Na scenie czuję się wolna. Rozmowa z Magdaleną Czerwińską

„Od momentu, gdy sama ze sobą zaczęłam czuć się dobrze i zyskałam spokój, zaczęłam częściej wracać do Torunia”

W szekspirowskim szaleństwie jest metoda

„Świat zainfekowany sztuczną inteligencją i deepfake'ami, w którym nie wiadomo, kto jest botem, a kto człowiekiem. W taką rzeczywistość wkraczamy, oglądając Hamleta Jacka Jabrzyka, spektakl zrealizowany w Teatrze Zagłębia w Sosnowcu”

Dyr. Janusz Marynowski: Sinfonia Varsovia to dom otwarty

„Sinfonia Varsovia to dom otwarty. Jest to nie tylko konkretny stołeczny adres po prawej stronie Wisły na Kamionku, ale i piękna twórcza idea”

Ważenie i… pragnienie – pożegnanie Jana Frycza

„Na szczęście wiele z tego, co zrobił, zostało nagrane. Frycz pozostanie więc z nami w filmach, serialach i spektaklach Teatru Telewizji, do których będzie można wracać. Teatr jest pod tym względem bardziej okrutny: znika wraz z ostatnim przedstawieniem, a to, co po nim zostaje, zależy już od naszej pamięci”

Rola życia

„To znakomita rola dla aktora, ale wiadomo było, że zbiegnie się z rolą ojca w moim prywatnym życiu, dlatego długo się wahałem, czy w ogóle się jej podejmować. Jednak po kilku rozmowach, kilku mocnych argumentach i otrzymaniu odpowiedniego wsparcia, zdecydowałem się w to wejść”

Jerzy Grotowski. 93 lata od urodzin

„W rocznicę jego urodzin przypomniał o nim Instytut im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu. To dobra okazja, żeby wrócić nie tylko do twórcy Teatru Laboratorium i jednego z najważniejszych reformatorów XX-wiecznego teatru, ale również do człowieka uwikłanego w politykę swojej epoki, budującego własną pozycję w realiach PRL i pozostawiającego po sobie dziedzictwo, które do dziś jest przedmiotem sporów”

Marta Miłoszewska: Byłam przygotowana na trudny pierwszy rok, ale skala problemów mnie zaskoczyła

„Frekwencja nie może być batem na dyrektora publicznego teatru ani ostatecznym kryterium oceny jego pracy. Gdyby jedynym zadaniem teatru publicznego było zapełnianie widowni, najbezpieczniej byłoby grać farsy i lektury. Sztuka wymaga ryzyka, eksperymentu, szukania nowych języków i nowych odbiorców. I z tego ryzyka nie zamierzam zrezygnować”

Aleksander Bardini. Człowiek, który słuchał

„Aleksander Bardini pozostawił po sobie nie tylko role, spektakle i rzeszę wychowanków. W książce Grzegorza Kozaka przyglądam się człowiekowi stojącemu za legendą – wymagającemu pedagogowi, reżyserowi, aktorowi i mistrzowi rozmowy. To także opowieść o tym, co z jego lekcji zostało w kolejnych pokoleniach ludzi teatru”