerwca 2006 roku, cztery dni przed swoimi 89. urodzinami, zmarł Igor Śmiałowski, wszechstronny aktor i niezrównany gawędziarz, autor pierwszych zbiorów anegdot teatralnych, stanowiących oryginalny zapis historii polskiego teatru”
„Sezon teatralny 2025/26 powoli dobiega końca. Przez ostatnie jedenaście miesięcy skrupulatnie liczyłem, ile spektakli grają najważniejsze warszawskie teatry, państwowe i prywatne. Oto garść teatralnych statystyk”
„To jest świetny zespół do współpracy. Myślę, że choć mamy inne narzędzia i przyzwyczajenia, to jednak świadomość formy i zainteresowanie nią bardzo nas łączy. Jest to też zespół autentycznie zainteresowany swoją pracą i idealistycznie jej oddany. Prawdę mówiąc, myślałam, że takie idealistyczne ośrodki już nie istnieją”
„Wizja Rafała Kłoczki zakłada umocnienie pozycji Teatru Wielkiego w Łodzi jako jednej z kluczowych scen operowych i baletowych w naszym kraju, a to ma być spójne z wartościami strategicznymi takimi jak: jakość, stabilność, dialog, dostępność, edukacja. ”
„Chcę uprawiać uczciwy teatr. Uczciwy, wobec tego, co myślę i uczciwy, wobec tego, co widzę i z kim się spotykam”
„Nie była aktorką, która potrzebowała dystansu ani pomnika. Miała rzadką umiejętność bycia blisko człowieka — bez wysiłku, bez pozy, bez zawodowej maniery. Kiedy pojawiała się na ekranie albo scenie, człowiek wierzył jej natychmiast”
„Jest takie określenie, które dzisiaj już rzadko jest używane, ale to był dobry człowiek. Kiedyś o kimś takim mówiło się prawy człowiek. I dlatego mnie będzie go bardzo brakowało ”
„Janusz Michałowski był wspaniałym, bardzo spokojnym, opanowanym i rzeczowym aktorem. Zawodowcem na najwyższym poziomie”
„Z badań wynika, że na 62 tys. artystów tylko ok. 4 proc. zarabia powyżej tzw. progu zamożności, czyli ponad 20 tys. zł miesięcznie, ale ok. 30 proc. nie osiąga nawet płacy minimalnej. Zróżnicowanie jest ogromne i nie należy wszystkich wrzucać do jednego worka”
„Orliński wykracza poza ramy stylistyki późnoromantycznej, podkreślając charakterystyczne rytmy prezentowanych kompozytorów. W zróżnicowanym gatunkowo programie z energią i precyzją towarzyszył mu Michał Biel”
„Pracujemy nad formą teatru poza konkretnym czasem i miejscem. Odrzucając historyczny kostium, możemy dokładniej przyjrzeć się psychologii postaci i zobaczyć w starym komediodramacie zaczyn współczesnego dramatu etycznego, a zarazem społeczno-politycznego”
„Po zakończeniu II wojny światowej Łódź przeżywała swoje wielkie chwile. Miała szansę, by zostać stolicą Polski. Tak się nie stało, ale tutaj przez trzy powojenne lata autentycznie biło kulturalne serce kraju”
„Artyści ciągle funkcjonują w szarej strefie. Skoro zgadzamy się z tym, że pomagamy rolnikom, przedsiębiorcom, wspieramy duchownych, służby mundurowe, studentów, nianie, to pragnę, abyśmy w ten sam sposób zgodzili się, że kultura również jest ważna”
„Patrzyłem, jak widownia kupuje kolejne konwencje dalekie od parafiańszczyzny. Widz uczył się nowych tematów, nowych spojrzeń”
„To historia o miłości, na którą nie ma miejsca w dzisiejszym świecie, bo jesteśmy zmuszeni funkcjonować w przerażającym tempie, przeciążeni wydarzeniami, bodźcami, informacjami, których nie jesteśmy w stanie sobie uporządkować. Miłość stała się kolejnym bodźcem, na który nie mamy ani czasu, ani siły reagować”
„Jednym z programów, z których jestem najbardziej dumna, jest Teatr za złotówkę, realizowany przez Teatr im. Jaracza w Olsztynie. Dzieci i młodzież z małych miejscowości, także z terenów wykluczonych, mogą przyjeżdżać do teatru. W ubiegłym roku był to Teatr Jaracza, w tym roku dołącza Teatr im. Aleksandra Sewruka w Elblągu”
„Gdyby osadzić rywalizację Festiwalu Sztuki Aktorskiej w nomenklaturze sportowej, to trzeba byłoby od razu napisać, że zwykłe podium, złożone z trzech stopni, jest stanowczo za małe dla zwycięzców tegorocznego konkursu”
„Sztuka nie musi być optymistyczna, ale prawdziwa i zwracać uwagę na to, co ważne. Nawet jeśli skryta jest pod płaszczykiem baśni o czarodziejskim flecie. Ale proszę się nie martwić, w tym całym galimatiasie świata Plagi jest też promyk nadziei, a daje ją oczywiście miłość”
„Czy rzeczywiście można zignorować całą sferę prywatną odtwórczyni Szimeny, Balladyny, Fedry, Marii Stuart czy Marii Tudor? Nie zadać pytania o relacje między życiem a sztuką? Nie wniknąć w ludzkie doświadczenie, które może być jednym z budulców roli? ”
„Teatr Wielki w Poznaniu konsekwentnie prowadzi proces wzbogacania repertuaru operowego i baletowego o nowe tytuły. W sezonie 25/26, dzięki realizacji programu Zamówienia kompozytorskie, najważniejszym wydarzeniem w tym obszarze była prapremiera opery Dorian Gray Elżbiety Sikory w reżyserii Davida Pountneya i pod muzycznym kierownictwem Jacka Kaspszyka”
„Jeszcze nie otrząsnęliśmy się ze sposobu odbudowywania kultury po pandemii dzięki programowi KPO dla Kultury (...) a już (...) dowiadujemy się o jednej z najważniejszych ustaw dotyczących środowiska artystycznego. Nie, nie – problem tej ustawy nie polega na wprowadzaniu dopłat, a na wizji człowieka, która za nią stoi”
„Historia opowiada o fotografce, która sama staje się ofiarą przemocy. Ważny jest ten moment odwrócenia perspektywy, ale też kwestia traumy i obecności przemocy w społeczeństwie. To interesujące również w kontekście greckiej tragedii, bo spektakl jest w pewnym sensie odbiciem Filokteta Sofoklesa”
„Nieco stanąłem w biegu. Nie robię już 44 przedstawień w ciągu 10 lat (...). Tak, to starość – zwierzał się 81-letni Jerzy Jarocki starszemu o kilka lat Tadeuszowi Różewiczowi”
„Z pozoru rzecz wygląda na prostą. Można przecież bez ryzyka błędu podsumować Piotra Fronczewskiego krótko i kategorycznie – to wielki aktor, trudno powiedzieć, ilu jeszcze mamy tej samej miary. Z drugiej strony władca masowej wyobraźni – Kleks, Franek Kimono, Szpicbródka. Ale im dalej w las, tym trudniej. Tym więcej zagadek”
„Czuliśmy dumę, że Polak pokazał tak niezwykłe, przejmujące kino. A w ogóle być w Cannes to ogromne przeżycie. Nasz film Spiritus Sanctus w reżyserii Michała Toczka dostał się do konkursu głównego filmów krótkometrażowych. Z 3186 filmów nadesłanych w tym roku na konkurs filmów krótkometrażowych wybrano 10. Gram w nim główną rolę”
„6 czerwca 1936 r. urodził się Roman Wilhelmi, który już w szkole teatralnej powtarzał: Kocham siebie w tym zawodzie. Nie kocham teatru ani filmu. Lubię to. Urodziłem się po to, by grać duże rzeczy. Dlatego chcę być aktorem. Trzeba mieć na to siłę i ja ją mam”
„Otwieramy drzwi dla wszystkich. Taka jest nasza idea, żeby włączać wszystkich do dialogu, do przeżywania najwyższej jakości sztuki teatralnej”
„Sienkiewicz w teatrze przestał być pomnikiem, a stał się materiałem do sprawdzenia. Współczesne realizacje nie tyle go wystawiają, co testują: rozbrajają mit, przepisują go na nowe języki albo pokazują jego mechanizmy. Co dziś jeszcze działa w tej literaturze – i dlaczego? ”
„Osobiście nie widzę powodu, by udawać, że te dzieła nie istnieją albo przestać po nie sięgać tylko dlatego, że trwa wojna. Czechow nie czerpie z tego żadnych korzyści, minęło ponad siedemdziesiąt lat od jego śmierci. To po prostu wielka literatura. Oczywiście trzeba być ostrożnym, żeby nie znaleźć się — świadomie lub nie — po niewłaściwej stronie konfliktu”
„W teatrze trzeba iść naprzód, a więc przekraczać granice. Można to robić jednak tylko wtedy, gdy szanuje się ludzi, z którymi się pracuje — i to uważam za najważniejszą zasadę”
„Teatr służy właściwie temu, żeby dostrzec pewne treści i obudzić się. To znaczy, że cały czas podstawia lustro rzeczywistości, aby ona zakrzyknęła: o nie, wcale tacy nie jesteśmy”
„Od trzech dekad aktorstwo daje mi frajdę. Traktuję je jak zabawę. Wchodzę w rolę, pstryk, i wychodzę. Jednak to się nie odbywa bezkarnie”
„Moje życie skupia się na tańcu – mówi Douglas De Oliveira Ferreira, solista baletu Opery Śląskiej. Zachwyca talentem scenicznym i idealną muskulaturą. Do Bytomia przyjechał już jako ukształtowany tancerz – wcześniej był solistą baletu w rodzinnej Brazylii oraz na Florydzie. Mimo to wybrał Operę Śląską – teatr na drugim końcu świata, na innym kontynencie, w Europie Wschodniej”
„Kiedy tworzysz postać, żyjesz jej życiem. I uświadamiasz sobie, jak wiele jest jeszcze do odkrycia. Można je odkrywać na przykład żyjąc życiem przestępcy czy świętego. W tej samej sztuce, podążając tymi samymi śladami, ale wcielając się w różne postaci, dokonuje się innych odkryć”
„Wtedy grałam Ofelię w Hamlecie w reż. Kazimierza Dejmka. Inspirowałam się muzyką Bjórk, sposobem jej oddychania. Teraz mam chęć sprawdzić, czy podobna inspiracja oddechowo-muzyczna może prowadzić Tytanię”
„Folwark zwierzęcy pokazuje, że nie jest łatwo oprzeć się mechanizmom grupowym. Ale jednocześnie możemy się temu przyglądać z pewnego dystansu, przejrzeć się w bohaterach, w ich reakcjach na zmianę”
„Uważam, że w dobie nowych technologii, a zwłaszcza konwergencji mediów i AI, kwestia tantiem stała się jeszcze bardziej wrażliwa i kluczowa dla autorów. Część z nich nie zdaje sobie z tego sprawy, zwłaszcza w przypadku wieloletnich umów, które podpisują z różnymi podmiotami”
„Bogactwo ról, granych od osiemnastego roku życia, reżyserowanie, pedagogika, kierowanie teatrem – to wystarczający materiał na interesującą biografię. Ale w przypadku Łomnickiego dochodzi jeszcze jeden ciekawy wątek: polityczne zaangażowanie, mało zrozumiałe nawet dla jego współczesnych, budzące tym większe zdziwienie dzisiaj”
„Światło służy do kierowania uwagą publiczności — prowadzi wzrok widzów do tego, co chcemy, by zobaczyli i usłyszeli, albo przeciwnie: pozwala ukryć to, co powinno pozostać niewidoczne. Zawsze myślę więc o nim jako o narzędziu, które kieruje także emocjami widzów”
„Od zagrożonych cyfrową pustką i bezdusznością nastolatków, przez dorosłych uwięzionych w toksycznych relacjach, po m.in. osoby w kryzysie bezdomności. Jeśli jakiś warszawski teatr konsekwentnie poszerza także swoją pozasceniczną misję, jest nim właśnie Kamienica. Aż trudno uwierzyć, że tych prospołecznych, prowarszawskich, proludzkich działań nie wspiera ratusz, którego siedziba znajduje się w tak bliskim sąsiedztwie”
„95 lat temu, 31 maja 1931 r., urodził się aktor filmowy i teatralny, reżyser Bogumił Kobiela. Uznawany był za najwybitniejszego aktora tragikomicznego polskiej kinematografii. – Był moją jedyną szkołą aktorską, zawsze będę mu bardzo wdzięczny – powiedział PAP satyryk Jacek Fedorowicz”
„Ewa Błaszczyk, związana przecież z Sopotem od lat (niezliczone recitale w Atelier, przyjaźń z Agnieszką Osiecką), mówiła o aktorstwie jak o wielkiej przygodzie pozwalającej poznać drugiego człowieka. Opowiedzieć o człowieku”
„Niemiecki krytyk Dieter Topp po obejrzeniu Pana Tadeusza na Kraków Fest 2026, Międzynarodowym Festiwalu Monodramu, nazwał wykonawcę, Mateusza Nowaka, królem polskiego monodramu. Porównał jego pozycję w polskim teatrze jednego aktora do pozycji króla monodramu brytyjskiego, którym w jego przekonaniu jest Pip Utton. To coś więcej niż komplement, bo oznacza, że epos Adama Mickiewicza przemówił do krytyka, który nie zna języka polskiego, a mimo to odczuł jego urodę”
„Marilyn ma w sobie coś z Charliego Chaplina i Grety Garbo. To pierwsza w pełni świadoma i autentyczna aktorka od czasów Garbo. Marilyn to kino w czystej postaci – pisał biograf Maurice Zolotow. W poniedziałek przypada 100. rocznica urodzin amerykańskiej artystki”
„Gdy się myśli wyłącznie i tylko o karierze, to pociąg do niej rzeczywiście może odjechać. Jak ma się czas i dystans do tego, co się robi, po dziesięciu latach może się okazać, że człowiek znajdzie się w takim miejscu, o którym nigdy nie przypuszczał, że będzie dla niego dostępne”
„Z dystansem patrzę na nieudane próby reanimacji teatru od strony tekstu, dramaturgii – wydaje mi się, że do tego nie będzie już powrotu. To nie konkursy wypromowały współczesnych dramaturgów, ale ich praca w duetach z reżyserami i reżyserkami. Ta nagradzana dramaturgia współczesna, pozostając częścią literatury, nie inspiruje twórców i twórczyń”
„Czy Melpomena mówi już po śląsku?, jak sam autor konkretyzuje, jest dopiero szkicem, przyczynkiem do monografii o teatrze na Śląsku, ale stawia śmiałą tezę (dziś raczej ową śmiałość uznajemy za oczywiście racjonalną i naturalną), że region stworzył swój własny, podmiotowy teatr i jest on w stanie zagospodarować pola symboliczne i emocjonalne, opowiedzieć Śląsk tak, jak na to zasługuje, dogłębnie i krytycznie”
„Tomaszewski nie zostawił nam po sobie spisanych kodeksów czy wytycznych, np. jak w jedyny i akceptowalny sposób robić słynną pantomimiczną ściankę. Tomaszewski zostawił nam po sobie... wyobraźnię. A dokładnie: sposób pracy z wyobraźnią ruchową i pamięcią ciała”
„To będzie pierwszy sezon, na który mam realny wpływ”
„Z premedytacją nie tworzę haseł, idiomów do kolejnych edycji. Repertuary nie potrzebują motta, potrzebują godnej zawartości. Staram się łapać najnowsze i ważne europejskie premiery”
„Wierzę w metaforę w teatrze. Dosłowności mamy i tak bardzo, bardzo dużo; zwłaszcza dzieciaki mają mało miejsc, gdzie mogą się mierzyć z metaforą. Korzystamy więc z takich środków, które nam taką dżunglę technologiczną sugerują, ale nie nazywamy jej wprost”
„Przede wszystkim, nie myślę o antyku – antykiem. Kiedy podczas zajęć na uczelni albo prób w teatrze analizuję te teksty – naświetlam kontekst historyczny, ale z perspektywy dzisiejszego widza nie ma zbyt dużego sensu skupianie się na tym, co ten tekst znaczył dla publiczności oglądającej jego prapremierowe wystawienie. Nie interesują mnie również truizmy o ponadczasowości tych tekstów”
„Nie mam już wielkich marzeń związanych z rolami. Na tym etapie kariery marzenia są nieco przereklamowane. Staram się jak najlepiej robić to, co potrafię”
„W świecie Christopha krytyka otaczającej nas rzeczywistości niemal zawsze łączy się z głęboką miłością do ludzi, którzy ją tworzą, oraz do samej jej natury. Najpiękniejszą wartością jego spektakli jest nadzieja, z którą nas zostawia”
„Bardzo często jako artyści stajemy na jednej scenie z ludźmi o zupełnie innych poglądach politycznych, religijnych czy odmiennym pochodzeniu kulturowym. Mimo tych różnic potrafimy wspólnie tworzyć dzieło, które staje się dowodem na to, że porozumienie i współpraca są możliwe”
„Niech pan wejdzie panie Wajda, odezwałem się i wtedy oni go wpuścili, a ja poprowadziłem go do sali BHP. I po drodze zapytałem, czy dlatego do zakończenia Człowieka z marmuru wcisnął niemal na siłę – na chama – emblemat naszej stoczni, bo przeczuwał, że stąd wyjdzie impuls, a on potwierdził”
„Tempo, w jakim świat się rozpada, przewyższa tempo, w jakim jesteśmy w stanie go odbudowywać. Pojawiła się we mnie potrzeba poszukania radykalniejszej odpowiedzi. I tutaj z pomocą przychodzi wieszczenie. Wieszcz proponuje radykalne, często pozornie nierealne rozwiązania. I jest silną figurą, która może skupiać wokół siebie ludzi i wytwarzać momenty potrzebne do zmiany”
„Ja do teraz zbieram owoce pracy w telewizji. Nie mam zbyt wygórowanych ambicji, ale fantastyczną rzeczą jest, kiedy stoję na przystanku i nagle ktoś do mnie zagaduje i pyta: czy pan Janicki? Ja potwierdzam, a on zaczyna mówić, że w każdą niedzielę jego rodzina siadała przed telewizorem i oglądała mój program...”
„Na początku pracy nad Uroczystością mieliśmy z Gosią Bogajewską kilka prób improwizowanych. Chodziło o to, żeby złapać to, jak ta rodzina funkcjonuje i jak ci ludzie ze sobą rozmawiają. Improwizacje pomogły też wypełnić pewne luki w scenariuszu”
„Zmarła Alicja Wolska. Aktorka związana przez wiele lat z warszawskim Teatrem Syrena. Potem zaś występująca we własnym teatrze lalkowym prowadzonym w ramach swojej agencji artystycznej Alissa. Dla mnie – także przesympatyczna sąsiadka zarówno z warszawskiego Powiśla (na którym oboje mieszkaliśmy) i miasteczka Brok (gdzie mieliśmy działki)”
„Zawsze uważałem, że granicą wolności w sztuce jest litera prawa: to, co nie jest zabronione, jest dozwolone. Oczywiście są też granice moralne, ale one są dużo bardziej niejednoznaczne”
„W Operze Bałtyckiej dzisiaj premiera jednej z najznakomitszych oper Richarda Straussa Kawaler srebrnej róży, piękna muzyczna opowieść pełna intryg, zaskakujących zdarzeń, przebieranek, sekretnych schadzek i barwnych postaci przywodząca na myśl mozartowskie Wesele Figara”
„W Bielsku-Białej lalka bywała ciałem, cieniem, traumą, cyfrowym awatarem, potworem, żartem, wspomnieniem i narzędziem oporu. Czasem wystarczał stół i kilka przedmiotów. Czasem potrzebny był dźwig, muzycy zawieszeni nad głowami widzów i całe miasto zamienione w scenę”
„Końcówka obecnego sezonu przynosi kolejne głośne inscenizacje Hamleta (...) Ale Brzyk z Demirskim snują własną, na nowo napisaną historię, luźno inspirowaną Szekspirowskim dramatem. I właśnie ten powrót, ta wariacja na klasycznym motywie wydaje się najciekawsza”
„W tym roku Narodowemu Czytaniu będzie towarzyszyć audiobook. To okazja, aby posłuchać Dziadów w mistrzowskiej interpretacji Mariusza Bonaszewskiego i Doroty Landowskiej”
„Performerki-matki tworzące teatr posiadają unikalny radar wykrywający sztuczność. Ich spektakle pulsują autentyczną miłością i czułością, bo rodzą się z autentycznej relacji. To nie jest kalkulacja rynkowa, lecz chęć opowiedzenia swojemu dziecku świata w bezpieczny, a zarazem fascynujący sposób”
„Myślę, że widzowie chodzą do teatru, bo chcą się rozwijać, czuć się inteligentni i kreatywni. Wielu z nich ma ogromny potencjał, którego na co dzień nie wykorzystują, chcą więc wziąć udział w tej osobliwej grze. Dlatego, kiedy jako aktor czy autor opowiadasz historię, nie możesz traktować ich jak ludzi, którzy nic nie wiedzą albo nie rozumieją — oni są naprawdę inteligentni”
„We Wrocławiu ścieżka wystawy, obejmująca łącznie 71 prac, przekłada ten bogaty aparat pojęciowy na estetyczne przetworzenie odpadów i materiałów zużytych”
„20 maja 1956 roku na scenie przy dzisiejszej ul. Niezłomnych 1e odbyła się premiera operetki Wiktoria i jej huzar. Tak rozpoczęła się historia Teatru Muzycznego w Poznaniu. 70 lat później, czyli 26 maja, zostanie wmurowany kamień węgielny pod nowy budynek instytucji. – To symboliczny akt – mówi Przemysław Kieliszewski, który kieruje teatrem od 13 lat”
„Toto jest wyszydzane, ludzie się z Toto śmieją. Moim zdaniem to jest bardzo współczesne, uniwersalne, bo nie ma znaczenia, czym jest Toto. To mogą być uchodźcy, ludzie z innym kolorem skóry, z inną wiarą, czy nawet z innej opcji politycznej. Trochę w takiej sytuacji się teraz znajdujemy”
„Mój teatr od początku budowany jest wokół różnych subwersji społecznych czy genderowych. Zawsze stoi po stronie grup, które – przez pozycję społeczną bliską wykluczeniu lub zmarginalizowaniu – mają moc podważania zastanych form i struktur otaczającego nas świata”
„Emanowało z niej ciepło i życzliwość. Kochała ludzi – pisał o niej Witold Sadowy. 20 maja 2006 r. zmarła Anna Ciepielewska, aktorka Pasażerki i Matki Joanny od Aniołów; odtwórczyni troskliwych, ciepłych matek, czułych żon i dobrych dusz z sąsiedztwa, w wielu filmach i serialach”
„Spoglądając w stronę nieodległej historii Polski, pytamy, czy hasło wspólnoty w ogóle jeszcze kogoś obchodzi — na czym budować dziś społeczeństwo, skoro pojęcia równości czy sprawiedliwości zostały tak mocno skompromitowane przez coraz bardziej okrutny dla jednostki, nieposkromiony kapitalizm”
„Opowieść Wekslera-Waszkinela toczy się zgodnie z chronologią, istotne są w niej jednak węzły, które protagonista, a raczej ofiara uwikłana w historię, stara się rozwikłać dopiero po latach. Jego przeszłość, zwłaszcza najwcześniejszy jej etap, jest stale obecna i rzutuje na tożsamość, którą narrator z trudem odkrywa i coraz bardziej świadomie konstruuje”
„Cała zabawa w zawodzie tłumacza polega zaiste na tym, by mówić nie swoim głosem. Być może dlatego dostaję na warsztat przeważnie facetów, bo głos mam wysoki, babski, nie do pomylenia, więc muszę, jak Thatcher, sztucznie go obniżać”
„Ich relacja – dwóch mistrzów swojego rzemiosła – z czasem przekształciła się w wielką przyjaźń. Iwaszkiewicz uważał Wajdę za wielkiego artystę i podziwiał za upór w pracy i stale utrzymywanie się przy robocie. Pisał do niego: strasznie mnie wszystko interesuje, co Pan robi”
„To, że mieliśmy do czynienia z aktorką wybitną, obdarzoną intuicją, rzetelną w swoich poszukiwaniach, odważną i oddaną pracy, to oczywiste. I potwierdzają to jej liczne osiągnięcia w teatrze, telewizji, filmie i na estradzie. Ale Celińska była kimś więcej niż tylko aktorką wyśmienitą”
„Nie kupuję do końca tej opowieści o nostalgicznej podróży. To zbyt wygodna etykieta dla koncertu, który w rzeczywistości był czymś znacznie bardziej precyzyjnym i – paradoksalnie – współczesnym”
„Dziś nie mamy jeszcze zniesionych wszystkich barier dostępności w naszych obiektach, a nasz program nie jest w pełni dostępny dla wszystkich. Mamy wciąż wiele do zrobienia, przede wszystkim w zakresie infrastruktury, ale mamy też świadomość, że dostępność jest procesem długofalowym i wdrażanym krok po kroku”
„Kieślowski zajmuje szczególne miejsce w moim osobistym panteonie twórców. Był wspaniałym filmowcem, tworzył głęboko humanistyczne kino”
„Na scenie tworzył Teatr Śmierci, poza nią – bezkompromisowy teatr życia. Postać Kantora znów przyciąga za sprawą wystawy jego prac, którą otwarto w Wenecji. - Także w miejscach, gdzie mieszkał, tworzył niezwykłą atmosferę. Teatr codzienności z wyjątkową scenografią ”
„Spotkanie Piesiewicza i Kieślowskiego zmieniło twórczość reżysera. Popchnęło ją w nową stronę, odpowiadania na potrzeby, które wyłoniły się z powszechnego poczucia niepokoju i chaosu, które w latach 80. w Polsce były silniejsze niż gdzie indziej”
„Pisuar w naszej wersji Hamleta nawiązuje do teorii skapywania, w którą zawzięcie wierzą zwolennicy nieograniczonego wolnego rynku. To naiwna wiara, że najbogatsi będą odprowadzać uczciwie część swoich zysków i że władza nie manipuluje rynkiem dla własnych korzyści”
„Jacek Jabrzyk oficjalnie od września obejmie funkcję dyrektora Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach. Jednak od 18 maja będzie pełnił obowiązki szefa tej instytucji. Tak wynika z porozumienia marszałek województwa świętokrzyskiego Renaty Janik z Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Martą Cienkowską”
„Muszą sobie państwo zdać sprawę z tego, że odszedł geniusz”
„Nasza Halka, którą troszeczkę znamy z takiej realistycznej, emocjonalnej wersji, po włosku brzmi bardziej operowo, jest bardziej wystylizowana. Frazy zupełnie inaczej brzmią. Brakuje im polskich spółgłosek, a wiadomo, że amore się śpiewa inaczej niż miłość”
„Gdybym ja miał już szukać jakiegoś hasła, to dla mnie byłoby nim: Teatr, który dotyka. Nie poucza, nie narzuca żadnych rozwiązań, tylko przedstawia możliwości. Nie w jednym przedstawieniu, bo tego się nie da zrobić. Taki teatr próbowałem robić w Narodowym: wpuszczałem i młodych gniewnych, i beton klasyki. Właśnie to mnie rajcowało”
„Teatr, który wyrósł z pasji, dziś współtworzy kulturalną tożsamość Rzeszowa. Przy okazji premiery „Szydła z worka” przyglądamy się fenomenowi Teatru Bo Tak”
„W zagranicznym repertuarze 30. Kontaktu mamy liczne nawiązania do przeszłości tego festiwalu”
„Konieczny zachwyca przede wszystkim barwą głosu – głęboką, nasyconą, a jednocześnie niezwykle plastyczną. Każda fraza była prowadzona z ogromną dbałością o sens i interpretacyjny kierunek, a przy tym z imponującą swobodą”
„Polska prawica, promując kult żołnierzy wyklętych, akcentując znaczenie katolicyzmu i operując imaginarium szlacheckim, marginalizowała pamięci chłopskie, kobiece, mniejszościowe czy lokalne. W tym kontekście polski teatr wykształcił szczególną strategię oporu: nie polegała ona na bezpośredniej negacji oficjalnych opowieści, lecz na ich rozszczelnianiu poprzez wielogłos, performatywne uobecnienie i uwieloznacznienie przeszłości”
„65 lat temu, 13 maja 1961 r. zmarł Gary Cooper – amerykański aktor, jedna z największych gwiazd złotej ery Hollywood. Być może wraz z nim skończyła się pewna Ameryka… Ameryka pogranicza i niewinności, która miała lub uważano, że ma, poczucie granicy między dobrem a złem – pisano w 1961 r. w Corriere della Sera”
„Jestem szczęśliwa, że miałam kontakt z Andrzejem Wajdą. To bardzo duże przeżycie dla aktora, dla artysty. Wielka nauka i wielka pokora”
„Rolami opowiedziała życie wszystkich kobiet trudnych, czasami złośliwych, czasami gruboskórnych, a ostatnie dekady to było wyśpiewywanie nam miłości. Wyśpiewywanie czułości. Wyśpiewywanie sensu”
„Teraz mi się śni, że wykluczają mnie z Comédie-Française. Powracający motyw odrzucenia. Nie potrafię tego wytłumaczyć”
„Dziś Teatr Praska 52 znany jest przede wszystkim z inteligentnych komedii - od klasyki Moliera po współczesne teksty dramatyczne. Jest również siedzibą jedynej w Polsce Krajowej Sceny Komedii dell’Arte, popularyzującej tradycję włoskiego teatru maski, a także sceną odbywającego się co roku Festiwalu Komedii dell’Arte”
„Pogranicza gatunkowe z pewnością fascynują mnie, ale dotyczą one formy przedstawienia. Natomiast gdybym miała tematycznie określić swoją twórczość ostatnich lat to widziałabym w niej tematy dotyczące tożsamości i autokreacji”
„Stasia Celińska była artystką niepowtarzalną, jedyną w swoim rodzaju, wszechstronną, niepodrabialną i wybitną pod każdym względem”
„Zmieniła się rzeczywistość wokół nas – choćby sytuacja kobiet, dziś zupełnie inna niż wtedy, kiedy Bergman pisał swój tekst – dużo więcej mówimy o prawach kobiet i równouprawnieniu. Dlatego w naszej adaptacji niektóre sceny po prostu nie mogły się pojawić – zdezaktualizowały się. Ale emocje i potrzeby w relacjach są te same”
„Czym jest obecnie sztuka aktorska na naszym festiwalu? W kształcie, jaki próbujemy dziś nadać temu wydarzeniu, jest to przyglądanie się sztuce aktorskiej w możliwie najszerszym spektrum pracy na scenie, we wszelkich wariantach związanych z teatrem dramatycznym”
„To, co wywarło na mnie największy wpływ, kiedy po raz pierwszy zobaczyłem przedstawienie Warlikowskiego, to wrażenie rozdarcia i silne utożsamienie się widowni z tym wrażeniem”
„45 lat temu, 11 maja 1981 r. odbyła się premiera Kotów Andrew Lloyda Webbera – musicalu, który zdobył serca światowej publiczności. Koty mają swój własny charakter i myślę, że był to jeden z głównych powodów ich sukcesu. W odróżnieniu od innych musicali nie są stereotypowe”
„Siedząc w stalinowskiej celi Rybicki miał opowiadać współwięźniom Antygonę Sofoklesa. – Chciałem wytłumaczyć ludziom, którzy nie czytali ani nie słyszeli o Antygonie, że już dawno temu walczono o prawa ludzkie, uniwersalne ”
„20 lat temu, 9 maja 2006 r. zmarł w letnim domu w Wildze Jerzy Ficowski - poeta, odkrywca talentu cygańskiej poetki Papuszy, znawca kultury cygańskiej i żydowskiej, entuzjasta twórczości Brunona Schulza, tłumacz, autor tekstów piosenek”
„Robert Wilson nie uznaje granic ani limitów. Zawsze stara się sięgać po więcej i to właśnie czyni go artystą, którym jest. Mówię o nim w czasie teraźniejszym, ponieważ – mimo tego że niedawno odszedł – wciąż jest artystą niezwykle żywym. Zawsze stara się przekraczać bariery, robić więcej – uważał na przykład, że nawet śmierć nie powinna powstrzymywać jego dzieł. Powiedział więc któregoś dnia: ty po prostu pociągniesz to dalej, i po chwili dodał: zrobisz to po swojemu”
„9 maja 1966 r. telewizja nadała pierwszy odcinek serialu Czterej pancerni i pies. Śpiewana w filmie przez Edmunda Fettinga piosenka Deszcze niespokojnie potargały sad stała się przebojem. Krytycy i historycy wytykali autorom nachalną propagandę i przekłamania, ale przez 60 lat serial miał powodzenie wśród widzów”
„Z doświadczeń innych państw europejskich wynika, że opłata reprograficzna nie wpływa na ceny sprzętu”
„Wersja włoska otwiera natomiast zupełnie inną perspektywę. Pozwala spojrzeć na Halkę bardziej uniwersalnie, bardziej operowo, w sensie międzynarodowym. Dla mnie jako reżysera jest to fascynujące, bo nagle ta sama muzyka zaczyna oddychać trochę inaczej”
„Szafując na lewo i prawo zarzutem ksenofobii, łatwo zapomina się, że jedną ze strategii legitymizacyjnych dyktatury komunistycznej był – tworzony zwłaszcza na potrzeby zagranicznej opinii – obraz pełnego archaicznej przemocy społeczeństwa polskiego, któremu stawiały tamę modernizujące wysiłki władz PRL. Janda i Umer – za Baral – idą jednak jeszcze dalej w oskarżeniu, przywołując słowo faszyzm na oznaczenie moczarowskiego antysemityzmu i kojarząc je z polską ksenofobią, dawną i współczesną”
„Cenię autora Pacyfistów za odwagę, za to, że nie mizdrzy się do nikogo; w jego tekstach odnajduję coś z wnikliwości Zapolskiej i Bałuckiego”
„Daniel Arbaczewski będzie nowym dyrektorem Teatru Baj Pomorski w Toruniu. Ciekawe były okoliczności wygranego przez niego konkursu na to stanowisko”
„To jest opowieść o nas. O społeczeństwie, które potrzebuje barbarzyńców, żeby móc się zdefiniować. Żeby móc powiedzieć: my jesteśmy po tej właściwej stronie. Problem polega na tym, że barbarzyńcy najczęściej nie istnieją, tylko są wytwarzani za pomocą języka, procedur, decyzji administracyjnych i medialnych narracji”
„Sztuka teatru ciągle jednak trwa po stronie człowieka. Z większym lub mniejszym skutkiem kwestionuje systemy społeczne i moralne, polityczne i religijne, pozwala mniej się bać. Systemy stwarzamy przecież sobie sami”
„Należy zauważyć, że w naszym kraju również zajdą zmiany wśród osób prowadzących zespoły baletowe, powiązane z instytucjami operowymi”
„Dla mnie reżyser oprócz spełnienia obowiązku zbudowania spektaklu powinien być osobą, która pomoże aktorowi zrozumieć rolę i wypuszcza go w realia zarysowanego z grubsza świata. Powinien potrafić odpuścić”
„Przedstawienia Teatru Kambak, takie jak „Piękna i Bestia” czy „Przygody z Wyobrażonego Lasu”, nie tylko opowiadają o świecie, ale uczą, jak w nim być — w sposób otwarty na różnorodność, uważny wobec innych, świadomy własnych uczuć i relacji. Model komunikacji oparty jest tu na dialogu, współobecności i empatii. Emocjonalna reakcja widza staje się centralnym elementem przekazu”
„Wydaje mi się, że widać po naszym repertuarze, że stawiamy na autorskie widowiska, które reinterpretują czy to klasykę, czy też interpretują współczesną dramaturgię. Wszystkie te spektakle, tak jak i Słowik, budują komunikat na kilku poziomach”
„To kwestia elementarnej uczciwości. Jeśli korzystamy z pracy twórców, powinniśmy zapewniać im wynagrodzenie ”
„– Wydaje mi się, że w dzisiejszych czasach autentyczność jest czymś bardzo trudnym ”
„Teatr operowy powinien służyć odbiorcom o różnych potrzebach i włączać się w życie miasta”
„Powtarzam często, że w sztuce teatru dwa plus dwa nie równa się cztery. Nie ma tu reakcji chemicznej, w której z góry wiadomo, co z czego wyniknie”
„Moim marzeniem jest dalej się rozwijać i tym samym podnosić prestiż szkoły. Bardzo bym chciała połączyć współpracą szkołę baletową Kuźmina z Państwową Szkołą Baletową, dlatego obecnie stawiam pierwsze kroki w tym kierunku”
„Za mniej niż miesiąc rozpocznie się jubileuszowa, trzydziesta edycja Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Kontakt w Toruniu. Jestem przekonany, że wydarzenia, które w życiu każdego teatromana odegrało ważną rolę. Zapraszam do mojej osobistej podróży po dawnych dniach i spojrzenia na dziś”
„Jak co miesiąc garść recenzji premier operowych, teatru telewizji i scen dramatycznych. Zapraszam do lektury”
„Ameryka funkcjonuje w opowieści o Hershu jako ziemia obiecana. Ziemia, w której wszystko jest możliwe. Ale to nie jest sztuka o Ameryce. Mówimy o pewnych mechanizmach, o pewnych siłach. Mówimy o człowieku, który doświadcza różnych rzeczy i który sam nie jest do końca dumny z tego, co się wydarzyło w jego życiu”
„Do tej pory pracowałam w teatrze i w filmie tylko jako aktorka i poza swoją rolą, niczym nie musiałam się martwić. Teraz jestem też producentką spektaklu i muszę zadbać o jego promocję i sprzedaż. To cholernie trudne, ale nie poddaję się i powoli uczę się tego”
„To opowieść o toksycznej relacji, która – często mylona z miłością – jest uzależnieniem emocjonalnym. Nie daje nic oprócz niespełnienia, frustracji i zagubienia siebie”
„Czy można się zagubić i zarazem odnaleźć w mitycznym lesie Williama Szekspira, przeniesionym potem do opery Henry'ego Purcella, a dziś w niezwykły sposób wykreowanym na historycznej scenie Teatru Stanisławowskiego?”
„To największy dom Polonii na świecie - mówi PAP prezes Polskiego Ośrodka Społeczno-Kulturalnego (POSK) w Londynie Marcin Kalinowski. W ramach tej instytucji działa wiele inicjatyw kulturalnych, takich jak klub muzyczny i rozgłośnia”
„– Wróg? A wróg! Ale mój, swój, nasz – na własnej krwi wyhodowany!… Płacz, Władek, nie wstydź się. Bo jak prawdziwy chłop płacze, to musi być święto!… – mówił Pawlak. – Koniec świata! – wołał Popiołek. 2 maja 1916 r. urodził się Wacław Kowalski – aktor, który dał życie wieczne tym postaciom”
„Nigdy nie uprawiałem świadomego romansu z krytyką i tego, że artysta wchodzi w jakieś manipulacje wizerunkowe, nawet takie, w jakie wchodził Jerzy Grotowski. Nigdy nie byłem zainteresowany modelowaniem i wymuszaniem własnego wizerunku. Wszyscy moi uczniowie dużo lepiej to robili”
„W dniu Międzynarodowego Dnia Tańca zapraszam do podróży na Litwę. Krainy bliskiej, znanej teatralnie, ale mam poczucie nieodkrytej nadal sztuki baletowej i tańca. Oto kilka refleksji artystycznych z politycznym tłem”
„Nie mam jakiegoś jednego marzenia aktorskiego. Uważam, że to, co najlepsze i to, co wielkie pod względem aktorskim, jeszcze przede mną. Dla mnie nie ma rzeczy niemożliwych”
„Zawsze miałam w sobie dużo odwagi i determinacji, ale nigdy nie planowałam, że będę grała za granicą – nie zabiegałam o to w sposób szczególny. Myślę, że w dużej mierze był to splot różnych okoliczności, ale też efekt decyzji podejmowanych na kolejnych etapach drogi. Z perspektywy czasu widzę w tym pewną logikę”
„Wojna w mojej głowie to międzypokoleniowy spektakl, który mogliśmy zobaczyć w Domu Harcerza. Najstarszy artysta w maju skończy 92 lata, najmłodszy – cztery. Sztuka opowiada o konflikcie – nie tylko tym, który rozgrywa się na świecie, ale także tym, który nosimy w sobie”
„Publiczność się zmienia, wrażliwość, zainteresowania, sposoby patrzenia na świat. Teatr nie może być zakładnikiem czasów, kiedy wmawiano nam, że istnieje jedna definicja teatru, jeden sposób robienia go i jedna możliwa publiczność”
„Ten film w tamtych czasach nie miał prawa powstać, a jednak powstał – mówi PAP Ewa Szykulska. 30 kwietnia 1971 r. o godz. 22.15 w Programie I Telewizji Polskiej pokazano Hydrozagadkę w reżyserii Andrzeja Kondratiuka. Po niej wyemitowano już tylko Program na jutro”
„Reżyserka, aktorka i autorka tekstów Joanna Drozda wraca do podziemi Teatru Polskiego z nową propozycją. „Scandalizza" ma zawierać skandalicznie aktualne treści”
„To co potrafił, mógłby sobie przyswoić tylko w nowojorskim Studio Lee Strasberga i Eli Kazana. Ale idee Actors Studio dotarły do nas znacznie później – przypomniał Andrzej Wajda. 25 kwietnia 1926 r. urodził się Tadeusz Musiał, który – jako Janczar – przeszedł do historii filmu i teatru polskiego”
„Jest ambasadorem kultury polskiej we Francji, jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów. Był jednym z trzech cudzoziemców zaangażowanych do legendarnego zespołu Komedii Francuskiej. 80 lat temu urodził się Andrzej Seweryn – aktor, reżyser, dyrektor Teatru Polskiego im. A. Szyfmana w Warszawie”
„Sto lat temu, 25 kwietnia 1926 r., w mediolańskiej La Scali, odbyła się światowa prapremiera opery Turandot Giacoma Pucciniego. Cała publiczność, głęboko poruszona, wydawała się raczej uczestniczyć w rytuale ku czci narodowego mistrza niż oglądać przedstawienie teatralne - informował Guardian”
„Elżbieta Donimirska, aktorka Lubuskiego Teatru w Zielonej Górze, z którym związana jest od 1989 roku, obchodzi 40-lecie pracy scenicznej. Dla artystów jest wzorem i wielkim autorytetem. Widzowie nie wyobrażają sobie teatru bez niej. Znajomi podkreślają, że to także wspaniały, wrażliwy i empatyczny człowiek”
„Maria Janion pisała o galernikach wrażliwości, odszczepieńcy należeli wtedy do kanonu teatru, literatury, sztuki. Dzisiaj odszczepieniec traktowany jest jak człowiek, który powinien iść do psychologa i się ogarnąć, a nie chodzić i marudzić”
„Tekst jest swego rodzaju partyturą z wyraźnie zaznaczonymi pauzami. Te pauzy są dla mnie niezwykle ważne, bo stają się momentami wglądu w to, co pozajęzykowe. To właśnie tam pojawiają się pęknięcia, szczeliny w rzeczywistości. Język nagle otwiera się na coś, czego sam nie potrafi w pełni unieść”
„Scenografia tej wystawy została zaaranżowana tak, że czujemy się dosłownie jak w królewskim teatrze XVII w. Wielka gra. Opera Władysława IV to nie tylko ekspozycja – to doświadczenie, które wciąga widza w sam środek barokowego spektaklu. Nareszcie doczekaliśmy się wystawy na miarę Zamku Królewskiego”
„We wprowadzeniu do swego zbioru recenzji teatralnych Łukasz Maciejewski wyznaje, że jest krytykiem szczęśliwym. Takie wyznanie należy do rzadkości, szczerze mówiąc nie spotkałem się z podobną deklaracją nigdy wcześniej ”
„Stanąłem nieco z boku i próbowałem wsłuchać się w tematy, na których szczególnie zależało realizatorkom. Po to, by nie uzurpować sobie prawa do zabierania głosu w pierwszej kolejności”
„Jest jedyna w swoim rodzaju. Opera Król Roger Karola Szymanowskiego do libretta Jarosława Iwaszkiewicza nie mieści się w żadnym nurcie muzycznym, choć ma wpływy wielu z nich. Jest filozoficznie uniwersalna, a jednocześnie bardzo osobista. Muzyka hipnotyzuje, uwodzi, opowiada historię sama, jakby nie potrzebowała libretta. Ono z kolei jednych zachwyca, innych razi młodopolską manierą. W Teatrze Wielkim to arcydzieło opery wyreżyseruje Krzysztof Cicheński. Premiera 24 kwietnia”
„Przyciągają mnie historie, które odsyłają do tego, co kolektywnie zepchnięte w pod- lub nieświadomość. Wiele z nich dotyka traumy transgeneracyjnej i korzysta z epigenetyki przy tworzeniu wielopoziomowych konstrukcji psychologicznych (i dramaturgicznych)”
„Chcę, aby Boska Komedia pozostała wehikułem promującym polski teatr, który udowadnia, że trzeba mieć aspiracje, odważnie mówić o rzeczywistości i stawiać barykady przeciwko nacjonalizmowi i innym negatywnym scenariuszom dla świata”
„Skończyłem 42 lata i pewnego dnia spytałem: Gdzie się podział tamten Jacek Bała? Co się z nim stało? W lustrze widziałem pozbawionego wiary i nadziei szarego człowieka”
„Karol Szymanowski, żeby opowiedzieć o sobie, skomponował operę z tak wielką orkiestrą, że nie mieści się w orkiestronie”
„Karol Suszczyński, dyrektor Teatru Groteska, będzie - jako zwycięzca konkursu – piastował to stanowisko przez kolejne sezony. Nam zdradził, jaki ma plan na nową kadencję i z jakimi bolączkami się zmaga kierowana przez niego scena przy ul. Skarbowej”
„10 lat bluesowych poniedziałków, 10 lat jazzowych czwartków, 10 lat spektakli, wernisaży, koncertów, imprez i spotkań. Tak w skrócie można podsumować dekadę obecności Teatru BOTO w siedzibie przy Placu Jasia Rybaka w Sopocie. Fundacja Teatru BOTO działa jednak znacznie dłużej, bo od 16 lat. Dziś wieczorem artyści zapraszają na wspólne świętowanie 10. Urodzin Teatru BOTO w obecnym miejscu”
„Dwanaście lat w teatrze to zarówno dużo, jak i niewiele. Wystarczająco, by mówić o zjawisku, ale zbyt krótko, by mówić o instytucji. A jednak Klub Komediowy – miejsce wyjątkowe na mapie Warszawy – w tym czasie zdążył wypracować własny język, własną dramaturgię i, co najciekawsze, własny sposób pozostawiania śladu w pamięci widza. Pamięci ulotnej, bo często opartej na improwizacji, a jednocześnie zaskakująco trwałej”
„Społeczność niemiecka, która uciekała z tego miasta, nie jest głównym tematem spektaklu, ale jest to korzeń wszystkiego, co wydarza się w teraźniejszości. Tam jest ukryty kod do tego, kim się stajemy dzisiaj”
„Zawsze robiłem bardzo osobiste spektakle – mówi reżyser Marek Weiss, który zapowiada, że premierą „Falstaffa" w Operze Narodowej i po zrealizowaniu 150 inscenizacji definitywnie żegna się ze sceną”
„Berek jest ekranizacją bestsellerowej powieści Marcina Szczygielskiego wydanej w 2007 roku i zarazem jednego z najpopularniejszych polskich spektakli komediowych ostatnich lat – Berek, czyli upiór w moherze”
„Pochodzący ze Środy Wielkopolskiej Władysław Stoma (1888–1968), aktor teatralny i filmowy, przez 11 sezonów (1927–1938) był dyrektorem Teatru Miejskiego. To wyjątkowo zasłużona postać dla kultury pisanej przez duże K. Jako 32-letni aktor grał w Bydgoszczy już 22 stycznia 1920 r. w Warszawiance. Świetnie spełniał się jako menedżer, reżyser i aktor. Nauczył bydgoszczan chodzić do teatru. Teatrowi dał Stoma sukces artystyczny oraz stabilizację kadrową. Adam Grzymała-Siedlecki nazwał go Padrone Stoma.”
„Ostatni bon vivant, bywalec ogródków, ostatni Warszawiak, który potrafił nosić tużurek, tańczyć walca, robić oko do dam, jeździć wytwornie dorożką – 17 kwietnia 1981 r. zmarł Ludwik Sempoliński, artysta estrady i kabaretu, profesor warszawskiej PWST”
„O ile w dwudziestowiecznym teatrze inteligencji proces jej potwierdzania i weryfikowania zachodził w porozumieniu z publicznością, skutkując odnowieniem poczucia przynależności wszystkich osób uczestniczących do współtworzonej grupy, o tyle w teatrze przełomu stuleci nie tworzy się żadna wspólnota, ale w mocy pozostaje sam głos wypowiadający się w imieniu zbioru pustego”
„Na początku lat 90-tych z pomocą Spielberga pracował nad adaptacją prozy Józefa Conrada. Nostromo miał być kolejnym wielkim epickim dziełem angielskiego reżysera. Produkcja trafiła jednak na wiele trudności. 16 kwietnia 1991 r., na sześć tygodni przed rozpoczęciem zdjęć, David Lean zmarł”
„Tadeusz Kantor (1915-1990). Embalage, Cricotage and Madame Jarema – to wystawa poświęcona relacji i twórczości Tadeusza Kantora i Marii Jaremy – czołowym przedstawicielom światowej awangardy powojennej”
„80 lat kończy w czwartek Maciej Wojtyszko, reżyser teatralny, filmowy i telewizyjny, pisarz, autor sztuk, komiksów, ojciec Bromby. Pracuje właśnie nad nowym spektaklem dla Teatru Telewizji Amerykański przyjaciel Izaaka. Realizacja zdjęć w czerwcu, a premiera – prawdopodobnie jesienią”
„Chcemy opowiadać o braku relacji, o deficytach, o tym, co powoduje, że jedyny sposób na przetrwanie dla nas widzimy w sytuacji, w której musimy sięgnąć po coś, co odpowiednio nas zastymuluje”
„Stanisław Wyspiański przypomniał Łukasińskiego w dziesiątej scenie Nocy Listopadowej – Tak ja tu klejnot mam! – Ja ci pokażę. Prometeusz wasz polski. Ot, wiodą go straże – tymi słowy Wielki Książę Konstanty prezentuje Łukasińskiego generałowi Wincentemu Krasińskiemu.”
„Pracując już nad rolą, prowadziłem dziennik życia Aleksandra Doby. Lubię wracać do dzieciństwa i dorastania bohatera, którym mam bywać. To mi bardzo pomaga, opowiada o potrzebach i pragnieniach”
„Spaceruję po Krakowie w celu znalezienia odpowiedzi na pytania o rolę aktorów teatralnych w dzisiejszym świecie oraz wysłuchania opowieści o tym, jak tym aktorom się w Polsce wiedzie. Wybrałam Kraków z egoizmu – tu mieszkam i lubię go w Polsce najbardziej. Ale też wybrałam go dlatego, że to z krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej (PWST, a obecnie AST – Akademia Sztuk Teatralnych) wyszli najwybitniejsi polscy reżyserzy i aktorzy”
„Cechą pierwszą odmienionej Opery Wrocławskiej jest oryginalność repertuarowa. Na najnowszą, kwietniową premierę wybrano powstałą sto lat temu „Juliettę" Bohuslava Martinu, do tej pory jedynie raz wystawioną w Polsce, choć jest uznawana za jedną z najlepszych oper pierwszej połowy XX wieku”
„Nowe wydawnictwo inspirowane spektaklem Nietoperz czyli dwoistość to nie tylko zapis teatralnej propozycji, ale przede wszystkim poetycka podróż przez twórczość Joanny Kulmowej. Artyści Teatru Witkacego w Zakopanem udowadniają, że jej teksty wciąż brzmią świeżo, zaskakująco i przejmująco”
„Jednak biografia Sieradzińskiej pokazuje coś więcej niż tylko sceniczną legendę. W kręgu Baker pojawiają się nazwiska definiujące kulturę XX wieku: Pablo Picasso, Le Corbusier, Frida Kahlo, Maurice Chevalier czy Charlie Chaplin. Ich obecność nie jest jednak jedynie ozdobą narracji – raczej potwierdzeniem, że Baker była częścią artystycznego fermentu swojej epoki i jednym z najbardziej wyrazistych symboli tamtego czasu”
„Ukrainiec, zwolennik rosyjskiego imperializmu, jak nikt opisał absurdy i mrok Rosji, całe życie zmagał się z depresją, wiele razy palił swoje rękopisy, zagłodził się na śmierć w fazie religijnej obsesji. Miał w sobie coś z Jokera, komediowość skrywała mrok”
„Publiczność nie jest abstrakcyjną kategorią statystyczną. To konkretni ludzie z konkretnymi przyzwyczajeniami, potrzebami i ograniczeniami. Jeśli instytucje kultury chcą z nimi rozmawiać – muszą najpierw spróbować ich poznać”
„Monografię Teatru Wielkiego w Poznaniu wydało pod koniec ubiegłego roku Wydawnictwo Miejskie Posnania. Opowieść Zenona Pałata i Małgorzaty Arentowskiej nawet dla czytelnika niebędącego koneserem sztuki operowej będzie interesująca”
„Dane mi było zaprzyjaźnić się z wielką aktorką i bliżej ją poznać. Mieszkanie Oli Zawieruszanki było – w czasach przaśnego PRL-u azylem, odskocznią, przybytkiem piękna, w którym rozbrzmiewały melodie jej ukochanej pozytywki (leku na całe zło)”
„Szalone nożyczki w Teatrze Bagatela to jeden z największych teatralnych fenomenów w Polsce. Komedia kryminalna, w której publiczność staje się współuczestnikiem śledztwa, od premiery 1 kwietnia 2006 roku nie traci popularności”
„Nauczyłem się pewnej filozofii głoszącej, że najważniejszym elementem teatru jest widz. Oznacza to dialog z widzem i nieustanny kontakt z publicznością”
„Gdyby chcieć wskazać na jakąś postać biblijną, którą zdawał się rozumieć najlepiej i która mu była najbliższa, z całą pewnością byłby nią Hiob – pisał o nim Antoni Libera”
„Kategorycznie przeciwstawiam się poglądowi, że likwidacja pracowni teatralnych rozwiązuje problemy organizacyjne i produkcyjne w teatrze, wprowadza nową jakość i jest przyszłością teatru. Także myślenie o teatrze wyłącznie przez pryzmat jednej instytucji jest zbyt łatwym uogólnieniem”
„Największą popularność przyniosły jej role, które do dziś pozostają ważnymi punktami w historii polskiej telewizji i kina rozrywkowego. Wymienia się tu przede wszystkim kreację Edyty Lausch w serialu „Stawka większa niż życie” oraz postać por. Krystyny Gromowicz w komedii „Rzeczpospolita babska””
„Szklarski stworzył jedną z najpełniejszych w polskiej literaturze opowieści o rdzennych mieszkańcach Ameryki. To historia Dakotów – ich kultury, wierzeń, tragedii i walki o przetrwanie. W centrum tej opowieści stoi Przebiegły Wąż, a później jego syn, wojownik o imieniu… Żółty Kamień. I tu pojawia się niezwykła zbieżność: Żółty Kamień to po angielsku Yellowstone. Imię, które dziś kojarzymy z serialem Sheridana, Szklarski nadał swojemu bohaterowi już w latach 70. XX wieku”
„W wydanej w 2019 roku książce Demokracja. Przedstawienia Joanna Krakowska opisuje historię teatru publicznego w Polsce po roku 1989. Przygląda się jej z subiektywnej perspektywy, warunkowanej przez kilka wydarzeń, które uznała za ważne: symptomatyczne dla wskazanego okresu i dla samego teatru”
„W Łodzi spełniałem się nie tylko jako aktor, ale też jako człowiek, który chce przez teatr wyrażać swoje poglądy na różne sprawy”
„Pewnie to jedne z najpiękniejszych moich dni, bo wreszcie Teatr Żydowski znajdzie dom. Myślę, że zrobimy wszystko, żeby nasz teatr na Woli miał swoją duszę”
„Pandemia COVID-19 zatrzymała kulturę, ale nie na długo. Projekty dofinansowane z Krajowego Planu Odbudowy pokazują, że instytucje kultury, organizacje pozarządowe i przedsiębiorstwa w całej Polsce wyszły z kryzysu, stawiając na cyfryzację, działania społeczne i zrównoważony rozwój”
„W 2023 r. Teatr zamieszkał na Błesznie, a pierwszą wyprodukowaną na swoim propozycją było Umrzeć ze śmiechu Paula Elliotta. Współpracy z Nowym ponownie podjął się Tomasz Man. Trzy przyjaciółki na śmierć i życie grają w nim etatowe aktorki Teatru im. Mickiewicza – Iwona Chołuj, Marta Honzatko i Agnieszka Łopacka. Młode pokolenie reprezentują zaś wspomniani Kajdanowicz i Berendt (występujący zamiennie z Michałem Kaszakiem). Kultowa komedia w tym wydaniu szybko podbiła serca publiczności.”
„W teatrze bywają spotkania, które po latach pozostają w pamięci z zadziwiającą wyrazistością. Nie zawsze są to wielkie premiery czy wydarzenia zapisane w historii sceny. Czasem wystarczy moment rozmowy w teatralnym korytarzu, charakterystyczny śmiech albo głos, który natychmiast rozpoznaje się bez patrzenia. Tak zapamiętałem Hankę Bielicką – artystkę, którą miałem okazję poznać, gdy na zaproszenie Andrzeja Marii Marczewskiego przyjechała do Teatru Polskiego w Bydgoszczy, by zagrać tytułową rolę w Moralności pani Dulskiej Gabrieli Zapolskiej”
„Wielowymiarowy świat polsko-niemieckiego pogranicza, jaki wykreował w Pulverkopf Edward Pasewicz, czyni tę powieść jednym z najciekawszych zjawisk w polskiej literaturze ostatnich lat. Teraz na scenę przenosi ją Katarzyna Kalwat”
„Łucja z Lammermooru nie jest z natury opowieścią neapolitańską. Jej dramat wyrasta ze szkockiego świata Waltera Scotta, a jednak poetyka, którą operuje – linia wokalna, dramaturgia, nawiązanie do bel canta – jest nierozerwalnie związana z kulturą Neapolu”
„Choć zaczęła od teatru, rozpoznawalność przyniosło jej kino. Początkowo wydawało się, że zostanie aktorką komediową, bo świetnie wypadła w Lejdis i Testosteronie. Dopiero Różyczka sprawiła, że dostrzeżono jej dramatyczny talent. Potwierdziła go potem w Sztuce kochania, wcielając się w seksualną rewolucjonistkę doby PRL-u – Michalinę Wisłocką. Że tematyka ta jest jej bliska, przypomniała ostatnio występem w erotyku Heaven In Hell”
„Pamiętam opiekuńczość Hasa, jego delikatność. Ale kiedy dostałam propozycję tej roli, chciałam ją odrzucić. Wydała mi się zbyt erotyczna, zbyt wyuzdana, a ja nie lubię takich ról i grania scen erotycznych. Nawet polecałam reżyserowi inną aktorkę. W końcu jednak Has mnie przekonał. Dał mi wolną rękę, która pozwoliła mi pokazać wyuzdanie Adeli w krzywym zwierciadle, w tonie groteski, a nie magazynu erotycznego”
„W teatrze nie było mnie przez dziesięć lat. Dopiero od zeszłego roku, od mojego udziału w spektaklu Prestiż, jestem w nim bardziej aktywna”
„O tym, że tak znane postacie ekranu jak Janusz Gajos, Wirgiliusz Gryń, Łukasz Simlat, Michał Czernecki czy Jan Kiepura są związane z Zagłębiem Dąbrowskim, większość już wie. Ale są też takie osoby, których nazwisko, pochodzenie lub zasługi są mniej znane, a bez których kultowe produkcje kinowe wyglądałyby inaczej lub nie powstałyby wcale. Przedstawiamy pięcioro z nich”
„Ostatnie lata upłynęły w polskim szkolnictwie teatralnym pod hasłem zmian etycznych. Dużo było rozmów o narzędziach, wprowadzania regulaminów, funkcji i szumnych zapowiedzi. Kilka karier stanęło pod znakiem zapytania, kilka nazwisk wypłynęło na nowej, zmiennej fali. Rozliczeniom towarzyszył szum medialny, powstały dwie książki – jedna szybko (2022), druga późno, kilka lat po fali, bez dwóch rozdziałów, bo te zablokował sąd”
„Jeśli ambasador to ktoś, kto reprezentuje kogoś innego, kto zostaje powołany po to, by strzec dobrego imienia tego, kogo reprezentuje, zyskiwać zaufanie coraz to nowych osób i starać się o to, aby lepiej rozumiano tych reprezentowanych, to oboje laureaci są znakomitymi ambasadorami w podwójnym znaczeniu”
„Na gruncie sztuki słowa ukuto takie określenia jak: poeta przeklęty, kaskader literatury. Romuald Czubak, założyciel i reżyser bytomskiego Teatru Wiatyk (1979-1986) był bez wątpienia - stosując podobne kryteria - reżyserem przeklętym i kaskaderem teatru”
„Już samo to, że paprykarz nie tylko jako potrawa, ale też jako pewien fakt społeczny, jest niejednorodny, wydawało się obiecujące. No a potem okazało się, że te małe aluminiowe puszeczki są dodatkowo dosyć pojemne i że można przy ich pomocy opowiedzieć takie rzeczy, jakie bez nich byłoby opowiedzieć trudniej”
„Premiera „Wieczernika” Ernesta Brylla w reżyserii Andrzeja Wajdy odbyła się w Wielki Piątek, 5 kwietnia 1985 r. w warszawskim kościele Miłosierdzia Bożego przy ul. Żytniej. Nie było dla niej miejsca w żadnym stołecznym teatrze, choć nieczynny był tylko – spalony miesiąc wcześniej – Narodowy”
„6 kwietnia 1901 r. urodził się Marian Hemar – poeta, jeden z najwybitniejszych polskich satyryków i twórców kabaretowych, autor szlagierów, m.in.: Kiedy znów zakwitną białe bzy, Czy pani Marta jest grzechu warta, Nikt, tylko ty, Jest jedna, jedyna i Upić się warto”
„Tak, był aplauz, ale przeżyłem też w trakcie grania Wroga ludu mnóstwo reakcji negatywnych, łącznie z trzaskaniem drzwiami, wychodzeniem, krytykowaniem mnie publicznie, wejściem ze mną w dyskusję”
„Kamil Białaszek należy do tych twórców młodego pokolenia, którzy nie próbują udawać, że zaczynają od zera. Wchodząc do teatru, ma za sobą doświadczenie rapera, performera i człowieka wychowanego w kulturze ironii”
„Marzec – miesiąc Międzynarodowego Dnia Teatru zazwyczaj obfituje w premiery i ciekawe artystyczne zdarzenia. W bieżącym roku jednak, niestety, wielkich zachwytów nie było. Ale dla kontrastu słów kilka o teatrach rozrywkowych stolicy, gdzie uśmiech, komedia i dobra zabawa mają odgrywać główną rolę. Zapraszam do lektury!”
„W programie Teatr nie chodzi tylko o to, kto dostał pieniądze. Chodzi o to, czy publiczne środki w kulturze rzeczywiście podlegają procedurze konkursowej, czy coraz częściej – formalnie albo nieformalnie – trafiają do tych, którzy są najsilniejsi, najbardziej rozpoznawalni i potrafią najgłośniej zaprotestować”
„Jak można uatrakcyjnić życie na emeryturze zwalczając nudę i samotność w starszym wieku? To całkiem proste – wystarczy zostać aktorem”
„Niegdyś popularny w wielu regionach Europy wielkanocny obrzęd symbolicznego „wygnania Judasza” dziś przetrwał jedynie w przekazach i rekonstrukcjach folklorystycznych. Ten widowiskowy zwyczaj był jednym z wyrazistych elementów ludowej obrzędowości pasyjnej jeszcze na początku XX wieku”
„31 marca 2026 roku miało miejsce w Brwinowie wydarzenie teatralne dużej rangi – spektakl Teatru Klasyki Polskiej Herbert. Prowadził za rękę światło w reżyserii Karoliny Labahua”
„W sprawie kieleckiego teatru jest wiele pierwszoplanowych postaci. Warto jednak pamiętać, że od pewnego momentu całej tej wojny, jej cichą bohaterką jest kierowniczka literacka teatru, Luiza Buras-Sokół, która z dnia na dzień, nie marząc o tym, została poniekąd zmuszona przez sytuację, lojalność wobec swoich koleżanek i kolegów i ludzką uczciwość wobec swojego miejsca pracy, do objęcia funkcji pełnomocniczki Teatru im. Żeromskiego”
„Z tymi duchami to jest tak, że my tu nie czekamy na ciemną scenę po to, żeby nasłuchiwać kroków duchów naszych starszych kolegów, którzy już są po tamtej stronie. Ale po prostu na co dzień o nich rozmawiamy i na pewno są z nami w wielu chwilach”
„W ostatnich latach zwłaszcza, a te lata to już w zasadzie dekady, Dorota Kolak zyskała pozycję aktorki, na której pojawienie się, w kinie czy w teatrze, zawsze się wyczekuje. Pewność aktorskich środków, szerokość skali. Potrafi wszystko i we wszystkim jest wiarygodna. Widzowie to doceniają”
„W odróżnieniu od wielu państw europejskich, gdzie teatr ewoluował głównie jako forma ekspresji estetycznej, w Polsce znaczny wpływ na rozwój tej sztuki miały także realizowane przez nią cele społeczne i polityczne. W obliczu kryzysów państwowości, ograniczeń swobód lub autorytarnych rządów teatr stawał się przestrzenią zaangażowania, a niejednokrotnie nawet polem dla szczególnych form obywatelskiej interwencji”
„Od początku istnienia Teatr STU współpracował z wielkimi kompozytorami, wokalistami, autorami tekstów, muzykami (...). Owocem były kultowe (to słowo nie jest tu nadużyciem) sceniczno-muzyczne wydarzenia – Exodus, Szalona lokomotywa, Pan Twardowski, Cabaret. Ale też piosenki, czy to wywodzące się z nich, czy też z innych spektakli”
„Tak znakomitego debiutu dawno nie widziałam. Ponadto, co istotne Aurora Lipartowska spełnia wszystkie regulaminowe wymogi pozwalające jej po laur Andrzeja Nardellego sięgać”
„Dumny jestem z wszystkich absolwentów, którzy oddają serce naszej profesji i pracują rzetelnie nad rozwojem swego warsztatu. Nie wiem, czy popularność jest tu miarą sukcesu. Najważniejszy jest chyba wyrazisty charakter twórczości, czytelny styl, rzemiosło. Czasami dochodzi się do tego momentu latami”
„Tak oto zasiadłam na sali teatralnej jako jeden jedyny widz, by patrzeć na drobiazgowe i, jak się miało okazać, niesłychanie pracochłonne, a nawet dramatyczne wykuwanie się „Biesów". Siedziałam tak przez blisko trzy miesiące, od pierwszej do ostatniej próby. Od czytanej – do generalnej. Od pierwszych dni lutego do 28 kwietnia 1971 roku. A jeszcze 29 kwietnia, gdy była premiera”
„Te 20 lat teatru to czas pasji, prób, poszukiwań, z których jestem dumny. Jestem dumny z ludzi, którymi teatr się otacza, jestem dumny ze współpracowników i z aktorów, z wielu przyjaciół teatralnych. Teatr Nowy Proxima jest miejscem wyjątkowym, jakiego nie ma w Krakowie, a na pewno nie ma w sektorze NGO. Kto zna nasze miejsce, przyzna mi rację”
„Z jego prozy możemy się nauczyć pokory, skupienia i cierpliwości - ocenił marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty, wspominając Wiesława Myśliwskiego. Nikt mnie tak nie onieśmielał jak pan Wiesław ”
„Teksty Wiesława Myśliwskiego same prowadziły człowieka, który je mówił. Narzucały, w jaki sposób do nich podchodzić”
„To była znakomita informacja na Międzynarodowy Dzień Teatru. Ministra Marta Cienkowska i marszałek Świętokrzyskiego Renata Janik zawarły ugodę w sprawie powołania Jacka Jabrzyka na dyrektora Teatru Żeromskiego”
„Już nie tylko spektakle, ale i warsztaty kreatywne czy spotkania kontekstowe poszerzające tematykę sztuki – Teatr Współczesny i Teatr Lalek Pleciuga w Szczecinie mają silnie rozwinięte działy edukacji. A wszystko po to, by wizyta w teatrze była jeszcze pełniejszym doświadczeniem”
„Nie klasyfikowałbym tego typu miejsc, używając starej nomenklatury: że do domu spokojnej starości idziesz tylko po to, żeby umierać. Tam jest piękne, wartościowe życie. Takie samo, jak w wielu domach, instytucjach, kościołach. Śmierć jest wokół nas. Pytanie, jak na nią reagujemy, jak na nią patrzymy i jak umiemy w trudnych momentach zaświadczać o swoim człowieczeństwie”
„– Jeżeli chodzi o to, co w tym tekście pozostaje współczesne, to tych elementów jest bardzo wiele. Przede wszystkim opowiadamy o mechanizmie, w którym chaos – zarówno wewnętrzny, jak i społeczny – porządkowany jest poprzez agresję, gniew, a w konsekwencji przemoc”
„W moim gdańskim magazynie są stroje z teatrów uratowane. Wiele z nich skończyłoby na śmietniku... Dałam tym rzeczom dom, choć ich przechowywanie to niełatwa i kosztowna sprawa – mówi w Międzynarodowym Dniu Teatru Jadwiga Możdżer, aktorka, scenografka”
„Miałem szczęście być krytykiem drukowanym. Moje artykuły były publikowane niemal we wszystkich periodykach kulturalnych w Polsce, nie tylko teatralnych. Jeździłem po kraju, teatr był moją pasją. Ta książka, jest podsumowaniem tej wieloletniej drogi i afektu do teatru”
„Fajnie byłoby, gdyby przychodzili młodzi ludzie, którzy grają, malują, którym coś siedzi w sercu i o czymś marzą. Chciałbym, żeby ze spektaklu wynieśli myśl, że jeśli będą konsekwentni i będą wierzyć w to, co robią, osiągną sukces. Tego nas uczy Vader”
„– To taka wisienka na torcie – mówi o wystawie Robert Grochowski, który prowadził prace archeologiczne przed rozbudową czwartego kręgu Opery Nova. Na ekspozycji zaprezentowano znalezione artefakty, nawet z czasów staropolskich. Powstał też film ukazujący dzieje tego miejsca”
„Życzę nam wszystkim, abyśmy powstrzymywali się od pochopnych ocen – zarówno wobec siebie nawzajem, wobec osób pracujących w różnych działach instytucji, jak i wobec dzieł oraz osób występujących na scenie – napisała do ludzi teatrów Pomorza Zdenka Pszczołowska, dyrektorka Nowego Teatru w Słupsku”
„O tym, jak aktorzy musieli uciekać, bo rekwizytor pomylił naboje albo jak woda zalewała przewody reflektorów wspominali uczestnicy wyjątkowego wieczoru w Piekarni Cichej Kobiety. Wydarzenie związane było z wydaniem książki La belle epoque Teatru Lubuskiego (1991-1996). Mały słownik biograficzny, czyli wspomnienia byłego dyrektora autorstwa Waldemara Matuszewskiego”
„27 marca 2006 r. zmarł Stanisław Lem – pisarz, futurolog i filozof poruszający problemy natury człowieka i jego miejsca we wszechświecie. Był najczęściej tłumaczonym polskim pisarzem. Jego nazwiskiem nazwano planetoidę 3836 Lem. Kilka dni temu odnaleziono debiutanckie opowiadanie 14-letniego Lema”
„Z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru w Zielonej Górze odżył teatralny krąg sprzed lat – podczas wieczoru promocyjnego (24 marca) wydawnictwa zatytułowanego La belle époque Teatru Lubuskiego (1991-1996). Mały słownik biograficzny (wspomnienia byłego dyrektora), autorstwa Waldemara Matuszewskiego”
„Pięć lat temu została zawieszona inwestycja związana z rozbudową Teatru Miejskiego w Gdyni. Miasto odstąpiło od umowy z projektantem. Obydwie strony skierowały się w tej sprawie do sądu - Gdynia chce zapłaty kary umownej, wykonawca zapłaty wynagrodzenia za zerwaną umowę”
„Filharmonia niemal pełna, światło przygaszone, a scena od pierwszych minut zanurzona w onirycznym półmroku. Twórczość Stanisława Ignacego Witkiewicza, znanego jako Witkacy, jest inspiracją dla wielu współczesnych artystów. Tym razem na warsztat jego teksty wzięli Marcin Dorociński oraz Wojtek Mazolewski Quintet, tworząc występ na granicy koncertu jazzowego, performansu i spektaklu, zatytułowany Witkacy. Kompozycje Astronomiczne”
„Silne kobiece bohaterki są najczęściej jednowymiarowe, to wersje męskich bohaterów, podczas gdy kobiecość jest złożona, rozmaita”
„25 lat Teatru Sabat i imieniny Małgorzaty Potockiej – wieczór, w którym rewia znów okazała się sztuką konsekwencji, splendoru i wiary w teatralny blask”
„Połączenie dźwięków potężnego w formie oratorium Pasja wg św. Łukasza Krzysztofa Pendereckiego z obrazem męki Chrystusa pędzla późnogotyckiego mistrza Matthiasa Grünewalda oraz frapującej w formie animacji Dariusza Gorczycy jest próbą wglądu w mrok tajemnicy męki Chrystusa – o tyleż ryzykowną emocjonalnie dla odbiorców, że w duchową podróż z ich absorbującymi dziełami nie można wyruszyć bezkarnie”
„Zawsze mam wrażenie, że każda moja książka jest niedopisana, że gdybym posiedział jeszcze nad nią rok, dwa, trzy, to napisałbym lepszą - mówił Wiesław Myśliwski. Ceniony pisarz, laureat Nagrody Nike za Widnokrąg i Traktat o łuskaniu fasoli, w środę kończy 94 lata”
„Oparta na tekście Wajdiego Mouwada Europa to spektakl z kilku powodów zaskakujący. O styczniowej premierze Nowego Teatru, a także artystycznych planach Sceny pod nowym kierownictwem opowiada Piotr Gruszczyński”
„Jaka jest relacja miedzy dramatopisarzami a dramaturgami we współczesnym teatrze w Polsce. Jaki tworzą związek? Jak obie grupy piszących dla teatru mają się do siebie?”
„Janusz Ratajczak urodził się w 1962 roku w Szczecinku. Był absolwentem Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, gdzie ukończył studia wokalno-aktorskie. Sam także prowadził działalność pedagogiczną - wykładał śpiew klasyczny w Akademii Muzycznej w Łodzi oraz uczył w szkołach muzycznych w Inowrocławiu i Toruniu. W swoim dorobku miał ponad 60 ról scenicznych”
„Należał do grona Mistrzów Epizodu polskiego kina. W jego filmografii widnieją zarówno nazwiska reżyserów dziś już zapomianych, jak i tych, którzy w historii kinematografii zapisali się jednym lub kilkoma pamiętnymi tytułami”
„Przyjeżdżając do Polski nie miałam zamiaru robić spektaklu o Holocauście, gdy się tu jednak znalazłam, zmieniłam perspektywę. Ale to nie jest spektakl o Holocauście, a o pamięci, o tym jak historia zmienia się w pamięć”
„Bardzo się z tego cieszę, że w tym roku, wzorem roku ubiegłego, Międzynarodowy Dzień Teatru udało nam się rozbudować do Międzynarodowego Tygodnia Teatru. Zaczęliśmy w ubiegłą sobotę – w Światowy Dzień Lalkarstwa premierą w Białostockim Teatrze Lalek. Kończymy 29 marca, w niedzielę w Galerii Białej, pewnym happeningiem i pokazami, które będziemy mieli przez cały ten tydzień”
„Miasto Kielce ogłosiło konkurs na dyrektora Teatr Lalki i Aktora Kubuś. - To bardzo ważna instytucja dla naszego miasta. Teatr z ogromnymi tradycjami, ukochany przez kolejne pokolenia najmłodszych Kielczan. Jednocześnie to miejsce, które od niespełna dwóch lat funkcjonuje w nowoczesnej siedzibie, dającej zupełnie nowe możliwości rozwoju artystycznego i organizacyjnego. Szukamy osoby, która będzie potrafiła ten potencjał dobrze wykorzystać”
„Spór wokół wyników programu Teatr 2026 nie jest wyłącznie konfliktem o dotacje. To debata o zaufaniu do ekspertów, przejrzystości procedur i kierunku państwowej polityki teatralnej. Czy problem tkwi w matematyce, czy w braku dialogu ze środowiskiem?”
„Muzyka Beatlesów jest tak samo dobra jak muzyka Mahlera –powiedział w pierwszym wywiadzie po ogłoszeniu nominacji na dyrektora muzycznego Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie amerykański dyrygent i kompozytor pochodzenia izraelskiego Yoel Gamzou. – Kiedy widzowie nie są poruszeni, to znaczy, że to my, artyści zawiedliśmy – dodał”
„Miałem ten przywilej, że towarzyszyłem drodze teatralnej Doroty Stalińskiej od samego początku aż do dzisiaj, od jej debiutu w Teatrze na Woli (1976) po najnowsza kreację w Teatrze Komedia w „Złodzieju” Erica Chappella ”
„Przyglądając się zespołowi aktorskiemu Szaniawskx odkryłem, że to Angela Cegielska będzie moją palaczką. Ta decyzja popchnęła cały proces adaptacyjny i kreacyjny. Dziś, będąc na miesiąc przed premierą jestem pewny, że był to świetny wybór. Angela jest genialną aktorką o niezwykłej charyzmie, podobnie jak ja pracuje bardzo intuicyjnie. Zmiana płci sprawiła natomiast, że pomiędzy słowami i rozdziałami odkryliśmy z zespołem nowe sensy tej historii”
„We wczesnej licealnej młodości członkiem Klubu 1212 we Wrocławiu. Zasłynął wtedy z niezwykle błyskotliwej wypowiedzi podczas spotkania z prof. Marią Janion, która przyjechała do Wrocławia ratować Nie-Boską komedię Krasińskiego w reż. Jerzego Grzegorzewskiego, bezpardonowo zaatakowaną przez kwiat lokalnej krytyki. ”
„Mijają właśnie dwa lata od śmierci Rafała Węgrzyniaka – urodzonego w 1960 roku historyka teatru, krytyka, publicysty i edytora”
„Minął niemal tydzień od rozstrzygnięcia konkursu na projekt Teatru Współczesnego w Szczecinie, a echa wyboru dokonanego przez jury wciąż nie milkną (..). Nowy gmach zmieni oblicze zaniedbanej przez lata Łasztowni, znaczna część mieszkańców zastanawia się jednak, czy oby nie będzie to zmiana na gorsze. Czy koncepcji SAAW faktycznie nie da się bronić, jak chciałoby tego wielu krytyków?”
„Koncert aMuz po kaszubsku okazał się wyjątkowym wydarzeniem artystycznym, w którym studenci, doktoranci i pedagodzy Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku, sięgnęli do bogactwa kaszubskiej kultury muzycznej”
„Budowanie od podstaw wymagało czasu, trzeba się było mocno napracować, aby dojść do punktu, w którym jesteśmy, ale gdy tworzy się coś od podstaw, towarzyszy temu autentyczna satysfakcja, poczucie pełni. Choć nie planowałam być długo w Teatrze Powszechnym i miałam po drodze różne propozycje z innych miast (dwie bardzo ciekawe około roku temu), wkręciłam się właśnie w Powszechny”
„Muzyka jest nie tylko moim zawodem, ale i światem. Słucham jej prawie non stop”
„Pierwsza decyzja reżysera to obsadzenie Teresy Budzisz-Krzyżanowskiej w roli tytułowej. Wajda podkreślał, że uważał ją za najlepszego wówczas aktora w Polsce, umieszczając jej profesjonalizm poza płcią. Druga decyzja polegała na umieszczeniu całej akcji w aktorskiej garderobie. Demonstrowanie teatralności, spojrzenie na przedstawianą rzeczywistość z perspektywy przestrzeni o granicznym, prywatno-zawodowym statusie, zapowiadało nadchodzące zmiany”
„Odra – co wcale nie było wówczas takie oczywiste – mogła zacząć promować Grotowskiego z jego manifestami i wizją teatru oraz Ludwika Flaszena, współtwórcę Teatru Laboratorium z jego recenzjami i esejami. A Tadeusz Różewicz publikował w Odrze bardzo dużo nowych wierszy, felietonów, opowiadań, stał się naszym tajnym nadredaktorem, jak czasem mówiono”
„Pandemia, wojny i poczucie niepewności sprawiają, że powieść Alberta Camusa znów brzmi zaskakująco aktualnie. Reżyser Wojciech Kościelniak przygotowuje w Bydgoszczy sceniczną adaptację Dżumy i opowiada o ludziach, którzy w czasach kryzysu po prostu robią swoje”
„W Polsce nie ma dla mnie sceny. Teatr funkcjonuje tutaj w zupełnie inny sposób – to teatr państwowy ze stałymi zespołami. Ten system mi nie odpowiada. Nie mogę w nim pracować. Teraz chcę bardziej skupić się na pisaniu książek, przemówień i tekstów refleksyjnych. Zostałem doktorem nauk i profesorem Uniwersytetu Peloponeskiego. Chcę poważnie zająć się pedagogiką”
„Dokładnie 90 lat temu (17.03.1936) w Czeladzi przyszedł na świat Henryk Kuźniak. Choć muzykolog i kompozytor ma na swoim koncie wiele dokonań, najbardziej znana jest jego muzyka do przebojów kinowych i telewizyjnych, takich jak Vabank, Seksmisja czy Na kłopoty… Bednarski!. Jubileusz artysty miasto m. in. uświetniło muralem”
„16 marca o godz. 12.00 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, z okazji 140. rocznicy urodzin (10 lutego) i przypadającej tego dnia 56. rocznicy śmierci Jerzego Szaniawskiego, aktorzy Teatru Dramatycznego w Płocku z dyrektorem Markiem Mokrowieckim wraz z przedstawicielami, noszącej imię dramaturga Szkoły Podstawowej w Jadwisinie, spotkali się przy grobie patrona”
„50 lat temu, 17 marca 1976 r., zmarł Luchino Visconti – włoski scenarzysta oraz reżyser teatralny, filmowy i operowy – autor takich filmów, jak Rocco i jego bracia, Lampart i Śmierć w Wenecji. Był nostalgicznym poszukiwaczem piękna – powiedziała PAP filmoznawczyni Diana Dąbrowska”
„Requiem dla mojego przyjaciela pozostaje jednym z najbardziej osobistych utworów – muzycznym pożegnaniem i hołdem dla twórcy Dekalogu”
„Janusz Warmiński postanowił w roku 1982 wystawić Aloes Athola Fugarda, sztukę napisaną w roku 1978 i osadzoną w realiach południowoafrykańskiego apartheidu – wystawić w warunkach stanu wojennego w Polsce. Nieoczekiwana zbieżność obu kontekstów czyniła ze sztuki Fugarda w ówczesnych polskich warunkach tekst, którego żywot sceniczny uzależniony był w całości (a nie we fragmentach tylko) od decyzji cenzora”
„Zostały już tylko trzy miesiące do wyprowadzki Teatru Mostownia z obecnej siedziby we Wrzeszczu przy Miszewskiego 16. Budynek został wykupiony przez dewelopera, a Mostownia od miesięcy bezskutecznie poszukuje nowego lokalu. Sprawa ciągnie się od grudnia, odbyło się wiele spotkań, które nic nie przyniosły”
„17 marca 2016 roku zmarł Marian Kociniak – Franek Dolas z Jak rozpętałem drugą wojnę światową i Marcin Kabat w Igraszkach z diabłem. Ról filmowych i telewizyjnych miał znacznie więcej, ale to teatr był dlań miejscem, które dało mu życie. Jest sam w sobie Teatrem – ocenił Gustaw Holoubek”
„Widowisko muzyczno-teatralne Bal w operze według poematu Juliana Tuwima zadebiutuje w Warszawskiej Operze Kameralnej 26 marca br. Za mało sięgamy po teksty naszych wielkich poetów. Wszystko przykrywa kultura współczesna, współczesny przekaz”
„Sukces frekwencyjny sprawił, że spektakle Tristana i Izoldy będą prezentowane w Nowym Jorku do 4 kwietnia. Przedstawienie będzie również transmitowane na żywo do kin na całym świecie w ramach popularnego cyklu The Met: Live in HD 21 marca. 2 kwietnia Tomasz Konieczny wystąpi na koncercie z cyklu Wielkie Głosy w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie”
„Związany z Teatrem Rozbark w Bytomiu tancerz Mateusz Kowalski od kilkunastu lat żyje z chorobą Parkinsona. Mimo diagnozy, którą usłyszał jako 27-latek, nadal pracuje na scenie i prowadzi warsztaty ruchowe dla pacjentów w kryzysie psychicznym”
„O ile po pierwszym akcie zdawało się, że spektakl będzie komediowym źródłem towarzyskich plotek na kolejne tygodnie, o tyle w drugiej odsłonie stało się oczywiste, że chodzi o sprawy poważniejsze. Stanisław Tarnowski po scenie z Hetmanem – widzowie domyślili się, że jest nim zdrajca Franciszek Ksawery Branicki, dziadek żony Tarnowskiego – wyszedł ostentacyjnie z teatru”
„Książka Marty Bryś to wyjątkowa pozycja w polskiej literaturze teatrologicznej, która łączy kilka poziomów narracji: historię instytucji, codzienność zespołu aktorskiego oraz refleksję nad rolą teatru w kształtowaniu pamięci kulturowej i tożsamości. To nie jest typowa monografia ani kronika – autorka wybrała formę opowieści o teatrze od środka, dając głos samym aktorom i aktorkom”
„Pokolenie tworzące kulturę niezależną w latach 70. i 80. dwudziestego wieku weszło już w smugę cienia, niektórzy jego reprezentanci definitywnie zeszli ze sceny. Nie powinno więc dziwić, że ludzie ci doszli do punktu, w jakim podsumowuje się swoje doświadczenia i spisuje wspomnienia”
„Conradowski tytuł jest punktem wyjścia do przyjrzenia się takim sytuacjom w życiu człowieka, w których przekracza on pewną granicę, w których coś się kończy i zaczyna coś innego. Pisarz symbolicznie przedstawił moment pozostawienia młodości za sobą i wzięcia pełnej odpowiedzialności za życie swoje i innych”
„Plac Zebrań Ludowych w Gdańsku, po roku 2032 roku będzie tętnić życiem, a budynek nowej opery stanie się przestrzenią, do której będzie się przychodzić nie tylko na spektakl”
„Funkcjonuje podział na kino komercyjne i niszowe, ale może da się znaleźć coś pośrodku. Jest sporo europejskich twórców, którzy robią kino autorskie. Jak choćby Alice Rohrwacher – Szczęśliwy Lazarro czy La Chimera to jest coś, czego mi brakuje w polskim kinie”
„W międzynarodowym świecie choreografii, w którym funkcjonuję, klasowość jest tematem wstydliwym, pomija się go w biogramach. Nie mówi się głośno, że rąbało się rumbę”
„W piątek mija 30 lat od śmierci Krzysztofa Kieślowskiego - jednego z najważniejszych polskich reżyserów. Operator filmowy Jacek Petrycki powiedział w rozmowie z PAP, że jego relacja z Kieślowskim wykraczała poza wspomnienie z jakiegoś filmu czy grupy filmów. – Nasza przyjaźń rozwijała się równolegle z robieniem filmów – dodał”
„Kiedy ojciec spytał Mateusza, czy nie chciałby zagrać bohatera, maluch zgodził się ochoczo. Będąc na scenie, doznał uczucia zachwytu, które sprawiło, że pociągnęło go w stronę aktorstwa. Zaczął więc pojawiać się w telewizyjnych serialach i spektaklach teatralnych”
„Sztuka dla sztuki, forma dla formy, porażenie swoją przenikliwością czy talentem mnie w ogóle nie interesują. Moim celem jest opowiedzenie historii zajmującej ludzi – powiedział Krzysztof Kieślowski kilka dni przed śmiercią. Reżyser i scenarzysta zmarł 13 marca 1996 r.”
„Notesy odsłaniają fenomen osobistego resentymentu Wajdy (nienawistnie wyszydzony generał Rydz!), pozwalającego mu uwierzyć w wizję świata poniżającą jego talent i zaprzeczającą zgromadzonym przez wojnę doświadczeniom. Wstręt do własnej, przegranej klasy, uznanie klęski, wzięcie na siebie winy – cały ten masochistyczny splot inteligenckich rozrachunków syna ułana rozstrzelanego w Charkowie nie tłumaczy akcesu do zwycięskiego obozu marksistów”
„Pierwszy dzień świętowania 41. urodzin Teatru Witkacego i 141. urodzin Patrona upłynął pod znakiem kuratorskiego oprowadzania gości po Galerii Władysława Hasiora i wieczornego spotkania w Teatrze Witkacego. Zanim na scenę wjechał tort i odśpiewano gromkie 100 lat!, publiczność oklaskiwała aktorów i muzyków, instrumentalistów i wokalistów. A to za sprawą niezwykłego koncertu. Swoje siły połączyli jazzmani z grupy Young Power New Edition oraz aktorzy zakopiańskiego Teatru”
„Ty masz być Heglem – miał mu rzec papież. Był filozofem, a zarazem duszpasterzem; sam, a jednak zawsze dla innych. Za nim rozpościera się ogród wiedzy i tajemnicy – to nawiązanie do roli filozofii, która otwiera bramy ku poznaniu świata i człowieka – 12 marca 1931 r. urodził się Józef Tischner”
„Gdyby policzyć słowa, jakie najczęściej pojawiają się na kartach książki Beaty Biały Siara. I nic nie jest jasne, to z pewnością na czołowych miejscach znalazłyby się: cisza i milczenie. Chwilami można odnieść wrażenie, że zamiast książki biograficznej czytamy traktat domorosłego filozofa poświęcony tym dwóm, bliskim sobie stanom”
„Odeszła, przez ponad 40 lat służąca Teatrowi Lubuskiemu w Zielonej Górze, garderobiana Dorota Przewłocka (wcześniej Kubczak) – zwana przez kolegów Doris. Cechą najważniejszą Doroty, poza pracowitością i lojalnością, był jej piękny uśmiech – wyraz nieśmiałości i taktu, a czasem nieco szelmowski”
„Temat dojrzewania jest tematem, który eksploruję w wielu swoich spektaklach. Tym razem mamy chłopca, który zmaga się z dojrzewaniem, jak również ze swoją nieumiejętnością reagowania na rzeczy, które go przytłaczają. Reakcją na to jest złość, izolująca go od innych”
„Dorośli, którzy znają i lubią twórczość Lema czy też nurt science fiction powinni coś ciekawego dla siebie odnaleźć w spektaklu. Dla fanów lalkarstwa spektakl również powinien być interesujący ze względu na sposób podejścia do teatru formy, do lalek”
„Z moim aktorstwem jest, jak z pisaniem wierszy i śpiewaniem. Robię to wszystko, bo lubię się dzielić”
„Choć pieśni Jacka Kleyffa znam głównie z zupełnie innej stodoły, a sama nie wyrosłam na Orkiestrze Na Zdrowie – w moim liceum królował Kaczmarski i Stachura – to nie miałam żadnych wątpliwości, że na moich oczach we wtorek w Stodole odbywał się niezwykły spektakl. Bo i rozpoczęcie obchodów 70-lecia Stodoły i nowa płyta Jacka Kleyffa. Czas podsumowań i powrotów”
„W setną rocznicę urodzin oraz dziesiątą rocznicę śmierci jednego z najwybitniejszych twórców polskiego i światowego kina, Senat RP ustanowił rok 2026 Rokiem Andrzeja Wajdy. Warto przypomnieć, że jako reżyser teatralny Andrzej Wajda debiutował na gdyńskiej scenie Teatru Wybrzeże. Był równolatkiem Gdyni! A także, od 2000 roku, jej Honorowym Obywatelem”
„Czasem czuję lekkie przerażenie, gdy uświadamiam sobie, ile lat już gramy; kiedyś wydawało mi się, że kapela rockowa nie powinna tyle czasu istnieć”
„Kochaj teatr w sobie, a nie siebie w teatrze – takie motto zobaczysz, odwiedzając stronę Studia Sztuki Teatralno-Aktorskiej STA, które od niedawna zaprasza na swoją drugą w pełni wyposażoną scenę. – Pod nasz dach przyjmujemy też wszystkich, którzy chcą pokazać światu swoją sztukę. Wystarczy do nas napisać, ustalić termin i warunki prezentacji”
„I z TTV kiedyś przyszło się pożegnać, zdawało się nawet, że bezpowrotnie, bo najpierw zniknął z anteny, a potem za PiS wrócił jako scena grafomańskich panegiryków dla żołnierzy wyklętych, tymczasem jednak odżył i ma się całkiem nieźle”
„Śmierć Edwarda Linde-Lubaszenki zamyka jeden z najważniejszych rozdziałów polskiego teatru powojennego – rozdział pisany konsekwencją, etosem pracy i dziś rzadką umiejętnością łączenia wielkiej tradycji aktorstwa zespołowego z indywidualną, niepodrabialną obecnością sceniczną. Aktor, który przez ponad sześć dekad łączył tradycję z nowoczesnością, autorytet z pokorą, scenę z pamięcią historii”
„Jestem wciąż wierny polifonii, w której wiele równorzędnych głosów i perspektyw współistnieje, tworząc nieuproszczony obraz rzeczywistości”
„Nigdy nie marzyłem o stałym zespole, choć w trakcie pracy miewałem pokusy, ale zbudowałem production house, silnie dialogujący i prowokujący debatę publiczną. Tylko w odróżnieniu od wielu teatrów mnie interesuje skala społecznego zaangażowania, a nie gadanie do własnej bańki i artykuł w Didaskaliach”
„Obiecałam sobie, że na tym kończę sprawę polską. Żegnam się i wyzwalam. Teraz będę zajmować się Europą i światem. O Polsce powiedziałam już wszystko”
„Jeszcze Polska nie zginęła, póki się śmiejemy… Mam mniej lat niż kapeluszy, bo lata lecą, a kapelusze wychodzą z mody – mawiała Hanka Bielicka. Jedna z najwybitniejszych artystek powojennej polskiej estrady zmarła 9 marca 2006 roku. Miała 90 lat”
„O ile postacie śpiewaków lwowskich (...) są dobrze znane mimo upływu lat nie tylko miłośnikom śpiewu operowego, o tyle mniej wiadomo o tancerzach lwowskich i kresowych, którzy także odegrali ważną rolę w tworzeniu polskiego życia muzycznego i kulturalnego na Śląsku”
„Droga Kolady do teatru wcale nie była łatwa. Pochodził z prostej, biednej rodziny. Był synem traktorzystki i kierowcy, miał czwórkę rodzeństwa, w tym siostrę, która zmarła w dzieciństwie na zapalenie opon mózgowych”
„Z perspektywy teatrologicznej najcenniejsze w tej książce jest to, że bioteatr nie zostaje potraktowany wyłącznie jako zbiór spektakli opartych na cudzych życiorysach, lecz jako metoda pracy scenicznej, obejmująca wybór tematu, strategię dramaturgiczną, relację z widzem oraz sposób rozumienia aktorskiej obecności”
„Ewa Szykulska nie rekonstruuje kariery ani nie porządkuje ról według hierarchii znaczeń. Zamiast tego proponuje coś na kształt strumienia pamięci — pełnego dygresji, nagłych skrętów, zdań urwanych w pół myśli. Ten pozorny chaos okazuje się głęboko prawdziwy”
„Nauczył mnie odpowiedzialności, ciekawości, ogromnej łapczywości na sztukę ”
„Mam poczucie, że teraz jest moje pięć minut. Zagrałem główną rolę w musicalu na dużej scenie Romy, gram też na małej, dostałem się do kolejnej produkcji tego teatru – to jest sukces i moment, który warto wykorzystać. Ale praca w teatrze nauczyła mnie też, że trzeba mieć twardą głowę oraz to drugie (śmiech), bo inaczej w tej branży niełatwo”
„O tytuł spektaklu roku powalczy Jeśli przecięto cię na pół Łukasza Barysa w reżyserii Kaliny Jagody Dębskiej (to jej spektakl dyplomowy). O nagrodę rywalizować będzie z realizacjami Chłopacy Teatru Śląskiego im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach oraz Drakula Teatru Miejskiego w Gliwicach”
„Dawał aktorom, wydawałoby się, absolutną wolność. Było coś takiego, że wydawało ci się, że on ci ufa, jesteś wolny, rosły skrzydła i sobie gdzieś leciałeś. Jak on to robił, że nie mówiąc źle, inaczej, myśmy i tak robili to, co on chciał? Nie używał do tego słów. Sami się orientowaliśmy, że trzeba inaczej, i to było niezwykłe”
„Uczyłem się kina na filmach Wajdy i Polańskiego. Inspirowało mnie kino europejskie, francuskie, rosyjskie i włoskie. Ale to kino polskie pokazało mi sposób opowiadania, którego nawet sobie nie wyobrażałem. To był szok ”
„Czasem myślę o etatowym teatrze. Widzę jednak jego zalety, jak i wady. Podobnie jak bycia freelancerem. To ma dobre i złe strony. Bo daje poczucie wolności wyboru, ale odbiera poczucie bezpieczeństwa”
„Posiadam wieloletnie doświadczenie w realizacji podobnych inwestycji, zdobywane zarówno w kraju, jak i za granicą, w tym przy budowie jednego z terminali lotniska Heathrow Airport w Londynie. Uczestnictwo w projektach o wysokim stopniu złożoności nauczyło mnie, że kluczowym elementem powodzenia inwestycji jest właśnie rzetelnie przygotowana i kompletna dokumentacja projektowa”
„Fenomenalne rozwiązanie przestrzeni i kreacje aktorskie (Łomnicki jako Edgar, Łapicki jako Kurt i nieprawdopodobna Krafftówna w roli Alicji). Spektakl dla mnie niezapomniany”
„Wajda był Polską, jak Bergman był Szwecją - mówił niemiecki reżyser Volker Schlöndorff. Andrzej Wajda to jeden z najwybitniejszych twórców w historii światowego kina. Laureat Oscara za dorobek życia i Złotej Palmy w Cannes za Człowieka z żelaza w piątek obchodziłby 100. urodziny”
„Poznałem Wojtka w grudniu 2004 roku, gdy pojawił się w Teatrze Żydowskim w obsadzie przedstawienia Publiczność to lubi. Szymonowi Szurmiejowi polecił go Janusz Sent, gdy dyrektor Szurmiej powiedział mu, że szuka partnera do dwuosobowych skeczów”
„Jego komizm nigdy nie był farsowy — był zawsze inteligentny, podszyty lekkim smutkiem, jakby aktor wiedział coś, czego postać jeszcze nie przeczuwa. Z perspektywy człowieka teatru widzę w Pokorze aktora teatru środka — w najlepszym i najuczciwszym znaczeniu tego pojęcia. Takiego, który buduje strukturę spektaklu, stabilizuje jego tonację i nadaje sens scenicznym relacjom”
„To był teatralnie bardzo udany miesiąc. Odrabianie zaległości, ale i nowe premiery to kilka ciekawych spotkań na scenach w Polsce. Temat miesiąca – nieoczywiste spotkanie z dawną Jugosławią w dość zaskakującym tonie. Również nowy dział – Kącik operowy. Zatem zapraszam do subiektywnego przeglądu ostatnich dwudziestu ośmiu dni na deskach teatralnych”
„Ile miejsca dla niezależnych twórców znajdzie się na zależnej od Teatru Polskiego trzeciej scenie, która powstanie w dawnym kasynie przy Mickiewicza i Gdańskiej? Obawy wyraża Andrzej Stróż, który od lat zabiegał o stworzenie w Bydgoszczy miejsca dla artystów alternatywnych. Dyrektor TPB zapewnia: Teatr alternatywny ma tu pierwszeństwo”
„Marzyłam wtedy o roli Władki w Aszantce Perzyńskiego, a mój dobry dyrektor wystawił ją dla mnie. Pracowałam bardzo ciężko. Starałam się dać z siebie wszystko, żyłam jak w gorączce. Ale za to po premierze, kiedy opadła kurtyna, spadł na mnie huragan oklasków, czułam je prawie fizycznie. Potem dostałam dużo kwiatów i ataku płaczu. To był najpiękniejszy dzień w moim życiu. Od tej chwili pracowałam jeszcze bardziej nad sobą ”
„Wieczór Architekci w pierwszym rzędzie w Narodowym Starym Teatrze rozpoczęła dyrektor Dorota Ignatjew, a zgodnie z mottem obecnego sezonu artystycznego, każdy z przybyłych mógł poczuć, że naprawdę „JEST U SIEBIE”. Spotkanie, na którym pojawili się przedstawiciele najważniejszych biur projektowych w Krakowie, kontynuował reżyser i edukator teatralny Łukasz Zaleski, który oprowadził gości po kulisach teatru. Następnie architekci obejrzeli spektakl Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy. Epilog”
„Przybyszewska – pisarka, dramaturżka, córka tego Przybyszewskiego – jest po prostu nieznośna w swojej bezkompromisowości, która dosłownie ją zabija. Granie tej postaci daje mi możliwość pokazania swojej niezgody, nieznośności, swojego buntu i krzyku. Intensywność tego rodzaju gry wprawia mnie w euforię”
„Wielki polski aktor komediowy Wacław Kowalski przez ponad 40 lat był mieszkańcem Brwinowa, trwale wpisał się w pamięć i w pejzaż miasta, stał się bohaterem dokumentu filmowego Adama Gzyry (we współpracy z reżyserem teatralnym Waldemarem Matuszewskim). Obydwaj twórcy działają pod szyldem Stowarzyszenia Teatr Na Pustej Podłodze pamięci Tadeusza Łomnickiego, do którego należą”
„Wszystkie działania mają się zakończyć przed inauguracją sezonu 2028/2029. Wiele z nich będzie prowadzonych w międzysezonowych przerwach – między czerwcem a październikiem – by nie zaburzać działalności artystycznej. Wtedy między innymi zostaną wymienione deski sceny, które liczą sobie już niemal 60 lat”
„3 marca 2011 r. zmarła Irena Kwiatkowska, Kobieta Pracująca i Hermenegilda Kociubińska. W tej ostatniej roli prorokowała słowami napisanymi specjalnie dla niej przez Gałczyńskiego: ja, której wielką przyszłość wróżył Ludwik Solski, zrozumiecie – kiedy umrę – czym byłam dla Polski!…”
„15 lat temu, 28 lutego 2011 r. zmarł Andrzej Kreutz-Majewski – scenograf operowy i teatralny, malarz. Był moim mistrzem – powiedział PAP dyrektor Teatru Wielkiego - Opery Narodowej Boris Kudlička. A historyczka teatru Agnieszka Koecher-Hensel pisała, że czuł się przede wszystkim malarzem”
„Dużą wartością książki jest jej ton. Nie ma tu emfazy, autopromocji ani sentymentalnej celebracji przeszłości. Jest natomiast konsekwentnie budowany portret artysty spełnionego, który zachował ciekawość świata i ludzi”
„W 1943 roku dowództwo AK wydało na żonę artysty wyrok śmierci za zdradę ojczyzny. Egzekutor, który miał tego dokonać, według niektórych opinii nie wykazał się odpowiednimi umiejętnościami i zastrzelił próbującego zasłonić żonę Junoszę-Stępowskiego”
„W Internacie zostało opisane konkretne miasto – Debalcewo – w konkretnym czasie. To, co tam się wydarzyło w 2015 roku, można teraz projektować na tysiące ukraińskich miast. Obecnie w Kupiańsku, wielkim ukraińskim mieście, dzieje się dokładnie to samo. Wchodzą wojska rosyjskie, po czym są wypychane, ale cywile tam pozostali”
„Profesor Piotr Nardelli, legendarny baletmistrz, pedagog i wieloletni współpracownik Maurice'a Bejarta, dla którego przygoda z baletem trwa całe życie”
„Starałem się wyobrazić sobie Stefana Starzyńskiego takiego, jakim był, ale oczywiście my nigdy nie będziemy do końca wiedzieć, jaką osobowością był ten historyczny bohater”
„To jest dokładnie opisane w tym tekście: wszyscy się obrażą na wszystkich, wszyscy się pokłócą, będą mieli inne zdanie. Jak przypominam sobie premierę Dziadów i Wesela, to najbardziej oburzano się na to, co napisali Mickiewicz i Wyspiański, nie to, co wymyśliła Kleczewska. I to było przedziwne”
„W naszym zawodzie należy się rozwijać do końca swojej kariery. Nawet jeżeli się osiągnęło sukces, nie można nigdy przestać pracować nad warsztatem i rozwojem artystycznym. Do pewnych ról trzeba dojrzeć, poczekać na nie. Głos, dobrze prowadzony technicznie przez te wszystkie lata, rozwija się i wzmacnia”
„Ja naprawdę żadnej pracy się nie boję. Byłam dyplomatką w Nowym Jorku, ale i dyrektorką w urzędzie, uczyłam jogi, przez dwa lata byłam rzeczniczką prasową firmy Tubądzin i pisałam o płytkach ceramicznych. Wiem, co umiem i wiem, co lubię. A lubię i umiem zarządzać projektami, zarządzać ludźmi, lubię tworzyć, inicjować”
„Opowiadamy o Stefanie Starzyńskim przy pomocy współczesnych środków inscenizacyjnych i przede wszystkim używając nowoczesnej muzyki”
„Swój teatr opieram na literaturze – dobrej literaturze teatralnej, ale również tej niescenicznej, bo lubię także adaptować prozę, zarówno dla teatru jaki i dla radia. Pierwszym impulsem jest więc zawsze tekst”
„Krajowe Centrum Choreograficzne jako samodzielna, samorządowa instytucja kultury, może poszerzyć ofertę wsparcia środowiska tańca zarówno w kontekście finansowym, jak też infrastrukturalnym, co ma szczególne znaczenie dla tancerzy i choreografów poszukujących przestrzeni do prób i prezentacji twórczości. KCCh to stały adres, stabilna struktura, której bardzo brakowało w Polsce”
„Mój ulubiony fragment z Pana Tadeusza to opis nocnego nieba z przelatującą kometą. Jest w nim lęk. Człowiek spogląda w górę i jest zaniepokojony, że coś nagle jest inaczej. U Mickiewicza nawet fantazjowanie o Napoleonie jest podszyte niepewnością. Owszem, będzie wojna, będzie zmiana, ale czy dobra?”
„Mamy swoją widownię. Teatr wrósł w miasto i teren. Proszę spojrzeć na autokary, które do nas przyjeżdżają nie tylko z najbliższej okolicy, nie tylko na kolejną farsę”
„Przekładał klasyków polskiej i rosyjskiej literatury na język niemiecki – wydał kilkadziesiąt antologii i tomów tłumaczeń indywidualnych pisarzy. Przetłumaczył ponad trzy tysiące wierszy około trzystu polskich autorów z różnych epok. Był edytorem serii Polnische Bibliothek (Biblioteka Polska), obejmującej literaturę polską od średniowiecza po współczesność oraz siedmiotomowej Panoramy literatury polskiej XX wieku”
„Wszędzie media odgrywają podobną rolę w kształtowaniu opinii, w tym też media społecznościowe. Jeśli opowiem teraz pani jakąś kompromitującą historię, nasza rozmowa z pewnością zyska dużo więcej czytelników”
„Już po raz szesnasty redakcja najstarszego medium obywatelskiego na Pomorzu (rok zał. 2002) podsumowuje rok teatralny w naszym województwie. Staramy się oceniać zjawiska artystyczne możliwie jak najwszechstronniej i najpełniej. Obserwujemy wydarzenia w całym województwie, by dać możliwie jak najobiektywniejszy w swym subiektywizmie osąd”
„90 lat temu, 24 lutego 1936 r. urodził się Władysław Kowalski – aktor filmowy i teatralny, nauczyciel akademicki. – Nazywaliśmy go Kajtek. Jego uroda skrywała w sobie jakąś chłopięcość i to powodowało, że wzbudzał zaufanie – opowiadał PAP Olgierd Łukaszewicz, kolega Kowalskiego z teatralnej garderoby w warszawskim Teatrze Powszechnym”
„Spektakl mechaniczny – w hołdzie Goyi i Bachowi. Tak brzmi dedykacja wydarzenia, na które składa się samo widowisko i intrygujący kontekst; wystawa projektów i znakomity katalog, będący przedsięwzięciem artystycznym samym w sobie. Jest także digitalny wizerunek i obszerny opis spektaklu na stronie internetowej artysty”
„105 lat temu, 22 lutego 1921 r. urodziła się Giulietta Masina, włoska aktorka, muza Federica Felliniego, nazywana kobiecą wersją Chaplina. Zagrała w La stradzie, Nocach Cabirii, Giulietcie i duchach. Jest w niej coś z czarów, magii, wizji – mówił reżyser”
„Teatr zaczyna się jeszcze przed podniesieniem kurtyny – w przestrzeni, atmosferze i relacji z widzem”
„Mijają już 34 lata od Jego śmierci! Przez te wszystkie lata wspominałem Go i tęskniłem za tym wielkim artystą i wspaniałym człowiekiem nie tylko w tym jednym dniu – bo był mi jak ojciec…”
„Czy teatr rozrywkowy naprawdę zasługuje na miano gorszego? O komedii, farsie i oskarżeniach o komerchę, które częściej mówią o uprzedzeniach krytyków niż o jakości sceny. Felieton redaktora naczelnego o granicach teatralnego snobizmu”
„W konkursie, do którego zgłoszono 113 tekstów, przyznano trzy nagrody i wyróżnienie. Pierwszą otrzymała Kompania Kompletnej Klęski Urszuli Gołdowskiej, drugą – Invisible Aleksandry Barczyk, a trzecią – Zuzia rozmawia z humbakami Pawła Fica. Wyróżnienie trafiło do Hanny Dziubińskiej za tekst Zrób scenę.”
„Ernest Ezi Wilimowski, którego w spektaklu gra Andrzej Chyra, był najlepszym polskim piłkarzem w historii”
„Nigdy nie traktowałem wojny jako materiału literackiego, to nieetyczne. Uważam też jednak, że powinno się o wojnie pisać po to, byśmy nie zapomnieli, co się stało”
„Dramat Paszport dla poetki powstał w 2024 roku w ramach programu stypendialnego MKiDN i był przedstawiony w formie czytanej w Domu Literatury w Warszawie i w Skolimowie. Z końcem 2025 nowa wersja sztuki i z nową obsadą wystawiona w Paryżu, również w formie czytanej, spotkała się u polskiej widowni z bardzo dobrym odbiorem. Widzowie odnaleźli własne doświadczenia związane z wyjazdami z PRL na Zachód”
„Najnowsze wizualizacje przyszłej siedziby Teatru Muzycznego w Poznaniu przy ul. Św. Marcin wywołały gorącą dyskusję. Nie brakuje głosów krytyki”
„Podczas przedstawień słychać czasem odgłos przejeżdżających pociągów. Niekiedy aktorzy zamilkną i wtedy niespodziewanie odezwie się megafon. Pasażerowie, szukający przejścia do miasta, nie kryją zdziwienia, gdy widzą w hallu plakaty ze spektakli. Pod dworcem PKP w Gdyni funkcjonuje teatr, który nazywa się tak jak stacja - Teatr Gdynia Główna”
„Wiadomo, że świetnie jest pracować na drogim sprzęcie i w przystosowanej akustycznie sali z dziesięcioma profesjonalnymi akustykami. Ale stare i zatęchłe, nieoczywiste i dalekie od sterylności przestrzenie są chyba bliższe mojego wyobrażenia teatru”
„Wiele osób w starszym wieku zamyka się, zasklepia we własnym świecie, nie chce im się, a taka akcja mobilizuje. Kiedy człowiek wstaje rano z myślą, że idzie dziś na spotkanie np. z Andrzejem Grabowskim, i będzie mógł go podpytać o różne rzeczy, to aż chce się wyjść z domu”
„21 lutego 1981 roku zmarł nagle na zawał serca – w przeddzień swoich 35 urodzin – Wojciech Wiszniewski, reżyser, dokumentalista – twórca m.in. Elementarza, uznanego za jedno z arcydzieł polskiej kinematografii, niezrównaną syntezę Polski połowy lat 70. Fabularnego filmu zrobić nie zdążył”
„Nie lubię Dostojewskiego i nie podzielam jego poglądów, ale chciałbym, by moja córka przeczytała go po rosyjsku”
„Nieporozumienia w kulturze nie biorą się z braku wrażliwości. Biorą się z braku rozmowy – albo raczej z jej zerwania w kluczowym momencie. Sprawa wycofania się Teatru im. Stefana Jaracza z obchodów XVI Dni Pamięci jest tego podręcznikowym przykładem”
„55-tysięczne malownicze miasto nad rzeką Wag z górującym nad nim potężnym zamkiem, oddalone 120 km od Bratysławy, zainaugurowało całoroczne, wielkie święto kultury, prezentując ponad 100 wydarzeń”
„W czasach, gdy najlepiej idą listy ludzi niepiśmiennych, Żuk zagrał ostentacyjnie: wydał epistolografię prawdziwego alfabety, wielkiego artysty słowa. Treść korespondencji w najmniejszym stopniu nie dziwi. Dwóch mężczyzn kultury czyni wobec siebie sympatyczne gesty, dzieląc się spostrzeżeniami o sztuce, literaturze, wernisażach, festiwalach i tak dalej, i tak dalej. Takie tam problemy najpierwszego świata”
„In My Secret Life, Suzanne, Hallelujah, czy Dance Me To The End of Love, po polsku, w nowych aranżacjach i w wykonaniu Artura Żmijewskiego. 22 lutego w Filharmonii Częstochowskiej będzie bardzo nastrojowo. Wszystko za sprawą koncertu wypełnionego piosenkami Leonarda Cohena”
„W tym roku Teatr Wybrzeże obchodzi 80-lecie. W cyklu Poczet aktorów zapomnianych przypomnimy aktorów tej sceny sprzed lat. Dziś – Juliusz Lubicz-Lisowski”
„Firma Budimex, główny wykonawca wszedł na budowę w lipcu 2021 roku. Pierwotny termin zakończenia inwestycji to było półtora roku. To się wszystko nie wydarzyło, to już wiemy. Jesteśmy dzięki Bogu w lutym 2026 roku i już wiemy kiedy zakończymy budowę”
„Choć nie urodziła się w Gdyni, od ponad 30 lat nazywa ją swoim domem. Maja Gadzińska, aktorka Teatru Muzycznego im. Danuty Baduszkowej w Gdyni i Ambasadorka Stulecia Gdyni, opowiada o kaszubskich inspiracjach, morskich korzeniach, nurkowaniu w Bałtyku i lokalnym patriotyzmie, który zaczyna się od codziennych gestów”
„W rozmowie nie mogło zabraknąć tematu Polskiej Stolicy Kultury. Prezydent Bielska-Białej przyznał, że jedną z najbardziej pamiętnych chwil było dla niego zaangażowanie mieszkańców podczas korowodów inauguracyjnych. Widoczna energia i poczucie wspólnoty – jak podkreślił – pokazały, że projekt żyje nie tylko w instytucjach, lecz przede wszystkim wśród ludzi”
„Z nagłówków i finiszujących listy podpisów widać, że panowie dość szybko przeszli na ty, a korespondencja stała się też miejscem wymiany bieżących obserwacji i opinii. A że dłuższe listy należą w tej wymianie do rzadkości, to i opinie nierzadko stają się osądami”
„Początek roku to ogłaszanie dotacji ministra kultury. Decyzją ministry Hanny Wróblewskiej decyzje zostały przesunięte m. in. do Instytutu Teatralnego. Właśnie tam komisja zdecydowała, że nie warto przyznawać dotacji sztandarowym festiwalom”
„Halinę Abramowicz nazywano bytomską Marylin Monroe. Swoją przygodę aktorską zaczynała w bytomskim klubie Pyrlik. W stanie wojennym wyjechała na drugi koniec świata - do Australii. I tam z powodzeniem występowała w filmach, serialach i w teatrach”
„30 lat temu w Teatrze Powszechnym w Radomiu odbyła się polska prapremiera musicalu Andrew Lloyda Webbera i Tima Rice’a Józef i cudowny płaszcz snów w technikolorze. Zrealizowana z dużym rozmachem produkcja Wojciecha Kępczyńskiego przyniosła ogromny sukces frekwencyjny i rozgłos na cały kraj”
„Kluczem do przywołanych w wydawnictwie wspomnień jest przekonanie autora, że ich bohaterowie – jak wszyscy ludzie teatru – przetrwają w anegdocie, w przekazywanej ludzkim językiem z ust do ust opowieści”
„Moje doświadczenia życiowe, moje przejścia i trudy, które mam za sobą, na tyle mnie ubogaciły, że dały mi wiedzę i poczucie takiej wewnętrznej dojrzałości i zrozumienia problemu w postaci, którą gram. Zyskałam przez swoje życie to, co teraz było mi potrzebne do stworzenia postaci, do zagrania tej roli”
„Gdy okazało się, że w czasie mojego pobytu w Gdańsku, będzie występować mój ulubiony kabaret, czyli Grupa MoCarta, nie mogłem odmówić sobie przyjemności zobaczenia i posłuchania go. Uważam, że jest to jedna z najlepszych grup artystycznych w Polsce”
„Wszystko, co dotyczy klimatu, a także społecznego rezonansu tego tematu ociera się o politykę i nie da się tego uniknąć. Ale mnie bardziej interesuje właśnie wymiar społeczny niż polityczny. To, jak ten spór rezonuje w jednostkach, między pokoleniami, między systemem a młodymi obywatelami”
„Dziś, kiedy myślę o Barbarze Wrzesińskiej, myślę o aktorce, która należała do czasu, gdy teatr, kabaret i telewizja nie były jeszcze oddzielnymi światami. Gdy aktor mógł jednego wieczoru grać Albee’ego, a następnego – demaskować absurd rzeczywistości w kabarecie. I robić to bez poczucia sprzeczności”
„Nie jest to ranking najlepszych spektakli roku. Nie jest to także próba podsumowania całego sezonu teatralnego w liczbach, nagrodach czy frekwencji”
„Ciekawe jest zobaczenie, że nowe technologie w zderzeniu z tradycyjną formą lalki odnajdują swoje właściwe miejsce. I nagle ten awatar nie okazuje się nową formą, ale można go powiązać z czymś, co tradycyjnie już jest obecne w naszej kulturze. Ten typ oswajania nowych technologii wydaje mi się bardzo ważny”
„Rock znaczy skała będzie takim przedstawieniem, podczas którego będzie można rozładować emocje. Porozmawiamy o trudnych dla rodziców sprawach, o buncie, o mocy dziecka do mówienia nie”
„Po premierze Hotelu Molière. Resort & Spa scena odsłania kolejne plany repertuarowe, zapowiadając intensywne miesiące pełne premier, prapremier i artystycznych wyzwań”
„Wśród aktorów młodego pokolenia, którzy za kadencji Adama Hanuszkiewicza w Teatrze Narodowym grali najwięcej, odznaczała się żywiołowym temperamentem, energią, talentem komediowym”
„Flip i Flap, Chip i Dale, Bolek i Lolek, Masza i Niedźwiedź, Sherlock Holmes i Watson, Batman i Robin... W końcu też - prawie zawsze w duecie - Beata Bąblińska i Monika Zajączkowska (dawniej Kabacińska). Rozmawiamy z założycielkami Teatru Atofri z okazji jego 18. urodzin”
„Iwona Chołuj szuka wyzwań także poza macierzystą instytucją. Od pięciu lat współpracuje z Teatrem Nowym w Częstochowie, jesienią 2025 r. dołączyła do obsady jednej z najbardziej kultowych komedii teatralnych w Polsce – Klimakterium i już. Aktorka współtworzy też nową Grupę Impro TAdaM!, która zadebiutowała w Teatrze im. Mickiewicza – z powodzeniem i przy pełnej sali – na początku lutego, a kolejny pokaz planuje 19 marca”
„Jako widz pamiętam jej wielkie role. Chciałbym podkreślić, że Bożena Dykiel wpisała się w zbiorową świadomość rolami w serialach, takich, jak Alternatywy 4 czy Dom. Stworzyła wyraziste, można by powiedzieć, krwiste postaci ”
„Bożena Dykiel była pasjonatką pracy, była też bardzo utalentowana i bardzo niepodobna do innych aktorek z tych czasów, ale to rodzina była dla niej najważniejsza”
„Nie żyje Bożena Dykiel, wybitna polska aktorka. Grała u Andrzeja Wajdy, Marka Koterskiego, Jerzego Hoffmana. Nawet gdy pojawiała się w gościnnej roli tworzyła wyraziste kreacje, których nie można było nie zapamiętać. Jej Goplana w Balladynie Słowackiego przeszła do historii polskiego teatru. Polskie kino poniosło niepowetowaną stratę”
„Wrażliwy na piękno Breżniew wymyślił, żeby ściągnąć Annę German z powrotem do ZSRR, w końcu jaka z niej Polka? Farbowana! Po koncercie na Łużnikach piosenkarkę zaproszono na Kreml i tam dostała propozycję: obywatelstwo, mieszkanie, dacza pod Moskwą i samochód. Odmówiła. Powiedziała, że jest Polką, Polska uratowała życie jej i matki, i tak już zostanie”
„Dziwne, że spośród utworów granych na koncercie w Filharmonii Narodowej 9/10 stycznia (byłem na repryzie) najgorzej wypadł ten najbardziej znany. Owszem, w uwerturze do rossiniowskiego Kopciuszka zdarzają się (jak i w samym dziele) poważniejsze niż w typowej operze buffa tony, w tym jednak wykonaniu przez pierwszych parę minut brzmiała niczym marsz pogrzebowy”
„Praca Łukasza z aktorami jest wolna od presji, pośrednia i daje przestrzeń dla twórczego, organicznego rozwoju. Dużo tu analizy i wyobraźni – rysowania konturów przyszłej roli podczas prób”
„13 lutego przypada Światowy Dzień Radia, ustanowiony na pamiątkę powołania 80 lat temu rozgłośni ONZ. W tym roku z jubileuszem splata się także historia Polskiego Radia, które świętuje stulecie istnienia. Aktor Kazimierz Rudzki nazwał je medium apelującym do wyobraźni”
„Mógł być Cieplak krytyczny wobec instytucji kościoła, co ujawniał w niektórych przedstawieniach, ale nie sposób w jego sztuce nie dostrzec czegoś, co można nazwać metafizycznymi prześwitami czy epifaniami tajemnicy istnienia. Ta wrażliwość stawiała go nieco poza modami teatralnego życia. Owszem, bywał ceniony, dostał przecież mnóstwo nagród, ale na teatralnej giełdzie ostatniego trzydziestolecia nigdy nie osiągnął pozycji faworyta”
„Potrzebne nam są opowieści na czas kryzysu”
„Choć zagrałem w wielu fabułach i serialach, które przyniosły mi rozpoznawalność, uważam się przede wszystkim za aktora teatralnego. Najważniejsze role zagrałem właśnie w teatrze, ale ciągle lubię poszerzać swoje doświadczenia i wachlarz możliwości”
„Nie chcę zdradzać za dużo, ale zamierzamy ożywiać samą przestrzeń teatru, zwiększać prawdopodobieństwo, że to, co się wydarza, nie jest tylko zaplanowanym działaniem, ale czymś, co naprawdę się budzi w tym miejscu”
„Ruch w internecie generują boty i trolle, reszta to reklamy. Elementu ludzkiego jest niewiele. A teatr jest miejscem, do którego wchodzimy w czasie rzeczywistym. Widzimy żywych ludzi, którzy naprawdę do siebie krzyczą, płaczą, obejmują się. Dla przychodzących na zajęcia teatralne to nowość. Za chwilę może się okazać, że to jedyna prawdziwa wartość i w tym upatruję nadziei, że moja praca ma sens”
„Według mnie dyrektor artystyczny nie jest tylko po to, żeby snuć własne wizje, ale po to by podtrzymywać dobre relacje wewnątrz instytucji. Planujemy wprowadzenie kodeksu etyki w teatrze, który reguluje to, jak się do siebie wzajemnie zwracamy, i który wymaga od nas, żebyśmy jakiekolwiek złe emocje pozostawiali tylko i wyłącznie do użytku na scenie, kiedy mamy je zagrać na potrzeby dzieł operowych”
„Trwający przez cały sezon Polish Focus w Lyonie to przykład, że można zainteresować zagranicę naszą muzyką, nie tylko chwaląc się obowiązkowym Chopinem”
„W wieku 86 lat odszedł Edward Linde-Lubaszenko. Krzysztof Jarzyna ze Szczecina z Poranka kojota, kapitan SB z Psów, król Herod ze Shreka. Symbol aktorstwa bez krzyku”
„O tym, czy rola jest dobra, decyduje widownia: ciszą, śmiechem i brawami. Nie mam poczucia, że, ach, teraz to zagrałam. Dopiero po spektaklu, kiedy ludzie mówią mi, co przeżyli, wiem, że coś naprawdę zadziałało”
„50 lat temu, 9 lutego 1976 r. w amerykańskich kinach pojawił się Taksówkarz w reżyserii Martina Scorsese z Robertem De Niro w roli głównej. Żaden inny film nie przedstawił miejskiej bezduszności w tak mocny sposób – oceniła na łamach „New Yorkera” krytyczka Pauline Kael”
„W pierwszej sztuce (Jeśli przecięto cię na pół ) była to rola drugoplanowa, natomiast w Mewie kreacja Niny Zariecznej stanowiła rolę główną. Byłam bardzo wdzięczna losowi, że mogłam praktykować, doświadczać i uczyć się w żywym teatrze, u boku znakomitych aktorów. Dawało mi to poczucie zawodowego bezpieczeństwa”
„Królestwo wciąż opowiada o kondycji miejsca, w którym jest wykonywane. Nadal stanowi barometr ciśnienia w zakładzie. Sorry, że to powiem, lecz tak właśnie czuję: Narodowy Stary Teatr w obecnej swej formie jest żywą trupiarnią”
„Jerzy Szaniawski odszedł w zapomnienie. Nie tylko on zresztą, ten sam los spotkał Tadeusza Rittnera, Włodzimierza Perzyńskiego; możemy długo wymieniać wielkie nazwiska polskich dramaturgów, których sztuki tworzyły polski teatr od początku XX wieku, przez dwudziestolecie międzywojenne i jeszcze chwilę po zakończeniu drugiej wojny światowej”
„Był świetnym aktorem, miał intuicję aktorską, znakomicie radził sobie na scenie, mimo że nie ukończył aktorstwa, natomiast skończył studia reżyserskie, ale z dyplomu reżyserskiego nie korzystał”
„8 lutego 1931 r. urodził się w Bydgoszczy Bohdan Butenko, grafik, ilustrator; twórca scenografii – m.in. Kabaretu Starszych Panów; autor filmów, plakatów, komiksów, rysunków satyrycznych; zwany często architektem książki. Sam niekiedy przedstawiał się jako uczeń Jana Matejki”
„Zanim zetknąłem się z aktorstwem Bronisława Pawlika w teatrze, obserwowałem jego talent w Teatrze Telewizji. Już wtedy było widać, że potrafi wydobyć z każdej postaci jej wewnętrzne życie”
„Przyglądam się schematowi organizacyjnemu teatru, ponieważ mimo że trzy lata temu był on modyfikowany i dostosowywany do specyfiki naszej działalności, wciąż widzę, że struktura nie nadąża za dynamiką pracy twórczej. Szukam rozwiązania, które pozwoli nam stworzyć bardziej elastyczną strukturę i sprawniej odnajdywać się w procesie pracy nad premierą”
„Dziedzictwo Juliusza Osterwy to przede wszystkim traktowanie teatru jako misji społecznej, jako miejsca i sposobu, w którym buduje się wspólnotę. Tę ideę twórczo kontynuują i wpisują się w nią dziś Gardzienice, Teatr Wierszalin, łódzka Chorea, wrocławski Teatr Pieśń Kozła, Teatr Witkacego w Zakopanem”
„Jest jednak i trzecie zdjęcie, przedstawiające Stasia i Barbarę. On wzrokiem sięgający gwiazd, ona z przymkniętymi oczami. Oboje z delikatnym, lekkim uśmiechem. To nie przypadek. Owa interpretacyjna propozycja prowadzi wprost – poprzez wyczerpującą dokumentację, faktografię i odautorskie eseje – do zaskakującego Prywatnego wspomnienia, zamykającego ten ogromny, monograficzny tom źródłowy”
„Nie miałem pojęcia o istnieniu Róży Ostrowskiej. Tym bardziej cieszę się z odkrycia - chodzi bowiem o twórczynię nietuzinkową i oryginalną”
„Po wojnie były wśród kochających się dam dwie frakcje: panie, które kochały się w Janie Machulskim i panie, które kochały się w Stanisławie Mikulskim. Obaj byli aktorami naszego teatru. I na widowni różnie bywało, jak występowali w jednej sztuce. Jak wychodził Machulski, brawa były umiarkowane, jak wychodził Mikulski, o wiele mocniejsze”
„Dekonstruowanie miłości i zagubienie jej tajemnicy to ogromny problem naszych czasów”
„Nazwisko Łukasza Twarkowskiego po raz pierwszy zaistniało w wileńskim środowisku teatralnym w 2015 roku. To wtedy miał premierę Plac Bohaterów Thomasa Bernharda, wyreżyserowany przez Krystiana Lupę w Litewskim Narodowym Teatrze Dramatycznym (LNDT) w Wilnie, do którego Twarkowski przygotowywał multimedia”
„Samo przełożenie literatury — jeśli nie byle jakie — na widowisko teatralne jest zadaniem i trudnym, i twórczym; gdy się uda, powinno starczyć za powód do satysfakcji”
„Czas powrócić do teatru - jego obserwacji, komentarzy, recenzji i polemik. Taniec i balet pozostanie oczywiście głównym polem mojej aktywności, ale warto ukazać to co atrakcyjne i nieoczywiste oraz marne i nikłe na naszych scenach. Będą także opinie, uwagi oraz nieoczywiste spostrzeżenia i fakty z bieżącego, krajowego – i nie tylko – życia Melpomeny”
„Zawsze gdy tutaj wracam mam wrażenie, że czas płynie tu inaczej, że jest to inna przestrzeń i zupełnie inni ludzie. Zrozumiałam to dokładnie dopiero wtedy, gdy wyjechałam z Białegostoku na studia”
„Wędrujemy z klasyką po całym kraju. Jest mnóstwo miejscowości, z których ludzie, z różnych powodów, nie dojeżdżają do większych miast, by pójść do teatru. My - Teatr Klasyki Polskiej - przyjeżdżamy do nich”
„3 lutego 2026 roku po ciężkiej chorobie zmarła Krystyna Podolecka, primo voto Ziarkowska, wieloletnia pracownica Biura Obsługi Widzów w Narodowym Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Pani Anetka, bo tak do niej mówiliśmy. Dla nas, przyjaciół Starego, była twarzą tego miejsca, osobą pierwszego kontaktu, uśmiechem na przywitanie”
„To będzie przedstawienie o tym, jak bardzo czasami nie umiemy korzystać z wolności i jak łatwo tę wolność utracić, pozwalając się zmanipulować silniejszemu”
„Dla czytelników książki Beaty Biały największym zaskoczeniem może być informacja, że artysta kojarzony z jowialnym wizerunkiem i postaciami o wielkim tupecie, w życiu prywatnym był raczej milkliwy albo stał się taki w pewnym momencie życia”
„Wydawać by się mogło, że twórczość Gombrowicza to samograj. Zarówno intelektualny, jak i teatralny. Pisarz znajduje się na sztandarach polskiej inteligencji, a przynajmniej jej części. Uosabia indywidualizm oraz krytyczność, a także, co może zaskakiwać, mnie zaskakuje, progresywność. Jest autorem dramatów. Ma ponadto wyczucie scenicznego charakteru egzystencji. Gombrowicz jednak ciągle sprawia problemy”
„W tym roku prywatny teatr Asz.Teatr świętuje jubileusz 20-lecia istnienia. To okazja do wspomnień, ale też czas na nowe wyzwania. Wystartował już teatralny serial, w lutym odbędzie się premiera kolejnego spektaklu. Planów jednak jest dużo więcej. Opowiada o nich Anna Szymczak, kierowniczka Asz.Teatru, scenarzystka i reżyserka”
„Na szczególną uwagę – w mojej (ale nie tylko) opinii – zasługuje kreacja Ilji, którą stworzył w Procy Nikołaja Kolady, którą Hübner-Ochodlo zrealizował w 2015 r. W przedstawieniu które z buciorami wchodziło w duszę, towarzyszył mu debiutujący wówczas Tomasz Włosok. Obie role godne były najwyższych laurów”
„Podstawa programowa w szkole podstawowej i liceum opiera się na klasyce analizowanej w sposób chronologiczny i logiczny – co jest zrozumiałe i nie mam nic przeciwko – ale współczesne przekazy wymagają umiejętności przetwarzania informacji rozproszonych. Teatr może przewracać klasykę do góry nogami, pomagając odnaleźć się w chaosie”
„Kierował Narodowym Instytutem Audiowizualnym, a dzisiaj szefuje warszawskiemu Nowemu Teatrowi. Ale to o Poznaniu mówi: mój dom”
„Wyłonił się z tych nagrań obraz wolny od mdłego dosładzania, jakie zazwyczaj towarzyszy takim portretowym publikacjom. Przejmujący i dramatyczny. Także jego komentowanie, jeśli ma być stosowne, wymaga zawieszenia kurtuazji, co w najmniejszym stopniu nie będzie znakiem nieżyczliwości czy braku szacunku”
„Wiemy, że ludzie na nas patrzą, są ciekawi, co robimy, w którym kierunku pójdziemy, i mają swoje zdanie na temat tego, co powinno się tu dziać. Ta instytucja ma swój puls i swój puls ma środowisko – staramy się jakoś do siebie dostrajać”
„– Rola pułkownika Krzysztofa Dowgirda z serialu Czarne chmury wprowadziła Leonarda Pietraszaka do pierwszej ligi aktorskiej i kultury popularnej. Stał się wtedy rozpoznawalną gwiazdą”
„W czasach PRL-u kluby studenckie były przez władze traktowane jako swoiste "wentyle bezpieczeństwa". Nie oznacza to, że ich działaniami nie interesowała się Służba Bezpieczeństwa. Wręcz przeciwnie. W Bytomiu pod szczególnym nadzorem znajdował się festiwal Mulimare organizowany przez klub Pyrlik”
„W kultowym dziś serialu Wojna domowa był ojcem, który nie rozumiał swego nastoletniego syna; w rzeczywistości z trudem tolerował twórczość – a zwłaszcza wygląd – Czesława Niemena. 2 lutego1976 r. zmarł Kazimierz Rudzki, konferansjer i aktor, którego zwano człowiekiem o kamiennej twarzy”
„Kameralny koncert okazuje się wyjątkową, słodko-gorzką, odkrywczą i sentymentalną podróżą muzyczną”
„Są aktorki, których biografia sceniczna układa się w wyraźne rozdziały. U Ewy Kasprzyk ten pierwszy – gdański, wybrzeżowy – pozostaje dla mnie najważniejszy”
„70 lat temu, 31 stycznia 1956 r. zmarł Alan Aleksander Milne – angielski pisarz i matematyk, twórca Kubusia Puchatka. Za sielankową atmosferą opowieści dla dzieci krył się skomplikowany dorosły człowiek, którego życie było pełne rozczarowań i żalu – ocenił Gyles Brandreth, biograf i badacz twórczości pisarza”
„Ten koncert w Domu Kultury PROM miał bardzo wyraźny punkt wyjścia i równie wyraźny punkt dojścia”
„Polska publiczność przyjęła Metro jak objawienie. I słusznie, bo ten musical był w Polsce objawieniem - pisał Daniel Wyszogrodzki. Niesłabnącą popularność Metro zawdzięcza przede wszystkim ekspresyjnej formie. Zakochały się w nim tysiące nastolatek, które dziś przychodzą do teatru ze swoimi dziećmi”
„Miał szyk, wdzięk i klasę angielskiego lorda - 31 stycznia 1991 r. zmarł Mieczysław Voit, aktor znany z ról Kuno von Lichtensteina w Krzyżakach, księdza Suryna w Matce Joannie od Aniołów i profesora Dąb-Rozwadowskiego w Alternatywy 4. Rzadziej wspominane są jego wybitne kreacje sceniczne”
„Trzeba być naprawdę dobrym, żeby napisać prawdziwy hit, w znaczeniu broadwayowski. Trzeba mieć super pomysł, ale to nie wystarcza. Trzeba to świetnie dramaturgicznie napisać, żeby każda scena żarła”
„Singer snuje opowieść o końcu starego żydowskiego świata, ale to rzecz na wskroś współczesna – o poszukiwaniu tożsamości, o tym, jak istotne są korzenie”
„Dużo myślę o Janie Englercie. On zawsze mi powtarzał, że to uczeń nazywa mistrza. Jestem pewien, że jest jednym z mistrzów na mojej drodze i że bardzo dużo mu zawdzięczam”
„30 stycznia 2001 roku zmarł Edmund Fetting, aktor i piosenkarz. Zagrał wiele ról teatralnych i filmowych – w pamięci publiczności zapisał się jednak przede wszystkim, jako wykonawca ballady Nim wstanie dzień w filmie Prawo i pięść, którą Agnieszka Osiecka i Krzysztof Komeda napisali specjalnie dla niego”
„Właśnie to pociąga Twarkowskiego: czy możliwe jest, że nasza perspektywa na wszystko, co uznawaliśmy za pewnik, właśnie teraz radykalnie się zmienia? Jak nowe narracje nauki i technologii przenikają naszą rzeczywistość?”
„Dwunasta odsłona projektu Spektakle bez barier obfitowała w wydarzenia, które były prawdziwą kulturalną ucztą – ciekawe, często zaskakujące, a przede wszystkim integracyjne i dostępne dla osób z niepełnosprawnościami”
„Mistrz i Małgorzata wg biografii i powieści Bułhakowa z Augustem Diehlem jako Wolandem jest do obejrzenia w CDA. Satyra na Rosję była tam półkownikiem, celem ataku putinowców, a w 2024 r. hitem. Przeszkodą premiery w USA może być produkcja Deppa”
„Teatralny 2025 był rokiem kobiet – w wielu polskich miastach to w większości Panie objęły stanowiska dyrektorskie po wygranych konkursach”
„Tekst jest świeży, bo Niemcy są o krok do przodu w temacie przemocy seksualnej niż my. Mayenburg to świetnie czuje. Wsadza kij w mrowisko i patrzy, co tam się wydarzy”
„Okrzyk Viva V.E.R.D.I. stał się we Włoszech zakamuflowanym hasłem patriotycznym, oznaczającym w istocie Viva Vittorio Emanuele Re D'Italia!, czyli Niech żyje Wiktor Emanuel, król Italii! i wyrażającym poparcie dla zjednoczenia kraju”
„Obejmując dyrekcję Teatru Polskiego, reżyser złożył kilka istotnych deklaracji. Po pierwsze: odciął się grubą kreską od przeszłości i odmówił wchodzenia w dawne spory, oceniania poprzedników”
„Styczniowe premiery Teatru TV skłaniają do refleksji, że starania o jakość zastąpiła troska o ilość. Żadna z trzech premier nie zasługuje na wyróżnienie”
„Trochę laboratorium, trochę plac zabaw dla dorosłych, a trochę bardzo poważna zabawa w bycie człowiekiem”
„Na scenach progresywnych i tych tradycyjnych, a nawet w kościelnych podziemiach – oto moja subiektywna lista najciekawszych inscenizacji z 2025 r., które pozwalają mi z nadzieją myśleć o polskim teatrze w kolejnych latach”
„Legendarny tenor obchodzi właśnie 85 urodziny, ale Placido Domingo udaje, że w jego życiu nic się nie zmienia. Tę okrągłą datę kwituje koncertem w Niemczech, a potem rusza do kolejnych krajów, w których jeszcze go nie było”
„26 stycznia 1936 r. urodził się Jan Tadeusz Stanisławski, aktor, autor tekstów przebojów i satyryk – samozwańczy profesor mniemanologii stosowanej, twórca absurdalnego powiedzonka i to by było na tyle…, które weszło do polszczyzny, często jako pointa całkiem poważnych wystąpień publicznych”
„Antczak nie był rewolucjonistą formy. I właśnie dlatego jest tak ważny. W epoce, która często myli nowatorstwo z hałasem, on budował swoje dzieła na rzemiośle, literaturze i zaufaniu do aktora. Uczył, że teatr — także ten telewizyjny — może być miejscem skupienia, refleksji i emocjonalnej prawdy”
„Piotr Domalewski, nagrodzony niedawno Złotymi Lwami za film Ministranci, debiutuje w teatrze. Na scenie Narodowego Starego Teatru w Krakowie wystawia spektakl inspirowany W pustyni i w puszczy, przepisując przygodową powieść Sienkiewicza na kameralny, psychologiczny dramat rodzinny”
„Spektakl narodził się z połączenia mojego pomysłu na teatralną interpretację książki Bzik kolonialny. II Rzeczpospolitej przypadki zamorskie Grzegorza Łysia i pomysłu Jakuba Skrzywanka na reinterpretację W pustyni i w puszczy, bo Stary Teatr ma w swoim założeniu programowym właśnie szeroki dialog z polską klasyką dramaturgiczną i literacką”
„Blask sceny zderzony z cieniem codziennych decyzji. Macierzyństwo rozpięte między domem a sceną. Pandemia, która sprawdziła kondycję kultury. Alicja Węgorzewska, światowej klasy śpiewaczka i dyrektorka Warszawskiej Opery Kameralnej, opowiada o tym, co naprawdę się liczy, gdy gasną reflektory”
„Maja Komorowska od zawsze fascynowała mnie aktorstwem opartym na ciszy, skupieniu i prawdzie. W dniu jej urodzin wracam do tych spotkań”
„Mówi się o nim, że jest mistrzem drugiego planu. I faktycznie ma na koncie ponad setkę tego typu ról. Potrafi je jednak zamienić w prawdziwy aktorski majstersztyk, tak jak we wchodzącej właśnie na ekrany kin Wielkiej Warszawskiej. Nam Andrzej Konopka opowiada o swojej krętej drodze do filmowych sukcesów”
„Śpiewak operowy Artur Ruciński przyznał w rozmowie z PAP, że długie owacje publiczności – jak niedawno w nowojorskiej Metropolitan Opera – dają mu energię na kolejne lata pracy. Z uśmiechem dodał też, że światem opery rządzi dziś polska mafia, nawiązując do sukcesów naszych śpiewaków”
„Fascynuje mnie sytuacja bycia pośrednikiem, osobą na granicy dwóch światów, jakiegoś takiego bardzo trzeźwego świata liczb i planowania, a tego drugiego – artystycznego, który wcale taki nie musi być. To mnie zawsze pociągało, także w zawodzie producenckim”
„Gdańsk, jako trzeci w Polsce, po Krakowie i Wrocławiu, stał się Miastem Literatury UNESCO. Prestiżowy tytuł to szczególne wyróżnienie i duży powód do dumy. Dlatego też zdobycie tytułu środowisko literackie uczciło wspólnym świętowaniem, symbolicznym toastem… i wystrzałem z feluki”
„Tomasz Godzisz, współzałożyciel największej sieci placówek tego typu w Polsce – Broadway Musical School, z oddziałami w Warszawie, Łodzi, Krakowie, Gdyni, Gdańsku, Poznaniu, Katowicach i we Wrocławiu – przyznaje, że zainteresowanie zajęciami musicalowymi rośnie z roku na rok, także w grupach dla dorosłych.”
„21 grudnia 1985 w stołecznym Teatrze Rozmaitości odbyła się premiera sztuki Tytus, Romek i A'Tomek wg tekstu Andrzeja Bianusza w reż. Lidii Korsakówny i Kazimierza Brusikiewicza. Tytusa zagrał Jerzy Kramarczyk. Gdyby nie był tak młody, zaryzykowałabym twierdzenie, że to jego życiowa rola… – napisała Barbara Osterloff w miesięczniku Teatr. Inscenizacja trafiła później na deski Teatru Jaracza w Łodzi (1986) i Teatru Nowego w Zabrzu (1987)”
„Szekspir w Hamnecie ma tyle wspólnego z prawdziwą historią, co Salieri w Amadeuszu. Niestety, widzowie lubią emocje i klarowne podziały, a mniej utalentowani autorzy, nawet jeśli są na służbie ważnej sprawy, takiej okazji nie przepuszczą”
„Za najlepsze spektakle minionego roku uważam „Un-packing” we Wrocławskim Teatrze Współczesnym, „Gry wstępne” w Teatrze Muzycznym Capitol oraz „Moby Dick” we Wrocławskim Teatrze Pantomimy i „Zła dziewczynka” we Wrocławskim Teatrze Lalek”
„Nie mam nic do ludzi, którzy pracują w Teatrze Polskim. Robią po prostu taką sztukę, jaką lubią i potrafią. Miejsce dla takiego teatru, trochę łatwiejszego, przyjemniejszego i lekkiego też powinno być. Natomiast teatr ma dużo spraw do załatwienia. Teatr musi tłumaczyć świat, stawiać pytania, budzić refleksję, emocje i reagować na różnego rodzaju procesy, które nas otaczają. I częściej robi to Teatr Współczesny”
„Szarłat wykonuje imponującą pracę dokumentacyjną. Archiwa, recenzje, wypowiedzi krytyków, wspomnienia współpracowników i przyjaciół, a także rozmowy z samym Nowickim tworzą gęstą sieć narracyjną, w której nie chodzi o jednoznaczne wnioski, lecz o napięcia, sprzeczności i pęknięcia”
„Michał Urbaniak – saksofonista, który nie tylko zrewolucjonizował polski jazz. Jego dźwięki przenikały granice gatunków, tworząc nowe przestrzenie w sztuce”
„Mam takie poczucie, że Belcia bardzo chce być chciana. Chce być komuś potrzebna. Jest kobietą płynną, w zależności od tego, na jakie naczynie się natknie, tak się kształtuje. I pytanie cały czas brzmi: czy to jest sposób na odnalezienie prawdy o sobie?”
„23 stycznia na deskach Teatru Polskiego odbędzie się premiera Domu lalek na podstawie dramatu Henryka Ibsena. O tym, czy ten tekst jest dziś tylko klasyką do odświeżenia, czy wciąż narzędziem diagnozy współczesnego człowieka, jego relacji i społecznych oczekiwań, opowiada reżyser Tadeusz Pyrczak”
„W tym roku Teatr Wybrzeże obchodzi 80-lecie. W cyklu Poczet aktorów zapomnianych przypomnę dawnych aktorów tej sceny. Dziś - Gwido Trzywdar-Rakowski”
„Teatr Ludowy w Krakowie narodził się z planów, które nigdy nie zostały w pełni zrealizowane. Miał być jedynie mniejszą częścią większego założenia, Sceną Kameralną monumentalnego teatru, który według pierwotnych wizji urbanistów Nowej Huty, miał stanąć w samym sercu nowego miasta”
„Uczył nas wiedzy o przemijaniu i śmierci w pięknym iwaszkiewiczowskim tryptyku: Brzezina, Panny z Wilka, Tatarak. Uświadamiał pokoleniom Polaków dorastających wśród fałszu i zakłamania tragedię swojej generacji w Kanale, Popiele i diamencie, także w Katyniu”
„Artyzm sztuki, dążenie do arcydzieła, nowy teatr, nowy aktor – to pierwsze tematy do przemyślenia z okazji Roku Wiercińskich, skłaniające do zerwania ze schematami myślowymi wokół tzw. konserwatywnego światopoglądu tej artystycznej pary, dla której postęp w sztuce był znakiem rozpoznawczym”
„We władzach współczesnego Izraela (do którego działań można i należy mieć wiele zastrzeżeń) nie zasiada nikt, kto byłby ocalałym z Holokaustu, bo nie pozwala na to po prostu upływ czasu i biologia”
„Wczorajsza uchwała Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego i dzisiejsza reakcja ministry kultury i dziedzictwa narodowego Marty Cienkowskiej nie otwierają nowego etapu. To kolejna wymiana ciosów w sporze o Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach: samorząd mówi prowadzimy sami, ministerstwo odpowiada publicznie i twardo. A w tle pozostaje ten sam problem: nieprecyzyjnych i nieprzejrzystych przepisów na każdym etapie, przez co każda ze stron może je interpretować po swojemu”
„10 lat temu zmarł reżyser i scenarzysta Ettore Scola, którego twórczość uznawana jest we Włoszech za artystyczny złoty środek. Potrafił w oryginalny sposób połączyć komedię i dramat z próbą analizy włoskiej rzeczywistości”
„W 1963 r. wzięła udział w 3. Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Sopocie. Faktyczną miarą sukcesu było zwycięstwo piosenki Parasolki w dniu polskim festiwalu – zdystansowała przedstawicielkę ZSRS Tamarę Miansarową, która poprzedniego dnia, w klasyfikacji międzynarodowej zmiażdżyła konkurencję z 21 krajów przebojem Pust wsiegda budiet sołnce”
„Spierałem się z jej teatrem, nigdy z jej aktorstwem. W felietonie wracam do ról Krystyny Jandy, które na trwałe zapisały się w mojej teatralnej pamięci”
„Myślę, że jestem takim aktorem, który opiera się na obserwacji ludzi, czasem szukaniu w sobie wad, tego zła. Śmiałem się ostatnio, że nie jestem żadnym aktorem, jestem dobrym imitatorem ludzkich zachowań. A reżyser jest mi potrzebny, by te psychologiczne kwestie troszkę przybliżyć”
„Wspominający po latach te wydarzenia przyjaciele i znajomi Dudusia sprawiają wrażenie przepełnionych współczuciem, podkreślają nasilenie jego choroby psychicznej, przywołują opinię obrońcy Szpotańskiego Jana Olszewskiego, który miał po procesie stwierdzić, że Pawlikowski – dowieziony z oddziału psychiatrycznego, gdzie ukrył się przed sądem – zeznawał niechętnie i jego rola w skazaniu satyryka była marginalna”
„W styczniu 1910 roku napisał muzykę do wiersza Marii Konopnickiej Nie rzucim ziemi skąd nasz ród, znanej później jako Rota. 15 lipca 1910 r. w Krakowie, w 500. rocznicę bitwy pod Grunwaldem, na uroczystości odsłonięcia Pomnika Grunwaldzkiego zebrane na placu Matejki chóry pod batutą Feliksa Nowowiejskiego po raz pierwszy publicznie wykonały Rotę”
„Vitalikowi, kierowcy taksówki z książki Boże Narodzenie we Wrocławiu Przemysława Wojcieszka bliżej do bohaterów Jarmuscha. Jest pogodny, choć życie go nie oszczędza. Na Ukrainie zostawił przyjaciół, jeden z nich, Andrij, z którym grał w bluesowym zespole, nie wrócił z frontu”
„Usłyszałam kiedyś od Kazimierza Kutza: Nieważne, gdzie jesteś, ważne, że grasz i pracujesz. Wszyscy pukali się w głowę na mój Szczecin, a właśnie tam najbardziej się zawodowo rozwinęłam. W mniejszym ośrodku miałam większe szansę na główne role. Do Warszawy jeździłam na castingi, ale już z doświadczeniem”
„Rok 2026 to setna rocznica urodzin Róży Ostrowskiej, a także rok, w którym została ogłoszona patronką przez Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie. To pierwsza kobieta w historii organizacji uhonorowana tym tytułem. Prowadziła audycje kulturalne, pisała recenzje teatralne, realizowała słuchowiska, była też kierownikiem literackim Teatru Wybrzeże”
„My po prostu chodziliśmy do szkoły, słuchaliśmy Niemena i jako młodzi ludzie chcieliśmy czegoś innego niż to, co nas wtedy otaczało”
„Po obejrzeniu jego spektakli – Burzy i Dybuka – byłem tak zafascynowany jego pracą, że postanowiłem zostać jego asystentem, a nawet zagrałem w Krumie. Zobaczyłem wtedy w jego twórczości coś, co wydawało mi się bardzo operowe. Mimo że jego sztuki generalnie traktują o relacjach międzyludzkich i społecznych, ich motywem przewodnim prawie zawsze jest samotność”
„Za granicą są grupy teatralne, w których można spotkać takie osoby, ale w Polsce nie ma. Jestem dumna, że mogę być pierwszą głuchą aktorką zatrudnioną w polskim zespole teatralnym, mam nadzieję, że będzie to inspiracja dla innych”
„Alicja Wilson przywołuje doświadczenia pokolenia lat 70., splatając wspomnienia o Magdzie Umer, poezji śpiewanej i teatralnych inscenizacjach z osobistą pamięcią widza tamtego czasu”
„Uważał, że pistolet to jedyne narzędzie dialogu z komunizmem – ocenił Szczepan Twardoch. Nie ma większej hańby i upokorzenia dla człowieka, jak być obywatelem sowieckim – pisał Sergiusz Piasecki, jeden z patronów roku 2026, naoczny świadek narodzin bolszewickiego państwa totalitarnego”
„To, że wybrałam Lublin, jako miejsce moich studiów, nie było przypadkowe. Wiedziałam, że przy Katolickim Uniwersytecie Lubelskim działa studencki Teatr ITP. Z jego twórczością zetknęłam się chwilę wcześniej. Bardzo mnie wtedy zachwycił, dlatego też chciałam dostać się do tej grupy i spróbować swoich sił właśnie tam”
„Słynne w Ameryce Centrum im. Johna F. Kennedy’ego, któremu ostatnio w nazwie dodano nazwisko Donalda Trumpa, pogrąża się w kryzysie. Wyprowadzają się z niego Opera Narodowa w Waszyngtonie i Narodowa Orkiestra Symfoniczna”
„Bardzo mi zależało, żebyśmy w tej historii nie mówili o Polsce, to jest opowieść bardziej uniwersalna, a te konteksty same się dokładają. To przerażające, ale otwierają się kolejne pola, gdzie ta opowieść jest aktualna. Kiedy zaczynaliśmy, myśleliśmy o Ukrainie, potem mocno wybrzmiała Gaza, teraz pojawiają się Wenezuela i Iran”
„Możemy przyjąć, że żadne bezpośrednie wpływy metodologiczne, francuskie czy nie francuskie, nie miały w przypadku Raszewskiego miejsca, że był on po prostu rodzajem samorodnego geniusza”
„Chcemy naszym widzom dawać najwyższej jakości spektakle i doświadczenia wykraczające poza samo przedstawienie: żeby spędzili u nas miły czas, chcieli do nas wracać, wzięli do teatru przyjaciół, znajomych, partnerów i rodzinę”
„Kto był w biedzie, temu należało pomóc. Każde nieszczęście wymaga wsparcia. Zwłaszcza takie. Getto! Pan sobie wyobraża! Miejsce, gdzie mordowano ludzi! Więc pomagałem, komu mogłem. Wciąż się zastanawiam, czy nie mogłem więcej”
„Królową miłości z powracającą do Teatru TV Anną Dymną zobaczyło w poniedziałek 12 stycznia ok 435 tysięcy widzów. TVP poinformowało, że 2025 r. był pod wieloma względami rekordowy dla VOD. Zanotowano ponad 24 proc. więcej odtworzeń niż w 2024 roku”
„Rocznice śmierci aktorów zwykle skłaniają do porządkowania biografii: role, daty, nagrody. Ja wolę porządkować pamięć widza. Moją pamięć Piotra Machalicy. Bo Machalica – choć obecny w kinie, telewizji, piosence – był dla mnie przede wszystkim aktorem scenicznym, oglądanym na żywo, oddychającym tym samym powietrzem co widownia. I zawsze miałem wrażenie, że oddychał intensywniej”
„Wieść o śmierci Magdy Umer dotarła do nas 12 grudnia 2025 roku — w dniu, który przypadkowo jest też 110. rocznicą urodzin Jeremiego Przybory, jednego z jej najważniejszych artystycznych towarzyszy w świecie poezji śpiewanej i dramaturgii piosenki. To zdarzenie — zderzenie dat — ma w sobie coś, co teatr nazwałby symbolem: jak gdyby scena, na której całe życie Umer się toczyło, chciała przypomnieć o splecionych korzeniach polskiej wrażliwości artystycznej”
„W ogóle z teatrem jest podwójnie dziwnie. Bo nie dość, że są tam jacyś ludzie i są jacyś inni ludzie, ci drudzy coś mówią, ale nie do tych pierwszych, bo tych przez większość czasu ignorują, cokolwiek to, prawda, niekulturalne; ale do tego mówią nie to, co chyba chcieliby powiedzieć, ale to, co ktoś im napisał, że mają mówić, i w najlepszym wypadku wypada to dosyć swobodnie, ale zwykle jednak cudacznie”
„Niektóre dzieci przychodzą na spektakl regularnie od pierwszego do szóstego roku życia. Zdarza się, że po czasie, wracają z młodszym rodzeństwem. To wyznacznik, że nasze działanie jest dla nich ciekawe i potrzebne”
„Występ w Niebie to pierwsza moja główna rola. Dała mi ona trochę inną perspektywę. To zupełnie inny ciężar – olbrzymie poczucie odpowiedzialności za projekt. (...) O ile przy mniejszych rolach, można się trochę schować za innymi, tak tutaj czuję się pełnoprawnym twórcą tego serialu i w pełni się pod nim podpisuję”
„Książę z Maisons-Laffitte, redaktor, twórca Kultury, polityk, wydawca, który wymykał się jednoznacznym ocenom. Jerzy Giedroyc sam o sobie mawiał, że ma umiejętność otaczania się ludźmi inteligentniejszymi od niego i lubi być szarą eminencją. Senat postanowił, że Giedroyc będzie jednym z patronów 2026 r.”
„Warto ukazać różnorodność owej perły, najczęściej i praktycznie w każdym zakątku globu, inscenizowanej produkcji baletowej, która zachwyca kolejne pokolenia dzieci. I niech wojny, konflikty, polityka nie ogranicza dostępu do muzyki Czajkowskiego, która jak żadna inna nie umie wprowadzić młodego widza w świat tanecznych przeżyć”
„Minęła pierwsza dekada Nowego Roku, warto więc spojrzeć wstecz, bo w 2025 działo się w Śląskim Teatrze Lalki i Aktora Ateneum wyjątkowo dużo. Dodajmy – dużo dobrego”
„Z występu w La Scali jestem naprawdę dumna! Czułam się jak co najmniej odkrywca Ameryki. Było to duże przeżycie nie tylko dla mnie, ale także dla organizatorów występu i dyrektora mediolańskiej opery. Zresztą nie tylko w tej sali byłam pierwszą dyrygentką, więc podobnych radości było więcej”
„38-letni Yoel Gamzou, który po raz pierwszy stanął przed orkiestrą Opery Narodowej, poprowadził swój koncert tak, by zyskać sympatię muzyków”
„Jeżeli jestem Polakiem, to pierwszą zasługą tego jest moja matka”
„Kamp i kicz, którymi posługuje się Witkowski, to woda na nasz młyn. Kochamy z Jędrzejem przerysowanie, sztuczność, czarny humor, więc sięgając po Lubiewo idziemy jeszcze dalej niż wyjściowy tekst – będziemy to uniwersum barokizować, upiększać”
„Obdarzał szorstkością i sercem – 11 stycznia 1936 roku urodził się Marian Kociniak; Franek Dolas z Jak rozpętałem drugą wojnę światową i Marcin Kabat w Igraszkach z diabłem. Ról filmowych i telewizyjnych miał znacznie więcej ale to teatr był dlań miejscem, które dało mu życie”
„11 stycznia 2001 r. zmarł w Warszawie Jarema Stępowski, aktor i piosenkarz – wykonawca m.in. Statku do Młocin, Warszawskiego taksówkarza, Ballady o jednej Wiśniewskiej. Widzowie Wojny domowej zapamiętali go jako zbieracza suchego chleba dla konia”
„Taniec pulsuje różnorodnością. Odchodzimy od prób poszukiwania cech wspólnych wpisujących artystów w jeden model. Przeciwnie – im różnorodniej, tym lepiej!”
„Samorząd nie powinien się wahać, nawet, gdyby miał dołożyć na ten cel, w ramach współfinansowania, nawet kilkaset milionów złotych! I cóż z tego, że mogłoby to grozić dziurą budżetową?! Za 100 lat nikt nie będzie pamiętał, że Gdańsk na chwilę się zadłużył. Ale, że za czasów Dulkiewicz i Struka wybudowano cudo na miarę epoki – tego nie zapomni nikt”
„Zdobył ogromną popularność jako ksiądz Jakub w komediowym serialu 1670. Sprawdził się jednak również w dramacie Sonata, za który otrzymał nagrodę na festiwalu w Gdyni. Nam aktor Michał Sikorski opowiada jak ukształtowało go dorastanie w rodzinnych Wadowicach”
„Ciekawe, czy wiedział, że jest rówieśnikiem Gdyni? Bronisław Pawlik przyszedł na świat równo sto lat temu, w Krakowie, ale to w Gdyni, by tak rzec, narodził się teatralnie. Przyjeżdża tu chwilę po swoich 20 urodzinach, w 1946 roku”
„Mija dziś [7 stycznia – przyp. red. e-teatr.pl] 80 lat od śmierci Adama Didura – światowej sławy basu i twórcy Opery Śląskiej. Choć instytucja kojarzona jest z Bytomiem, jej początki sięgają Katowic, gdzie Didur w 1945 roku zbudował z niczego zespół, który wystawił pierwszą powojenną operę w Polsce. Jego droga, talent i współpraca z Jerzym Ziętkiem na zawsze odmieniły historię śląskiej kultury”
„8 stycznia to jedna z tych dat, które w polskiej kulturze niosą w sobie cień nagłego przerwania. Tego dnia, w 1967 roku, we Wrocławiu zginął Zbigniew Cybulski – aktor, który nie tylko odmienił polskie kino, ale też na trwałe wpisał się w śląską pamięć. Choć urodził się na Pokuciu, a dorastał w różnych częściach kraju, to właśnie Śląsk – Górny i Dolny – stał się ramą jego życia i śmierci. A także miejscem, w którym spoczął”
„Ewelina według mnie nigdy nie przekraczała granic, nigdy; wprawdzie jest bardzo wymagająca, co może być niewłaściwie rozumiane. Takie jest moje zdanie o dzisiejszym teatrze, że często myli się wymagania z przekroczeniami”
„Otwiera się w Warszawie Pawilon Tańca i już od razu, między 8 a 11 stycznia udowodni, że będzie miejscem dla znanych zespołów zagranicznych, dla rodzimych twórców eksperymentujących i dla ludzi różnych pokoleń, którzy chcą po prostu tańczyć”
„Spektakl łączy gatunki. Zgodnie z tytułem czerpie z inspiracje z dawnych kabaretów, sięga po teatr impro, bawi gagami. Są branżowe żarty, piosenki, rozbudowana choreografia. Pracując nad tą komedią, reżyser wykorzystał różne artystyczne doświadczenia. ”
„Od lat wierzyłem, że teatr może być przestrzenią spotkania, w której publiczność nie jest odbiorcą, ale współuczestnikiem wspólnego doświadczenia. (...) Dziś mam poczucie, że wiele z tego zgasło. Że gdzieś po drodze wydarzyła się ogromna, niezrozumiała strata. Tak jakbyśmy – my, poprzednie pokolenia twórców – coś jednak zaniedbali”
„Była jedną z najcieplejszych, budzących zaufanie i powszechną sympatię, aktorek w powojennym polskim kinie ”
„Akakij Akakijewicz Baszmaczkin, przyjaciel Misia z okienka i kontakt Hansa Klossa, Danton i stary subiekt Ignacy Rzecki… – 8 stycznia 1926 r. w Krakowie urodził się Bronisław Pawlik. Był człowiekiem, który wiedział o teatrze niemal wszystko – wspominał przed laty Olgierd Łukaszewicz”
„Europa, to pierwsza w Polsce od 2005 r. premiera Krzysztofa Warlikowskiego oparta na jednym tekście – Wajdi Mouawada Przysięga Europy. Grają m. in. Magda Cielecka, Maja Ostaszewska i Andrzej Chyra. Premiera 7 stycznia w Nowym Teatrze”
„Konkursy, festiwale, przeglądy — od WROSTJI po liczne spotkania teatrów niezależnych — znał jak własną kieszeń. Ale nigdy nie był jurorem z tej surowej, wyrokowej szkoły. Interesował go gest szczery, nawet jeśli nieforemny, zbyt odważny, zbyt naiwny. Jakby wciąż wierzył, że teatr zaczyna się tam, gdzie ktoś po raz pierwszy odważy się powiedzieć: chcę coś pokazać”
„W moim przekonaniu kultura jest jednym z najważniejszych atutów rozwojowych Poznania. Przyciąga ludzi nie tylko na wydarzenia, ale też do życia i pracy tutaj”
„Był lipiec 1989 roku. Tytułowe operowe niebo otworzyło się nad małym Vaison la Romaine na południu Francji, gdzie reżyser Pierre-Jean de San Bartholome prowadził próby generalne do premiery I Capuleti e i Montecchi Vincenzo Belliniego”
„Teatr jest dla mnie przestrzenią, w której pracuję nad sytuacjami, których się boję albo których nie potrafię do końca pojąć. Dlatego wracam do tego, co budzi we mnie lęk albo niepewność”
„Po roku obcowania z dziecięcymi spektaklami lalkowymi zaczęłam dostrzegać, jak jednowymiarowo bywa traktowana forma w teatrze dramatycznym dla dorosłych i jak rzadko wykorzystuje się tam różne języki sceniczne. Coraz wyraźniej widzę jednak, że lalki są świetnym narzędziem do mówienia o tym, co trudne i niewyrażalne”
„6 stycznia 1911 roku urodził się Kazimierz Rudzki, aktor którego nazywano człowiekiem o kamiennej twarzy. Był postacią bardzo popularną, choć zagrał tylko w 18 filmach fabularnych i trzech serialach – ról teatralnych miał w swym dorobku niewiele więcej”
„Z końcem roku miałem i swoje przyjemności książkowe ”
„Nastąpiły wybory 4 czerwca 1989. Napięcia roku 1989 dawały się już we znaki, i diagnoza Izy wyartykułowana w „Świętoszku” zaczynała się sprawdzać, gdy któregoś ranka moja Droga Przyjaciółka zadzwoniła do mnie i bez wstępów powiedziała: – Jedziemy do Omska ”
„Kolejny teatralny rok za nami. Towarzyszyły mu zachwyty i rozczarowania ofertą krakowskich, czy szerzej – małopolskich –teatrów; a jeszcze telewizja, Teatry Telewizji, seriale, kino. Aktorski Kraków jest wciąż obecny w mainstreamowych mediach”
„Publikacja Ewy Michnik Splątane losy. Opera Wrocławska w sezonach 1995/96-2015/16 (Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, Warszawa 2024) prowokuje do pytania: Czy teatr to budynek, czy jednak zespół artystyczny wypełniający go, w przypadku opery, żywą treścią muzyczną?”
„Akcja sztuki rozgrywa się w miejscach związanych z Jadwigą, m.in. na Węgrzech – w Budzie, gdzie się wychowała i Novigradzie, gdzie stracono jej matkę, na Litwie, w obozie pod Krewem, w którym Jagiełło planował swój mariaż z królową, i kilka razy w Krakowie –na Wawelu, w jego katakumbach, w sali tronowej i na tzw. Kurzej Nodze, w komnatach monarchini, gdzie, według Csokora, zmarła”
„Kiedy w 2009 roku odsłonięto tablicę poświęconą Grossównie, dla wielu mieszkańców miasta zaskoczeniem było, że pochodziła ona z Torunia, Przez ten czas wiele się zmieniło”
„Rok 2025 w łódzkiej kulturze zapisał się bardziej jako czas rozbuchanej festiwalozy, schlebiania bezrefleksyjności i personalnych roszad w instytucjach niż okres artystycznych dokonań”
„2026 rok będzie obfitował w wydarzenia - zapewniają dyrektorki i dyrektorzy poznańskich instytucji kultury, których poprosiliśmy o przedstawienie planów na następne 12 miesięcy”
„Są teatry, które mijają jak modne sezony, i są takie, które trwają. Które nie tylko bawią i wzruszają, ale stają się częścią miejskiego krajobrazu, pamięci i tożsamości. Toruński Baj Pomorski należy bez wątpienia do tej drugiej kategorii”
„29 listopada odszedł Tom Stoppard, dramaturg, którego sztuki prowadziły w Polsce wyjątkową, intelektualną i emocjonalną rozmowę z widzami. Jego bohaterowie wciąż będą obecni na naszych scenach”
„Największe szanse i zalety instytucji, wymieniane przez wszystkich dyrektorów, układają się w zaskakująco spójny zestaw: kapitałem teatrów okazują się przede wszystkim ludzie, wypracowana tożsamość i szczególny typ ważności, jaki daje działanie poza większymi ośrodkami”
„Twarda miłość to spektakl o dorastaniu pomiędzy światami — słyszących i niesłyszących — gdzie bliskość buduje się dzięki uważności, empatii i odwadze mówienia o tym, co trudne”
„Książka działa trochę jak dobrze skomponowany dramat kameralny: dwoje bohaterów zamkniętych w przestrzeni rozmowy odsłania swoje światy, nie po to, by przekonywać, lecz by rozumieć”
„Stały zespół teatru liczy siedem osób, w tym cztery panie. To ta sama grupa utalentowanych artystycznie osób, które przywędrowały w ślad za mną z Czechowic-Dziedzic do Hałcnowa. Z zawodu są to nauczyciele, ekonomiści, informatycy. Jest wśród nich nawet terapeutka”
„Są w historii polskiego teatru momenty, które brzmią jak legenda, choć wydarzyły się naprawdę. Jednym z takich momentów jest powstanie Teatru Lalka — instytucji dziś zakorzenionej w gmachu Pałacu Kultury i Nauki, a narodzonej… w Samarkandzie. Ten fakt, powtarzany w jubileuszowych przemówieniach, wciąż brzmi jak metafora: teatr, który wyrósł na wygnaniu, przetrwał nie dzięki sprzyjającym warunkom, lecz pomimo ich braku”
„W przyszłym roku HOTELOKO będzie obchodzić 15-lecie istnienia i można śmiało powiedzieć, że przez ten czas zespół zbudował na polskim rynku tańca rozpoznawalną markę. A jak to się zaczęło?”
„ECITE – European Contact Improvisation Teacher Exchange to wydarzenie, które w dniach 13–19 lipca 2025 roku zgromadziło w Warszawie nauczycieli, praktyków i badaczy Contact Improvisation z różnych części Europy”
„Teatr nie przestaje mnie interesować jako narzędzie – jako model patrzenia na świat. I w którymś momencie uznałem, że zamiast próbować się dopasować, muszę wejść uczciwie: powiedzieć wprost, że robię sztukę konceptualną, która funkcjonuje na własnych prawach. To była decyzja bardzo uwalniająca”
„W ostatnich czasach narzekał jednak, że nawet w jazzie pojawiło się wielu imitatorów. Zwracał uwagę, że nowa generacja muzyków uczy się coraz lepiej grać, ale niestety raczej kopiuje i mało tworzy na żywo”
„Będzie to zdecydowanie sezon kontynuacji tego, co się tutaj rozgrywało, ale z nowymi elementami. Oczywiście, będziemy wprowadzać zmiany ewolucyjnie, a nie rewolucyjnie”
„Napisana przez Dickensa w ciągu sześciu tygodni jesienią 1843 roku Opowieść wigilijna została zainspirowana rosnącą świadomością dotyczącą ubóstwa dzieci”
„26 listopada minęła kolejna rocznica odejścia Joanny Bogackiej — aktorki, której obecność na gdańskiej scenie była dla mnie czymś więcej niż artystycznym doświadczeniem”
„Kto przejmie Teatr Żeromskiego? W Kielcach trwa ostry spór między samorządem a MKiDN, a instytucja działa mimo impasu. Stawką jest przyszłość i status jednej z najważniejszych scen w kraju”
„Stanisław Chludziński – jeden z najmłodszych reżyserów pracujących dziś na dużych scenach – sięgnął po Koriolana, jedną z najtrudniejszych i najrzadziej grywanych tragedii Szekspira”
„Wydaje się, że tym razem Abraham, przytaczając rozmaite — mniej lub bardziej humorystyczne — wydarzenia z życia, głównie zawodowego, Jerzego Stuhra, stara się je puentować poważniejszą refleksją lub zdaniem, które może być impulsem do zadumy. Skądkolwiek wynika ten zamysł, warto go docenić”
„W rocznicę śmierci pisarza wracam do jego dramatów i do trzech polskich realizacji, które pozwoliły mi zobaczyć, jak bardzo Mishima wciąż czeka na swoje odkrycie”
„W Narodowym ceniono ją za pracowitość i „wewnętrzne światło”, jak określił ją pewien reżyser w notatkach do prób. Dla innych była po prostu aktorką, która nie kłamie. W jej interpretacjach nie było zbędnych gestów. Była za to prawda — czasem skromna, czasem bolesna, czasem ledwie muśnięta spojrzeniem”
„Kino Tańca Online vol. 4: Przewrotnie – sześć małych form filmowych w ramach szóstej Centralnej Sceny Tańca”
„Przypominamy postać twórcy bezkompromisowego – jednego z najodważniejszych i najbardziej niepokornych reżyserów, których wydała polska kultura”
„W off teatralny wgryzam się od lat w poczuciu, że więcej jest pożytku z robienia go, niż mówienia o nim, ale jeśli miałabym podać jakieś szczególnie smakowite momenty tej uczty, to byłby to początek 2016, gdy w ramach działalności Koła Naukowego Performatyków UJ poprowadziłyśmy z Julią Lizurek, reżyserką i badaczką, panel dyskusyjny pt. Offowi luzerzy, zaś wnioski z dyskusji przekułyśmy później w wystąpienie konferencyjne”
„Realizatorzy powstającego w Poznaniu serialu dokumentalnego dotyczącego dziejów tamtejszego Teatru Polskiego (wszak to rok jubileuszu 150-lecia otwarcia tego najstarszego nieprzerwanie działającego w Polsce teatru) otworzyli kolejną puszkę pamięci. Rzecz dotyczy statuetki Stanisława Stulka Hebanowskiego – wspaniałego kierownika literackiego tej zasłużonej dla pielęgnowania polskości w epoce zaboru pruskiego, ale i później, placówki noszącej na swoim frontonie napis Naród sobie”
„Zawsze traktowałem swoją funkcję jako współuczestnictwo w procesie artystycznym. Nie jestem artystą, ale mam świadomość, że teatr tworzą artyści – to ich wyobraźnia i osobowość nadają scenie kształt. Rolą dyrektora zarządzającego jest stworzyć im możliwie najlepsze warunki do pracy, jednocześnie stojąc na straży prawa i finansów”
„Kiedy po raz pierwszy oglądałem Seniuk na scenie, uderzyło mnie w niej to niezwykłe połączenie: delikatności i żelaznej konstrukcji wewnętrznej, emocjonalnej przenikliwości i poczucia humoru, które pojawia się zawsze w najlepszym możliwym momencie, nigdy jako popis, zawsze jako precyzyjne narzędzie teatralnej komunikacji”
„Przeglądając role, które można było oglądać na warszawskich scenach, trudno nie zauważyć, jak różnorodne i wielowymiarowe są jej interpretacje”
„Anonsowana przez wydawnictwo jako pierwsza biografia Stanisława Tyma książka Tym. Człowiek szczery na trzy litery Katarzyny Stoparczyk stanowi jedynie preludium do pełnej opowieści o życiu tego znakomitego satyryka, scenarzysty, aktora i felietonisty”
„Odrębnym, lecz niezwykle istotnym wymiarem V Wieczoru Metamorficznego była obecność publiczności. Do niewielkiej dolnośląskiej wsi Nowina przybyło zaskakująco wiele osób. Przestrzeń Teatru Stajnia Metamorficzna wypełniła się widzami, którzy pojawili się nie tylko na wybrane tytuły, lecz pozostawali przez wiele godzin, współuczestnicząc w całodniowym rytmie festiwalu”
„W zestawie propozycji do nowelizacji jednogłośnie wskazaliśmy i zdefiniowaliśmy proceduralnie (wraz z propozycją odpolitycznienia komisji) trzy drogi wyboru dyrektora: powołanie bez konkursu, konkurs otwarty oraz konkurs zamknięty. Ten trzeci to nasza propozycja usankcjonowania prawnego formy, którą ministra Wróblewska zastosowała przy wyborze dyrektora sceny narodowej”
„W swoich pracach reżyserskich Ewelina Marciniak poddaje refleksji kobiecość. Polska artystka zajmuje radykalne stanowisko, nie sprawiając przy tym wrażenia zawziętej. Jej teatr zachęca do dyskusji. Krytyka feministyczna i zmysłowość nie stanowią dla niej sprzeczności. Wręcz przeciwnie: w języku teatralnym Marciniak te dwa elementy łączą się w jedno”
„Nigdy nie oczekiwałem taryfy ulgowej. Starałem się później w ogóle nie pokazywać, że jestem osobą z niepełnosprawnością. Istotne, żeby ludzie oceniali po prostu to, jak gram, i zapraszali mnie z uwagi na umiejętności, a nie dlatego, że mam protezę”
„Dramaty Witkacego mają tak skomplikowaną warstwę brzmieniowo-znaczeniową (by powołać się na Ingardena, którego cytuje zresztą i autor Szalonej lokomotywy), iż trudne bywają nawet w spokojnej i powolnej lekturze (te liczne barbaryzmy i okazjonalizmy!), a stąd ich wysłuchanie ze zrozumieniem może być domeną jedynie znawców i entuzjastów, którzy te teksty znają doskonale od deski do deski”
„Jestem przyzwyczajony do tego, że piszę tekst albo go adaptuję, co wiąże się z pracą na laptopie. W przypadku tego spektaklu więcej uwagi zwracałem na środki teatralne. To było dla mnie bardzo odświeżające”
„Już po raz trzeci odbyły się Brwinowskie Mikołajkowe Spotkania Teatralne – ziarno wcześniej posiane daje plon. Chyba można tak już powiedzieć, bo zanosi się na czwarte Spotkania, mówi się też, że i o marcowym Międzynarodowym Dniu Teatru pamiętać trzeba będzie. Małe podwarszawskie miasteczko obrasta teatrem”
„Odnoszę wrażenie, że twórcy i twórczynie teatru ukierunkowanego na widza najmłodszego bardzo dobrze rozpoznają jego potrzeby i oczekiwania – powiedzmy, do około 12. roku życia. Później pojawia się grupa „młodzieży”, czyli osób dorastających, których nie da się już tak łatwo opisać narzędziami psychologii rozwojowej. Ich reakcje są bardzo zróżnicowane i trudne do przewidzenia, bo zależą od wielu czynników. Tak samo było podczas S·PLOTU – i to jest niezwykle cenne”
„Urodziłam się kilkanaście lat po wojnie w Sulechowie (Züllichau), na północnych krańcach historycznego Śląska. Przez pierwszą dekadę życia mieszkałam w Klenicy (Kleinitz), na ziemi lubuskiej, a potem w Kietrzu (Katscher), na Śląsku Orłowskim”
„Problem polega na tym, że kultura nie jest sektorem neutralnym afektywnie. Nie produkuje wyłącznie dóbr i usług, lecz sens, relacje, wspólnotę i doświadczenie. Jest sektorem czującym”
„Szukaliśmy przestrzeni, która istniała jeszcze przed rokiem 1914. Teatr w Bielsku-Białej ma w sobie wszystko: historię, kameralność i niepowtarzalny klimat ”
„Tak wielu zmian personalnych w instytucjach kultury nie było od lat. Miały wreszcie zacząć obowiązywać jasne, konkursowe zasady powoływania dyrektorów, ale nie udało się uniknąć kontrowersji, dyskusji lub arbitralnych decyzji”
„We współpracy Teatru z poznańską TVP 3 powstaje tutaj serial dokumentalny o Teatrze Polskim (reżyseria: Konrad Cichoń, współscenarzystą jest reżyser Andrzej Błażewicz), z okazji jubileuszu150-lecia jego założenia. Niezwykle budujące jest to, że młodzi realizatorzy filmu, nie będący rodowitymi poznaniakami, mają tyle troski i miłości dla Szanownego Jubilata, który przez 150 lat (nieprzerwanie!), kultywując polskość, gościł w swoich murach kolejne pokolenia artystów i widzów”
„To jest niezwykle sprytna powieść. Tokarczuk zastawia na czytelników pułapkę ”
„Artur Pałyga – dramatopisarz, który z uporem zbiera nasze nieopowiedziane historie. Z okazji jego urodzin wracam do kilku spektakli, które widziałem osobiście i próbuję zrozumieć, dlaczego jego teatr tak celnie trafia w miejsca, które zwykle omijamy milczeniem”
„Ogromną zaletą U:NEW Festival jest też zgromadzenie w jednym miejscu reprezentantek i reprezentantów różnych nurtów w tańcu współczesnym i choreografii, absolwentów polskich i zagranicznych szkół, wreszcie konfrontacja różnych pokoleń i spojrzeń na taniec”
„Stanisław Barańczak uczył, że w teatrze każde słowo ma wagę – i może być aktem wolności”
„Brakuje mi zaskoczeń. Chciałabym więcej ryzyka, więcej odwagi. Od dwóch–trzech lat mam wrażenie, że polski teatr dla młodego widza nieco się uspokoił, trzymając się sprawdzonych ścieżek. A tymczasem właśnie w zaskoczeniach rodzi się rozwój”
„Kielecki Teatr Żeromskiego znów znalazł się w centrum uwagi – tym razem z powodu bezprecedensowej decyzji ministerstwa. Czy przejęcie przez państwo zakończy trwający miesiącami spór, czy tylko otworzy nowy rozdział w historii tej sceny?”
„Magda Umer była symbolem artystki, matki, przyjaciółki, doskonałą erudytką z ogromną wiedzą o muzyce i literaturze”
„CST jest niezwykle kompleksowym projektem, który istotnie odznacza się na tle innych warszawskich inicjatyw. Skupia wokół siebie znacznie szersze grono artystów – nie tylko z Warszawy, ale i z całego kraju. Spektrum twórców i estetyk ujętych w programie jest niezwykle szerokie, mimo skromnych warunków lokalowych”
„Ewa Wójciak wydała książkę. Wyznaje we Wprowadzeniu, że jest to opowieść w gruncie rzeczy autobiograficzna, że nawet kiedy mówi o Teatrze Ósmego Dnia – a była z nim związana ponad 50 lat – to mówi przede wszystkim o sobie. Czy taka postawa jest w ogóle możliwa po pół wieku bycia w jednym zespole? Zwłaszcza zespole, który manifestował wspólnotę, pracował metodą kreacji zbiorowej? Wójciak stara się odpowiedzieć na tę fundamentalną wątpliwość, szuka wyjaśnień”
„Ponad dwa mln zł Społeczny Komitet Odnowy Zabytków wyłożył na remont i dostosowanie do nowoczesnych wymogów bezpieczeństwa mieszczącej się w piwnicach Wieży Ratuszowej sceny Teatru Ludowego. Jak zapewnia dyrekcja instytucji prace remontowe nie oznaczają przerwy w graniu na kameralnej scenie w sercu Krakowa”
„Wychował się na Słówkach Tadeusza Boya-Żeleńskiego; nie uważał się za poetę, choć prof. Jan Miodek stawia go obok Tuwima, Brzechwy i Leśmiana. 12 grudnia 1915 r. urodził się Jeremi Przybora – autor poetyckich tekstów legendarnych piosenek, Starszy Pan B z Kabaretu Starszych Panów”
„W rocznicę urodzin Niny Andrycz wspominamy kobietę, która przez dekady panowała na scenie niczym królowa. Jej styl odszedł w przeszłość, ale legenda – wciąż trwa”
„W Teatrze Wybrzeże Nosferatu - symfonia grozy nie jest zwykłym spektaklem, to teatralna podróż w głąb mroku. W rozmowie z reżyserem Mariuszem Grzegorzkiem dowiadujemy się, jak wampiry, ekspresjonistyczna scenografia i bliskość aktorów mają wciągnąć widza w świat pełen napięcia, fantasmagorii i refleksji nad współczesnym życiem”
„Kulturą twórczą i wykonawczą rzucał estetyczne wyzwanie estradowej tandecie i artystycznej bylejakości – 10 grudnia 1945 r. urodził się w Zamościu Marek Grechuta – piosenkarz, poeta i kompozytor, wykonawca takich piosenek jak Dni, których nie znamy, Będziesz moją panią, Niepewność czy Hop, szklankę piwa”
„Do Rzeczpospolitej zgłasza się coraz więcej artystów, uskarżających się na konkurs Krajowego Planu Odbudowy w kulturze. Zgłaszają argumenty ważne, godne refleksji, ale i takie, które Ministerstwo Kultury łatwo zbija”
„Teatr U Przyjaciół z uśmiechem żegna 2025 rok. W grudniowym repertuarze pojawi się program kabaretowy, a sylwestrowy wieczór ubarwi komediowy Witkacy-Variete. O działalności tworzonego społecznie przez grupę pasjonatów teatru opowiadają Monika Chuda i Tomasz Zajcher”
„Występuje w teatrze tańca, ale również śpiewa, maluje, realizuje filmy, pisze teksty literackie, kiedyś zajmowała się rzeźbiarstwem. Właśnie po raz drugi otrzymała stypendium prezydenta Bytomia w dziedzinie kultury”
„Trudno nam w to uwierzyć. W wieku 65 lat odszedł Piotr Cieplak – jeden z najważniejszych polskich twórców teatralnych, wybitny artysta i profesor warszawskiej Akademii Teatralnej. Był wspaniałym, niezwykle skromnym i empatycznym człowiekiem, z wielką pasją tworzył teatr”
„Teatr Wielki – Opera Narodowa rezygnuje z udziału zwierząt na scenie. Po ponad 40 latach tradycji konie i inne zwierzęta znikają z inscenizacji, a ich rolę przejmują nowoczesne środki scenograficzne i multimedialne”
„9 grudnia 1985 r. zmarł Ireneusz Iredyński, pisarz, dramaturg, scenarzysta radiowy, filmowy i telewizyjny, autor piosenek i skandalista, skazany na trzy lata więzienia za usiłowanie gwałtu. Był ofiarą czasów, w których żył”
„Piotr Cieplak był bardzo wybitnym artystą i nad tym nie musimy się rozwodzić; wraz z jego śmiercią utraciliśmy naprawdę kogoś nietuzinkowego, osobnego w polskim teatrze”
„Życie się przed nim paliło, gotowało się. Mogę go nazwać Artystą. Nadużywamy tego słowa, ale Piotr Cieplak niewątpliwie Artystą był”
„Stół to nie tylko przestrzeń wspólnego posiłku, ale jedna z najstarszych scen teatralnych, jakie zna ludzkość. To przy nim toczyły się najważniejsze rozmowy w historii: od Ostatniej Wieczerzy po rodzinne spotkania u Bergmana. Stół to miejsce, w którym czasem udajemy bliskość, nawet gdy już jej nie czujemy. A czasem - jak w Imieniu - to właśnie on pomaga ją odzyskać”
„Zmarł nie tylko jeden z najwybitniejszych reżyserów współczesnego teatru, ale także skromny, porządny, uczciwy człowiek. Jego talent objawił się m.in. w Gdyni”
„Przez ponad trzy dekady to była krakowska tradycja: 8 grudnia, w rocznicę śmierci Tadeusza Kantora, aktorzy jego Teatru Cricot 2 tworzyli na ul. Kanoniczej żywe pomniki. Jan Książek zamieniał się Wiecznego Wędrowca, a bracia Lesław i Wacław Janiccy zastygali w bezruchu jako Chasydzi z deską ostatniego ratunku. Taki happening już nigdy się nie powtórzy. Odchodzą aktorzy Kantora...”
„W styczniu na pewno będziemy grać nasz bogaty repertuar. I ten nowy, i ten nieco starszy. Od lutego ruszają próby do premiery spektaklu realizowanego w partnerstwie z Teatro de Ferro z Portugalii”
„Teatr nie jest jakąś krainą wyizolowaną ze świata. Wręcz odwrotnie, teatr bierze energię z tego, co tu i teraz”
„Teatr w małym mieście daje duże role, odwagę, wzbogaca warsztat, otwiera. Ale nie powinien ograniczać. Dlatego nieustannie zmieniający się aktorzy i aktorki stanowią o sile zespołu. Bo ich energia zostaje”
„Odeszła jedna z najpiękniejszych dusz, cudowny człowiek, wielki artysta, humanista kochający życie, scenę, aktorów. Trudno w to uwierzyć – tak artyści i współpracownicy żegnają zmarłego w niedzielę w wieku 65 lat reżysera teatralnego Piotra Cieplaka”
„Polski tenor Piotr Beczała występuje w operze Andrea Chénier Umberto Giordana w nowojorskiej Metropolitan Opera. Mówi, że każda nowa rola na prestiżowej scenie to dla niego wyjątkowe emocje i że cieszy się na każde wyzwanie”
„Łukasz Drewniak, człowiek wielu ról – selekcjoner, dramaturg, wykładowca, publicysta, a ostatnio także samozwańczy arbiter definicji krytyka – raczył niedawno pochylić się nade mną z wysokości własnego facebookowego konta ”
„W ostatnim wywiadzie, opublikowanym w listopadowym wydaniu miesięcznika „Teatr” pt. Jedną nóżką, Łukasz Drewniak pozwolił sobie na ironiczne określenie naszego portalu mianem „Teatru dla Nikogo” ”
„Teatr Łaźnia Nowa też przetrwa długie lata i aż zazdroszczę nam, Widzki i Widzowie, że możemy być jego częścią. Bartosz i Małgorzata Szydłowscy stworzyli nam miejsce, które generuje niepowtarzalną nowohucką energię. Dobrze mieć ją we krwi”
„Kiedy Jakub Szydłowski rozpoczynał próby w Teatrze Bagatela do Procesu na podstawie książki Franza Kafki, nie miał pojęcia, że przyjdzie mu zamieszkać w Krakowie na dłużej. Także Kamili Polit jeszcze kilka miesięcy temu nawet się nie śniło, że przeprowadzi się pod Wawel”
„Nakładem Wydawnictwa Miejskiego Posnania i Teatru Ósmego Dnia ukazała się książka Więcej niż teatr autorstwa Ewy Wójciak. Jest to barwna, wielowątkowa i potoczysta opowieść o doświadczeniu czasu, Polski, teatru i własnego charakteru w ciągu minionych 75 lat”
„Spektakle wystawiane za Mieszkowskiego były albo dobre, albo bardzo dobre, albo wybitne. Złych nie odnotowałem, choć nie wszystkie mnie fascynowały. Widzowie mieli w każdym razie gwarancję jakości”
„Dlaczego Polska potrzebuje nowej szkoły technik teatralnych?”
„W 1960 roku w Teatrze Polskim w Poznaniu zagrał Mefista w Fauście Goethego w reżyserii późniejszego światowej sławy reformatora teatru – Jerzego Grotowskiego. Grał także w przedstawieniach Józefa Grudy, Tadeusza Byrskiego, Kazimierza Brauna, Krystyny Meissner, Jerzego Grzegorzewskiego, Konrada Swinarskiego, Janusza Warmińskiego, Jerzego Krasowskiego i Grzegorza Jarzyny – bo u schyłku kariery, już na emeryturze, kilkakrotnie pojawił się na scenie warszawskich Rozmaitości”
„Chciałem pokazać dwie różne społeczności, plemiona, które wierzą w swoje ideały i na tej podstawie układają życie w baśniowej krainie, której nie można znaleźć na zwykłej, standardowej mapie”
„Po pandemii nasza publiczność się zmieniła, z wielu powodów nie wróciło wielu dotychczasowych bywalców. Ale jednocześnie pojawiły się nowe osoby, które wcześniej do opery nie zaglądały – my jako jedna z pierwszych instytucji otworzyliśmy się, kiedy ludzie byli już znudzeni oglądaniem wszystkiego na ekranie”
„Szczygle – wykonujesz swoją pracę tak, żeby świat był lepszy. Nie „bardziej poinformowany”, nie „bogatszy o wiedzę”, ale właśnie: lepszy. Masz rzadki talent: potrafisz wyłowić z rzeczywistości to, co inni przegapiają, odcedzić z tego sens, a potem podać go czytelnikowi tak, że ten ma ochotę natychmiast patrzeć na świat inaczej.”
„Scena Tańca Improwizowanego [Sic!] Saute powstała z inicjatywy Ilony Trybuły, jednej z pionierek tanecznej improwizacji w Polsce, oraz Aleksandry Bożek-Muszyńskiej, która stworzyła własny styl improwizacji, czerpiąc ze spotkań zarówno na gruncie polskim, jak i zagranicznym”
„Chcemy mówić o teatrze, który opowiada o sprawach ważnych. Podzieliliśmy sezony na cztery obszary: rodzinę, zdrowie, emocje i bezpieczeństwo – to wartości, które Polacy wymieniają w badaniach socjologicznych jako najistotniejsze w życiu. Pod te tematy dobieramy literaturę współczesną i klasyczną. Teatr ma być miejscem rozmowy o codzienności, o wspólnocie, o tym, co nas dziś dotyczy ”
„Teatr, który przestaje rozmawiać z ludźmi, a zaczyna rozmawiać sam ze sobą, w końcu przestaje być teatrem. Staje się systemem wymiany prestiżu”
„W 50. rocznicę premiery spektaklu-manifestu Umarłej klasy[ (...) pamiętamy częściej o jego dokonaniach teatralnych. Ale to również okazja, by przypomnieć, że w sztuce jako nowator licznych kierunków artystycznych (od abstrakcyjnego malarstwa typu informel do happeningów i powrotu do figuracji) stworzył także wiele inspirujących dzieł”
„Jesteśmy teatrem opowieści o ludziach, o emocjach, eksplorującym te emocje, problemy, nasze poczucie tożsamości, nasze lęki, to, gdzie jesteśmy. Nie boimy się zadawać tyleż trudnych, co nawet naiwnych pytań – czym dzisiaj jest prawda, przyzwoitość, przyjaźń, wspólnota”
„W polskich teatrach coraz częściej pojawiają się rady młodzieżowe, czyli ciała doradcze, których celem jest pomóc instytucjom zrozumieć młodych widzów. To grupa, o którą dotąd teatr dbał najmniej. Dotąd – bo ten sezon przynosi wręcz wysyp projektów kierowanych do młodej widowni”
„Temat niedocenienia twórczości rodzimych autorów przez polskie sceny stale powraca w debacie krytycznej, ostatnio podczas XIX finału Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej. Rozmówcy Łukasza Drewniaka zgodnie potwierdzili jego tezę: żeby trafić z tekstem na scenę, trzeba nawiązać stałą współpracę z reżyserem albo zatrudnić się w teatrze na stanowisku dramaturga”
„Umarli nas nie potrzebują, to my ich potrzebujemy… – pisał Rainer Maria Rilke. Ta jedna fraza – prosta, a przecież ostateczna – zawiera w sobie prawdę o pamięci, o teatrze i o naszym stosunku do tych, którzy odeszli”
„W Teatrze Narodowym oglądam Termopile polskie Jana Klaty, w kinie film Rocznica Jana Komasy. Spektakl jest zapisem chocholego tańca historii. Tkwimy w nim od wieków zapętleni na śmierć i życie. Raczej na śmierć. Komasa pokazuje przyszłość w formie dystopii. Znikąd nadziei”
„Chłopicki zwracał na siebie uwagę wszystkich patryotów, — jako znakomity jenerał, Polak niezłomnego charakteru. Nikt tedy nie wątpił, że skoro wybuchnie rewolucya, on stanie na czele wojska, bo spiski nasze od Łukasińskiego do Wysockiego zawsze o nim bez niego radziły. Liczono na tego jenerała, jak na pewne”
„By ratować sytuację, podporucznik Piotr Wysocki pobiegł do Szkoły Podchorążych w Łazienkach, bezpardonowo przerwał wykład z taktyki i, jak wspominał po latach, krzyknął do zdumionych podchorążych: Polacy! Wybiła godzina zemsty. Dziś umrzeć lub zwyciężyć potrzeba! Idźmy, a piersi wasze niech będą Termopilami dla wrogów!”
„Przez ponad sześć dekad dramaturg podbijał serca publiczności dziełami poruszającymi tematy filozoficzne i polityczne. Hołd złożył mu m.in. Mick Jagger, który nazwał Stopparda swoim ulubionym dramatopisarzem i podkreślił, że pozostawia nam imponujący dorobek, zarówno intelektualny, jak i zabawny”
„Nie jesteśmy pierwszym teatrem młodzieżowym na świecie, ale w Polsce dotąd nie powstała instytucja, która w pełni oddałaby głos młodym”
„Z ogromnym smutkiem i niedowierzaniem społeczność Akademii Muzycznej w Łodzi przekazuje wiadomość o śmierci wykładowczyni Beaty Redo-Dobber – wybitnej reżyserki, aktorki, choreografki, scenografki i autorki kostiumów, pracującej w Katedrze Wokalistyki. Informacja o jej śmierci dotarła do władz uczelni wieczorem 27 listopada 2025 roku. Beata Redo-Dobber miała 63 lata”
„Teatr jest bardzo różnorodny i nie można zamykać się w jednej estetyce. Trzeba mieć specjalność domu, w naszym przypadku jest nią komedia”
„Ustawa o mecenacie wprowadzi zabezpieczenia przed upartyjnieniem publicznych dotacji”
„Zapraszam widzów do uczestnictwa w rytuale Dziadów, tylko że tym razem to zmarli będą wzywać żywych, a zamiast o płodność i urodzaj będę prosił o wyzwolenie się z cierpienia, które Polacy i Litwini tak bardzo w sobie pielęgnują”
„To już niemal 20 lat, jak Adam Orzechowski jest dyrektorem Teatru Wybrzeże w Gdańsku. W tym czasie wiele się wydarzyło i dzieje się nadal - nie tylko na scenie, ale także na dachu teatru, a premiera goni premierę”
„Współczesne oblicze Opery Śląskiej współtworzą głosy, które doskonale odnajdują się na scenach Europy i świata, a jednocześnie na co dzień pracują w bytomskim zespole”
„Mówi się, że Vancouver to Hollywood North. A skoro tak, to w Szczecinie mamy swojego człowieka stamtąd. Piotr Biernat spędził w Kanadzie blisko 25 lat – grał i uczył na wydziałach aktorskich w Toronto. Dziś spotykamy się w Szczecinie, gdzie wrócił, by dołączyć do teatru dramatycznego”
„Pisać o historii baletu w powojennym gmachu Teatru Wielkiego można na wiele sposobów, ale zawsze pozostaną w myślach Ci, którzy stali na czele zespołu. Co ciekawe, w sposób prosty można wytyczyć chronologię liderów kompanii, bowiem w większości były to długotrwałe kierownictwa przetykane epizodami zmian”
„Felieton redaktora naczelnego portalu Teatr dla Wszystkich. O jawności, odpowiedzialności i o tym, dlaczego teatr zasługuje na uczciwą rozmowę”
„Po roku dyrekcji Joanny Zdrady w stołecznym Teatrze Lalka emocje w zespole i wokół instytucji nie słabną. Wpis byłej pracownicy wywołał gorącą dyskusję o sposobie zarządzania teatrem”
„Galę, która 29 listopada uświetni rocznice budowy i odbudowy Teatru Wielkiego w Warszawie, będzie transmitować TVP. Ale narodowej scenie bardziej potrzebne są dziś rozbudowa i inwestycje”
„Kontakt z młodymi, niedoświadczonymi ludźmi jest dla mnie bardzo inspirujący. Oni są bardzo różni: niektórzy bardziej utalentowani aktorsko, inni wokalnie. Najbardziej cieszę się, gdy zadają pytania, dyskutują ze mną, nawet mnie w pewien sposób sprawdzają”
„Gdyby naprawdę udało się dostosować budynek do XXI wieku, nie utracić przestrzeni i tu zostać – byłbym równie zadowolony. Jednak wiem od dyrektorów z Warszawy i Łodzi, że koszt generalnego remontu budynku byłby dużo wyższe niż ewentualna budowa nowej siedziby”
„50 lat temu, 27 listopada 1975 r., w polskich kinach pojawiły się Zaklęte rewiry Janusza Majewskiego – ekranizacja prozy Henryka Worcella z Markiem Kondratem i Romanem Wilhelmim w rolach głównych. To opowieść o niezniszczalności ludzkiej godności – recenzował Krzysztof Mętrak”
„Kiedy mówimy o Alainie Delonie, pierwsze skojarzenia kierują się ku kinu – ku nieśmiertelnym kadrom z Samuraja, Lamparta czy Pana Kleina. A jednak książka Alain Delon. Buntownik i legenda otwiera przed czytelnikiem znacznie szerszy horyzont – przypomina, że Delon był nie tylko aktorem filmowym, ale również artystą sceny”
„Nie wierzę w koncept grzechu. Silnie się mu sprzeciwiam. Dlatego praca nad Dziadami wydaje się tak inspirująca!”
„Jej obecność na scenie i w Teatrze Telewizji miała w sobie coś z dawnej szkoły aktorstwa – elegancję, prawdę i lekkość, które nie potrzebowały efektów”
„Podczas prapremiery spektaklu M.K. Trajektorie oraz obchodów 65-lecia Polskiego Teatru Studio w Wilnie sala wypełniła się wzruszeniem, dumą i wdzięcznością. To wyjątkowe wydarzenie stało się nie tylko artystycznym świętem, lecz także symbolicznym podsumowaniem wieloletniej obecności polskiej sceny w sercu Wilna”
„W Gdańsku w poniedziałek, 24 listopada odbyło się spotkanie Społecznego Komitetu Wsparcia Budowy Metropolitalnej Opery Bałtyckiej. We foyer Opery Bałtyckiej zebrało się liczne grono przedstawicieli władz samorządowych, środowisk ekonomiczno-biznesowego i artystyczno-naukowego, parlamentarzyści oraz media”
„Oksiuta-Warmus szuka swojej Iny. Nic więc dziwnego, że to właśnie Benitę uważa za rolę najbliższą swojemu sercu. Fascynuje i rzuca na publiczność urok. Jarzymowski również gra postać złożoną, jednocześnie jest ofiarą i katem, z początku bawi, potem przeraża”
„Pracując w teatrze dla dzieci człowiek trochę nie czuje się jak w pracy. Ze względu na specyfikę tego zajęcia często podchodzi się do tego jak do hobby, zajęcia dodatkowego albo misji. Postanowiliśmy się temu przyjrzeć i zapytać osoby pracujące w teatrach dziecięcych w Polsce o szczegóły dotyczące tej pracy”
„Po latach pracy na polskich scenach, Krzysztof Żabka, aktor, pedagog i reżyser, wywrócił swoje życie do góry nogami. Wyjechał do Oaxaca w Meksyku, by od zera budować niezależny teatr, prowadzić darmowe warsztaty i realizować spektakle we współpracy z lokalną społecznością”
„Częściej spotykałem Teresę Krzan na spektaklach i na mieście. Nie przychodziła na premiery. Lubiła teatr, ale obawiała się ludzi. Zaczepiana przeze mnie analizowała obejrzane przedstawienia długo i szczegółowo. Ale nie złośliwie”
„W inspirowanej faktami sztuce Blackbird Davida Harrowera w reż. Grzegorza Brala (2013) stworzył niejednoznaczną kreację Raya”
„Komuna Warszawa – legendarna scena eksperymentalna – stoi na rozdrożu. Czy w mieście jest jeszcze miejsce dla niezależnej sztuki, czy wygra beton i inwestycje?”
„Kiedy naprawdę się koncentruję, kiedy mam do siebie zaufanie, wszystko układa się lepiej. Praca zaczyna płynąć: znika nadmiar napięć, maleje niepokój, nie ma awantur ani pretensji – również wobec samego siebie. Pojawia się frajda. Tego właśnie szukam”
„Nigdy nie myślałem o sobie, że będę leczył różne polskie rany, tak po prostu wyszło, że trafiają do mnie związane z tym tematy”
„W Muzeum Narodowym w Gdańsku nowa wystawa Hans Memling. Ultimum Iudicium. Lech Majewski, okazja do kontemplacji średniowiecznego arcydzieła. Zainspirowało również spektakl Agaty Dudy Gracz Memling, czyli historia końca świata w Teatrze Wybrzeże”
„Po długiej dyskusji Kapituła Aurory. Nagrody Dramaturgicznej Miasta Bydgoszczy wskazała zwycięzcę, który w swoim znakomitym formalnie dramacie zaprasza do błyskotliwej, splatającej rozmaite porządki oraz pełnej odniesień intertekstualnych i kulturowych podróży. Co więcej autor ma odwagę dzielić się czystą radością teatru, grać z wrażliwością i wyobraźnią publiczności”
„Żyjemy w czasach lęku, niepokoju, rośnie problem samotności zarówno u ludzi młodych, jak i starszych. Choreografia ma moc odpowiadania na te problemy, a także krytycznego spojrzenia na rzeczywistość, w której żyjemy. Jednocześnie ma również moc budowania wspólnoty”
„Nie milkną echa i komentarze wokół nowego filmu Wojtka Smarzowskiego Dom dobry. Aktorzy są w swoich rolach tak dobrzy i tak świetnie oddają kreowane przez siebie postacie, że niektórym widzom miesza się fikcja z rzeczywistością. Podobne przypadki już się kiedyś zdarzały, chociażby przy okazji filmu Pokłosie Władysława Pasikowskiego, a nawet przy okazji spektakli teatralnych”
„Niepowtarzalny głos. Sceniczna dyscyplina. Wrażliwość, która nie szuka poklasku, ale porozumienia”
„Jako pierwszy budynek w Krakowie miał elektryczność. Za pomysł jego budowy Jan Matejko obraził się na Kraków na amen. Kurtyny teatru zaprojektowali wybitni artyści: Siemiradzki i Wyspiański. (...) Zajrzyjcie z nami za kurtynę Teatru Słowackiego - najpiękniejszego teatru w Krakowie”
„Moi bohaterowie uważają, że kradzież parafialnych pieniędzy przez księdza nie jest OK i nie zgadzają się, żeby przymknąć na to oko”
„W rocznicę odejścia Jana Machulskiego wracamy do jego dorobku i wpływu na polski teatr oraz kino. Wspominamy artystę, który łączył pracę aktora, pedagoga i twórcy miejsc ważnych dla kolejnych pokoleń”
„Marzy mi się, by młodzi widzowie zaczęli przychodzić do Teatralnego Instytutu Młodych na spektakle popołudniowe już bez szkolnego obowiązku, by mieli poczucie, że są tu u siebie i fajnie byłoby tu zaprosić dziewczynę na randkę”
„Dwa tygodnie przed premierą spotkałem się z reżyserem Sławomirem Narlochem, który opowiedział, o czym według niego jest ten spektakl, a ja potwierdziłem, że sztuka właśnie o tym jest”
„Zapraszam do Teatru Narodowego, uplasowanego pomiędzy Grobem Nieznanego Żołnierza a miejscem śmierci Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Pomiędzy pomnikiem Księcia Józefa Poniatowskiego a pomnikiem Wojciecha Bogusławskiego”
„Gdybym miał opowiedzieć o największych, znanych mi romantykach teatru, mówiłbym o Ance Graczyk i Dariuszu Starczewskim, krakowskim małżeństwie aktorskim. Anka i Darek wiele lat temu, w mieszkaniu na Starowiślnej, założyli własny teatr - sztuka na wynos”
„100 lat temu – 20 listopada 1925 roku – zmarł Stefan Żeromski, jeden z ostatnich polskich pisarzy, który pełnił rolę autorytetu moralnego polskiej inteligencji, autor Ludzi bezdomnych, Popiołów, Przedwiośnia. Już w młodości pisał w dzienniku: moim sumieniem jest Ojczyzna”
„Jesteśmy w teatrze umierającej głowy, w mózgu tonącego w Elsterze podczas Bitwy Narodów pod Lipskiem księcia Józefa Poniatowskiego”
„Potrzebowaliśmy miejsca, w którym moglibyśmy organizować spotkania z twórcami po spektaklach, debaty, wernisaże, warsztaty czy – moje wielkie marzenie – Obiady Czwartkowe. Scena teatru jest na to zbyt mała. A ludzie bardzo chcą z nami rozmawiać - po spektaklach przychodzą i dzielą się spostrzeżeniami, nawet własnymi historiami”
„Jakie znaczenie dla kondycji i trwania teatru może mieć gen twórczy, jednostka kulturowego dziedzictwa i jego genius loci? W przypadku krakowskiej Groteski ma podstawowe. Z perspektywy 80 lat jest pewne, że związki tego teatru ze środowiskiem artystycznym Krakowa były jego wielką zaletą i siłą”
„Monika Kufel do perfekcji opanowała pisanie wniosków o granty i planowanie kosztorysów. Michał Nowicki wziął na siebie stronę artystyczną przedsięwzięcia. Jednak najważniejsze decyzje dotyczące Teatru Barakah od lat podejmują razem, tak jak razem występują i nadają charakter scenie przy ul. Paulińskiej”
„Dla mnie to słowo ma wyłącznie pozytywny kontekst. Prowincja to kraina szczęśliwości. Czuję się dzieckiem prowincji”
„Za młodu nie chodził do kina i teatru, bo matki nie było stać na bilety. Dziś jest nie tylko uznanym aktorem, ale też reżyserem i tłumaczem. Już dwie dekady temu jako jeden z niewielu ludzi ze świata sztuki odważnie wyznał, że jest gejem. I tylko mu to pomogło”
„Równo pół wieku temu, w listopadzie 1975 roku, w małej piwnicy w Krzysztoforach (wszystko, co ważne, rodziło się Krakowie w kameralnych przestrzeniach, najczęściej w piwnicach) doszło do wydarzenia, które odmieniło świat, a przynajmniej światowy teatr. Czyli świat, bo nie od dziś wiadomo, że świat jest teatrem a aktorami ludzie”
„Czasami boli mnie to, że coraz rzadziej sięga się w teatrze po literaturę piękną. Klasyczne czytanie literatury. Jestem ciekawa tego, co będzie, otwarta na zmiany, to bez wątpienia mój atut, ale niekiedy odzywa się nostalgia, żal, że tak niewielu twórców ufa dzisiaj literaturze”
„W dniu urodzin Marka Kondrata zatrzymujemy się przy blasku jego aktorskiego światła – na scenie i w pamięci, gdzie teatr staje się żywą opowieścią o człowieku”
„Spektakl będzie opowieścią o powojennych losach trojańskich kobiet. Główną bohaterką będzie współczesna Kasandra, która ma świadomość konsekwencji klątwy rodu Atrydów. Kasandra w Kijowie”
„Zawsze szukałam historii kobiet, które walczą o swoją niezależność, interesujących buntowniczek. Zwłaszcza, że takie kobiety rzadko występują w tradycyjnych narracjach, które najczęściej wychwalają kobiecą urodę i ugruntowane cnoty niewieście”
„Literatura wspomnieniowa potrafi wzruszyć, ale bywa też rozczarowująca. Nierzadko zmienia się w jednostronną laurkę albo w ciąg anegdot pozbawionych dramaturgii i głębi. Dlatego z tym większym uznaniem przyjmuję książki, które wychodzą poza te schematy”
„Jako człowiek, który z dumą dzierży dyplom Wydziału Wiedzy o Teatrze warszawskiej Akademii Teatralnej, czuję się w obowiązku odnotować nadchodzący jubileusz pięćdziesięciolecia tejże instytucji. Przypada on na listopad 2025 roku, a moja duma jest, jak na Polaka przystało, ufundowana na paradoksie. Jest to duma z czegoś, co z definicji miało prawo nie istnieć”
„Czy można śmiać się z Polski, nie przestając jej kochać? Separatka tylko potwierdza, że najostrzejsze diagnozy nie muszą krzyczeć, by zostać usłyszane”
„ Czy teatr ma być wyłącznie oceniany z pozycji zewnętrznej, przez profesjonalnych obserwatorów? A może potrzebna jest także perspektywa osób, które wiedzą, że czasem to, co wydaje się dramaturgicznym błędem, jest celową próbą przesunięcia środka ciężkości spektaklu? Że nierówność sceniczna bywa rezultatem ryzyka, a nie pomyłki?”
„Nieautoryzowany wywiad z Mają Kleczewską trafił do druku. Czy słusznie? Felieton o tym, co wolno prasie, co może teatr, a co milczenie mówi o władzy”
„Skład Komisji Artystycznej 32. edycji Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej po raz kolejny zdominowali krytycy i teatrolodzy. A przecież teatr to nie tylko teoria. Czy w takim gronie znajdzie się miejsce dla głosu twórcy? A może — dla widza, który po prostu przeżywa?”
„Gdy mówimy o improwizacji scenicznej, to rzeczywiście stoi za nią warsztat tancerza performera, czyli świadomość ciała, formy i przestrzeni, świadomość relacji z muzyką. A potem o tym się zapomina, nie korzystając już z utartych ścieżek, bo to, co jest, przynosi znacznie więcej możliwości wyboru komponowania, zupełnie na nowo”
„Czy może być coś lepszego dla spektaklu lub innego dzieła artystycznego niż to, że jest ono na językach? Że się o nim mówi, komentuje, dyskutuje, choćby nawet źle? Wiadomo nie od dziś, że to najlepsza forma reklamy. Nagonka na jakiś spektakl czy burza wokół niego to nic nowego, wręcz chleb powszedni życia teatralnego od zawsze”
„Erudyta bez matury, brzydal, w którym kochały się piękne kobiety, samotnik angażujący się w sprawy społeczne - poeta Antoni Słonimski był osobowością wielowymiarową i nietuzinkową. 15 listopada przypada 130 rocznica jego urodzin, rok 2025 został ogłoszony przez Sejm RP Rokiem Antoniego Słonimskiego”
„Profesjonalna reżyseria, wysoki poziom wykonania i – co najważniejsze – narracja, która nie bała się trudności, lecz je podjęła. Warto w takich momentach spojrzeć nie tylko na przeszłość, ale i na to, co wynieśliśmy z wolności. A może przede wszystkim – co dziś z nią robimy”
„On był już asystentem łódzkiej filmówki, zasiadał w komisji egzaminacyjnej, przed którą – po raz kolejny! – pojawiła się Barańska. Początkowo to on oblał ją na egzaminie, ale przy kolejnym podejściu spojrzał na dwudziestolatkę inaczej”
„Dla tych, którzy widzieli w Tymie przede wszystkim satyryka, komediopisarza i gwiazdę komedii, zaskakująco może brzmieć jego wyznanie: Dla mnie świat od początku życia był szalenie dotkliwy, morderczy, niebezpieczny. Wydaje mi się, że z charakteru jestem skrajnym pesymistą i to pozwala mi z tego wszystkiego żartować”
„Inscenizacja Arabelli Otto Schenka w żadnym razie nie jest muzealna — to znakomite przedstawienie. Chwała Metropolitan Opera za to, że utrzymuje je w repertuarze i pozwala publiczności z całego świata wciąż doświadczać tego rodzaju klasyki w najlepszym wydaniu”
„Opowieść ta ma w sobie duży potencjał teatralny, więc być może kolejne realizacje jeszcze się pojawią. Dla mnie porównywanie naszego przedstawienia z innymi jest zawsze w jakiś sposób niewygodne. Lubię sytuacje, kiedy nie ma tych porównań, bo nie ma do czego się odnosić”
„Scenę potraktowałem metaforycznie, jako arenę dla nocnych kochanków – w końcu mamy nokturny Chopina. Widzowie widzą sześciu tancerzy – trzy kobiety i trzech mężczyzn. Ich wspólne tańce, w różnych konfiguracjach, budują relacje, ale jednocześnie są wyznaniem”
„Choć to Jonathan Tetelman miał być główną gwiazdą 11. odsłony cyklu Muzyka Czyni Cuda, piątkowy koncert w Polskiej Filharmonii Bałtyckiej pokazał, że prawdziwa magia dzieje się wtedy, gdy na scenie spotykają się dwie równorzędne osobowości”
„W sztukach Helmuta wyczuwałem wiele wewnętrznych napięć i sprzeczności: coś wielkomiejskiego, światowego, intelektualnego krzyżowało się w nich z czymś wiejskim, krowim, parafialnym, coś wolnomyślnego i świeckiego wcinało się w coś gorliwie, nieustępliwie ortodoksyjnego”
„Anna Smolar tworzy teatr kameralny, skupiony na aktorstwie, proponujący nieoczywiste perspektywy. Teraz w Lille inscenizuje operę Piana dni Edisona Denisova z 1981 roku według kultowej powieści Borisa Viana. Będzie to jej operowy debiut”
„W Słupsku chciałabym zaproponować nieco inny repertuar niż farsy. Chcemy wejść w tkankę miejską. Hasło Blisko mam zamiar firmować także sobą”
„Publikacja Taranienki jest przede wszystkim summą powstałą na bazie jego wcześniejszych omówień oraz rozmów z artystą. Autor powraca do stworzonego przez siebie terminu narracji plastycznej i w odniesieniu do wprowadzonego pojęcia umiejscawia w przedstawionym wywodzie działania XX-wiecznych malarzy, awangardzistów i scenografów ”
„Opowieści były najpierw, bardzo długo przeze mnie opowiadane w formie ustnej i w końcu zostały spisane i wydane w postaci książki. Po co w ogóle spisywać historie? Może przychodzi taki czas, że chcesz, by coś zostało po Tobie, co będzie żyło niezależnie – jak dzieci, które dorosły i potrzebują pójść w świat i robić swoje”
„Współtworzona przezeń polska szkoła kompozytorska była największym fenomenem w naszej muzyce od czasów Chopina – ocenił muzykolog Marcin Gmys. 12 listopada 2010 r. zmarł Henryk Mikołaj Górecki, kompozytor najbardziej znany jako autor Symfonii pieśni żałosnych, która dała mu światową sławę”
„11 listopada 2005 r. zmarł Paweł Konic, krytyk teatralny, współtwórca impresaryjnego Teatru Małego w Warszawie, wolny od twórczego egoizmu marzyciel, który dążył do utopijnego celu – doskonałego teatru”
„Kiedy zdałem egzaminy do Studia wokalno-aktorskiego, które założyła przy Teatrze Muzycznym w Gdyni, Danuty Baduszkowej już z nami nie było. Ale ten teatr – wtedy jeszcze w starym gmachu – tętnił jej obecnością”
„Nie pada ono ze sceny. Nie ma go w blasku reflektorów. Czasem ledwo je słychać w kulisie, tuż po ostatnim ukłonie. Ale dzisiaj to słowo należy się tym, którzy wiedzą wszystko, czuwają nad wszystkim, a pozostają w cieniu. Inspicjentom”
„W mediach społecznościowych pojawiło się obszerne oświadczenie Pani Renaty Derejczyk, dyrektorki Teatru im. Wilama Horzycy w Toruniu. Zareagowała ona na dwa opublikowane teksty — autorstwa Przemysława Skrzydelskiego i mojego — które w różny sposób poruszają temat zatrudnienia Pana Łukasza Drewniaka w instytucji kultury kierowanej przez jego partnerkę życiową”
„Krzysztof Litwin – Nie za duży, nie za mały, doskonały - tak ocenił Andrzej Wajda krakowskiego artystę, który zmarł 8 listopada 2000 roku. W pamięci widzów Litwin pozostał m.in. jako Chryzostom Cherlawy z Niewiarygodnych przygód Marka Piegusa i sierżant Walczak z Przygód psa Cywila”
„Za każdym razem budując rolę dokładam mnóstwo pięter do interpretacji; staram się inspirować wszystkim, co jest wokół, co gdzieś zobaczę czy usłyszę, a nawet podkradać jakieś elementy z filmów, literatury czy popkultury”
„Joanna Woś należy do najwspanialszych polski artystek operowych, śpiewała na wielu scenach w kraju i na świecie. Uwielbiana przez publiczność, po raz pierwszy świętuje jubileusz pracy artystycznej. Podczas swojego benefisu po raz pierwszy w karierze wcieli się w postać Roksany – żony tytułowego władcy w operze Król Roger Karola Szymanowskiego”
„Pierwsze kroki Rylska stawiała w Studenckim Teatrze Satyryków, ale jej właściwy debiut na dużej scenie, w Teatrze Komedia – rola Mańki w Królowej przedmieścia (1959), wodewilu Krumłowskiego w nowej adaptacji Jerzego Rakowieckiego i Jerzego Wittlina, przenoszącej akcję na warszawskie Bielany – okazał się sensacją”
„Mówi się, że Straszny dwór jest nieco płaską komedią, że postaci są tu jak kukiełki, a przecież wystarczy, wzorem Szekspira, pomieszać to, co tragiczne, z tym, co śmieszne”
„Jadwigi Rappé (1952–2025) nie ma z nami już od pół roku. Tak właśnie, z nami, nie wśród nas: co piszę z pełnym przekonaniem, bo Rappé tym się różniła od większości ludzi, nie tylko muzyków, że traktowała wszystkich z równym szacunkiem, troską i powagą”
„Agnieszka Przepiórska buduje swoje sceniczne laboratorium z głosów, których dotąd nikt nie słuchał. Pyta, dlaczego Ginczanka, Kossak, Walentynowicz czy Sadowska – a także smoleńskie wdowy i kobiety zgwałcone na Zieleniaku – istnieją w naszej świadomości głównie przy mężczyznach”
„Kontrakt sublokatorski, jak przypomina Krall, właśnie na tym polega, że można go w każdej chwili po prostu wypowiedzieć. W Stanach ścigani są imigranci z nieuregulowanym pobytem, palestyński Hamas polował na Izraelczyków, ci w Gazie na palestyńskich cywili, Rosjanie kolejny rok zabijają Ukraińców... Każdy z nas może się nagle stać osobą nielegalną, na którą się poluje”
„Audiodeskrypcja otwiera świat sztuki osobom, które z racji niepełnosprawności nie miały do niego dostępu. Teraz już mają i to na różne sposoby”
„Hübner po cichu przy mnie oczywiście wyrażał pewne opinie polityczne, ale na scenie unikał publicystyki. Zrobił chyba tylko jedno przedstawienie naprawdę od siebie – byli to Spiskowcy. To była manifestacja jego poglądu”
„Czy można zatrudniać męża w instytucji, którą kieruje żona – i nie widzieć w tym problemu? Po publikacji artykułu Przemysława Skrzydelskiego o Teatrze Horzycy rozpętała się burzliwa dyskusja. Wyjaśniamy, o co naprawdę chodziło w tym tekście – i dlaczego nie dotyczył on ani kompetencji, ani zarobków, ale zasad, które powinny obowiązywać wszystkich”
„To, co było cnotą narodową w XIX wieku, dzisiaj może być niecnotą. Chcę pokazać rozpad spowodowany pogardą, ale więcej nie chciałbym zdradzać”
„4 listopada 1925 roku w Katowicach urodziła się Aleksandra Śląska, aktorka – ostatnia uczennica Juliusza Osterwy; zapamiętana jako królowa Bona, a także odtwórczyni niemieckich funkcjonariuszek SS w KL Auschwitz. Jej głosem mówiła też Glenda Jackson w serialu Elżbieta, królowa Anglii”
„Publiczne pieniądze i prywatne relacje spotkały się w toruńskim Teatrze Horzycy. Dyrektor naczelna tej sceny, a jednocześnie szefowa festiwalu teatralnego Kontakt, Renata Derejczyk, od kilku lat podpisuje umowy z własnym mężem – krytykiem teatralnym Łukaszem Drewniakiem. On pełnił funkcję konsultanta programowego Międzynarodowego Festiwalu Kontakt oraz dramaturga spektakli w teatrze, ona zaś – jako szefowa festiwalu i dyrektor naczelna sceny – akceptowała umowy”
„Cykl autoportretów choreograficznych w Mazowieckim Instytucie Kultury jest cennym punktem zarówno dla widowni, jak i tworzących osób. Unikalny charakter wydarzenia to gest wolności, ale i nietypowego rodzaju wdzięczności kierowanej do osób choreograficznych”
„Bolesław Prus na kartach Lalki unieśmiertelnił lubelskiego kupca Jana Mincla, który prowadził sklep w zachowanej do dzisiaj kamienicy przy Krakowskim Przedmieściu 6. Jego grób znajduje się na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie”
„Jako scenograf Margaret nie marnowała niczego, a przede wszystkim potrafiła stworzyć coś z niczego, nawet z przysłowiowej wody po ugotowanych kartoflach”
„Olbrzymia porcja CZŁOWIEKA, a w niej przemieszane pokłady dobroci, zalet, życzliwości i drobnych wad. Po prostu ARTYSTA. Była mi bliska równie mocno wadami, jak i przymiotami ducha. Była jednym z tych ludzi z których coś emanuje. Często diabli wiedzą, co to jest. Jakieś fluidy drgające, jakieś nie do końca odkryte emocje”
„Nie wiem, czy to jest kwestia czasów, czy to jest kwestia wychowania, ale ja sama czułam przez większość życia presję, żeby się nazwać. Odpowiedzieć sobie na pytanie: kim jestem, czym się właściwie zajmuję, na czym polega mój fach, na czym polega mój zawód? Czy skoro jestem scenografką, to mogę robić tylko scenografię? Albo skoro jestem technolożką teatru lalek, to mogę tylko wykonywać lalki?”
„W Roku Teatru Płockiego, ustanowionym przez Radę Miasta Płocka z okazji 50-lecia naszej sceny, prawdziwą wisienką na jubileuszowym torcie okazała się książka Leny Szatkowskiej Portret z Maską, zaprezentowana 21 października w Mediatece Książnicy Płockiej”
„Teatr nie powinien być obojętny. Jest tak samo zanurzony w świecie jak całe społeczeństwo”
„Teatr Biuro Podróży spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem przez publiczność i krytyków na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym w Bagdadzie. Poznański zespół zaprezentował w Iraku plenerowy spektakl Silence. Cisza w Troi, opowiadający o losach uchodźców wojennych”
„O książce Samotność Janosika. Biografia Marka Perepeczki Marka Szymańskiego wydanej przez Dom Wydawniczy Rebis”
„30 października 1895 r. urodziła się Maria Kuncewiczowa, pisarka - najbardziej chyba znana jako autorka powieści Cudzoziemka - śpiewaczka, działaczka społeczna i polityczna, nauczycielka akademicka; kobieta, która nie zakopała żadnego z danych jej przez Boga talentów”
„Za jego dyrektury Adam Hanuszkiewicz reżyserował Pana Tadeusza, Krystyna Janda Na szkle malowane, Marek Mokrowiecki Rewizora, Andrzej Łapicki Śluby panieńskie… Marek Perepeczko nie tylko występował na częstochowskiej scenie (choćby w hicie Dwie morgi utrapienia), ale także reżyserował spektakle (m.in. Damy i huzary). Publiczność go uwielbiała”
„Wiemy, że jesteśmy w bańkach informacyjnych i dla jednych jest ważne to, dla drugich co innego. Bardzo bym chciał te bańki przekłuwać, nie wiem tylko, czy to możliwe”
„29 października 2010 roku zmarł Ludwik Jerzy Kern, pisarz, poeta, satyryk, tłumacz, autor tekstów piosenek oraz książek dla dzieci - m.in. Ferdynanda Wspaniałego, Karampuka i Proszę słonia. Przez ponad pół wieku był redaktorem krakowskiego Przekroju”
„95 lat temu, 29 października 1930 r. urodził się Mariusz Dmochowski – aktor filmowy i teatralny. Prywatnie mało kontaktowy, natomiast na scenie Dmochowski to był mocarz”
„Liberalizm świetnie się sprawdza do momentu, w którym (...) aktorka, która jest katoliczką, ma problem z zagraniem lesbijskiej sceny i zostaje wyśmiana przez cały zespół. To historia bliskiej mi osoby (...). Nie możemy wychodzić z założenia, że jeśli jesteś aktorką i pracujesz w warszawskim, liberalnym teatrze, to nie możesz mieć problemu z pocałowaniem drugiej dziewczyny”
„Poniższy felieton jest kolejnym głosem zainspirowanym tekstem Maryli Zielińskiej O jedną szkatułkę więcej. Pierwszym była publikacja Czy krytyka może być przedwczesna?. Oba teksty łączy nie tyle chęć odpowiedzi, ile potrzeba zadania pytań — o odpowiedzialność słowa, o język krytyki i o etykę w patrzeniu na sztukę oraz ludzi, którzy ją tworzą”
„Jeśli interesuje nas teatr blisko życia społeczno-obyczajowego, to siłą rzeczy pojawia się w nim język, którym ludzie realnie mówią – także ten wyniesiony z gabinetów terapeutycznych”
„Jak pokazać zło w plastyce? Czy zawsze jest brzydkie? Czy manipulację można oddać poprzez flamenco? Jakimi narzędziami posługuje się szatan w XXI wieku? Teatr Lalki i Aktora Kubuś w Kielcach imienia Stefana Karskiego realizuje projekt, w ramach którego nastolatki i seniorzy poprzez warsztaty plastyczne i teatralne mierzą się z tematem manipulacji”
„Maja Kleczewska w swoich najważniejszych spektaklach dotykała tematu Zagłady oraz ocalającej pracy pamięci. Dyrekcję w Teatrze Powszechnym w Warszawie inauguruje premierą Sublokatorki według książki Hanny Krall”
„Aktorka Teatru Wybrzeże, Justyna Bartoszewicz, w rozmowie z PAP powiedziała, że na scenie teatralnej nie czuje się bezpieczna. Na portalach społecznościowych opisała sytuację, w której jeden z widzów podczas spektaklu w Teatrze Wybrzeże fotografował lub nagrywał nagich aktorów”
„Wojenno-szpiegowska Stawka większa niż życie to do dziś jeden z najpopularniejszych polskich seriali, mimo swej wymowy ideologicznej. Oparty na scenariuszach spółki Zbigniew Safian i Andrzej Szypulski, z którą Konic jeszcze kilkakrotnie współpracował, początkowo miał postać telewizyjnych przedstawień teatralnych – popularnej Kobry. Od 1965 roku Konic wyreżyserował dwanaście z nich – ostatni w lutym 1967...”
„Świetna książka. Niewielkich rozmiarów szkic, starannie ilustrowany, zgłębia fenomen teatru Adama Hanuszkiewicza ”
„Trzy dni przed premierą. Niby niewiele, a jednak wystarczająco dużo, by wywołać burzę. Pytanie tylko: czy słuszną?”
„Podążam za intuicją i chyba na razie mnie nie zawiodła. Były różne role, marzenia, z którymi czekałam, czasem latami powstrzymując swój temperament. Było odmawianie, bo czułam, że jeszcze nie czas na różne miejsca”
„Halka – która ma siłę i odwagę walczyć o swoją miłość jest jedną z pierwszych dziewczyn z ludu w literaturze muzycznej, która stała się protagonistką dzieła operowego. Chcieliśmy wraz z solistkami Aleksandrą Łaską i Kariną Skrzeszewską znaleźć w jej postaci więcej siły i namiętności niż sentymentalizmu”
„Ludzie tym bardziej będą szukać „żywych” doświadczeń, jakie oferuje teatr, im bardziej będą w życiu otoczeni przez automaty”
„Felieton o przemianach aktorstwa scenicznego w minionym sezonie teatralnym, zainspirowany trzydziestą trzecią edycją Subiektywnego spisu aktorów teatralnych Jacka Sieradzkiego”
„Przed aktorką kolejne zawodowe wyzwanie. Trwają bowiem intensywne próby do premiery Tanga w reżyserii Jarosława Tumidajskiego. Tę zaplanowano na 25 października, a Agata Ochota-Hutyra zagra w nim Eleonorę”
„Chciałem zobaczyć, jak język Olgi Tokarczuk zafunkcjonuje w całości w teatrze. Dosłownie inscenizuję to, co autorka napisała – słowo po słowie, jak dramat. Wiadomo natomiast, że nie jest to tekst napisany na scenę, więc siłą rzeczy wyjdzie z tego oryginalna teatralna formuła”
„Piazzolla był dla Argentyny tym, kim Chopin dla Polski – powiedział ze sceny Teatru Polskiego w Bielsku-Białej Jacek Obstarczyk, kierownik muzyczny i autor aranżacji, który tego wieczoru pełnił także rolę konferansjera. Dodał, że to właśnie Piazzolla przeniósł tango z sal tanecznych do sal koncertowych, wytyczając jego nowy nurt – tango nuevo.”
„Trudno wyobrazić sobie Kraków bez Teatru Groteska z jego charakterystycznym budynkiem i magicznymi spektaklami, które dla niejednego miłośnika sceny były pierwszym stopniem wtajemniczenia w teatr. To tu narodziła się Wielka Parada Smoków, Festiwal Materia Prima i dziesiątki przedstawień dla małych i dużych”
„Jesteśmy w środku koszmarnego biurokratycznego snu, co wpływa na grę aktorów, wymaga różnorodnych formalnych rozwiązań. Na scenie jest też dziewczynka, dziecko, które jest kimś, kto może ten nasz doskonale skontrolowany, urzędniczy, biurokratyczny świat zdetonować”
„Znowu w stolicy rwetes. Tym razem, jak donoszą, o teatr. Nie o to bynajmniej, co grają – bo kto by się tam przejmował drobiazgami – ale o to, że teatr ma zniknąć. „Komuna Warszawa”, scena dumnie eksperymentalna (co zazwyczaj oznacza, że nikt nic nie rozumie, ale wszyscy udają, że jest głęboko), ma ustąpić miejsca deweloperowi ”
„Postawa naszego patrona jest pełna niepokoju, pełna intelektualnej pasji, ale też humoru i przekroczeń granic formy i i myślenia. Ważne byśmy pogłębiali świadomość sensu istnienia sztuki w życiu społecznym. To ważniejsze niż realizacja konkretnych tekstów, które gościły wielokrotnie na polskich scenach”
„W trakcie ostatnich festiwali Odin Week, organizowanych do 2019 w zjawiskowej siedzibie Odin Teatret w Holstebro, utraconej przez zespół w 2022 i podczas spotkań promujących książkę Spalić dom. Rodowód reżysera Eugenio Barba mówił, że każdy, kto robi teatr, oddycha dwoma płucami. Są nimi wiedza i biografia”
„Wracam do tego formatu, który właśnie nazwałem teatrem obywatelskim, w którym będziemy mówić o współczesnej historii, a także o znaczących zdarzeniach politycznych, poszukując odpowiedzi poza agendą partyjnych narracji, które instrumentalizują i spłaszczają wszystko”
„Wrocław czekał aż 40 lat na Piotra Alexewicza, talent porównywalny do Krzysztofa Jabłońskiego. To bardzo dużo czasu, ale cieszmy się, bo o takie osobowości nie jest łatwo. Zdarzają się czasami raz na dwa pokolenia ”
„Nasz spektakl opowiada też historię języka, historię ludzkości, tego, w jaki sposób język ewoluuje, w jaki sposób się stwarza i od razu przetwarza”
„Moim debiutem reżyserskim są Błazny, to również mój drugi scenariusz. Pierwszym była Fuga, film w reżyserii Agnieszki Smoczyńskiej, w którym zagrałam główną rolę. Pisanie, podobnie jak aktorstwo, polega na stwarzaniu postaci, relacji, budowaniu dramaturgii”
„Rejs jest wciąż żywy – ocenił ks. Andrzej Luter. 19 października 1970 roku odbyła się premiera filmu, który Marek Piwowski zrealizował na pokładzie wiślanego parostatku F. Dzierżyński – który wcześniej nazywał się Polska”
„Marcin Wrona zapisał się w historii polskiego kina jako autor Chrztu i Demona, ale równie mocno zaznaczył swoją obecność w Teatrze Telewizji. To właśnie tam stworzył przedstawienia, które do dziś pokazują, że klasyka i teatr faktu mogą brzmieć boleśnie aktualnie”
„Wybrałem Nowe szaty cesarza Andersena z kilku powodów. Uważam, że w teatrze warto sięgać po klasykę, budujemy w ten sposób wspólną sieć odniesień między widzami różnych pokoleń i kultur”
„Gdzie kończy się krytyka, a zaczyna promka? O etyce, środowiskowych układach i sensie pisania o teatrze – z komentarzem do burzliwej dyskusji po tekście Malwiny Kiepiel”
„W teatrze alternatywnym nauczyłem się idei wspólnoty, rozmawiania o spektaklu, budowania wspólnej wypowiedzi. Być może aktorzy, o których pytasz poczuli, że mogą być bardzo kreatywni, że to będzie ich materiał. Dlatego wracają do mnie”
„Mówi, że w Szczecinie czuje się na swoim miejscu, ubiegły sezon ocenia dobrze, a nawet bardzo dobrze, a na kolejny zapowiada aż siedem premier. I choć nowa siedziba teatru wciąż jest bardziej wizją niż namacalnym planem, jest dobrej myśli. Teatr Współczesny w Szczecinie w nadchodzącym roku skończy 50 lat. A taka rocznica aż prosi się o wyraźną zmianę”
„Ewa Kolasińska, wybitna aktorka teatralna i filmowa, od lat związana z krakowskim Narodowym Starym Teatrem, znana jest publiczności z niezliczonych ról, w których łączy subtelność i humor z niezwykłą sceniczną prawdą i wyrazistością”
„Prowokuje, zmusza do refleksji i stawia pytania o wartość sztuki w świecie rozrywki – mówi Piotr Sułkowski o najnowszym tytule na afiszu Opery Krakowskiej. Premiera Ariadny z Naxos – wspólnego dzieła trzech teatrów operowych – 17 października”
„Miałam ogromne szczęście studiować dyrygenturę u wybitnego profesora Antoniego Wita. Wyposażył mnie on nie tylko w dobry warsztat techniczny, ale wiele czasu poświęcił na dyskusje, jak pracować z zespołami. Ręce wcale nie są najistotniejsze... Ważniejsza jest twarz, oczy, bezpośredni kontakt z zespołem”
„W pracy mówię na przykład: Ty biegniesz teraz w rajstopach w prawo, a ty krzyczysz – tylko głośniej niż przed chwilą. To zabawne, że można w ten sposób zarabiać i że ludzie naprawdę spędzają na tym całe życie”
„Religia, wojna, wstyd, kompleksy, tajemnice, emancypacje, duma – wszystko to skondensowane na teatralnej scenie. Nadchodzi drugi poznański QueerFest!”
„31. Międzynarodowy Festiwal Teatrów Lalek i Formy Spotkania otwieramy efektowną paradą, do której zapraszamy wszystkich jego gości oraz mieszkańców Torunia – chcemy, żeby Spotkania były teatralnym świętem całego miasta”
„Czy podczas monologów Konrada, Kordiana, Hamleta lub Ofelii popadającej w szaleństwo w polskich teatrach widzowie popijać będą szampana, wino lub piwo? W Wielkiej Brytanii taka możliwość wywołuje po pandemii gigantyczne problemy”
„Małgorzata Treutler de Traubenberg (1945-2013) była wspaniałym scenografem i niezwykle kolorową postacią. Na łamach e-teatru ukazało się już wiele wspomnień poświęconych Małgosi, ale wszystkich tych kolorów one jeszcze nie oddają, więc jeszcze ten jeden kolor”
„Kiedy galeria sztuki zmienia się w instrument optyczny, zaczynamy widzieć na nowo nie tylko dzieła znanych artystów, ale też otaczającą nas rzeczywistość i samych siebie. Jak to działa, przekonamy się, odwiedzając krakowski Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka, gdzie do 16 czerwca 2027 r. prezentowana jest wystawa Kantor, Terapia widzeń”
„90 lat temu, 12 października 1935 r. urodził się Luciano Pavarotti – jeden z najwybitniejszych śpiewaków operowych w historii. „Moim marzeniem jest przybliżenie opery szerokiej publiczności” – mawiał specjalizujący się w repertuarze bel canto tenor”
„Już od lat 40. XX wieku wiadomo było, że budynek nie spełnia wymogów instytucji kultury. Dodawanie kolejnych modułów w różnych okresach rozwiązywało jedynie tymczasowo bieżące problemy. W efekcie powstał architektoniczny dziwoląg o wątpliwej wartości estetycznej”
„Kiedy coś tworzę, koledzy z pracowni często żartują, że to są właśnie moje dzieci. Mam do nich szczególną czułość”
„W Krakowie lada chwila premiera, o której zapewne będzie głośno, ponieważ – jak zapowiadają twórcy – chcą przedstawieniem zburzyć narzucone przez szkolną interpretację odczytanie jednego z najważniejszych utworów kanonu polskiej literatury, Pana Tadeusza. W ostatnich latach w Krakowie powstało kilka innych przedstawień, które budziły emocje, dyskutowano o nich w całej Polsce”
„W Teatrze Wybrzeże nagość nigdy nie była tematem tabu. Scena od lat odważnie korzysta z cielesności, traktując ją jak pełnoprawny środek wyrazu, nie skandal. A jednak to właśnie wokół niej znów zrobiło się głośno i tym razem nie z powodów artystycznych. W trakcie spektaklu Memling, czyli historia końca świata część widzów postanowiła nagrywać aktorów w scenach nagości”
„Kluczowe dla spektaklu jest pochodzenie śpiewaczek, bo siostry Lescano, w rzeczywistości siostry Leschan, są Żydówkami. I ta relacja, to wejście w uzależnienie z faszyzmem ma swoją cenę”
„Byłem członkiem Komitetu Obrony Robotników, współorganizatorem Niezależnej Oficyny Wydawniczej, która w podziemiu wydała ponad 500 tytułów książek. Nazywaliśmy się zawsze opozycją demokratyczną. Toteż ja i spora część mojego środowiska jesteśmy przywiązani zarówno do ideałów niepodległości naszego kraju, jak i do demokracji, która równoznaczna jest z państwem prawa”
„Najlepiej znają scenariusze, podczas spektaklów to ich słucha cała ekipa. Pilnują, by aktorzy byli na czas i nie pomylili swoich kwestii. I choć zdarzają się przedstawienia, na których inspicjenci nie są potrzebni, to jednak większe produkcje bez ich pracy nie byłyby możliwe”
„Łukasz Czuj przedstawił „Program działania” – dokument obejmujący repertuar, organizację, finanse i tryb funkcjonowania w czasie remontu”
„Brakuje jasnej koncepcji, czym mają być Łódzkie Spotkania Baletowe. Dlaczego nikt nie wpadł na pomysł wykorzystania gościny choreografów o znaczącej renomie, którzy mogliby poprowadzić warsztaty otwarte dla tancerzy i uczniów szkół baletowych z całego kraju? ”
„To jeden z największych polskich komików, jacy w ogóle występowali na scenie. Był komikiem Komedii Ludzkiej; pokazywał człowieka i w pełnym blasku, i w jego cieniach, w mroku. Ukazywał człowieka pełnego”
„Hrabina jest kobietą z ambicjami, z pomysłem na siebie, wie, czego chce. Bardzo to z jakiegoś powodu śmieszyło mężczyzn”
„Literacka Nagroda Nobla, której tegorocznego laureata poznamy w czwartek, 9 października, przyznawana jest od 124 lat. W historii nagrody siedem razy w ogóle nie wyłoniono laureata, a dwa razy odmówiono jej przyjęcia. Wśród 121 nagrodzonych jest 18 kobiet”
„Jeśli ktoś miał jeszcze złudzenia co do tego, czym jest kolektyw w praktyce, niech sięgnie po ten wywiad – i po komentarze, które za nim poszły. Bo oto na naszych oczach rozpadła się jedna z najbardziej nośnych utopii polskiego teatru ostatnich lat”
„Autorka Roty - poetka, nowelistka, pisarka dla dzieci, krytyczka, publicystka i tłumaczka - ma w Polsce co najmniej kilkaset ulic, szkół i placówek swego imienia, ale jej książek nie ma na listach współczesnych bestsellerów. Maria Konopnicka zmarła 8 października 1910 roku”
„Polski teatr znajduje się w fazie dynamicznych przemian. Wszystko wskazuje na to, że najbliższe miesiące przyniosą kolejne zwroty akcji, dzięki czemu czeka nas wyjątkowo pasjonujący czas”
„Zdecydowanie widzimy w teatrze ogromny potencjał terapeutyczny. Dzieci poprzez zabawę teatralną uczą się komunikacji, współpracy, radzenia sobie z emocjami. Uczestnictwo w procesie twórczym bywa niezwykle oczyszczające – pozwala wyrazić to, czego czasem nie da się powiedzieć słowami”
„Jan Klata w wywiadzie dla Teatru jawi się jako błyskotliwy szaman, ale czy za ironią i bon motami kryje się spójna wizja instytucji? A może dziś bardziej potrzebujemy inżynierów, jak Michał Zadara?”
„Festiwal powstał z potrzeby ponownego odczytania i zrozumienia wielkich dzieł klasycznych. Klasyka Od-Nowa to nie tylko powrót do fundamentów literatury klasycznej, ale także próba znalezienia nowych języków artystycznych, które pozwalają klasycznym tekstom rezonować z dzisiejszym widzem”
„Czasem zastanawiam się, czy będzie mnie bolało, kiedy młodsze koleżanki już ostatecznie zajmą moje miejsce, a ja znajdę się w poczekalni. Myślę, że to nie jest łatwe. Spotykałam aktorki, które nie umiały sobie z tym poradzić, traktowały młode dziewczyny jak armię najeźdźców. Zastanawiam się, jak będzie ze mną...”
„W wywiadzie przeprowadzonym przez Witolda Mrozka w miesięczniku Teatr Michał Zadara, nowy dyrektor Teatru Polskiego we Wrocławiu, kreśli wizję instytucji nie tylko jako miejsca produkcji artystycznej, ale jako społecznego organizmu poddanego złożonym procesom modernizacji. (...) Pytanie, które pozostaje po tej rozmowie, nie dotyczy tego, czy Zadara ma pomysł. Bo ma. Tylko: czy to pomysł na teatr, czy na firmę?”
„Rohtko Łukasza Twarkowskiego, pokazywany cztery razy w Barbican Theatre w Londynie pod szyldem UK/PL Season 25 wywołał frenetyczne owacje widzów, entuzjastyczne recenzje i może zagwarantować reżyserowi zaproszenia do pokazów i realizacji premier w Anglii do 2029 r.”
„W Somie oferujemy publiczności swobodę poruszania się, zmieniania perspektywy, zbliżania się i oddalania. (...) Jej obecność, interakcje, a nawet brak ruchu wpływa na sposób, w jaki rzeźba jest odbierana. Można patrzeć na innych jak na rzeźby albo samemu stać się rzeźbą”
„Juliusz Pilpel urodził się w Tarnopolu. Studiował rusycystykę, ale jego celem nie była literatura rosyjska, cel miał jeden – zostać aktorem Państwowego Teatru Żydowskiego w Warszawie. I dopiął swego”
„Gdybym nie znała tego zespołu aktorskiego tak dobrze i gdyby oni mnie nie zachęcali, nie przyszłoby mi do głowy startowanie w konkursie. Nigdy nie zależało mi, żeby być dyrektorem tylko po to, żeby nim być. Decydujące było to, że to ten teatr i ten zespół. Znam go od lat, stale obserwuję i chcę z nim pracować dalej”
„Trochę problemów Has miał przez swój trudny charakter i upór. Kiedy na przykład pojechał na rozmowę do ministra kultury Janusza Wilhelmiego, nie dogadawszy się, wyszedł z jego gabinetu, trzasnąwszy drzwiami. A Wilhelmi powiedział, że dopóki on będzie ministrem, Has niczego nie zrobi”
„3 października 2000 roku zmarł Wojciech Jerzy Has, wizjoner kina, twórca m.in. Rękopisu znalezionego w Saragossie, Pętli, Szyfrów, Sanatorium pod klepsydrą i Lalki – zdaniem rysownika satyrycznego Henryka Sawki: prawdziwy Ojciec Chrzestny Martina Scorsese i Francisa Forda Coppoli”
„Chcemy, wraz z moją zastępczynią, Sandrą Lewandowską, by Teatr Polski, a to w dużej mierze jego cecha charakterystyczna, na przestrzeni ostatnich kilkunastu, jeśli nie kilkudziesięciu lat, był zaangażowany społecznie. Postanowiliśmy przyglądać się problemom, które są dla Bydgoszczy ważne, i mierzyć się z nimi na scenie”
„Kultura i jej rozwój zależeć będą nie od komfortowego finansowania centralnego, ale od impulsów z całego otoczenia. Dziś sceny narodowe muszą poczuć swoją odpowiedzialność za kreowanie repertuaru i otwartość dla artystów z Europy Środkowo-Wschodniej”
„19 września, podczas międzynarodowego festiwalu Divadelní festival Kutná Hora odbyła się prezentacja fragmentów tekstów powstających podczas rezydencji. Agnieszka Jelonek pracowała nad dramatem o roboczym tytule Aparadoras, a Edmund Krempiński nad dramatem o roboczym tytule Mit.”
„Jako aktorka, podsumowując swój dorobek, jestem bardzo spełniona. I nie mówię tylko o rolach zagranych w Polsce, ale także o tych zagranych za granicą. Wielu ludzi próbowało umniejszać moje dokonania, ale się temu nie poddałam”
„Owacją na stojąco zakończył się 28 września koncert Zbigniewa Preisnera w prestiżowym londyńskim Barbican Center z udziałem m. in. Lisy Gerrard i Edyty Krzemień pod szyldem programu UK/PL Season 2025”
„30 września 1955 r. zginął James Dean – aktor filmowy, telewizyjny i teatralny, ikona amerykańskiego kina lat 50. Pośmiertnie nominowany do Oscara za kreacje w Na wschód od Edenu i Olbrzymie. Snuj marzenia tak, jakbyś miał żyć wiecznie. Żyj, jakbyś miał umrzeć dziś – mawiał”
„Sezon teatralny w Krakowie rozpoczęty, pierwsze premiery już za nami. Były i owacje na stojąco, i szmery rozczarowania. W zapowiedziach sezonu znalazło się kilka tytułów, na które czekam szczególnie, kilka z nich zapewne znowu rozpęta dyskusje nie tylko w teatralnym światku”
„Wydawało się, że po pandemicznej zawierusze kultura zasługuje wreszcie na coś więcej niż prowizorkę i improwizację. Krajowy Plan Odbudowy miał być odpowiedzią: zastrzykiem finansowym, który wzmocni sektor i wyrówna szanse. Zamiast tego mamy déjà vu – festiwal rozczarowań, kontrowersji i systemowego niesmaku. Znowu”
„Teza tej sztuki też jest dość niewygodna. I zdecydowanie jest pod włos naszej ogólnie przyjętej, życzeniowej postawie. Brzmi ona: miłość nie jest bezkarnym uczuciem, które można sprowadzić do poziomu puchatego serduszka na walentynki. Miłość jest żywiołem. Jest czymś, co w równym stopniu nas uwzniośla i krzywdzi”
„Uprawiam coś, co nazwałbym biografią możliwą. Niektórzy badacze uważają, że życie Schulza należy oddzielać od jego twórczości. Inni sądzą, że jego postawa fetyszystyczna, widoczna w jego pracach, nie mogła być wyłącznie konstruktem wyobraźni”
„Bardzo ważna jest dla mnie dotychczasowa publiczność teatru. Nie mogę zaryzykować tego, że ją stracimy”
„Był aktorem prawdziwym, grał tak, jak mu się wydawało, że należy grać, a wydawało mu się dobrze. Zasadniczą prawdę miał w sobie – ocenił Edward Dziewoński. 28 września 1930 roku urodził się Mieczysław Czechowicz, aktor Kabaretu Starszych Panów, Kowboj Zuzia i Miś Uszatek”
„Polsko-gruziński performans Rytuał Wody – Mosty Kulturowe został pokazany w stolicy Gruzji, domykając symbolicznie projekt, który rozpoczął się w Polsce. Wydarzenie, będące połączeniem teatru, tańca, muzyki na żywo i śpiewu, 23 września zostało zaprezentowanew Movement Theatre w ramach Tbilisi International Festival of Theatre.”
„Dziś, kiedy najpopularniejszy polski film dla młodzieży nosi tytuł Pieprzyć Mickiewicza, ciężar czytania Gombrowicza przenosi się z ciągłego cytowania lekcji polskiego z Ferdydurke o tym, jak Juliusz Słowacki wielkim poetą był, na to, co było jego właściwym tematem - międzyludzki kościół i międzyludzką otchłań”
„We wrześniu 2025 roku na krakowskim Rynku Głównym odbyło się jedno z największych widowisk plenerowych ostatnich lat – Kronika Polska 1025–2025 gromadząc pięćdziesiąt tysięcy widzów. Na scenie o długości pięćdziesięciu metrów, przy wsparciu potężnego nagłośnienia, kilkunastometrowych ekranów multimedialnych i imponującego zestawu świateł wystąpiło ponad 500 wykonawców”
„Jestem osobą, która pomaga aktorom-amatorom wyrazić siebie. Daję narzędzia do tego, w jaki sposób materiał przetworzyć na scenę w sposób adekwatny dla widza. Czy spotkanie się tylu twarzy, tylu różnych osobowości, tylu historii jest jak jedna wielka dialogująca grzybnia? Naprawdę tak bym to nazwał ”
„Ja uczyłam się optymizmu całe życie. Dzięki temu potrafię spojrzeć z dobrej strony na każde zdarzenie, które do mnie przychodzi. Nigdy nie myślę: O Jezu, dlaczego ta rola przeszła mi koło nosa!" tylko raczej Skoro teraz nie dostałam tej roli, to zaraz przyjdzie lepsza!”
„To niezwykle mocna opowieść o kobietach niewidzialnych, uciszanych, a jednocześnie niezbędnych. Nie interesowała nas rekonstrukcja historii. Chcemy zapytać, co z tej opowieści w nas zostało. I co dziś znaczy być służącą – dosłownie i metaforycznie”
„Chciałbym, żeby nasz teatr reagował na to, co się dzieje. Żeby nie opowiadać świata tylko tego baśniowego. To oczywiście też jest potrzebne, bo bajki uczą różnych rzeczy, ale chcę pokazywać więcej przedstawień o współczesnym świecie”
„Obecny sezon zapowiada się w cieniu katastrofy i apokalipsy, które wszyscy wyczuwamy. Potrzebne są nam mocny gest, ekscytacja, gra wyobraźni”
„Kiedy przeczytałam na nowo ten dramat, najbardziej wstrząsająca okazała się dla mnie ostatnia część, w której rodzice cierpią po stracie swoich dzieci. To było poruszające i motywujące, jak mało jest w tym utworze miejsca na żałobę po stracie dziecka”
„Przez trzy wrześniowe dni Brodnica rozbrzmiewała śmiechem, ciszą, śpiewem, dźwiękiem braw i rozmów toczonych do późnej nocy. XIX edycja Brodnickiej Uczty Teatralnej znów udowodniła, że teatr amatorski ma niezwykłą moc – nie tylko artystyczną, ale i wspólnototwórczą”
„Spektakl Sen o Podgórzu czyli pan Bednarski spaceruje do połowy mostu” odzwierciedla moje myślenie o Podgórzu. O mitycznej krainie, do której przechodzi się przez tajemniczą szafę albo taflę lustra. I gdzie po drugiej stronie doświadcza się magicznych przeżyć”
„Najnowocześniejszy obiekt akademicki w Europie znajduje się w Bydgoszczy. – To będzie miejsce otwarte dla wszystkich mieszkańców, nowe brzmienie miasta – mówi prof. dr hab. Elżbieta Wtorkowska, rektor Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego”
„Najlepsze miasto świata w Teatrze Wielkim Operze Narodowej to dwa akty o tym, jak Biuro Odbudowy Stolicy, a wśród jego pracowniczek architektka Helena Syrkus, dźwignęło Warszawę z wojennej pożogi”
„Joanna Kściuczyk-Jędrusik jest wielką gwiazdą, a zarazem artystką wierną Operze Śląskiej. Potrafi wcielić się w każdą rolę: była Halką i Madamą Butterfly, ale także Marleną Dietrich i Edith Piaf”
„Chciałem opowiedzieć historię psychologiczną. Nie zajmować się faktami, biografią tylko wniknąć w psychologię Chopina – powiedział Michał Kwieciński. Jego film Chopin, Chopin! z Erykiem Kulmem w roli tytułowej zainauguruje w poniedziałek wieczorem 50. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni”
„Teatr Polski w Poznaniu zaczyna jubileuszowy sezon 150-lecia istnienia. Na początek - 25 września - premiera Pieścidełka. O historii, znaczeniu nowego tytułu i rocznicowych planach opowiada dyrektor artystyczny teatru Maciej Nowak”
„Jedni są nadzieją polskiego kina, inni już ikonami. Ale wspólnie powalczą w tym roku o tytuł najlepszego aktora gdyńskiego festiwalu. Bo tym razem jest to przede wszystkim festiwal... męskich ról”
„Reżyser czasem powinien walnąć pięścią w stół. A ja mam często wątpliwości: Może tak, a może inaczej? Upieram się w rzadkich momentach, kiedy wiem, że mam rację. Nie chcę narzucać swojej woli tylko dlatego, że jestem reżyserem. Nie mam dyktatorskich zapędów”
„Znana z telewizji i ze sceny Jolanta Mrotek zajęta się spektaklami edukacyjnymi. - Miałam ogromne szczęście. Życia, rzemiosła, pokory i szacunku do zawodu uczyłam się od mistrzów, nie od celebrytów, a moim jedynym cenzorem jest widz”
„Najważniejsze, że nietuzinkowych przykładów aktorskiej kreatywności wciąż da się nazbierać na scenach wystarczająco dużo, żeby starczyło na ten spis i jeszcze sporo zostało pod kreską. Jest za czym i za kim krążyć po teatralnej Polsce, póki się tylko da”
„W sobotę, 13 września, podczas uroczystej sesji Rady Miasta Ostrowca Świętokrzyskiego, znany aktor Mirosław Baka otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Ostrowca Świętokrzyskiego. Decyzję w tej sprawie radni podjęli jednogłośnie”
„Śmigiel o mnie nie zapomniał i tak zupełnie bezinteresownie odwdzięczył mi się. Uznali, że Jasiński to nasz człowiek i w 2003 roku dostałem honorowe obywatelstwo miasta Śmigla. Jak mnie ktoś pyta o odznaczenia czy nagrody, to ja zawsze na pierwszym miejscu mówię: honorowy obywatel miasta Śmigla, bo to jest dla mnie jest największa nagroda”
„Młodzi mówią mi czasem, że mieliśmy lepiej, bo wróg był wyraźniejszy, a oni roztapiają się dzisiaj w tysiącu tematów – opowiada Ewa Wójciak, członkini legendarnego Teatru Ósmego Dnia, przed premierą autobiografii”
„Od początku wiedziałam, że miasto musi pojawić się w scenografii jako równorzędny bohater. Chciałam, żeby było obecne jak żywa postać, która na oczach widzów rozpada się, a potem odradza”
„W pewnym sensie ten spektakl stanowi kompendium lęku. Od instynktownego strachu przed śmiercią po wszelkie lęki wynikające z duchowości, religii, sztuki i międzyludzkich relacji, oczywiście z miłością na czele”
„Najważniejsza jest budowa nowej siedziby teatru. To zadanie wisi nad Gdynią od lat. To nie jest budynek na miarę teatru XXI wieku. O nowy obiekt zamierzam walczyć, nowa siedziba jest moim marzeniem, mam nadzieję, że też jest to ambicja włodarzy miasta. Sporo jeżdżę po Polsce, wiele teatrów znam od podszewki, Miejski poważnie odstaje, od obowiązujących norm”
„Nowy dyrektor zapowiedział premiery w kobiecym obszarze. Zdradził, że 6 grudnia na dużej scenie i z dużą obsadą zostanie wystawiony spektakl w reżyserii Leny Frankiewicz na podstawie powieści Olgi Tokarczuk Prowadź swój pług przez kości umarłych. Ujawnił, że na premierze ma się pojawić sama Olga Tokarczuk. Łysak z zadowoleniem przypomniał film Pokot Agnieszki Holland, który powstał na bazie tej opowieści”
„Urodziny seniorki były wspaniałe. (...) Oklaskom nie było końca, świętowanie trwało prawie cały rok. A na koniec pojawiła się nadzieja, że obchodząca jubileusz 80-lecia działalności Filharmonia Krakowska im. Karola Szymanowskiego doczeka się własnej siedziby”
„Zacznę od suchara: teatr miejski musi być tak samo miejski jak autobus czy przejście dla pieszych – czyli dostępny dla wszystkich. Nie – wdzięczący się, umizgujący, obojętny czy wyższościowy. Ma być miejscem, gdzie ludzie zderzają się z tym, co ich boli, ale też mogą spotykać to, co daje im ulgę”
„Jan Klata, nowy dyrektor Teatru Narodowego na pięć kadencji, ujawnił plany na pierwszy sezon. Będzie pięć premier: dyrektorska, Bogajewskiej, Cieplaka, Białaszka i Gębskiej. Na afiszu: Miciński, Tokarczuk, Solnit, Williams i Wallace (dramaty, powieści i esej)”
„Obok tego, co olbrzymie i narodowe, jest znacznie więcej tego, co średnie, takie sobie, letnie, co ludzkie, co śmieszne, co głupie i mierne. To wypełnia naszą codzienność i pozateatralną rzeczywistość. I o tym między innymi chcemy mówić w teatrze”
„Czym jest sztuka performatywna w przestrzeni publicznej? Co daje wyprowadzenie jej na ulicę? W jaki sposób działania choreograficzne mogą wchodzić w interakcję z tzw. plenerem i czym dla siebie są? Wyjście w przestrzeń pozasceniczaną niesie duże ryzyko - więcej nieprzewidzianych sytuacji, które mogą zupełnie zmienić kontekst dzieła i do których trzeba się w trakcie adaptować”
„W sobotę, 6 września 2025 r., w gościnnych progach Promu Kultury na Saskiej Kępie w Warszawie odbyła się uroczystość wręczenia Nagrody im. Ireny Solskiej. Zarząd polskiej sekcji AICT/Klubu Krytyki Teatralnej Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej przyznał to doroczne wyróżnienie Katarzynie Figurze w uznaniu jej wybitnych osiągnięć aktorskich na deskach scenicznych”
„Jeżeli w kontakcie z maszyną nie odróżniamy jej od człowieka - być może nie ma takiego znaczenia, czy obcujemy z czymś żyjącym i świadomym czy nie”
„Giedroyc miał intuicję polityczną, ale też wspaniały słuch do kwestii literackich”
„Zgodnie z wolą Jerzego Giedroycia, dom Kultury w Maisons-Laffitte pod Paryżem jest dziś miejscem pracy - mówi PAP Anna Bernhardt, prezeska Stowarzyszenia Instytutu Literackiego Kultura. Siedziba Kultury przyjmuje badaczy korzystających z jej archiwum, wpisanego na listę Pamięci Świata UNESCO”
„Kupujesz bilet na spektakl, a potem życie pisze inny scenariusz? W teatrze nie ma happy endu – zwrotu pieniędzy nie otrzymasz. Tak stanowią przepisy niezmieniane od lat. Efekt? W Polsce każdy teatr gra według własnych zasad, a widz, choć w innych branżach przyzwyczajony do elastyczności, wciąż tkwi w realiach wieku XX”
„W roku 2025 Teatr Polski w Poznaniu obchodzi jubileusz 150-lecia swojego powstania i funkcjonowania. To jubileusz wielki i radosny. Jeśli dwa lata kierowania tym niezwykłym Teatrem (1998-2000) uznać za istotną cząstkę jego historii, to mogę powiedzieć, że mam prawo cieszyć się tym świętem – wraz z ogromną rzeszą tych, którzy przez wszystkie te lata służyli wielkopolskiej świątyni teatru”
„Sienkiewicz wciąż posiada klucz, kluczyk, a może wytrych do duszy narodu – z jego kompleksem wobec sąsiadów”
„Teatr jest formą otwartą i ponadczasową, uporczywa pogoń w nim za różnymi modami to pułapka. Owszem odbijamy w nim nasze życie, ale dzięki emocjom promieniującymi ze sceny leczymy dusze”
„Rozśmieszał miliony widzów, a jednocześnie potrafił wzruszać do łez. Marian Kociniak – człowiek o niezwykłym poczuciu humoru, ale też wielkiej wrażliwości – pozostawił po sobie dziedzictwo, którego nie sposób przecenić”
„Pracowałem na planie tak jak stolarz przy składaniu mebli. Potem dopiero się okazywało, że nasz film został uznany za arcydzieło - mówił Jerzy Wójcik. Operator filmowy, współtwórca Polskiej Szkoły Filmowej, filozof światła, urodził się 12 września 1930 roku”
„12 września 1970 roku zmarł Jan Sztaudynger, znawca teatru lalkowego i fraszkopisarz, celnie komentujący rzeczywistość - także polityczną. A kiedy strzyżesz owieczki, opowiadaj im bajeczki – pisał bynajmniej nie o podhalańskim pasterstwie”
„Jeśli uda się zrealizować wszystkie śmiałe plany, podczas obchodów 135-lecia będziemy świadkami wielkich premier – z prapremierą kultowej Seksmisji na czele – i rozwoju tworzonej z rozmachem teatralnej orkiestry. Wisienką na torcie mogłoby być ogłoszenie budowy dwóch nowych scen w teatrze, który już nie mieści wszystkich widzów”
„Szok i niedowierzanie – to emocje, które towarzyszyły chyba wszystkim, którzy dowiedzieli się o nagłej i przedwczesnej śmierci Piotra Nowakowskiego – tancerza, mima, aktora i sportowca”
„Bardzo lubię teatr, a w TW–ON mam do dyspozycji wspaniałą przestrzeń i znakomitych ludzi. Wiem, że z tą ekipą można robić rzeczy trudne, tworzyć metafory, dawać widzowi coś więcej niż jeden sposób rozumienia scen, by potem one w nim rezonowały”
„W dziewiątym dniu urzędowania jako nowy dyrektor Opery Narodowej Boris Kudlička przedstawił publicznie swój plan działania na najbliższy i następny sezon, bo dopiero ten drugi został w pełni przez niego zaplanowany”
„Wyjątkowość Variete polega nie tylko na jego ofercie, ale też na formule: to teatr impresaryjny, który nie ma stałego zespołu aktorskiego, lecz współpracuje z wieloma artystami i twórcami. W teatrze muzycznym to się sprawdza, ale jednocześnie stanowi wyzwanie”
„Gdy Marcin Brzozowski i Michał Pabian zaproponowali mi realizację spektaklu muzycznego, zasugerowali, żeby dotykał on istotnego problemu społecznego. Ja nie palę się do pójścia na barykady. Nie chciałem sięgać po tematy wojny czy uchodźstwa, zresztą jest ich dziś bardzo dużo. Uznałem, że turystyka masowa to zjawisko, które może być równie ważnym tematem ”
„Była pierwszą nie-Żydówką w zespole Państwowego Teatru Żydowskiego w Warszawie, do zespołu którego zaprosiła ją Ida Kamińska, z czego Helena Wilda-Kowalska była zawsze bardzo dumna. Po latach przerwy w uprawianiu zawodu aktorki wróciła na pewien czas na scenę. Helena Wilda-Kowalska zmarła 30 sierpnia 2025 ”
„Kiedy na scenę wjeżdża duża lalka albo maska obejmuje całe ciało aktora, to jest jak narodziny nowej postaci. To nie jest rekwizyt – to żywe ciało, które trzeba zsynchronizować z własnym. Animacja staje się rodzajem rytuału. Musisz całkowicie oddać się tej postaci – wtedy ona zaczyna istnieć ”
„Aktorka roślinna. Tak wiele lat temu określiłem aktorstwo Katarzyny Figury, i tego się trzymam. Kwitnięcie, więdnięcie, żonkile i babie lato”
„Przez różne zrządzenia losu spotykałam kobiety, które żyją dla innych. Zarabiają i już myślą, komu w rodzinie przekażą te pieniądze. Nie wyobrażają sobie innego życia. Nierzadko są traktowane jak o wiele głupsze, a przecież mają... doktorat z życia”
„Okazuje się zatem, że do teatru chodzi mniej niż 10% Polaków, i że z roku na rok liczba ta spada. I co? Czy gdziekolwiek, ktokolwiek o tym pisze, zastanawia się nad przyczynami, szuka, jak tym negatywnym tendencjom zaradzić?”
„Skromniejszy, bardziej kameralny charakter tegorocznego Festiwalu Chopin i jego Europa okazał się interesujący, a czasem wręcz zaskakujący. I przybliżył inny wymiar muzyki czasów Chopina”
„Ma na swoim koncie kilka kultowych produkcji. Aktorka, piosenkarka, kobieta wielu pasji. Widzowie pokochali ją za rolę w Krollu Władysława Pasikowskiego i Pameli Tygryska w serialu Miodowe lata. Występowała nie tylko w filmach, lecz i na scenie muzycznej. Jednak jej największą miłością zawsze był teatr. Od 30 lat występuje na deskach poznańskiego Teatru Nowego, ma w dorobku kilkadziesiąt ról, w tym wiele wybitnych”
„Widzowie będą mogli zobaczyć interaktywne spektakle prezentowane przez twórców z Polski, Austrii, Francji, ze Słowenii, z Kolumbii i Niemiec. – To również świetne warsztaty z najlepszymi improwizatorami z kraju i ze świata, impro jamy oraz miksy impro – dodaje Maja Studzińska, rzeczniczka Teatru Kameralnego w Bydgoszczy, organizatora festiwalu IMPRODROM”
„Może to zabrzmi nieco zuchwale, ale chcę dać aktorom poczucie, że mogą kreować swoje postaci, bo – mam wrażenie – coraz rzadziej się zdarza, by aktor je posiadał: poczucie tworzenia roli. Jako aktor, który sam za tym długo tęskniłem, ale miałem jednak okazję zrobienia kilku takich naprawdę mięsistych ról, chcę dać innym aktorom to samo. I chcę w taki właśnie sposób pracować, na tym się skupić. Dlatego zabrałem się za reżyserię”
„Nie chcę za bardzo eksponować tego, co prywatne. Uważam, że tak jest lepiej dla tekstu, chociaż w pieśniach piekarzy… mocno się odsłaniam. Wiem, że świadomie się na to zdecydowałem, ale czasem trochę boję się, że ludzie odbiorą to jako egotrip”
„Cabaret, słynny musical o dekadenckim międzywojennym Berlinie, jest ciągle aktualnym ostrzeżeniem przed brunatniejącym światem, który, wszystko na to wskazuje, właśnie powrócił”
„W samym sercu Chorzowa stoi budynek, który pamięta czasy cesarskiego przepychu i teatralnych uniesień. Otwarty w 1900 roku hotel Graf Reden był perłą Śląska — z własną linią telefoniczną, salą balową i gośćmi z Berlina. Dziś mieści się tu Teatr Rozrywki, który od blisko 40 lat przyciąga widzów z całego regionu. Historia tego miejsca to opowieść o przemianach, kulturze i niegasnącej energii”
„8 września 1950 roku zmarła w Bejrucie Hanka Ordonówna - wielka gwiazda przedwojennej estrady i filmu. Jej największy szlagier Miłość ci wszystko wybaczy śpiewają kolejne pokolenia Polaków”
„Ten zawód ma swoje blaski i cienie. Doświadczyłem obu jego twarzy ”
„Malarz i krytyk sztuki do historii przeszedł jako architekt. Stworzył niepowtarzalny styl zakopiański i chciał, by stał się on stylem narodowym w architekturze. Był wielkim pasjonatem - mówi PAP znawczyni jego twórczości Teresa Jabłońska. 5 września 1915 r. zmarł Stanisław Witkiewicz”
„Chciałbym, aby Tęcza w kolejnych latach stawała się teatrem jeszcze bardziej otwartym – nie tylko w sensie artystycznym czy programowym, ale również społecznym. Teatrem naprawdę dostępnym”
„Lekcje tańca to spektakl sympatyczny, empatyczny, czuły, prawdziwy. Lubię go grać, sprawia mi to przyjemność. Z Bartkiem bardzo dobrze dogadujemy się na scenie. Zapraszam już we wrześniu – wraz z nowym sezonem – na kolejne spektakle”
„Przenieśmy się do 1995 r. W gabinecie Hymie’go Udwina – niskiego, eleganckiego, z nieodłącznym cygarem w ustach. Jakimś cudem się zrozumieliśmy. Musiałam obiecać, że założę agencję, która będzie rzetelnie z nim współpracować”
„Jubileuszowy – piąty już z kolei – koncert w oknie Teatru Polskiego w Bielsku-Białej różnił się znacząco od wszystkich poprzednich. Wizytówką imprezy zorganizowanej w ostatnią niedzielę sierpnia 2025 była postać konferansjera”
„Wypowiedzi Strzępki na temat Dramatycznego i studentek WOT-u na temat Kontaktu może są świadectwem, a może są maglem. Nie mnie to oceniać, zresztą wszystko jedno, ja tylko wyciągam popkorn”
„3 września 1990 r. zmarł Mieczysław Fogg, piosenkarz, wykonawca m.in. Tanga milonga, Ostatniej niedzieli, Jesiennych róż i Pieśni o matce. Podczas niemieckiej okupacji wspierał przyjaciół pochodzenia żydowskiego, za co w 1989 r. otrzymał medal Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”
„Sytuację w Izraelu uważam za sygnał ostrzegawczy. To, co się tam dzieje, jest nieludzkie, niemoralne i choć nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałem, mam przeczucie, że wkrótce zobaczymy to wszędzie”
„Ikona polskiego kina, aktorka odważna i rozpoznawalna, odebrała podczas Festiwalu Big Festiwalowski BIG Nagrodę za całokształt twórczości. Ze Sceny Letniej, usytuowanej przed ratuszem, rozmawiała z płocczanami i gośćmi”
„Na spektaklu premierowym aktorów przerosły emocje. Zwłaszcza w części palestyńskiej. Nagle na scenie pojawiły się łzy, wzruszenie, które uniemożliwiały kontynuowanie dialogu. To pokazuje, jak mocny jest spektakl The Wall, choć nie epatujemy w nim brutalnością”
„Dzieje się więc tu aż nazbyt wiele w każdym z rozdziałów, gruby, 800-stronicowy tom czyta się błyskawicznie. Właściwie to gotowy materiał na serial dla którejś z filmowych platform. Jest tu wszystko, co lubi taki gatunek: wielka i mała historia, zwroty akcji, kontrasty i nieprzystające do siebie światy, Polska i świat, wątki obyczajowe i sensacyjne”
„Alinę Szapocznikow, Andrzeja Wróblewskiego i Andrzeja Wajdę połączyła wspólnota wrażliwości”
„Bardzo elegancka, a jednocześnie dość skromna, mimo że była jedną z największych gwiazd kina. Stworzyła własny aktorski styl”
„My – Farma Trolli. Przyjmujemy nazwę, jaką nadał nam jeden z anonimowych organizatorów na 29. edycji Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Kontakt w Toruniu i z przekorą – ale również ze świadomością powagi sytuacji, których byłyśmy świadkiniami – dokonujemy jej zwrotu. Rozkładamy historie z Kontaktu na czynniki pierwsze i poddajemy je szczegółowej analizie”
„Dziedziniec arkadowy Wawelu stanie się przez dwa kolejne wieczory - 29 i 30 sierpnia sceną operową. Zabrzmi na niej Dydona i Eneasz Henry'ego Purcella w wersji koncertowej. To jedna z najważniejszych oper barokowych - krótka, ale przejmująca, skupiona na emocjach i dramatyzmie. Co przesądza o jej ponadczasowym uroku?”
„W każdej wypowiedzi podkreślam, że wiedza techniczna jest kluczowa dla tego zawodu. Bez niej trudno jest uważać się za reżysera światła. Kiedy dostaję rider techniczny z teatru i wiem, jakim sprzętem dysponuje, widzę, co mogę uzyskać”
„Chociaż Opolska Scena Tańca ma ambicje, by być miejscem spotkań międzynarodowych – otwartym na spektakle z zagranicy – to naszym głównym celem pozostaje wspieranie i promowanie polskich artystów tańca”
„Jako widz różnych festiwali za granicą i w Polsce muszę powiedzieć, że męczy mnie, kiedy narracja kuratora jest dominująca. Czyli generalnie program jest fantastycznie przygotowany pod względem dramaturgicznym, ale nie ma w nim spektakli interesujących, które naprawdę chcę zobaczyć”
„Zastanawiam się, jak długo jeszcze teatr – jako przestrzeń dialogu, buntu i niezgody – będzie tolerować kulturowe zasłony dymne, za którymi kryje się bardzo stara i dobrze znana opowieść: Mów, jeśli zgadzasz się z nami. Milcz, jeśli masz wątpliwości. A jeśli przypadkiem jesteś młodą studentką, zadajesz pytania i jeszcze masz czelność robić to publicznie – to licz się z konsekwencjami”
„To kolejna, ogromna strata, którą poniosła polska kultura. Z płynących z wielu źródeł słów pożegnań powtarzane jest, że scena muzyczna straciła wybitną postać, człowieka wielkiego talentu i takiegoż serca. Artysty, który Tolerancją i Cudem niepamięci krzepił rzesze słuchaczy”
„Z okazji urodzin Lucyny Malec wracam pamięcią do jej scenicznych wcieleń w Teatrze Kwadrat – miejsc, w których komedia spotyka się z prawdą, a lekkość z precyzją”
„Mój czas 1975-1991 Mirosława Łakomskiego koresponduje z czynną do końca wakacji wystawą w Muzeum Mazowieckim. Zarówno w publikacji, jak i na ekspozycji Łakomski zaprezentował plakaty teatralne, firnowe i reklamowe. Niemniej prace pokazane w galerii zyskują dodatkowy walor przestrzenny, a wydawnictwo jest ograniczone objętościowo. Proponuję połączyć obydwa media, by w ten sposób złożyć artystyczną biografię płockiego twórcy”
„Jako początkujący reżyser bardzo, bardzo chciałem być profetą. To było młodzieńcze, nieco naiwne marzenie – na realizację Ubu Króla czekałem ponad 20 lat. Tylko po to, żeby zrozumieć, że nie jestem profetą, tylko archiwistą”
„26 sierpnia 1920 roku urodził się Stefan Stuligrosz, ikona Poznania: muzykolog, kompozytor, profesor poznańskiej Akademii Muzycznej. Założył i przez 72 lata był dyrygentem oraz dyrektorem artystycznym znanego całemu światu chóru Poznańskie Słowiki”
„W tym roku grupa SUKA OFF świętuje 30-lecie swojej działalności artystycznej. Jubileusz grupy zbiega się z 50. rocznicą śmierci Hansa Bellmera – artysty, którego twórczością SUKA OFF inspiruje się i do której często nawiązuje od kilkunastu lat. Z tej okazji przygotowana została nowa odsłona projektu Die puppe, tym razem w formie pełnowymiarowego spektaklu”
„Mnie przede wszystkim zapadł w pamięć, jako odtwórca głównej roli w Kosmosie w reż. Andrzeja Pawłowskiego, przedstawieniu, w którym wystąpiłem. Wygłosił w nim słynny gombrowiczowski monolog o rozbieraniu jajka. Zrobił to po mistrzowsku. Wtedy dotarło do mnie, jak abstrakcyjnym językiem posługuje się Gombrowicz i jak niewielu aktorów ma do tego dostęp”
„Miałem nie pisać o dyrekturze Krzysztofa Babickiego, bo udało się doprowadzić do konkursu na stanowisko dyrektora Teatru Miejskiego im. Witolda Gombrowicza, więc mogłem zrezygnować z pisania bolesnego. Są jednak wydarzenia, które zmuszają do interwencji a do tych należy burza po pożegnaniu Krzysztofa Babickiego. Niby nic, ale jednak ważne, bo dotyka rdzenia dzisiejszej gdyńskości”
„Festiwal charakteryzuje otwartość na kwestie wykonawcze, gotowość na nowe spojrzenie na Chopina. Na tym nam zależy. Chopin nie jest przecież bytem samoistnym. Jest konsekwencją przynajmniej dwóch kodów kulturowych – polskiego i francuskiego. Tego, co swoiste, charakterystyczne dla naszego dziedzictwa narodowego i tego, co europejskie”
„Teatr Współczesny w Szczecinie pod koniec przyszłego roku ma się wyprowadzić z zajmowanych od 50 lat pomieszczeń przy Wałach Chrobrego. Tyle wiadomo. Nie ma jednak jeszcze odpowiedzi, dokąd aktorzy mają się przenieść. Nie jest też nadal jasne, na jak długo”
„Teatr Nowy im. Izabelli Cywińskiej ma trzy sceny: Tadeusza Łomnickiego, Sławy Kwaśniewskiej i Trzecią. A może by tak tę ostatnią nazwać Sceną Janusza Wiśniewskiego?”
„Scenografia powinna mieć swoją narrację. Swój kanał, przez który przeprowadza swoją opowieść. Powinna budować kolejne poziomy interpretacyjne lub stwarzać swoją aurą możliwość takich form plastycznych, które wypełnią to, co nienazwane. Dobre, działające scenografie muszą mieć swoją tajemnicę. Oczywistość i tautologia to ich największy wróg”
„Marcel rozumiał, a w każdym razie starał się zrozumieć i dociekał, czym jest życie, co jest w nim ważne. Interesowały go takie pojęcia, jak szczęście, miłość, radość, uczciwość. Szukał rzeczy podstawowych, w związku z czym najważniejszych”
„Marcel Łoziński osiągał sukcesy, bo jego filmy były zrozumiałe. Umiał wydobyć istotę sprawy i uczynić ją ważną pod każdą szerokością geograficzną. Nie waham się powiedzieć, że to był po prostu najwybitniejszy przedstawiciel kina dokumentalnego w Polsce”
„Ze smutkiem przyjąłem wiadomość o śmierci Marcela. Odejście przyjaciela, z którym przyjaźniło się od pierwszej klasy podstawówki i któremu zawdzięczało się sporo, jest bardzo smutne”
„Łącząc nowatorski zapał z umiłowaniem muzyki dawnej, stworzył dwa cykle koncertowe – Musica Antiqua et Nova oraz Krakowską Wiosnę Młodych Muzyków – na których prawykonań doczekały się między innymi kompozycje Bacewicz i Łuciuka, a utwory Schönberga zestawiano w ramach jednego wieczoru z motetami Dufaya. Właśnie w Krakowie zdobył doświadczenia, które wykorzystał później na chwałę Wrocławia, powołując do życia festiwal Wratislavia Cantans”
„Jako dokumentalista reaguję zawsze na to, co się dzieje wokół mnie. I na to, co dzieje się we mnie, bo przecież film dokumentalny to połączenie rzeczywistości zewnętrznej i tego, co w środku, mojego punktu widzenia. Jeżeli mój film znajdzie echo u widza, to jest fantastycznie”
„Cały czas modyfikujemy formułę festiwalu i naszych działań teatralnych, poszukujemy form umożliwiających żywy kontakt z widzem”
„W latach 80. zdecydował się na dość radykalny krok. Nie żałuje tej decyzji. Zawsze był człowiekiem żądnym wrażeń, nie cierpiał stagnacji, uwielbiał trudne wyzwania”
„21 sierpnia 70. urodziny obchodzi Tomek Lipiński, gitarzysta, wokalista, kompozytor, tekściarz, współtwórca i lider zespołów, które przeszły do legendy polskiego rocka: Brygada Kryzys i Tilt. Przez całą swoją muzyczną drogę eksperymentował z różnymi formami muzycznymi”
„Teatr Śląski był przestrzenią, którą studenci oswajali. Chodzili do nas na spektakle. One mogły im się nie podobać, mogli je krytykować, ale poznawali aktorów. A kiedy trzeba było robić etiudy, kiedy trzeba było kręcić pierwszy film zaliczeniowy, to aktor był tuż obok”
„Do Ratingen jedzie się z Katowic samochodem nieco ponad 10 godzin. Czy warto, skoro Teatr Śląski mamy na wyciągnięcie ręki, Racibórz czy Tarnowskie Góry są w odległości kilku przystanków środkami komunikacji miejskiej, szyby historycznych kopalń widać z okiem? Warto! Bo warto zobaczyć, jak daleko sięga zainteresowanie Górnym Śląskiem, jak Ślązacy pielęgnują swoje tradycje, gdziekolwiek by się znaleźli”
„Od niewielkich stolikowych, poprzez takie rozmiarów człowieka, aż po trzymetrowe i animowane przez kilku aktorów – w Teatrze Lalek Pleciuga w pracowni plastyczno-konstrukcyjnej tworzone są jedyne w swoim rodzaju lalki, które dzieci niejednokrotnie chciałyby zabrać ze sobą do domu”
„Świat widział ostro, z drapieżną brutalnością, ale i z delikatnością zarazem, prawie z czułością, choć dostrzegało się ją głównie w stosunku do postaci: żadna z nich, nawet kiedy z niej drwił, nie stawała się płaską karykaturą. Czułostkowości nie znosił, ani patosu, pustosłowia, deklamacji, estetyzmu; jeśli je stosował, to w szyderczym kontekście. Był trochę taki jak Büchner i jak Słowacki, i może nie gorszym był artystą”
„Kmiecik zarzuca współczesnemu teatrowi, że ucieka w adaptacje klasyki, by nie zadawać pytań. To zaskakujące twierdzenie – zwłaszcza, że sam zaczynał od intensywnie przepisanych klasyków (Dostojewski w kontekście Jolanty Brzeskiej) ”
„Spór o Osterwę w Lublinie to nie tylko konflikt, lecz odbicie systemu, gdzie polityka zastępuje dialog, a kultura staje się pionkiem w grze o władzę ”
„Krytycy Władimira Putina, Kirił Serebrennikow i Władimir Sorokin, pokażą na Salzburger Festspiele'25 Zamieć z Augustem Diehlem. Wcześniej Diehl zagrał w Zniknięciu Josefa Mengele Serebrennikowa i Wolanda w Mistrzu i Małgorzacie Michaita Łokszyna, który zirytował putinowców”
„Kiedy w teatrze w Salzburgu do orkiestry podeszła witana brawami dyrygentka i klawesynistka Emmanuelle Haïm, pogasły nagle światła i zawyły syreny alarmu bombowego. Na ekranie pojawił się komunikat: W ciągu półtorej minuty należy opuścić salę”
„Dla mnie odwzorowaniem całego życia jest każdy dzień. Kiedy się budzimy, rodzimy się. W ciągu dnia dojrzewamy, a wieczorem, kiedy idziemy spać, znikamy przecież”
„Z jakiegoś powodu ciągle jeszcze obsadzają mnie w rolach twardzieli, więc mogę poudawać kogoś, kim tak naprawdę nie jestem. Zawsze wtedy słyszę, że to jest męska rola i ja się w niej spełniam. Potem rola się kończy i znowu jestem miękki i nadwrażliwy”
„Inaczej odbiera się humor w piwnicy, a inaczej w amfiteatrze. Ja osobiście staram się te światy łączyć, robić ukłon w obie strony. Bo wydaje mi się, że nawet ci z wyrafinowanym gustem czasem lubią pośmiać się z czegoś prostego i odwrotnie: ludziom o prostszych gustach też warto zaproponować coś bardziej wysublimowanego”
„Dzisiaj kultura i edukacja to fundament nowocześnie rozumianej tożsamości, wolności i dobrobytu. Kultura i sztuka to inspiracja, innowacja, integracja – instrument do budowy nowoczesnego, obywatelskiego, uczestniczącego, krytycznie myślącego społeczeństwa. Bez silnej kultury i sztuki nie istniejemy”
„Przed nami 22. edycja Festiwalu Warszawa Singera, więc jest to już całkiem dojrzałe wydarzenie. Przynajmniej ja mam takie poczucie, bo prawie od 18 lat pracuję przy festiwalu i dla mnie to jest duża część mojego życia”
„17 sierpnia 1945 r. po raz pierwszy do rąk czytelników trafił Folwark zwierzęcy autorstwa George’a Orwella. Jedno z najwybitniejszych dzieł XX w. Wielokrotnie wznawiane i tłumaczone, co świadczy o jego popularności i aktualności ”
„W 81. rocznicę śmierci Franciszka Brodniewicza – aktora, który pozostał wierny sztuce i sumieniu – wspomnienie jego życia i legendy ”
„W rocznicę śmierci Jerzego Jurandota przypominamy postać twórcy, który ocalił sens teatru nawet w najmroczniejszych czasach ”
„Znana z wielu ról filmowych i wieloletniej pracy w Teatrze Kwadrat, dziś świętuje urodziny. Na scenie — precyzyjna, od niedawna także dyrektorka teatru ”
„15 sierpnia 1935 roku - w samotności i nędzy zmarła Stanisława Przybyszewska, autorka dramatów o rewolucji francuskiej m.in. Sprawy Dantona. Za życia pozostająca w cieniu sławnego ojca, uznania doczekała się wiele lat po śmierci”
„Nie ma dobrej scenografii w złym spektaklu ani spektaklu dobrego tylko dzięki scenografii. To jest instalacja składająca się z wielu elementów”
„Jedna scena, jeden głos, jedna cisza – wspomnienie spotkania z Ewą Demarczyk, które zostaje na całe życie ”
„Stałam się znana dzięki filmom Piotra Szulkina, Radosława Piwowarskiego, Juliusza Machulskiego i Jerzego Gruzy. Później pojawiły się takie nazwiska, jak Andrzej Wajda czy Roman Polański. Dla mnie reżyser jest głównym twórcą, kapitanem statku, który zawiaduje filmem – podobnie jest w teatrze”
„Od lat niezwykle miarodajnym podsumowaniem a jednocześnie rankingiem zdarzeń scenicznych w Polsce jest lista tworzona przez miesięcznik Teatr. W tegorocznym zestawieniu najważniejszych zdarzeń artystycznych, jak nigdy dotąd, niezwykle obecna jest kielecka scena dramatyczna i ostatni sezon pod dyrekcją Michała Kotańskiego”
„Polecamy Państwa uwadze podsumowanie sezonu 2024/2025. Wzięliście udział w rekordowej liczbie wydarzeń zorganizowanych w różnych częściach budynku, który przeszedł generalny remont i rozbudowę po ponad 140 latach działalności. Spotkajmy się przez chwilę na neutralnym gruncie i radujmy wspólnie, wspominając wyjątkowy sezon 2024/2025 Rzeczpospolita Miłości - a mamy powody do dumy!”
„Kompozytorzy zawsze nawiązywali do tego, co działo się wokół nich, a współczesne im problemy znajdowały odzwierciedlenie w ich dziełach. Amerykańska – ale także europejska – publiczność rozumie, że opera nie jest wyłącznie artystyczną rozrywką, ale niesie wartości i przekonania”
„Moje indywidualne, alfabetyczne podsumowanie sezonu. Spektakle, role oraz jeden koncert i jedno rozczarowanie”
„13 sierpnia ur. się Krzysztof Kolberger – aktor słowa, emocji i wewnętrznej siły. To osobiste wspomnienie o artyście, który wciąż mówi z teatralnej ciszy ”
„Jest takie powiedzenie, że w życiu pewne są tylko śmierć i podatki. Ja bym dodała jeszcze jeden pewnik: że polski teatr jest i zawsze będzie śmiertelnie poważny. A im bardziej nijaki sezon, jak ten miniony, tym mocniej wybija się to na wierzch. Nijakość bywa groźniejsza niż klęska – klęskę się chociaż pamięta, nijakości wcale”
„7 sierpnia, w ramach festiwalu Act Alone w Suðureyri na Fiordach Zachodnich odbył się pokaz monodramu „Masara” w wykonaniu Julity Koper, w reżyserii Kuby Mielewczyka, na podstawie opowiadania autorstwa Szczepana Twardocha. Spektakl wystawiono przy pełnej widowni, którą w połowie stanowili Polacy pracujący i mieszkający w Suðureyri oraz Isafjordur”
„Nie ma reguły, jak to się rodzi. Na pewno nie jest tak, że czytam biografie w poszukiwaniu bohaterki. Nic z tych rzeczy. Zwykle to one już są tutaj i dobijają się do mnie. Czasem zdarza się taka sytuacja, że gram jakiś spektakl, a już pojawia się myśl o innej bohaterce”
„Dzisiaj urodziny obchodzi Artur Barciś, aktor od wielu lat związany z Teatrem Ateneum w Warszawie ”
„12 sierpnia to nie tylko data w kalendarzu — to dzień pamięci o Andrzeju Blumenfeldzie. Wybitnym aktorze, mistrzu słowa i niezapomnianym pedagogu ”
„Podróże są wpisane na stałe w teatralne DNA Teatru KTO. Od czterdziestu dziewięciu lat twórcy są w nieustannym ruchu. Teatralny kalendarz wypełniają występy w najróżniejszych miejscach Polski i całego świata”
„Wystawa dzieł Józefa Chełmońskiego, zorganizowana przez trzy muzea o statusie narodowych instytucji kultury, to przedsięwzięcie bezprecedensowe, należące do najważniejszych wydarzeń w historii polskiego muzealnictwa. Obok siebie znajdą się prace artysty rozproszone dotąd w kolekcjach publicznych i prywatnych, w kraju i za granicą”
„35 lat temu odbył po raz pierwszy Międzynarodowy Festiwal Teatralny Malta, który był przez wiele lat przebojem lata w polskiej kulturze. Do Poznania zjeżdżały nie tylko teatrofiołki z Polski. Nie obyło się po drodze bez kryzysów, ale z każdego festiwal wychodził wzmocniony. Zmieniała się nazwa, formuła, zmieniali się ludzie, którzy go tworzyli, a festiwal nadal trwa”
„Znani i nieznani. Młodzi i starsi. Ci, którzy wciąż historię regionu tworzą i ci, którzy odeszli zostawiając tu swoje ślady. Mieszkańcy Pomorza otwierają przed nami rodzinne albumy, by opowiedzieć o swoich bliskich, ale i o własnych, nie zawsze prostych, drogach na Pomorze. Dziś sylwetki artystów – Ryszarda Jaśniewicza i Wojciecha Misiury”
„Od sierpnia do zespołu Teatru im. Aleksandra Sewruka w Elblągu dołączył nowy zastępca dyrektora – Tomasz Hildebrandt, który łączy niemal 20-letnie doświadczenie w branży kulturalnej z miłością do teatru. W pracy stawia na rozwój instytucji i otwieranie jej na lokalną społeczność”
„Dużo podróżuję po Dolnym Śląsku i kiedy gdzieś jadę, to sprawdzam – po pierwsze – czy był tam kręcony jakiś film, po drugie – jaka była historia kina w tym miejscu i czy budynek ciągle stoi”
„W 92. rocznicę urodzin Jerzego Grotowskiego warto zapytać, czy teatr wciąż potrafi słuchać jego głosu – głosu, który wzywał do prawdy, odwagi i duchowej pracy ”
„Przypominamy postać Stefana Jaracza w rocznicę jego śmierci. To także refleksja nad tym, czym w istocie jest teatr, kiedy nie służy pokazowi, lecz prawdzie ”
„Podsumowanie sezonu teatralnego 2024/2025 według Teatru dla Wszystkich” – bez jedynej słusznej wersji wydarzeń, ale z całą gamą emocji, preferencji i teatralnych fascynacji”
„A mówiąc serio, nie jestem z tych, którzy idą do dyrektora i mówią, że chcieliby coś wyreżyserować. Gdyby miało jednak coś takiego się przydarzyć, to znowu by to musiała być rzecz, którą bardzo chciałabym się podzielić z innymi, a w tej chwili wydaje mi się, że… czy będę krzyczeć, czy będę milczeć, właściwie na to samo wychodzi”
„Żądam od teatru każdego służby ideowej. Aby teatr choćby w skromnym zakresie wiedział czego chce i aby robił wszystkie wysiłki dla realizacji swych zamierzeń. Żądam aby ludzie teatru zaczęli uznawać pracę za rzecz niepodlegającą żartom i żądam kar dla tych, którzy pracy przeszkadzają. Żądam ukrócenia egoizmów osobistych. Żądam od młodych szacunku dla starszych – którzy coś umieją; i cierpliwości starszych dla młodzieży – która nic nie umie”
„Józef Homik był jednym z największych tenorów Opery Śląskiej. A potem nagle zniknął. Wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie karierę solisty zamienił na pracę kościelnego organisty”
„Z okazji urodzin – felieton o aktorze, którego nie sposób nie zauważyć, choć nigdy nie musi krzyczeć, by zaistnieć ”
„Taką propozycję przygotowali aktorzy biorący udział w przedstawieniu Mała Syrenka wyreżyserowanym przez Agę Błaszczak w Teatrze Powszechnym im. Jana Kochanowskiego w Radomiu”
„W rocznicę urodzin Czesława Lasoty wspominam lata wspólnej pracy na scenie TP w Bydgoszczy. Był aktorem z rzadką umiejętnością cichego przywództwa… ”
„W ogniu powstania zacierały się tożsamości. Józef Szczepański nie przestawał być poetą, gdy chwytał za broń – jego poezja stawała się poezją wojenną. Alina Janowska wykorzystywała cechy przyrodzone aktorom – pamięć, opanowanie i odwagę – w roli łączniczki. Powstanie stworzyło nowy, hybrydowy typ bohatera: artystę-powstańca, u którego cnoty twórcze i wojenne stopiły się w jeden, nierozerwalny akt patriotycznego obowiązku”
„Dzielenie się praktyką tańca opiera się na najbardziej podstawowych mechanizmach uczenia się, poprzez naśladowanie, dołączanie, dostrajanie się fizycznie do innych. Język werbalny jest drugorzędny. Stąd w tańcu możemy się spotkać, nawet jeśli rozmowa w słowach jest ograniczona”
„Interdyscyplinarność jest już głęboko wpisana w teatr. Stał się on pewnego rodzaju przestrzenią poszukiwań, wykorzystującą środki wyrazu wywiedzione z różnych dyscyplin sztuki. I nawet jak się robi stricte festiwal teatralny, to ta interdyscyplinarność zawsze jest immanentną cechą takiej imprezy”
„Nie widzimy Sarah Bernhardt grającej na scenie, ale może to i lepiej. Czy znalazłby się ktoś, kto mógłby odtworzyć sposób jej gry tak magnetyzujący publiczność?”
„Czy jednak baza nadąża za nadbudową? Czy pragnący wrócić do egzystencjalnych dramatów teatr stanie na tle dekoracji równie bujnej, co artystyczne ego? Jak wygląda scenograficzna rzeczywistość po prawie dekadzie od manifestu Nowaka, po pandemii i kolejnych falach inflacji? Spróbowałem zapytać o to scenografów z trzech różnych pokoleń”
„Jego aktorstwo łączyło potęgę głosu z wewnętrzną dyscypliną. W filmie zapisał się jako Wokulski i August II Mocny, ale to teatr był jego prawdziwym żywiołem ”
„Czy teatr, mówiąc wciąż o sobie, jeszcze porusza, czy tylko znieczula? Głos w dyskusji o autotematyczności i metateatralności, które z narzędzi krytyki stały się codziennością współczesnej sceny ”
„Myślę, że w tym dzisiejszym świecie, pełnym hałasu wewnętrznego i hałasu zewnętrznego, warto czasem przyjść, wyciszyć emocje i dać sobie szansę na to, żeby oderwać głowę od złych rzeczy, od złych myśli i przenieść się w zupełnie inny świat, który pozwoli nam ukoić serce, ukoić ciało. To będzie miało na nas na pewno zbawienny wpływ, bo wszyscy wiemy, że muzyka właśnie jest taką częścią naszego życia, która pozwala nam się na nowo odnaleźć w zupełnie innej, nowej formule duchowej i holistycznej”
„Jako młoda dziewczyna chodziłam do szkoły baletowej. Nie skończyłam jej, przerwałam naukę ze względu na serial Chłopi, w którym wystąpiłam – szkoła i praca ze sobą kolidowały. Ale ruch był mi zawsze bliski”
„W późnych kreacjach Jankowskiej-Cieślak dobrze widać kluczowe właściwości jej aktorstwa. To przede wszystkim osobność, atypowość i skłonność do transgresji. Lgnęły do niej postacie odmieńców, ekscentryczek, outsiderek, istot pogranicznych o niejednoznacznej tożsamości”
„Jako młoda dziewczyna poznałam Helmuta Kajzara, dramaturga i reżysera, fragment jego Manifestu teatru metacodziennego stał się moim życiowym mottem: Postaraj się z codziennego krojenia chleba uczynić krojenie tortu urodzinowego. Staram się! Mam Warszawę i Sztokholm, swoją pracę, jogę”
„Bartosz Kowalski po raz kolejny spełnił swoje marzenia z dzieciństwa, gdy tak fascynowały go horrory. Ale ja przyznaję: czekam na kolejny jego film o ludziach niepotrzebnych i współczesnym świecie. Taki jak mocny, sprawiający wrażenie niemal paradokumentu „Plac zabaw" czy bolesna „Cisza nocna"”
„Jako kolejny spektakl lalkowy na Scenie Letniej im. Jadwigi Warnkówny w Brwinowie zobaczyliśmy Łapaczy smoków Teatru Lalkowego Marka Żyły z Rybnika. Artysta, doskonale znany brwinowskiej publiczności, wystąpił w ramach kolejnej edycji wakacyjnego przeglądu organizowanego przez Stowarzyszenie Teatr Na Pustej Podłodze pamięci Tadeusza Łomnickiego (w ścisłej współpracy i przy wsparciu Urzędu Gminy Brwinów) już po raz piąty, czyli w każdej z pięciu dotychczasowych”
„Nie robiłem filmów wielkich, problemowych. Ale wydaje mi się, że czasem przez małe rzeczy można więcej powiedzieć niż przez kolubryny. 5 sierpnia 1900 roku urodził się Leonard Buczkowski, reżyser Gwiaździstej eskadry, Zakazanych piosenek, Skarbu i Przygody na Mariensztacie”
„Świat po kontakcie z Pchłą jest przez chwilę zamotany, wytrącony z równowagi i musi się pozbierać. Może takich pchełek po prostu potrzebujemy i może dlatego my tę Pchłę Szachrajkę lubimy? Ktoś, kto podchodzi do świata tak jak ona, brawurowo, odważnie, nie zawsze na serio, trochę nam imponuje”
„5 sierpnia 2015 roku zmarł Jerzy Płażewski, krytyk filmowy i historyk kina, juror festiwali filmowych. W podręcznym archiwum miał notatki na temat ponad 14 tys. obejrzanych filmów. Widział ich więcej, ale – jak mawiał – na chłam szkoda mu było miejsca w notesie”
„Był człowiekiem Teatru – powiedział w sobotę, 2 sierpnia podczas uroczystości pogrzebowej o Krzysztofie Matuszewskim dyrektor gdańskiej sceny Adam Orzechowski. – Teatr kochał, kochał ludzi Teatru, ale kochał też swoją w tym Teatrze obecność...”
„Czy nadchodzący kryzys demograficzny będzie również kryzysem polskiego teatru? Już dziś wystarczy rozejrzeć się po widowni, by dostrzec, że to właśnie publiczność senioralna utrzymuje ciągłość teatralnego życia”
„Siedem krótkometrażowych filmów złożyło się w piękną opowieść o ludziach w rzeczywistej i metafizycznej drodze, ale też o miejscach, które z jednej strony stają się zarazem świadkami i akuszerami granicznych rytuałów, z drugiej – same są poddawane transformacyjnym choreografiom kierowanym przez ludzkie i nie-ludzkie siły”
![Zdjęcie „Kiedy mówię o śmierci, język pozwala mi podejść tak blisko, że [śmierć] znika mi z oczu” – o spektaklu „Kofman. Podwójne wiązanie”](/files/multimedias/170231/sthumb_Kofman_fot_Bartek_Warzecha____DSCF7870.jpg)
![Zdjęcie Sho[r]t: Czy Kamil Białaszek przebije Lolo*, czyli strzał z d..y](/files/multimedias/180102/sthumb_obraz_2026-05-19_155125011.png)
![Zdjęcie Sylwia Hanff lipcową Postacią miesiąca portalu taniecpolska.pl](/files/multimedias/181275/sthumb_13448-645x430.jpg "Sylwia Hanff w spektaklu "Dybuk"")
![Zdjęcie Relacyjność w ruchu – o cyklu [Sic!] Saute](/files/multimedias/176009/sthumb_Kopia_NO20251011F15.jpg "fot. Natalia Osiatynska")
