„Makao... i po makale" – odszedł Edward Linde-Lubaszenko

„W wieku 86 lat odszedł Edward Linde-Lubaszenko. Krzysztof Jarzyna ze Szczecina z Poranka kojota, kapitan SB z Psów, król Herod ze Shreka. Symbol aktorstwa bez krzyku”

Do mnie mówisz? – „Taksówkarz” Martina Scorsese ma 50 lat

„50 lat temu, 9 lutego 1976 r. w amerykańskich kinach pojawił się Taksówkarz w reżyserii Martina Scorsese z Robertem De Niro w roli głównej. Żaden inny film nie przedstawił miejskiej bezduszności w tak mocny sposób – oceniła na łamach „New Yorkera” krytyczka Pauline Kael”

Nie patrzę w przyszłość!

„W pierwszej sztuce (Jeśli przecięto cię na pół ) była to rola drugoplanowa, natomiast w Mewie kreacja Niny Zariecznej stanowiła rolę główną. Byłam bardzo wdzięczna losowi, że mogłam praktykować, doświadczać i uczyć się w żywym teatrze, u boku znakomitych aktorów. Dawało mi to poczucie zawodowego bezpieczeństwa”

Bronisław Pawlik – aktor detali i subtelnych emocji

„Zanim zetknąłem się z aktorstwem Bronisława Pawlika w teatrze, obserwowałem jego talent w Teatrze Telewizji. Już wtedy było widać, że potrafi wydobyć z każdej postaci jej wewnętrzne życie”

Teatr w ruchu – między tradycją a eksperymentem

„Przyglądam się schematowi organizacyjnemu teatru, ponieważ mimo że trzy lata temu był on modyfikowany i dostosowywany do specyfiki naszej działalności, wciąż widzę, że struktura nie nadąża za dynamiką pracy twórczej. Szukam rozwiązania, które pozwoli nam stworzyć bardziej elastyczną strukturę i sprawniej odnajdywać się w procesie pracy nad premierą”

Jak idea stoi za Nagrodą im. Juliusza Osterwy?

„Dziedzictwo Juliusza Osterwy to przede wszystkim traktowanie teatru jako misji społecznej, jako miejsca i sposobu, w którym buduje się wspólnotę. Tę ideę twórczo kontynuują i wpisują się w nią dziś Gardzienice, Teatr Wierszalin, łódzka Chorea, wrocławski Teatr Pieśń Kozła, Teatr Witkacego w Zakopanem”

Barbara Ptak i Jej autobiografia

„Jest jednak i trzecie zdjęcie, przedstawiające Stasia i Barbarę. On wzrokiem sięgający gwiazd, ona z przymkniętymi oczami. Oboje z delikatnym, lekkim uśmiechem. To nie przypadek. Owa interpretacyjna propozycja prowadzi wprost – poprzez wyczerpującą dokumentację, faktografię i odautorskie eseje – do zaskakującego Prywatnego wspomnienia, zamykającego ten ogromny, monograficzny tom źródłowy”

Pod prąd czasu, na przekór światu

„Nie miałem pojęcia o istnieniu Róży Ostrowskiej. Tym bardziej cieszę się z odkrycia - chodzi bowiem o twórczynię nietuzinkową i oryginalną”