Subiektywny wybór Wiesława Kowalskiego. Ranking oparty na osobistych doświadczeniach i przekonaniu, że w teatrze najciekawsze są różnice zdań.
fot. Klaudyna Schubert
MOJE TEATRALNE NAJ 2025/2026
Rankingi teatralne mają w sobie coś z próby zmierzenia żywiołu. Można policzyć premiery, zebrać nazwiska, stworzyć listy, przyznać punkty i wybrać „najlepszych”, ale teatr – ze swoją ulotnością, emocją i nieprzewidywalnością – zawsze będzie wymykał się tabelkom. Jak mawia Jacek Mroczek: „Nie przepadam za rankingami – porównują zazwyczaj kiełbasę z Księżycem”. A jednak co roku do tej próby wracamy. Nie dlatego, że teatr daje się łatwo zmierzyć, ale dlatego, że rozmowa o nim jest częścią samego teatru.
Sezon 2025/2026 był wyjątkowo intensywny. Był czasem wielkich opowieści i małych, precyzyjnych teatralnych form. Sezonem powrotu do klasyki, ale także mocnego wejścia tematów społecznych, historii, pamięci i pytań o miejsce człowieka w świecie gwałtownych przemian. Na scenach spotykały się wielkie zespoły repertuarowe, młodzi twórcy debiutujący z odwagą, teatr muzyczny, lalkowy, taneczny i telewizyjny. To był sezon, w którym teatr po raz kolejny udowodnił, że nie ma jednego języka.
W tym roku szczególnie mocno wybrzmiała dyskusja o tym, czym właściwie powinien być ranking teatralny. Opublikowane przez miesięcznik „Teatr” zestawienie najlepszych przedstawień sezonu wywołało emocje – jednych zachwyciła odwaga w docenianiu projektów nieoczywistych, kameralnych i eksperymentalnych, inni zwracali uwagę, że pominięto wiele ważnych premier dużych scen repertuarowych. Spór ten jest zresztą bardzo teatralny: dotyczy nie tylko tego, które przedstawienia są najlepsze, ale przede wszystkim tego, jak dziś rozumiemy „ważność” teatru.
Czy ważniejszy jest spektakl, który pokazano kilka razy, ale pozostawił po sobie artystyczny ślad? Czy przedstawienie grane setki razy dla szerokiej publiczności? Czy teatr powinien przede wszystkim przesuwać granice, czy również odpowiadać na potrzeby widzów, którzy regularnie zasiadają na widowniach instytucji w całej Polsce? Czy liczy się eksperyment, czy mistrzostwo warsztatu? Być może odpowiedź brzmi: potrzebujemy jednego i drugiego.
Dlatego mój ranking po raz kolejny nie jest próbą ustanowienia jedynej prawdy o sezonie. Nie pretenduje do roli ostatecznego werdyktu. Jest wyborem – subiektywnym, świadomie niepełnym, wynikającym z setek godzin spędzonych na widowniach. Obejrzałem ponad 200 spektakli, ale teatr jest dziś tak różnorodny i rozproszony, że nikt nie jest w stanie zobaczyć wszystkiego. Każdy ranking jest więc także opowieścią o tym, czego jego autor szuka w teatrze.
Tym razem wybieram przedstawienia, które łączy jedna cecha: zostały ze mną na dłużej. Były wśród nich wielkie narracje, jak „Bracia Lehman” czy „Termopile polskie”, spektakle mierzące się z historią i pamięcią, jak „Sprawa Dawida Frankfurtera”, ale także przedstawienia, które dotykały doświadczenia społecznego i rodzinnego – „Chłopki”, „Uroczystość” czy „Trojanki”. Doceniam zarówno siłę zespołów aktorskich, jak i indywidualne kreacje. Pamiętam o teatrze muzycznym, operze, teatrze lalek i młodym widzu, bo polski teatr nie kończy się na scenach dramatycznych.
Ważnymi bohaterami tego sezonu były również instytucje. Teatry, które potrafiły zbudować spójny program, odważnie podejmować tematy i jednocześnie pozostawać miejscem spotkania z publicznością. Szczególne miejsce w tym zestawieniu zajmują dla mnie Teatr Wybrzeże w Gdańsku, Teatr Współczesny w Warszawie, Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie czy Teatr Narodowy, który wraz z pierwszym sezonem Jana Klaty rozpoczął nowy etap swojej historii.
Był to także sezon napięć. Teatralne konflikty wychodziły poza sceny i kulisy, wywołując rozmowy o odpowiedzialności artystów, sposobach zarządzania instytucjami, warunkach pracy i kulturze dialogu. Teatr okazał się nie tylko przestrzenią artystyczną, ale także miejscem, w którym odbijają się problemy całego środowiska.
Dlatego tegoroczny ranking traktuję przede wszystkim jako zaproszenie do rozmowy. Nie jako listę zwycięzców i przegranych, ale jako próbę uchwycenia sezonu, który był różnorodny, momentami burzliwy, często bardzo interesujący.
Bo najważniejsze w teatrze nie jest to, kto znalazł się na pierwszym miejscu. Najważniejsze jest to, że po wyjściu z sali nadal mamy o czym rozmawiać.
Zapraszam więc do mojego subiektywnego podsumowania sezonu 2025/2026.
Najlepsze przedstawienie:
SPRAWA DAVIDA FRANKFURTERA – reż. Marcin Wierzchowski, Teatr Wybrzeże w Gdańsku
BRACIA LEHMAN – reż. Oskar Winiarski, Teatr Współczesny w Warszawie
CHŁOPKI – reż. Sławomir Narloch, Teatr Współczesny w Warszawie
UROCZYSTOŚĆ – reż. Małgorzata Bogajewska, Teatr Ludowy w Krakowie
TROJANKI – reż. Aleksandra Bielewicz, Teatr Powszechny w Warszawie
TERMOPILE POLSKIE – reż. Jan Klata, Teatr Narodowy w Warszawie
Najlepszy teatr:
TEATR WYBRZEŻE W GDAŃSKU
Za konsekwentnie budowany sezon, w którym teatr połączył ambicję repertuarową z różnorodnością form i tematów. Za odważne podejmowanie kwestii historii, pamięci i współczesnych konfliktów społecznych, a także za umiejętność realizowania zarówno dużych projektów autorskich, jak i przedstawień opartych na najnowszej dramaturgii.
TEATR WSPÓŁCZESNY W WARSZAWIE
Za otwarcie nowego etapu działalności artystycznej i sezon pokazujący szerokie możliwości sceny repertuarowej — od wielkiej panoramy przemian ekonomicznych i społecznych w „Braciach Lehman” po społeczną opowieść „Chłopki”. Za próbę połączenia tradycji teatru zespołowego z poszukiwaniem nowego języka artystycznego.
TEATR JARACZA W OLSZTYNIE
Za sezon, w którym jubileusz stał się nie tylko okazją do podsumowania dorobku, ale przede wszystkim punktem wyjścia do refleksji nad własną historią i miejscem teatru w kulturze. Za umiejętne łączenie klasycznych tekstów, nowych tematów i lokalnej perspektywy.
TEATR NARODOWY W WARSZAWIE
Za pierwszy sezon dyrekcji Jana Klaty, który otworzył nowy rozdział w historii sceny. Za konsekwentną próbę połączenia tradycji Teatru Narodowego z nowym spojrzeniem na klasykę i współczesność, a także za realizację „Termopil polskich” — jednego z najważniejszych i najbardziej dyskutowanych spektakli sezonu.
Najlepsze wystawienie nowej polskiej sztuki/tekstu:
BENIAMIN M. BUKOWSKI – libretto do „Najlepszego miasta świata”, reż. Barbara Wiśniewska, Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie
AGATA DUDA-GRACZ — „Memling, czyli historia końca świata”, reż. Agata Duda Gracz, Teatr Wybrzeże w Gdańsku
MARIUSZ GOŁOSZ– „Pieśni piekarzy polskich”, reż. Klaudia Gębska, TVP
MAREK MODZELEWSKI – „Pacyfiści”, reż. Jacek Braciak, Teatr Współczesny w Warszawie/Teatr STU w Krakowie
Najlepsze wystawienie nowej sztuki zagranicznej:
BRACIA LEHMAN – reż. Oskar Winiarski, Teatr Współczesny w Warszawie
CO PO GRACE? Carey Crim – reż. Krzysztof Dracz, Teatr Polonia w Warszawie
ZAPĘTLONA Matthew Lombardo – reż. Krystyna Janda, Teatr Polonia w Warszawie
Najlepsza reżyseria:
KRYSTYNA JANDA – „Klub kawalerów”, Och-Teatr w Warszawie
ANNA ILCZUK – „Trzy siostry. Dyplom.”, AST Wrocław
KATARZYNA MINKOWSKA – „Wszyscy jesteśmy Belén”, Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie
JAN KLATA – „Krzyżacy”, Teatr im. Jaracza w Olsztynie; „Termopile polskie”, Teatr Narodowy w Warszawie
KRZYSZTOF WARLIKOWSKI – „Europa”, Nowy Teatr w Warszawie
MAŁGORZATA BOGAJEWSKA – „Uroczystość”, Teatr Ludowy w Krakowie
Najlepszy zespół aktorski:
Teatr Współczesny w Warszawie
Teatr Wybrzeże w Gdańsku
Teatr Narodowy w Warszawie
Nowy Teatr w Warszawie
Teatr Ludowy w Krakowie
Najlepsza rola kobieca:
ANNA RADWAN jako Sara, „Requiem dla snu”, reż. Jakub Skrzywanek, Teatr Studio/NST Kraków
AGNIESZKA RAJDA jako Belén, „Wszyscy jesteśmy Belén”, reż. Katarzyna Minkowska, Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie
KRYSTYNA JANDA jako Tallulah Bankhead, „Zapętlona”, reż. Krystyna Janda, Teatr Polonia w Warszawie
MAJA OSTASZEWSKA jako Sarah Kofman, „Kofman. Podwójne wiązanie”, reż. Katarzyna Kalwat, Nowy Teatr w Warszawie
MAGDALENA CIELECKA jako Assia, „Europa”, reż. Krzysztof Warlikowski, Nowy Teatr w Warszawie
Najlepsza rola męska:
MARCIN MIODEK jako Hugo, „Memling, czyli historia Końca Świata”, reż. Agata Duda Gracz, Teatr Wybrzeże w Gdańsku
MACIEJ CYMOREK jako Zbyszko, Krzyżacy, reż. Jan Klata, Teatr Jaracza w Olsztynie
JAN FRYCZ jako Stanisław August Poniatowski, „Termopile Polskie”, reż. Jan Klata, Teatr Narodowy w Warszawie
SZYMON ROSZAK jako Henry Lehman, PRZEMYSŁAW KOWALSKI jako Emanuel Lehman, MATEUSZ KRÓL jako Mayer Lehman – „Bracia Lehman”, reż. Oskar Winiarski, Teatr Współczesny w Warszawie
Najlepsza kobieca rola drugoplanowa:
AGNIESZKA PILASZEWSKA jako Marianna – „Chłopki”, reż. Sławomir Narloch, Teatr Współczesny w Warszawie
ALINA CHECHELSKA „Strach zżera duszę”, reż. Jędrzej Piaskowski, Teatr Śląski w Katowicach
MAJA PANKIEWICZ „Magiczna rana”, reż. Radosław B. Maciąg, Teatr Studio w Warszawie
MAŁGORZATA NIEMIRSKA jako Widmo, „Lalka”, reż. Mikita Iłynczyk, Teatr Dramatyczny w Warszawie
Najlepsza męska rola drugoplanowa
ANTONI WŁOSOWICZ jako Kim, „Uroczystość”, reż. Małgorzata Bogajewska, Teatr Ludowy w Krakowie
OSKAR HAMERSKI jako Kniaź Patiomkin, Wańka Kain, Arżanow – „Termopile polskie”, reż. Jan Klata, Teatr Narodowy w Warszawie
Najlepszy Teatr Telewizji:
RUDA – reż. Wawrzyniec Kostrzewski, TVP
Najlepsza rola kobieca w Teatrze Telewizji:
ANNA DYMNA jako Jadwiga, „Królowa miłości”, reż. Monika Czajkowska, TVP
OLGA SARZYŃSKA jako Małgosia, „Ruda”, reż. Wawrzyniec Kostrzewski, TVP
Najlepsza rola męska w Teatrze Telewizji:
JULIUSZ CHRZĄSTOWSKI jako Robert Diabeł, „Prałat”, w reż. Marcin Liber, TVP
RAFAŁ DZIWISZ jako Prałat, „Prałat”, reż. Marcin Liber, TVP
Najlepsza rola kobieca w teatrze muzycznym:
JULIA TOTOSZKO jako Lydia, „Beetlejuice”, rez. Jacek Mikołajczyk, Teatr Syrena w Warszawie
ALEKSANDRA KUBAS-KRUK jako Sofia, „Il Signor Bruschino”, reż. Jitka Stokalska, Polska Opera Królewska w Warszawie
AGATA ŁABNO jako Krystyna/ Marta Majewska, „ZŁY. Warszawska jazz opera” oraz jako Izabela Łęcka, „Lalka ’89. Kapitalistyczna komedia romantyczna”, Teatr Rampa
Najlepsza rola męska w teatrze muzycznym:
PRZEMYSŁAW GLAPIŃSKI jako Starzyński, „Starzyński”, reż. Konrad Imiela, Teatr Syrena w Warszawie
MACIEJ MACIEJEWSKI jako Beetlejuice, „Beetlejuice”, rez. Jacek Mikołajczyk, Teatr Syrena w Warszawie
MATEUSZ TOMASZEWSKI jako Adam Brodziński, „Starzyński”, reż. Konrad Imiela, Teatr Syrena w Warszawie
KAROL DROZD jako Leopold Tyrmand, „ZŁY. Warszawska jazz opera”, reż. Jerzy Jan Połoński, Teatr Rampa w Warszawie
HUBERT ZAPIÓR jako Figaro, „Cyrulik sewilski”, reż. Grzegorz Chrapkiewicz, Warszawska Opera Kameralna
Najlepsze przedstawienie teatru muzycznego/operowego:
BEETLEJUICE – reż. Jacek Mikołajczyk, Teatr Syrena w Warszawie
STARZYŃSKI – reż. Konrad Imiela, Teatr Syrena w Warszawie
NAJLEPSZE MIASTO ŚWIATA. OPERA O WARSZAWIE – reż. Barbara Wiśniewska, Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie
ZŁY. WARSZAWSKA JAZZ OPERA – reż. Jerzy Jan Połoński, Teatr Rampa
Najlepszy spektakl taneczny:
ANDROIDY – chor. Robert Bondara, Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie
Najlepsze przedstawienie dla młodego widza (teatr lalek, teatr dziecięcy, familijny):
OJOJ WIELKA HISTORIA MAŁEJ KRESKI – reż. Agata Pejcz, Teatr Pinokio w Łodzi
TICHOHOŘÍ GUMÁK – reż. Jiří Ondra, Divadlo Drak, Hradec Králové
ČERVENÝ BALÓNEK – reż. Michaela Homolová, Naivni Divadlo Liberec
PANI TWARDOWSKA ALBO NIEUSTRASZONY ADAM MICKIEWICZ – reż. Joanna Zdrada, Teatr Lalka w Warszawie
BAAACH! – reż. Tomasz Maśląkowski, Wrocławski Teatr Lalek
Najlepszy teatr lalek:
Teatr Guliwer w Warszawie
Teatr Pinokio w Łodzi
Wrocławski Teatr Lalek
Najlepsza animacja/ technika lalkowa:
PIOTR OSAK, PIOTR PASEK, FILIP WAWRECKI, JAGODA ZIMAŁA – „OJOJ Wielka historia małej kreski”, reż. Agata Pejcza, Teatr Pinokio w Łodzi
KAMILA CHRUŚCIEL, PIOTR STARCZAK – „BAAACH!”, reż. Tomasz Maśląkowski, Wrocławski Teatr Lalek
Najlepsza rola aktora/ki-lalkarza
WOJCIECH PAŁĘCKI jako Mickiewicz, „Pani Twardowska albo Nieustraszony Adam Mickiewicz”, reż. Joanna Zdrada, Teatr Lalka w Warszawie
NIKOLA CZERNIECKA jako Grażyna, „Pani Twardowska albo Nieustraszony Adam Mickiewicz”, reż. Joanna Zdrada, Teatr Lalka w Warszawie
AGATA KUCIŃSKA jako Zosia Samosia, „WYOBRAŹ SOBIE…”, reż. SKUTR – Lukáš Trpišovský, Martin Kukučka, Wrocławski Teatr Lalek
Najlepszy monodram:
MAŁA EMPIRIA – reż. Anna Ilczuk, Teatr Studio w Warszawie
U MNIE WSZYSTKO W PORZĄDKU – reż. Cezary Tomaszewski, Teatr Studio w Warszawie
Najlepsza adaptacja teatralna/ dramaturgia/scenariusz:
JANUSZ MARGAŃSKI i MONIKA MUSKAŁA – „Kofman. Podwójne wiązanie”, reż. Katarzyna Kalwat, Nowy Teatr w Warszawie
MARTYNA WAWRZYNIAK – „Wszyscy jesteśmy Belén”, Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie
MACIEJ BOGDAŃSKI, PIOTR PACZEŚNIAK, MARCIN WIERZCHOWSKI – „Sprawa Davida Frankfurtera”, reż. Marcin Wierzchowski, Teatr Wybrzeże w Gdańsku
SŁAWOMIR NARLOCH – „Chłopki”, Teatr Współczesny w Warszawie
ALEKSANDRA BIELEWICZ/ZESPÓŁ – „Trojanki”, reż. Aleksandra Bielewicz, Teatr Powszechny w Warszawie
RADOSŁAW MACIĄG i KONRAD HETEL – „Magiczna rana” Doroty Masłowskiej, Teatr Studio w Warszawie
Najlepsza scenografia:
AGATA SKWARCZYŃSKA – „Anioł Zagłady”, reż. Data Tavadze, Teatr Dramatyczny w Warszawie
JUSTYNA ŁAGOWSKA – „Termopile Polskie”, reż. Jan Klata, Teatr Narodowy w Warszawie; „Horacjusz”, reż. Andrzej Seweryn, Teatr Polski w Warszawie
AGATA DUDA-GRACZ – „Memling, czyli historia końca świata”, reż. Agata Duda Gracz, Teatr Wybrzeże w Gdańsku
NATALIA KITAMIKADO — „Najlepsze miasto świata. Opera o Warszawie”, reż. Barbara Wiśniewska, Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie
GRZEGORZ LAYER – „Requiem dla snu”, reż. Jakub Skrzywanek, Teatr Studio im. S.I. Witkiewicza w Warszawie/Narodowy Stary Teatr w Krakowie
MIREK KACZMAREK – „Prałat”, reż. Marcin Liber, Teatr Telewizji
Najlepsze kostiumy:
MIREK KACZMAREK – „Termopile Polskie”, reż. Jan Klata, Teatr Narodowy w Warszawie; „Krzyżacy”, reż. Jan Klata, Teatr im. Jaracza w Olsztynie
ANNA CHADAJ – „Cyrulik Sewilski”, reż. Grzegorz Chrapkiewicz, Warszawska Opera Kameralna
GOSIA BACZYŃSKA – „Anioł zagłady”, reż. Data Tavadze, Teatr Dramatyczny w Warszawie
JUSTYNA ELMINOWSKA – „Uroczystość”, reż. Małgorzata Bogajewska, Teatr Ludowy w Krakowie
TOMASZ OSSOLIŃSKI – „Klub kawalerów”, reż. Krystyna Janda, Och- Teatr w Warszawie
SŁAWEK BLASZEWSKI – „Hamlet”, reż. Kamil Białaszek, Teatr Powszechny w Warszawie
Najlepsza muzyka:
SZYMON SUTOR i THE FREUDERS (Aleksander Adamski, Piotr Wiśnioch i Maciej Witkowski) – „Trojanki”, reż. Aleksandra Bielewicz, Teatr Powszechny w Warszawie
PAWEŁ MYKIETYN – „Europa”, reż. Krzysztof Warlikowski, Nowy Teatr w Warszawie
PRZEMYSŁAW ZYCH – „Androidy”, chor. Robert Bondara, Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie
CEZARY DUCHNOWSKI — „Najlepsze miasto świata. Opera o Warszawie”, reż. Barbara Wiśniewska, Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie
MAJA KLESZCZ i WOJTEK KRZAK – „Memling, czyli historia końca świata”, reż. Agata Duda Gracz, Teatr Wybrzeże w Gdańsku
Najlepszy choreograf:
BARBARA OLECH – „Beetlejuice”, rez. Jacek Mikołajczyk, Teatr Syrena w Warszawie
JAROSŁAW STANIEK – „ZŁY. Warszawska jazz opera”, reż. Jerzy jan Połoński, Teatr Rampa w Warszawie
BARTOSZ DOPYTALSKI – „Niewyczerpany żart”, reż. Kamil Białaszek, Teatr Narodowy w Warszawie
Najlepszy ruch sceniczny:
MAĆKO PRUSAK – „Krzyżacy”, reż. Jan Klata, Teatr im. Jaracza w Olsztynie, „Uroczystość”, reż. Małgorzata Bogajewska, Teatr Ludowy w Krakowie
WOJCIECH RYBICKI – „Czyż nie dobija się koni?”, reż. Wojciech Rodak, AST Kraków
MARIUSZ ŻWIERKO – „Chłopki”, reż. Sławomir Narloch, Teatr Współczesny w Warszawie
Najlepsza reżyseria światła:
JUSTYNA ŁAGOWSKA – „Termopile polskie”, reż. Jan Klata, Teatr Narodowy w Warszawie
ARTUR WYTRYKUS – „Cyrulik sewilski”, reż. Grzegorz Chrapkiewicz, Warszawska Opera Kameralna
MIREK KACZMAREK – „Krzyżacy”, reż. Jan Klata, Teatr im. Jaracza w Olsztynie
AGATA SKWARCZYŃSKA – „Anioł Zagłady”, reż. Data Tavadze, Teatr Dramatyczny w Warszawie
MACIEJ IGIELSKI – „Androidy”, chor. Robert Bondara, Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie
ROBERT MLECZKO – „Magiczna rana”, reż. Radosław Maciąg, Teatr Studio im. S.I. Witkiewicza w Warszawie
JACQUELINE SOBISZEWSKI – „Requiem dla snu”, reż. Jakub Skrzywanek, Teatr Studio im. S.I. Witkiewicza w Warszawie/Narodowy Stary Teatr w Krakowie
Najlepsze wizualizacje/video:
NATAN BERKOWICZ – „Termopile Polskie”, reż. Jan Klata, Teatr Narodowy w Warszawie
KAMIL POLAK – „Europa”, reż. Krzysztof Warlikowski, Nowy Teatr w Warszawie; „Androidy”, chor. Robert Bondara, Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie
ZBIGNIEW BZYMEK – „Rękopis znaleziony w Saragossie”, reż. Grzegorz Jarzyna, Teatr Polski w Warszawie
Najciekawszy debiut reżyserski/aktorski:
OSKAR WINIARSKI – debiut reżyserski, „Bracia Lehman”, Teatr Współczesny w Warszawie
BŁAŻEJ SZYMAŃSKI za rolę Rockiego, „Czyż nie dobija się koni”, reż. Wojtka Rodaka, AST Kraków i za rolę Wolfganga Stremplina / Willego w „Sprawie Dawida Frankfurtera”, reż. Marcin Wierzchowski, Teatr Wybrzeże w Gdańsku
JĘDRZEJ MATWIJÓW za rolę Franza w „Pułapce”, reż. Adama Orzechowskiego, Teatr Studyjny w Łodzi
SAMUEL DROBISZ za rolę Joela w „Czyż nie dobija się koni”, reż. Wojtek Rodak, AST Kraków
SOFIA GRZYBACZ za rolę Iriny w „Trzech siostrach. Dyplom”, reż. Anna Ilczuk, AST Wrocław
JAKUB DYNIEWICZ za rolę Konrada Pokriefke/ Moritza, „Sprawa Davida Frankfurtera”, reż. Marcin Wierzchowski, Teatr Wybrzeże w Gdańsku
Najlepszy dyplom:
PUŁAPKA – reż. Adam Orzechowski, Teatr Studyjny w Łodzi
TRZY SIOSTRY. DYPLOM – reż. Anna Ilczuk, AST Wrocław
Najlepsza książka o teatrze:
„Artysta życia. Wiesław Ochman” Agnieszki Malatyńskiej-Stankiewicz, Wydawnictwo Czytelnik
Anthony Hopkins, „Daliśmy radę, chłopaku”, Wydawnictwo Marginesy
„Jan Nowicki. Trochę anioł, trochę bies” Aleksandry Szarłat, Wydawnictwo Agora
Marta Bryś, „Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich w Warszawie. Opowieść zespołu aktorskiego. Biografia instytucji”, Wydawnictwo Austeria
Wydarzenie teatralne roku
CENTRALNY PLAC MUZYKI – za stworzenie pierwszego w Warszawie wielkoskalowego, otwartego festiwalu łączącego najważniejsze instytucje muzyczne miasta; za wyprowadzenie opery, musicalu i muzyki symfonicznej poza tradycyjne sceny oraz stworzenie nowego miejsca spotkania artystów i publiczności w przestrzeni miejskiej.
Największe rozczarowanie sezonu:
SIÓDME WTAJEMNICZENIE – reż. Katarzyna Dudzic-Grabińska, Teatr Nowy w Łodzi
JUBILEUSZ – reż. Maciej Jaszczyński, Teatr Dramatyczny w Warszawie
FILOKTEJA. POWRÓT – reż. Justyna Wielgus, TR Warszawa
SKANDAL SEZONU:
Jan Klata podczas 50. Opolskich Konfrontacji Teatralnych – za wydarzenie, które ujawniło napięcia wokół sposobu prowadzenia teatralnego dialogu. Podczas spotkania po spektaklu doszło do sytuacji, w której twórca zdominował rozmowę i uniemożliwił jej sprawny przebieg, pozostawiając moderatora oraz publiczność w trudnej sytuacji. Sprawa wywołała dyskusję o odpowiedzialności artystów, kulturze debaty i granicach zachowania osób posiadających silną pozycję w środowisku.
Wśród najważniejszych kontrowersji sezonu znalazły się również spory dotyczące funkcjonowania instytucji teatralnych, m.in. sytuacja wokół Polskiego Teatru Tańca i decyzji związanych z kierowaniem zespołem, a także zamieszanie wokół prac nad systemowym zabezpieczeniem socjalnym osób pracujących w zawodach artystycznych.
Był to sezon, w którym wiele napięć środowiskowych wyszło poza kulisy teatrów, pokazując problemy związane z komunikacją, zarządzaniem instytucjami i relacjami między artystami, krytykami, organizatorami oraz publicznością.
