Magazyn

Teatr pod peronem

20.02.2026, 12:20 Wersja do druku

Podczas przedstawień słychać czasem odgłos przejeżdżających pociągów. Niekiedy aktorzy zamilkną i wtedy niespodziewanie odezwie się megafon. Pasażerowie, szukający przejścia
do miasta, nie kryją zdziwienia, gdy widzą w hallu plakaty ze spektakli. Pod dworcem PKP w Gdyni funkcjonuje teatr, który nazywa się tak jak stacja - Teatr Gdynia Główna – pisze Barbara Piórkowska w „Polsce Dzienniku Bałtyckim”.

Zaloguj się i czytaj dalej za darmo

Zalogowani użytkownicy mają nieograniczony dostęp do wszystkich artykułów na e-teatrze.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się.

Tytuł oryginalny

Teatr pod peronem

Źródło:

„Dziennik Bałtycki” nr 242

Autor:

Barbara Piórkowska

Data publikacji oryginału:

20.02.2026

Ludzie

Teatry i instytucje

Teatr Gdynia Główna

Kalejdoskop

Wiadomo, że świetnie jest pracować na drogim sprzęcie i w przystosowanej akustycznie sali z dziesięcioma profesjonalnymi akustykami. Ale stare i zatęchłe, nieoczywiste i dalekie od sterylności przestrzenie są chyba bliższe mojego wyobrażenia teatru

– z Lubomirem Grzelakiem rozmawiał Szymon Golec w „Notatniku Teatralnym”.

Teatr to jest teraz moje największe szczęście

Wiele osób w starszym wieku zamyka się, zasklepia we własnym świecie, nie chce im się, a taka akcja mobilizuje. Kiedy człowiek wstaje rano z myślą, że idzie dziś na spotkanie np. z Andrzejem Grabowskim, i będzie mógł go podpytać o różne rzeczy, to aż chce się wyjść z domu

– mówi Dariusz Grelak, jeden z uczestników projektu Klub Wyspiańskiego Silver Teatru im. Słowackiego, w rozmowie z Agnieszką Aulich w „Dzienniku Polskim”.

Sprawdź także

Zdjęcie Trzeba poznać ciemność, żeby dostrzec światło

Trzeba poznać ciemność, żeby dostrzec światło

Wczoraj 16:15 „Światło służy do kierowania uwagą publiczności — prowadzi wzrok widzów do tego, co chcemy, by zobaczyli i usłyszeli, albo przeciwnie: pozwala ukryć to, co powinno pozostać niewidoczne. Zawsze myślę więc o nim jako o narzędziu, które kieruje także emocjami widzów”

Zdjęcie Odkopane marzenia

Odkopane marzenia

Wczoraj 14:52 „Od zagrożonych cyfrową pustką i bezdusznością nastolatków, przez dorosłych uwięzionych w toksycznych relacjach, po m.in. osoby w kryzysie bezdomności. Jeśli jakiś warszawski teatr konsekwentnie poszerza także swoją pozasceniczną misję, jest nim właśnie Kamienica. Aż trudno uwierzyć, że tych prospołecznych, prowarszawskich, proludzkich działań nie wspiera ratusz, którego siedziba znajduje się w tak bliskim sąsiedztwie”

Zdjęcie 95 lat temu urodził się Bogumił Kobiela - „najwybitniejszy tragikomik polskiego kina”

95 lat temu urodził się Bogumił Kobiela - „najwybitniejszy tragikomik polskiego kina”

Wczoraj 12:09 „95 lat temu, 31 maja 1931 r., urodził się aktor filmowy i teatralny, reżyser Bogumił Kobiela. Uznawany był za najwybitniejszego aktora tragikomicznego polskiej kinematografii. – Był moją jedyną szkołą aktorską, zawsze będę mu bardzo wdzięczny – powiedział PAP satyryk Jacek Fedorowicz”