„I choć zmaganie z mickiewiczowskim dziełem stało się pewnego rodzaju tradycją Teatru Polskiego, inaczej niż w przypadku Zadary, reżyserka czyni znaczne skróty sięgając przede wszystkim po drugą część dramatu, swobodnie splatając wątki z pierwszej i czwartej części. Łącznikiem opowieści czyni postać Gustawa, jego niespełnioną miłość oraz samobójstwo”
„Czy blisko trzy dekady po śmierci Jan Wilkowski może stanowić inspirację dla współczesnych twórców? Czy jego dramaty nadal są aktualne i są twórczym materiałem dla młodych? Czy spuścizna, o której wspominają jego uczniowie, jest żywa tylko w nich, czy również oddziałuje na tych, którzy nie mogli się z nim spotkać osobiście?”
„Lublin ma niezwykle złożoną historię, która nas ukształtowała i w dużej mierze definiuje jako społeczność otwartą i tolerancyjną, a mówiąc precyzyjniej – akceptującą różnorodność w każdym wymiarze”
„Tegoroczne 61. Biennale Sztuki w Wenecji zaprasza do dialogu w molowych tonacjach. Rezygnując z hałaśliwych manifestów, kuratorzy i artyści – realizując wizję zmarłej Koyo Kouoh – wprowadzają nas w przestrzeń półmroków, szeptów i skupienia”
„Sejm przyjął ustawę o zabezpieczeniu socjalnym osób wykonujących zawód artystyczny. Poparli ją wszyscy głosujący posłowie Koalicji Obywatelskiej, PSL–Trzeciej Drogi, Lewicy i Polski 2050 oraz pięcioro posłów PiS, w tym byli szefowie resortu kultury”
„Poczułam potrzebę podzielenia się tym, co umiem, a jednocześnie powrotu do korzeni, do niewinności, do marzenia o aktorstwie. W szkole przechodzę cały czas niezły chrzest bojowy, ciągle się uczę i ciągle sprawdzam jeszcze dla siebie, czy w ogóle się do tego nadaję. To zupełnie inny zawód niż samo aktorstwo: uczenie rzemiosła, ale bardzo to lubię”
„Oto cały Geras. Tak jak Harrison Ford, łowca androidów, polował na sztuczne wytwory ludzkiego umysłu, on polował na monodramy już istniejące, ale także inspirował ich powstawanie”
„Podczas tegorocznej edycji Ogólnopolskich Spotkań Teatralnych Kszesło odkryto nowe prawo fizyki: publiczność wypełni każdą dostępną dla niej przestrzeń. W dniach 2–4 października 2026 roku Żyrardów ponownie zamienił się w miasto teatru i teatromanów, tłumnie przybywających na spektakle i wydarzenia”
„Kiedyś uwielbiałam spotkania towarzyskie, na których mogłam poznawać nowych ludzi; teraz tęsknię do spotkań z ludźmi, których znam, a rzadko widuję, bo wszyscy jesteśmy w biegu”
„Prus wykorzystał biografię Jana Mincla do stworzenia postaci nie tylko warszawskiego kupca o tym samym imieniu i nazwisku, ale także Stanisława Wokulskiego: powieściowy Mincel ma wygląd, wiek, zachowanie autentycznego kupca z Lublina, natomiast elementami jego życiorysu – kariery, sposobu dojścia do pieniędzy – Prus obdarzył Wokulskiego”
„Czytanie zaczyna się dynamicznie, czwórka aktorów pojawia się z latarkami na balkonach i w ciemnościach Teatru Królewskiego krzyczą Do broni!, dopiero potem pojawiają się na scenie przy pulpitach, niczym muzycy w orkiestrze”
„Międzynarodowa Konfederacja Stowarzyszeń Autorów i Kompozytorów (CISAC) opublikowała 4 listopada w Paryżu, raport Global Collections Report 2026. Raport zawiera kompleksową analizę wpływów z tantiem za 2025 rok. W tym okresie CISAC zrzeszała 228 organizacji autorów ze 111 krajów i terytoriów, reprezentujących twórców muzyki, dzieł audiowizualnych, sztuk wizualnych, literatury i dramatu”
„Mario Banushi, Jakub Skrzywanek, Jan Klata, Piotr Domalewski reprezentują zaledwie kilka z dwunastu reżyserskich nazwisk o europejskim znaczeniu, które gościły na kieleckim festiwalu. Ósma edycja to także tłumy i gorące owacje na widowni, 165 artystów na scenie, a nawet... jeden pies-robot”
„Trzy duże nazwiska w jednej, zaskakującej konfiguracji, która najpierw zaintrygowała nas na płycie, a następnie - ze zdwojoną siłą - zaatakowała na scenie”
„Multiorkiestra, orkiestra na wiele głosów i instrumentów, a każdy osobny, a wszystkim udaje się czasami zagrać wspólnie. I nie czuje się dysonansu. O tym koniecznie chciałbym napisać. Roman Gancarczyk – członek orkiestry, członek zespołu Starego”
„Empatia jest dla mnie wymianą i chęcią przyjrzenia się sobie oraz obecnym zjawiskom z różnych perspektyw. W tym kontekście Nowa Huta okazała się przyjazna, dlatego kontynuujemy tutaj – w Domu Utopii, Międzynarodowym Centrum Empatii, oraz w Teatrze Łaźnia Nowa – nasze, często niekonwencjonalne, działania”
„Drażni mnie, że ciągle jestem pouczana - jaką kobietą mam być, jak mam mówić, że powinnam być reżyserką, a nie reżyserem, scenografką, a nie scenografem, w którym teatrze mam reżyserować, a w którym nie, czego mi robić nie wypada, a co trzeba koniecznie. Żyję na swoich peryferiach i na swoich warunkach”
„Gdyby żył, 3 listopada skończyłby 99 lat! W Teatrze Wybrzeże wszystko się dlań zaczęło. Tutaj debiutował w 1953 roku. Jego ostatnia rola na Wybrzeżu to Jan w Pierwszym dniu wolności. Pożegnał się z Gdańskiem w 1960 roku”
„Jestem tradycjonalistą, dlatego otoczę się współpracownikami dużo bardziej awangardowymi ode mnie, żebyśmy mogli wspólnie twórczo działać. Teatr operowy żyje cieniami swoich poprzedników”
„Rzadko pojawiają się na salonach, nie pozują na okładkach i nie zapraszają kamer do swojego domu. O życiu prywatnym mówią niewiele, bo cenią je ponad wszystko. Zamiast bankietów i czerwonych dywanów wybierają kolację z przyjaciółmi w podwarszawskich Kaniach albo ciszę z dala od miasta”
„Dobrze się stało, że Teatr Polskiego Radia po dwóch mocno feministycznych premierach zaprezentował rzecz o kondycji psychicznej współczesnego mężczyzny, w dodatku zrealizowaną w sposób artystycznie niemal nienaganny, bez niepotrzebnych pseudoeksperymentów”
„W drugim odcinku październikowej Miesięcznej Kroniki Teatralnej garść recenzji ze spektakli premierowych tegoż miesiąca. Należy przyznać, że był to wyjątkowo udany czas dla naszego teatru”
„Największym objawieniem tego festiwalu okazało się wykonanie w katedrze św. Marii Magdaleny opery Dydona i Eneasz Z. 626 Henry' ego Purcella w wersji koncertowej przez Accademię Bizantinę, Chór Capella Cracoviensis, solistów pod dyrekcją niezrównanego Ottavia Dantone”
„Wielokrotnie stałem, bo nie mogłem usiedzieć na widowni, i widziałem, co robimy ludziom z endorfinami. Albo widziałem, że ludzie mają mokre oczy. Jestem z tego dumny, to mnie napędza, więc idę dalej”
„- Nigdy nie byłem aktorem łatwym. Mam coś kontrowersyjnego w sobie, coś niegładkiego, nie to, co się podoba – mówił Roman Wilhelmi w archiwalnym wywiadzie dla Polskiego Radia. Był artystą o niezwykłym temperamencie, wielkiej ambicji i trudnym charakterze. Widzowie pokochali go jako Nikodema Dyzmę czy Stanisława Anioła. 3 listopada mija 35 lat od śmierci jednego z najbardziej wyrazistych aktorów polskiego kina i teatru”
„Impulsem do podjęcia tematu było parę premier z przełomu sezonu, gdzie na warsztat wzięto peerelowskie seriale i filmy. Tytuły, w których kochały się starsze pokolenia, lecz dla młodszych też winny być atrakcyjne; inaczej po co do nich wracać? Chciałem podumać, co ten trend mówi o głębokich kłopotach z popularną współczesną opowieścią. Ale z tego, co obejrzałem, nie da się wyciągnąć dobrych wniosków”
„Aktor zawsze oddaje siebie, jest i postacią, i sobą. Nie ma takiego magicznego zaklęcia, które sprawiałoby, że wchodząc na scenę, zostawia w kulisach siebie”
„W październikowym numerze Miesięcznej Kroniki Teatralnej spotkanie z zespołami szeroko pojętego ruchu, które nie są powiązane ze scenami operowo-baletowymi. Każdy z nich posiada indywidualny język wypowiedzi, organizacyjną specyfikę oraz różnorodną ofertę repertuarową. Oto trzy instytucje, które łączy (choćby w nazwie) powiązanie ze sztuką bez słów: Wrocławski Teatr Pantomimy, Kielecki Teatr Tańca oraz Balet Dworski Cracovia Danza”
„Budynek Akademii Muzycznej w Bydgoszczy powstał na terenie dawnej cegielni - miejscu przez lata zapomnianym i zaniedbanym, mimo bliskości centrum miasta. Teren o ogromnym, niewykorzystanym dotychczas potencjale zyskał nowe życie, a inwestycja stała się impulsem do rewitalizacji całej okolicy. Usytuowanie budynku na zamknięciu osi tzw. Dzielnicy Muzycznej, która łączy filharmonię, szkołę muzyczną, teatr i rektorat uczelni, podkreśla jego rangę w miejskim pejzażu”
„Przemijanie niektórych form w sztuce to zjawisko naturalne, a to, co dawne, miesza się z nowym. Żywotność klasycznych technik jest zróżnicowana. Jawajka wydaje się na współczesnej scenie tylko ciekawostką. Podobnie trudno o spektakle wykorzystujące kukły”
„Połączenie jazzowego kwintetu, tekstów Witkacego i Marcina Dorocińskiego może brzmieć jak pomysł z gatunku tych, które skończą się artystycznym olśnieniem, albo spektakularnym nieporozumieniem”
„Niedawno minęła niezauważona okrągła rocznica. Oto 1 października 2006 roku w Operze Śląskiej odbył się pierwszy Salon Poezji i Muzyki Anny Dymnej. Prowadzili go: pomysłodawczyni Anna Dymna oraz dziś już nieżyjący aktor i reżyser Krzysztof Kolberger. (...) Anna Dymna takie przedsięwzięcia zainicjowała w kilku śląskich miastach - m.in. w Gliwicach i Rudzie Śląskiej, ale po dwóch dekadach Salon nadal działa jedynie w Bytomiu”
„Przez te trzy dni coraz wyraźniej czułam, że wracając do miasta młodości, spotykamy przede wszystkim dawnych siebie. Dziewczynę idącą do Zorzy. Studentkę siedzącą w Kosmosie. Młodą kobietę zaglądającą do księgarni i popełniającą drobne przestępstwo z miłości do zbyt drogiej książki o sztuce Dalekiego Wschodu”
„Opera Lubelska formalnie przejęła już stuletnią willę przy ul. Uniwersyteckiej. Budynek ma zostać wyremontowany, starodrzew wycięty, a na terenie działki marszałek Jarosław Stawiarski (PiS) planuje nowy obiekt. Wysokością dorówna Centrum Spotkania Kultur. – Dla Kamili Lendzion osobny budynek opery to idée fixe. Pani dyrektor nie podoba się, że musi współdzielić budynek z Filharmonią, a salę koncertową mamy w piwnicy – słyszymy od pracowników instytucji”
„Zanim wybuchła szalona małyszomania, był młody chłopak z Wisły, który musiał zmierzyć się z morderczą presją i brakiem perspektyw. Pochodzący z Gdyni aktor Bartłomiej Deklewa wcieli się w postać Adama Małysza w nadchodzącym filmie biograficznym Adam w reżyserii Tomasza Matuszczaka”
„Podczas wrześniowych wydarzeń, będących częścią festiwalu Sinfonia Varsovia – Nowe Otwarcie, słuchacze mogli wybierać spośród wielu tematycznych propozycji, różnorodnych gatunków muzycznych oraz składów wykonawczych. Czekała na nich muzyka wykonywana przez światowe gwiazdy, solistów, zespoły i orkiestry; lżejsza, skłaniająca się ku rozrywkowej, a obok refleksyjna”
„Szczerze mówiąc, wielu obserwatorów życia teatralnego spodziewało się takiego werdyktu. Minkowska jest najbardziej doświadczoną twórczynią z sześciorga reżyserów, zakwalifikowanych do finału katowickiego konkursu, ma w swoim dorobku wiele sukcesów, a prezentowany na INTERPRETACJACH spektakl Wszyscy jesteśmy Belén dotyka najbardziej dziś gorącego tematu w polskiej debacie społecznej”
„Przedmioty z drewna, szmatek czy skór, z plastiku, słomy czy czegokolwiek innego mają własny byt i materialny, namacalny kształt – czyli własną, jednostkową formę. W chwili, gdy pojawiają się na scenie, mogą albo pozostać martwym (choć znaczącym!) rekwizytem, albo mogą zostać poddane animacji, czyli celowym i świadomym działaniom aktorskim, które doprowadzą do powstania wrażenia, że żyją one naprawdę, ruszają się, mówią, działają”
„Gdynia przygotowuje się do budowy nowej siedziby Teatru Miejskiego im. Witolda Gombrowicza. Obecny budynek przy ul. Bema, pochodzący z lat 50., nie odpowiada potrzebom instytucji. Miasto rozpoczęło prace nad koncepcją inwestycji, która ma otworzyć nowy rozdział w historii gdyńskiej sceny. Na razie nie wskazano ani lokalizacji, ani terminu realizacji przedsięwzięcia”
„8 października Sejm RP przyjął uchwałę w sprawie upamiętnienia Conrada Drzewieckiego w setną rocznicę jego urodzin. Za przyjęciem dokumentu opowiedziało się 283 posłów, nikt nie był przeciw, ale wstrzymało się od głosu 155. Nie wiedzieli, z czym kojarzyć to nazwisko? Może taniec nic ich nie obchodzi…”
„Człowiekowi, który właśnie ucierpiał, dobrze byłoby najpierw pozwolić dojść do słowa. W Wezuwiuszu. Cyklu życia tragedii Bartosza Kozery musi on jednak poczekać. Dyrekcja ma oświadczenie, artysta pomysł, darczyńca rzeczy, których szkoda wyrzucić. Każdy przychodzi z czymś własnym i liczy na życzliwe przyjęcie. Poszkodowany powinien wykazać się cierpliwością”
„Powstały wtedy doceniane przez krytykę i publiczność takie przedstawienia jak: Wesele krwi Lorki i Pokojówki Geneta w reżyserii Krzysztofa Kelma, tak, chcę tak Joyce'a i Zamek Kafki w reżyserii Henryka Baranowskiego, Do Damaszku Strindberga w reżyserii Marcina Jarnuszkiewicza czy Woyzeck Büchnera w reżyserii Wojtka”
„Powieść i historia Debré od początku uruchomiły we mnie skojarzenia z grecką tragedią – bohaterka wybrała siebie, czym sprowadziła na siebie gniew tych, których porządek został podważony”
„Liczne wspomnienia o Stanisławie Ignacym Witkiewiczu wskazują, że kiedy siadał do fortepianu, słuchacze nie zawsze wiedzieli, co może wydarzyć się za chwilę. Podczas jednej z wizyt u rodziny swojego przyjaciela artysta przybiegł nagle na czworakach do salonu, po czym zagrał własny menuet i walczyk, a występ zakończył gwałtowną improwizacją. Takie muzyczne wybuchy nazywał chlustami, a teraz, po niemal stu latach, do podobnej swobody nawiązują muzycy przyzwyczajeni do nawet najbardziej zakręconych improwizacji”
„Mein Kampf Adolfa Hitlera trafiło do domeny publicznej 10 lat temu. Od tego czasu, jeśli pojawia się na rynku, to z wiadomych względów, z obszernymi komentarzami historycznymi. Komentarz artystyczny dopisali twórcy spektaklu pod tym tytułem w Teatrze Powszechnym w Warszawie. Tytuł wyreżyserowany przez Jakuba Skrzywanka po siedmiu latach właśnie zszedł z repertuaru. I dobrze”
„W Polsce działają obecnie 32 teatry lalkowe. Według danych GUS, w 2025 roku zagrały 8 039 przedstawień w stałych salach teatralnych, co stanowi prawie jedną czwartą wszystkich spektakli wystawionych w ubiegłym roku w Polsce”
„35 lat temu, 27 października 1991 r. zmarł Andrzej Panufnik – jeden z najwybitniejszych polskich kompozytorów XX wieku, dyrygent. Po opuszczeniu PRL w 1954 r. nazwano go zdrajcą, a jego twórczość miała zostać zapomniana. Ideałem moim jest utwór, w którym treść poetycka łączy się z doskonałością muzycznego rzemiosła – napisał w 1952 r.”
„Dziewięć festiwali teatralnych w jednym miesiącu, a do tego kolejne wydarzenia na początku jesieni. Łódź, Kielce, Radom, Toruń, Rzeszów, Zabrze, Katowice, Warszawa… Każdy ma własny program, ambicje i artystyczne argumenty, by właśnie tam skierować uwagę widzów. Tylko że doba nadal ma dwadzieścia cztery godziny, a nawet najbardziej wytrwały recenzent nie potrafi być w kilku miejscach jednocześnie. Czy naprawdę nie da się uzgodnić festiwalowych kalendarzy?”
„Przy źle domykających się drzwiach człowiek szybko nabiera wprawy. Podnosi klamkę, dociska, zna właściwy ruch. Po pewnym czasie może już nawet szczerze twierdzić, że tak było zawsze. Usterka została włączona w porządek dnia. Dom wymaga od mieszkańców odrobiny współpracy i ją otrzymuje. Michał Galiński zaczyna Szkodę od takiego właśnie porozumienia z rzeczywistością: dość kłopotliwego, lecz wygodniejszego niż sprawdzanie, dlaczego drzwi przestały się zamykać”
„Kiedyś zaprosiłem na próbę dziewczynę, którą przygotowywałem do szkoły teatralnej. W pewnym momencie usłyszałem chrapanie. Odwracam się — zasnęła! I wcale się jej nie dziwię. Dochodzenie do efektu bywa żmudne, czasochłonne, chwilami zwyczajnie nudne. Mówię oczywiście o aktorach, którym naprawdę zależy”
„Trzech aktorów, trzy pokolenia i jedno sceniczne imię. Ichikawa Somegorō po raz kolejny spotyka się z Hamletem, a rodzinna historia jednego z najważniejszych rodów kabuki prowadzi od japońskiej tradycji dziedziczenia artystycznych imion do współczesnego Szekspira”
„Niestety, autorka próbowała upiec wiele pieczeni na jednym ogniu i połączyła w niespełna trzy kwadranse trwającej audycji mnóstwo wątków. Czego tu nie ma?! Jest bieżąca polityka A.D. 1992/93, aborcja, przemoc, poeta – gej i jest ukraińska koza Marusia, która nie dość, że nielegalnie przekroczyła granicę, to jeszcze – cytuję – nasrała na ołtarz”
„Fabuła słuchowiska przenosi odbiorców w świat przedszkola. Są oni świadkami codziennych, banalnych sytuacji, u wielu znanych z autopsji, takich jak spory w sali zabaw, oczekiwanie na przyjście rodziców, wreszcie znienawidzone przez większość przedszkolaków leżakowanie”
„Jak daleko można posunąć się w poszukiwaniu nowych środków wyrazu, nie tracąc tego, co stanowi o odrębności lalkarstwa?”
„Byłam pod silnym wpływem profesora Jerzego Mierzejewskiego, malarza i teoretyka sztuki. Mierzejewski kazał nam rysować, malować, kleić kolaże, a przede wszystkim analizować każdy film jako dzieło sztuki plastycznej przede wszystkim”
„Wydarzenia adresowane są do słuchaczy w każdym wieku, otwierając na muzykę klasyczną wszystkich, nie tylko melomanów i bywalców filharmonii, ale także osoby, które na co dzień nie słuchają tego rodzaju kompozycji. Widzowie mogą wybierać też niecodzienne, ciekawie zaaranżowane, często śmiałe w swej nowoczesności projekty, łączące różne gatunki sztuki z muzyką”
„Jedenaście spektakli, artyści z trzech krajów, warsztaty oraz spotkania poświęcone tańcowi współczesnemu. Tak zapowiada się tegoroczny move festival. Na jednej scenie spotkają się odmienne wrażliwości, doświadczenia i języki ruchu. Wspólnym mianownikiem i jednocześnie hasłem przewodnim tegorocznej edycji jest obecność ”
„W drugiej części koncertu wysłuchaliśmy Koncertu f-moll Fryderyka Chopina, o intymnym, niemal ekstatycznym charakterze, który tak biegle oddaje pianista Krzysztof Jabłoński, wspaniały artysta, niezapomniany laureat III nagrody na 11. Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Krzysztof Jabłoński gra z wyczuciem, skupiony na kolorze i ilustracyjnej stronie utworu”
„Każdy z bohaterów ma swój idiom, własny rytm wypowiedzi i charakterystyczny sposób formułowania myśli. Dzięki temu dialog nie staje się jedynie narzędziem przekazywania autorskich idei, lecz sam w sobie buduje postaci, odsłania ich temperamenty, ambicje, lęki i sprzeczności”
„Po obejrzeniu kilku spektakli konkursu Klasyka Żywa prezentowanych podczas jubileuszowej, pięćdziesiątej edycji Konfrontacji Teatralnych w Teatrze im. Jana Kochanowskiego w Opolu można odnieść wrażenie, że zarówno sceniczni bohaterowie adaptacji Żeromskiego, Mickiewicza, Sienkiewicza i innych twórców, jak również ich współcześni interpretatorzy funkcjonują w stanie nieustannego pobudzenia”
„Już w sobotę 24 października premiera musicalu Piotruś Pan i Wanda w Operze Nova. O tym, czym będzie wyróżniać się bydgoska realizacja, jakie wyzwania czekają wykonawców i dlaczego warto wybrać się na ten spektakl całą rodziną, opowiada reżyserka Agnieszka Płoszajska”
„Humor stanowi rodzaj kontrapunktu. Kiedy robi się zbyt poważnie, trzeba to przełamać, by nie popaść w patos. Mam wrażenie, że przez to można opowiedzieć dużo więcej, bo ten śmieszny element może złagodzić coś, bo inaczej byłoby nieznośne”
„W tegorocznej edycji imprezy jest kilka świetnych komedii, ale w tych opowieściach, oprócz humoru, wybrzmiewają też pytania, które zostają z widzem na długo po opadnięciu kurtyny. A są wśród tych spektakli też takie, które ze stawianiem pytań nie czekają na końcowe brawa”
„Jan Englert i Daniel Olbrychski w znakomitych humorach! W poniedziałek, 19 października, obaj aktorzy spotkali się z dziennikarzami w Teatrze Żeromskiego w Kielcach, tuż przed spektaklem Żar”
„20 różnorodnych widowisk przedstawionych w ciągu dziewięciu dni przez teatry z Czech i Polski, a także z USA, złożyło się na bogaty program 35. edycji Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Bez Granic, zorganizowanego jak zwykle w Cieszynie i Czeskim Cieszynie”
„Są przedstawienia, których siła wynika nie tylko z reżyserii, aktorstwa, muzyki czy scenografii, lecz ze spotkania tekstu, miejsca i pamięci”
„Kiedy na początku roku 1991 ogłoszono konkurs na dyrektora Teatru Lubuskiego, reżyserowałem adaptację wielkiej powieści Marcela Prousta dla Teatru Dramatycznego w Warszawie. Nosiła tytuł Ach, Combray!..., w obsadzie - plejada wspaniałych aktorów. To już była moja 13. reżyseria. Wciąż utrzymywałem kontakt ze swoimi profesorami z warszawskiej PWST, i kiedy ogłoszono konkurs, prof. Bardini upewnił mnie, że warto spróbować szczęścia w Zielonej Górze”
„Dwie szklanki herbaty w ozdobnych metalowych koszyczkach. Wyglądają znajomo, choć jest w nich coś osobliwego. Wystarczy przyjrzeć się uchwytom, żeby zobaczyć dwa ludzkie profile zwrócone ku sobie”
„Zależy mi na tym, by być człowiekiem uczciwej pracy. To znaczy, buduję moją wartość przez pracę, role, wybory artystyczne i te bardziej zarobkowe, bo – nie oszukujmy się –są rzeczy, które robię wyłącznie dla pieniędzy. Jednak staram się pracować nad marką, a nie nad takim internetowym awatarem, który pokazuje, jak mieszka, czym jeździ i gdzie jeździ na wakacje”
„Klasyka naprawdę nie musi być spróchniałym trupem reanimowanym wyłącznie pod dyktando wycieczek szkolnych”
„Jak ma się nawet najbardziej szalony pomysł, warto o nim rozmawiać i się nie bać”
„Ciekawość, chęć rozpoznania miejsca, do którego idę, towarzyszy moim pierwszym dyrektorskim wyborom i propozycjom”
„Na pierwszy rzut oka można zobaczyć kawałki surowego mięsa i kilka listków laurowych. Po chwili z tej osobliwej kompozycji wyłania się profil mężczyzny. Jeszcze moment i skojarzenie prowadzi ku antycznej monecie z wizerunkiem cesarza”
„Musiałam liczyć na dużą wyobraźnię muzyczną reżysera i librecistki, bo wcielałam się w różne role i własnym głosem próbowałam prezentować, jak wyobrażam sobie partie poszczególnych bohaterów”
„Jestem przewodniczącym Rady Programowej Instytutu Teatralnego. Grono jest znakomite. Wszyscy są fachowcami, ekspertami w swoich dziedzinach. Cieszę się, że niektórych mogłem poznać, bo wiedziałem o ich dokonaniach, ale nie znałem osobiście”
„Szczególne miejsce zajmuje historia Jacka Soplicy, który jako ksiądz Robak próbuje odkupić wcześniejsze winy. Ważna będzie również przemiana Tadeusza, początkowo skupionego na własnych sprawach, który stopniowo odkrywa znaczenie patriotyzmu i odpowiedzialności za ojczyznę”
„Budynek Centrum Sztuki Dzieci i Młodzieży będzie miał 4,5 tysiąca metrów kwadratowych. W środku znajdą się Teatr im. Hansa Christiana Andersena, filia Miejskiej Biblioteki Publicznej, przestrzeń kulturalna na warsztaty, spotkania, działania animacyjne dla dzieci i młodzieży oraz miejsce schronienia”
„Wielka literatura jest więc czymś więcej niż świadectwem swoich czasów. Pozwala dotrzeć do tego, co w człowieku niezmienne. Także do metafizyki, do głębi tajemnic ludzkich myśli. Ale wielkie dzieła przemawiają również do naszych uczuć i emocji. Teatr posługuje się przede wszystkim emocjami. Opowiada o relacjach pięknych, dramatycznych, czasem tragicznych. To właśnie one potrafią nas porwać”
„Wierzę, że teatr może być pokojową formą oporu. Nie dlatego, że zmieni świat jednym spektaklem. Dlatego, że współtworzy społeczną wyobraźnię i sposób myślenia o tym, co możliwe”
„Z Tomaszem Foglem łączyły mnie lata teatralnych spotkań – najpierw w Gdańsku, potem w Gdyni. Pozostały role, wspomnienia i serdeczność, która nie znika mimo upływu czasu. To moje osobiste wspomnienie aktora, kolegi i człowieka teatru”
„To debata o nowej tożsamości i charakterze Bielska-Białej – o mieście, które nawet nieformalnie, ale całkiem zasadnie, może aspirować do miana Polskiej Stolicy Kultury. Niektórzy powiedzą, że to tylko marzenia, poetycka fantasmagoria. Mają do tego prawo, ale jak pokazuje historia najważniejsze rzeczy i projekty z takich fantasmagorii właśnie powstawały”
„Wydaje mi się, że literatura jest w tym skomplikowanym, nadmiernym świecie czymś, co syntetyzuje nasze doświadczenie, scala wszystkie rzeczy, które zwykle na co dzień widzimy osobno”
„Instalacja jest rodzajem struktury opartej na budowie cząsteczki wody. Trzy elementy budują całość, a każdy z nich niesie w sobie zupełnie inny potencjał. W warstwie scenograficznej i w projektowaniu kostiumów wykorzystałam fragmenty pisma klinowego z Eposu o Gilgameszu. W ten sposób odległa historia sprzed trzech tysięcy lat połączy się z tu i teraz w Łaźni Nowej”
„W 1995 roku zrealizowała Pokuszenie – film, zdaniem wielu najlepszy w jej dorobku, w którym zadebiutowała Magdalena Cielecka. – Jak mnie wybrała do tego filmu, wtedy, w tym 1995 roku, to stała się dla mnie osobą najważniejszą na świecie”
„Czy Gogol potrafi rozśmieszać tak, by chwilę później wywołać niepokój? Sylwia Frołow w książce „Zagadka Gogol” przybliża postać pisarza, którego twórczość wciąż zaskakuje aktualnością. O tym, co kryje się pod komizmem jego bohaterów, jak teatr wydobywa ukryte w ich zachowaniach lęki i słabości oraz dlaczego po śmiechu czasem pozostaje cisza”
„W Operze Bałtyckiej trwają próby do wyjątkowej premiery. 16 października na gdańskiej scenie odbędzie się światowa prapremiera opery Weiser, której libretto powstało na podstawie słynnej powieści Pawła Huellego pt. Weiser Dawidek. Na specjalne zamówienie przygotowała je Anna Czekanowicz, muzykę skomponowała Ewa Fabiańska-Jelińska, a reżyserii podjął się Romuald Wicza-Pokojski”
„Już przy pierwszej próbie okazało się, że nie tylko dla Różewicza tekst książki był bardzo intymny. Emocje i wspomnienia szybko udzieliły się i częstochowskim twórcom. Tekst zaczął budzić nasze wspomnienia, skojarzenia, powtarzaliśmy moja mama to, moja babcia tamto. Bo książka jest tak naprawdę o każdym z nas. Cieszylibyśmy, gdybyśmy u widzów ożywiali podobne refleksje”
„Gdy gasną światła na widowni gmachu przy Nowym Rynku, a kurtyna idzie w górę, w powietrzu natychmiast czuć tę samą niezwykłą magię, która porywa Płocczan od pokoleń. Zwykle mówi się o ponad dwustu latach instytucjonalnej płockiej tradycji scenicznej, ale w rzeczywistości głębokie korzenie płockiego teatru sięgają jeszcze dawniejszych wieków”
„Owacją na stojąco powitali Jana Englerta uczestnicy Festiwalu Kultury i Sztuki dla Osób Niewidomych. Aktor przyjechał do Płocka na zaproszenie organizatora wydarzenia - Stowarzyszenia De Facto. Z publicznością, która obejrzała film Skrzyżowanie Dominiki Montean-Pańków, rozmawiał m.in. o nagrodzonej na Międzynarodowym Festiwalu Kina Niezależnego Mastercard OFF CAMERA 2025 roli Tadeusza, kondycji współczesnego aktorstwa i sztucznej inteligencji”
„Autorka słuchowiska w interesujący sposób łączy intymne przeżycia królewskiej pary z tłem historycznym, a także legendarnym. Stąd obecność w opowieści choćby braci Jerzego i Mikołaja Mniszchów, wiarygodnie uosobionych przez Roberta Czebotara i Wojciecha Chorążego, czy Mikołaja Radziwiłła Rudego, brata Barbary (Szymon Kuśmider), który – wykorzystując małżeństwo siostry i miłość króla – chce ugrać jak najwięcej dla całego rodu”
„Przygotowując program jubileuszu zdecydowałem się na to, by wystąpili w nim aktorzy wrocławscy. W gronie tym znalazł się również Wiesław Komasa, który zadebiutował we Wrocławiu 55 lat temu spektaklem Wołający”
„105 lat temu, 13 października 1921 r., urodził się Yves Montand – francuski aktor i piosenkarz pochodzenia włoskiego. Symbol powojennej Francji i jedna z najważniejszych postaci francuskiej kultury tego czasu. W latach 80. wspierał ruch Solidarności. Jego motto brzmiało: nie grać więcej, niż trzeba”
„Oczywiście mamy główną bohaterkę, Weronikę, ale po to uciekamy od tego filmu, żeby stworzyć więcej postaci, przymierzyć bardziej współczesne perspektywy i zadać pytanie o nasze funkcjonowanie dzisiaj w świecie i o rolę sztuki i artysty”
„Dwie strzałki o przeciwległych wektorach, wpisane w kwadrat, kojarzą się niemal natychmiast z Ogólnopolskim Festiwalem Sztuki Reżyserskiej INTERPRETACJE w Katowicach. To logo nie tylko oddaje charakter konkursu, czyli po prostu walkę o nagrody. Oddaje też jego ideę, która prócz prezentacji wybranych spektakli zakłada twórczy dyskurs różnych pokoleń artystów”
„Krzysztof Tubilewicz w swoim słuchowisku obficie wykorzystał archiwalne nagrania Historii Mówionej Muzeum Kinematografii w Łodzi, zapiski Andrzeja Wajdy z Notesów, wypowiedzi aktorów: Wojciecha Pszoniaka, Daniela Olbrychskiego i Andrzeja Seweryna”
„W spektaklu opowiadamy o problemach ze zrozumieniem i z komunikacją między postaciami, bo we wspólnocie najważniejsza jest komunikacja”
„Mam wrażenie, że Orestes to człowiek, który nie do końca zdaje sobie sprawę z tego, co za chwilę zrobi. To mechanizm wojny, dziedziczenie przemocy, rodzinne traumy wpływają na niego. I choć może postąpić inaczej, dochodzi do przekonania, że ta droga przemocy jest słuszna. Że pomszczenie ojca jest jedyną słuszną drogą”
„Historia Zuzanny i obrazów z jej wizerunkiem to w pewien sposób historia świata mężczyzn. Często pełna szarości, niejednoznaczna, bo choć od mężczyzn Zuzanna zaznała krzywdy, ale i mężczyzna stanął w jej obronie. To najczęściej mężczyźni oddają w arcydziełach malarskich jej tragiczną historię, ale zarazem na powrót wystawiają Zuzannę na upokorzenie podglądactwa”
„Conrad Drzewiecki, wybitny choreograf i tancerz, obchodziłby w październiku swoje setne urodziny. Z tej okazji na cykl wydarzeń upamiętniających zapraszają trzy poznańskie instytucje najmocniej związane z Drzewieckim - Polski Teatr Tańca, Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki oraz Ogólnokształcąca Szkoła Baletowa im. Olgi Sławskiej-Lipczyńskiej”
„Żył tylko 44 lata, mimo to zdążył zagrać w ponad 50 filmach i serialach. Pamiętamy go m.in. jako Sturmfuhrera Stedtke w Stawce większej niż życie, wachmistrza Kalitę w serialu Czterej pancerni i pies czy Sitarza w Czarnych chmurach. Zdobył też uznanie publiczności teatralnej”
„Pomimo tematów żywcem wyjętych z pogranicza kryzysu, w tych dramatach jest jakaś lekkość. To rzadkość, a może wręcz odmiana w czasach, gdy od każdego oczekuje się kategorycznego zdania na każdy temat. Pakuła pokazuje, że można dumać nad tym, co się wokół nas dzieje, bez konieczności zajmowania frontu”
„Rzadko oglądam się za siebie. To zabawne, bo moje spektakle bardzo często dotyczą pamięci, ale sama nie mam specjalnej skłonności do rozpamiętywania przeszłości. Bardziej interesuje mnie to, co przede mną”
„W piątek mija 10 lat od śmierci Andrzeja Wajdy, w marcu reżyser obchodziłby setne urodziny. Z tej okazji Senat RP ustanowił rok 2026 Rokiem Wajdy – w uznaniu jego dokonań jako współtwórcy polskiej szkoły filmowej oraz kina moralnego niepokoju, które zdefiniowały polską pamięć historyczną i współczesną tożsamość kulturową”
„Uważam, że w teatrze nie można mówić o muzyce dla dzieci jako jakimś odrębnym gatunku. Muzyka w teatrze jest zawsze sługą narracji. I to, jaką funkcję w spektaklu dla młodego widza będzie przejmować, zależy od umowy między reżyserem a kompozytorem. Ten proces niczym nie różni się od umowy, którą podejmujemy pracując na scenie dramatycznej dla dorosłych”
„Amplifikacja, niczym na warsztatach z psychologii zorientowanej na proces, jest u Maślony jednym z podstawowych zabiegów konstrukcyjnych, który wprawia akcję w ruch”
„Pozostaje jednym z najbardziej wpływowych ludzi w Polsce. Mimo jednoczącego już kilka pokoleń Polaków uwielbienia jego twórczości Edmund Niziurski nie doczekał się jeszcze Narodowego Czytania swoich książek. Pisarz - wychowawca, a nie skandalista - zmarł 9 października 2013 roku”
„Dla nas, którzy mieliśmy zaszczyt i radość współpracy z Mieczysławem Daszewskim, Dyrektor był przede wszystkim wspaniałym Szefem, empatycznym doradcą i pedagogiem, wszechstronnie uzdolnionym aktorem i reżyserem i bardzo wykształconym oraz oczytanym człowiekiem”
„Żyjemy w epoce Różewicza. To on stworzył polską poezję współczesną. Nie tylko dlatego, że znawcy systemów wersyfikacyjnych od niego wywodzą właśnie współczesną szkołę polskiego wiersza. Różewicz to przede wszystkim człowiek, który jako jeden z nielicznych sprostał wyzwaniu, które sam zresztą przed poezją postawił: jak pisać wiersze po Oświęcimiu”
„Kulturą twórczą i wykonawczą rzucał estetyczne wyzwanie estradowej tandecie i artystycznej bylejakości – 9 października 2006 r. zmarł Marek Grechuta – piosenkarz, poeta i kompozytor, wykonawca takich piosenek jak Dni, których nie znamy, Będziesz moją panią, Niepewność i Hop, szklankę piwa”
„Punkt wyjścia dzieła tej krakowskiej artystki dźwiękowej, pianistki, architektki oraz edukatorki stanowi z pozoru zwyczajna, choć niecodzienna sytuacja: transport – nie wiadomo skąd dokąd – wielkiego, ciężkiego instrumentu, jakim jest tytułowy fortepian”
„Narodziny tragedii z ducha muzyki, czyli rytm, muzyczność, teatr, sztuka – brzmi jak wyzwanie rzucone praktyce teatralnej. W kontekście Przeglądu Nowego Teatru dla Dzieci, który odbył się we Wrocławskim Teatrze Lalek, staje się jednak nie tyle abstrakcyjną formułą, ile trafnym kluczem interpretacyjnym”
„Wielkie oczy są szeroko otwarte, a jednak niczego nie widzą. Palec z pierścieniem odciąga dolną powiekę, czerwona twarz została zamknięta w prostokątnej ramie, a od góry wciska się w nią błękitna forma. Plakat Joanny Ambroz do „Moralności pani Dulskiej” Anny Augustynowicz przyciąga wzrok intensywnym kolorem i niepokojącym spojrzeniem. Im dłużej mu się przyglądamy, tym mniej oczywista staje się przedstawiona na nim postać”
„Zaletą pracy dla teatru jest to, że przy spotkaniu z każdym reżyserem wchodzę w inny świat. I to mnie najbardziej fascynuje. Jest ciekawiej niż w epoce, kiedy jako kompozytor autonomiczny, siedząc przed biurkiem, myślałem tylko o tej swojej muzyce, korzystając oczywiście z licznych źródeł inspiracji. Ale dziś, wchodząc we współprace teatralne jako kompozytor, konfrontuję się z bardzo różnymi sposobami myślenia”
„Może gdyby sytuacja geopolityczna, w jakiej się dziś znajdujemy była inna, była spokojniejsza, to nie brałbym się za taki krwisty, narodowy temat, ale jestem głęboko przekonany, że Kościuszkę należy przypomnieć jako bohatera teatralnego”
„Z powodzeniem kontynuowała prowadzoną przez sekcję ideę nagradzania najwybitniejszych absolwentów szkół aktorskich za najciekawsze debiuty sezonu na profesjonalnych scenach dramatycznych kraju. Barwnie potem prezentując ich sukcesy na organizowanych w siedzibie ZASP-u uroczystościach, szeroko rejestrowanych przez media, a szczególnie przez oddział TVP 3 Łódź, w którym pracowała i TVP Kultura”
„Tańczące ciało jest estetyzowane. Jako tancerze i tancerki jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że nasze ciało jako medium jest oceniane — jego kształt, ruch, ekspresja. Nie jest to tylko ocena zewnętrzna, to też wewnętrzne dyscyplinowanie, które jest wzmacniane obecnością luster na salach baletowych”
„To jest bardzo ciekawy zabieg, a rzadko używany. W tym przypadku przynosi też nowe pytanie: jak zapach łączy się z pamięcią? Linda Ponińska w czasie pracy nad spektaklem rozmawiała z ludźmi o ich zapachowych skojarzeniach z Olsztynem. W odpowiedziach też często przewijała się jeziorna wilgoć. I praktycznie u wszystkich: mirabelki”
„Rozmowy o psychodeli, substancjach wpływających na nasze postrzeganie świata, spotkania z artystami i przede wszystkim spektakle, które zostają z nami na dłużej. W Zakopanem zakończyła się piętnasta edycja festiwalu Pępek Świata”
„Dla większości miłośników polskiego kina Stanisław Pąk to przede wszystkim Coca-Cola z odcinka serialu 07 zgłoś się pt. Złocisty. Dla niektórych – także Szwagier, tworzący wraz z Grubym (Piotr Grabowski) i Dudą (Zdzisław Bene Rychter) doborową bandę w Karate po polsku Wojciecha Wójcika”
„Myślę, że mało kto w tej chwili postrzega operę jako teatr koturnowy. My, jako Baltic Opera Festival, jesteśmy najlepszym przykładem, pokazującym, że każdy człowiek z plaży, tak zwany człowiek z plaży, może do nas przyjść, może obejrzeć Walkirię, może przeżyć wspaniałe, autentyczne wydarzenie”
„Na spadochronie ląduje elegancki jegomość w cylindrze i fraku. Za nim nadciąga cała armia podobnych przybyszów. Na dole czekają już kret z opryskiwaczem i biedronka z lampą. Wygląda jak pogodna ilustracja do dziecięcej książki. Tyle że w 1951 roku dzieci doskonale miały wiedzieć, kim jest wróg: Pan Stonka przybywał z Ameryki”
„Chór Górnickiej konfrontuje teraźniejszość z możliwością zaistnienia wspólnoty. Jej chór znajduje się w teraźniejszości, która nie jest jedyną; jako nieustanna kontr-realizacja, w której najpierw tworzy się wspólnota. Chór Górnickiej jest zatem zawsze chórem walczącym. Chór może być starożytny, ale w pojęciu Górnickiej istnieje on tylko jako sztuka radykalnie współczesna i jako sztuka przyszłości. Tylko ona potrafi nas poruszyć”
„Właściwie każdy zakątek tego miejsca przypomina o jego sławnych i znakomitych profesorach i studentach: fotografie na ścianach, lista absolwentów każdego rocznika, pamiątki, a jednocześnie kipi tu energia młodości i kolejnych talentów. W tym roku AST obchodzi jubileusz 80-lecia i – jak mówi rektor uczelni – będą to nie tylko wspomnienia, ale też spojrzeniem w przyszłość, bo poprzednicy zostawili też wiarę w to, że przyszłość może być jasna i klarowna”
„Teatr to twór interdyscyplinarny. Mój teatr tym bardziej, bo dochodzi jeszcze muzyka grana na żywo i choreografia budująca linię dramatyczną spektakli. Oprócz aktorów dramatycznych pojawiają się na scenie tancerze, instrumentaliści i wszyscy oni tworzą spektakl, nie trzymając się kurczowo swoich wyuczonych umiejętności scenicznych. Uzupełniają się, ale czasem zamieniają rolami”
„Przede wszystkim – wychodzimy poza mury uczelni, zarówno fizycznie, jak i mentalnie. Tegoroczny Festiwal to kolejna cegiełka do dyskusji, czy teatr lalek bez lalek jest możliwy. W programie znalazły się pozycje podejmujące refleksję nad rozwojem nowych technologii, wpływem sztucznej inteligencji na sztukę, zadające pytanie, czy wykorzystywanie klasycznych lalek jest dzisiaj atrakcyjne”
„Wdowik skupia się na formie, jej teatr jest wizyjny, często rozgrywa się poza warstwą werbalną, eksploruje obszary i doświadczenia graniczne. Sięga po wysokiej próby literaturę, eksperymentuje z językiem scenicznym (...). I tym razem reżyserka dotyka tego co bolesne i często wypierane z wyobraźni zbiorowej, biorąc na warsztat powieść Myerson”
„Przyglądanie się improwizacji tańca z widowni jest formą asymilacyjnego trenowania bycia tu i teraz; jest sposobem uczenia się reagowania na nieprzewidziane”
„W tym roku Teatr Wybrzeże obchodzi 80-lecie. W cyklu Poczet aktorów zapomnianych przypomnimy aktorów tej sceny sprzed lat. Dziś – Zofia Mayr”
„Z punktu widzenia choreografa magma na początku pozwala zbudować ostry kontrast. Najpierw widać organiczny, płynny ruch ciał, które dopiero szukają swojej formy i tożsamości. Dopiero z tej magmy stopniowo krystalizują się konkretne postacie: rodzi się Wokulski ze swoją obsesyjną energią i chłodny, salonowy świat Łęckiej”
„Festiwal kieruję do widzów, którzy poprzez teatr chcą spotkać się z samymi sobą, ze swoimi emocjami, wspomnieniami, wyobrażeniami”
„Ongoing dotyczy nie tyle pamięci, ile przeżywanych chwil. Między czubkiem kciuka i palca wskazującego staramy się wyczuć puls teraźniejszości karmionej przez przeszłość i zawierającej obietnicę na przyszłość”
„W części drugiej wrześniowej Miesięcznej Kroniki Teatralnej garść recenzji ze spektakli prezentowanych w okresie kanikuły oraz w leniwym wrześniowym czasie (...). Wielka wygrana Teatru Telewizji, który przygotował trzy udane premiery i niestety sceniczne rozczarowania”
„Kim byliby, gdyby nie zostali aktorami? Polonistą, fizjoterapeutą i lekarzem. To jednak tylko scenariusz z alternatywnej rzeczywistości. Trio Konrad Pawicki – Arkadiusz Buszko – Paweł Niczewski od lat ma niezwykłą chemię, która przekłada się na wspólne dokonania sceniczne. Aktorzy od początku lat 90. działają razem w Teatrze Współczesnym w Szczecinie”
„Karol Godula – chociaż poświęcono mu już kilkanaście książek – wciąż inspiruje pisarzy. Dowodem na to jest nowy dramat autorstwa Bytomianina Krzysztofa Karwata. Godula albo Diabeł z Rudy właśnie ukazał się drukiem w formie książkowej”
„Opowiadając o wewnętrznych doświadczeniach tej specyficznej grupy ludzi, jaką niewątpliwie są osoby parające się sztuką w różnych jej aspektach, Rasztawicka łączy elementy dokumentu z dramatem okraszonym stosunkowo subtelnym humorem niepozbawionym autoironii”
„Dołączyłem do prac scenariuszowych, kiedy fundamenty zostały postawione przez Pawła Demirskiego i Jagodę Dutkiewicz. Zastałem określoną propozycję świata, w jakim będziemy się poruszać. To było wspaniałe, bo stwarzało większą szansę na fantazję, na — jak to kiedyś ładnie krytyk Piotr Czerkawski powiedział — atrakcyjne zmyślenie. A dla mnie atrakcyjne zmyślenie jest narzędziem, żeby dotknąć prawdy”
„Krzysztof Rudziński, przez 27 lat związany na różnych stanowiskach z warszawskim Teatrem Powszechnym, został odznaczony Brązowym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis. Medal wręczył mu podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego Marek Krawczyk. I jest to decyzja absolutnie zasłużona”
„Mam takie wrażenie, oparte na wielu latach obserwacji, że widz jest coraz bardziej wymagający, również pod względem treści, emocji i głębi teatru muzycznego. Chyba mijają czasy, kiedy widzowie potrzebowali tylko lekkiej, łatwej rozrywki”
„Wakacje odeszły w niepamięć, teatry powróciły w pełnym wymiarze do pracy, zatem czas rozpocząć kolejny sezon artystyczny. Jaki będzie? Co nas czeka na krajowych deskach teatralnych? Oto garść indywidualnego wyboru najbliższych premier”
„Ukrainian Freedom Orchestra i jej koncert w Teatrze Wielkim, dzięki urodzie kompozycji i śpiewu, potrafią zobrazować cierpienie, smutek, rozpacz, ale i nadzieję oraz wewnętrzną siłę walczącego narodu”
„W Matkach Chersonia opowiadamy o ludziach, których możesz spotkać w autobusie, pociągu czy na dworcu. Ta historia jest wciąż żywa”
„Dramat na wzburzonych falach oceanu, klasyka literatury i porywająca głębia? Po bardzo dobrym otwarciu sezonu Teatr Muzyczny oddaje głos Wojciechowi Kościelniakowi. Jego najnowsze dzieło, Moby Dick, to inscenizacja łącząca aktorstwo, hipnotyzującą muzykę i mroczną metafizykę. Opowieść o walce człowieka z żywiołem i własnymi obsesjami zapowiada się jako jedna z ciekawszych premier tego roku”
„Wydaje się też, że główna wartość słuchowiska Robotnice opiera się właśnie na jego dokumentalnej zawartości, wspartej jakościowymi badaniami z zakresu socjologii i antropologii feministycznej”
„Kapituła Teatralna nominowała w tym roku dwie aktorki teatrów ulokowanych w przeciwległych skrzydłach Pałacu Kultury, Annę Moskal z Teatru Dramatycznego i Dominikę Ostałowską z Teatru Dramatycznego oraz Jana Klatę, reżysera, od 1 września 2025 roku dyrektora Teatru Narodowego. Wszyscy nominowani spełniają Norwidowskie kryterium sensu: dają odpowiednie słowo rzeczy.”
„Czarne tło, rozświetlone serce i czerwone jabłko, z którego ktoś zdążył już odgryźć kawałek. Tadeusz Trepkowski nie pokazuje bohaterów dramatu Stefana Żeromskiego ani żadnej sceny z przedstawienia. Wystarczają mu trzy elementy, żeby opowiedzieć o pokusie, miłości, winie i karze. Karze, którą społeczeństwo wymierza kobiecie, choć odpowiedzialność za jej dramat ponosi także mężczyzna”
„Największym wyzwaniem dyrektora – nawet niekoniecznie dyrektorki – jest chyba to, że na tym szczycie zarządczym ostatecznie zostaje się samotnym”
„Przed rokiem, komentując trzydziestą trzecią edycję Subiektywnego spisu aktorów teatralnych Jacka Sieradzkiego, zwracałem uwagę na rzecz, która wydała mi się wówczas szczególnie znamienna: na powrót aktora do postaci. (...) Pisałem wtedy o możliwej rehabilitacji klasycznych narzędzi aktorskich. Tegoroczny Spis każe tę diagnozę trochę przesunąć. Bo być może nie chodzi już tylko o powrót do postaci. Chodzi o powrót do drugiego człowieka”
„Teatr jest jedną z ostatnich bezpiecznych przestrzeni, które o prawo do inności może się upominać i pytać się: Czym inność jest?”
„235 lat temu, 30 września 1791 r. odbyła się prapremiera opery Wolfganga Amadeusza Mozarta Czarodziejski flet. To jedna z najważniejszych kompozycji Mozarta. Dzieło wyjątkowe, po które nadal chętnie sięgają kolejne pokolenia twórców — powiedział PAP krytyk muzyczny Jacek Marczyński”
„Biorąc pod uwagę wachlarz postaci, które gramy, nie umiem uciec od moich korzeni. Miałam bardzo silne babki i prababki, które żyły bardzo długo i mogłam z nich czerpać. To były wspaniałe postaci, więc na pewno każdą z tych kobiet noszę w sobie”
„Lalka w reżyserii Macieja Kawalskiego wchodzi w środę do polskich kin. To czwarta — po filmie Wojciecha Jerzego Hasa, serialu Ryszarda Bera oraz serialu Pawła Maślony — ekranizacja powieści Bolesława Prusa. Lalka jest żywa, dotyka strun, które są dla nas istotne — powiedział PAP reżyser”
„125 lat temu — 1 października 1901 roku — urodziła się Stanisława Przybyszewska, autorka dramatów o rewolucji francuskiej, m.in. Sprawy Dantona. Pozostając za życia w cieniu sławnego ojca, uznania doczekała się wiele lat po śmierci”
„Na pewno sezon zapowiada się dynamicznie i widowiskowo, nie zapomnimy o naszych najmłodszych widzach a tych starszych również zaprosimy na niezapomniane wrażenia. (...) Hasłem sezonu może być wyobraźnia na 102, która staje dla najmłodszych, dorastających i dorosłych kluczem do zrozumienia świata.”
„Siłą tego słuchowiska jest jego warstwa dźwiękowa autorstwa Anity Palimąki. Tworzy ona niepokojący, przygnębiający nastrój, kontrastujący z absurdalnością świata przedstawionego”
„Bunt artystów był spontaniczną reakcją środowisk kulturalnych i naukowych również na wprowadzenie w Polsce stanu wojennego 13 grudnia 1981 roku. Akcja, wspierana przez aktorską Solidarność, była szczególnie widoczna w radiu i telewizji, z których zniknęła większość znanych twarzy”
„Kiedy pierwszy raz pomyślałem o spektaklu o Hucie Katowice, miałem przed oczami coś starego: rury, piece, dym z kominów. Coś należącego do przeszłości. Dopiero kiedy zobaczyłem hutę, zrozumiałem, że to jest wysoka technologia i niezwykle skomplikowany mechanizm”
„W 1930 roku przypadała setna rocznica wybuchu powstania listopadowego. Teatr na Pohulance w Wilnie przygotowywał z tej okazji „Noc listopadową” Stanisława Wyspiańskiego, a kierujący wówczas sceną Aleksander Zelwerowicz zaprosił do współpracy Ferdynanda Ruszczyca. Malarz przygotował scenografię i kostiumy, zaprojektował także plakat zapowiadający przedstawienie”
„Nie cichną głosy zachwytu lub oburzenia wokół serialowej Lalki Netfliksa. Tymczasem odtwórca jednej z głównych ról - grający kupca Stanisława Wokulskiego - Tomasz Schuchardt został ostatnio zaskoczony przez producentów i podczas jednego z nagrań zaproszono do studia jego dawną polonistkę z I LO w Gdańsku - Katarzynę Budną, która uczyła Tomka polskiego”
„Pozew odnosi się do występującej w serialu Ołowiane dzieci postaci prof. Krystyny Berger, granej przez Agatę Kuleszę. Przedstawiciele Netfliksa twierdzą, że Berger jest fikcyjną postacią i nie stanowi odpowiednika prof. Bożeny Hager-Małeckiej. Innego zdania są bliscy prof. Hager-Małeckiej. Według nich twórcy przedstawili krzywdzący wizerunek ich babci”
„Lalka zawsze była jego ulubioną powieścią, a w aktorskim życiu nie miał okazji znaleźć się wśród jej bohaterów. Udało się to jego ojcu, Tadeuszowi Kondratowi, który w ekranizacji Wojciecha Hasa (1968) zagrał Szlangbauma”
„Mistrzyni aktorskiego dysonansu. Ta drobna, krucha kobieta, z charakterystycznym nieśmiałym uśmiechem, jest najczęściej obsadzana w skomplikowanych psychologicznie rolach, gra bohaterki destrukcyjne. Nawet jeżeli materiał literacki jest błahy lub oczywisty, Hajewska-Krzysztofik wzbogaca rolę elementami, które zaprzeczają powierzchownym interpretacjom”
„W cyklu Plakat teatralny tygodnia, realizowanym przez portal Teatr dla Wszystkich we współpracy z Muzeum Plakatu w Wilanowie, przedstawiamy najstarszy polski plakat teatralny zachowany w kolekcji Muzeum. To jedyny plakat zaprojektowany przez Stanisława Wyspiańskiego, uznawany zarazem za pierwszy polski artystyczny plakat teatralny”
„Performatywna obecność cierpienia, którego nie da się przezwyciężyć (oczyścić i oswoić), nie tylko nie pozwala widzom uodpornić się na cierpienie, ale ma też dać im energię do stawiania oporu. Tak oto w Matkach manifestuje się wulnerabilność jako ucieleśniona bezbronność, która stanowi nie tylko podstawowy warunek egzystencji, ale także nową wspólnotę, która opiera się na solidarnej relacyjności”
„Nie jest jednym z najważniejszych słów w procesie teatralnym. Mówię to nie dlatego, że chcę budować teatr oparty na odmowie, ale dlatego, że bez możliwości powiedzenia nie trudno mówić o prawdziwej zgodzie, a tym samym o wolności artystycznej”
„Tadeusz Link od 1958 roku dokumentował spektakle Teatru Wybrzeże, fotografował przedstawienia w Operze Bałtyckiej, Teatrze Muzycznym, Teatrze Miniatura. Doskonale wiedział, czemu mają służyć te fotografie. Zdawał sobie sprawę z tego, że ostatecznie to one zostaną jako jedyne świadectwo teatru, który odchodzi w niepamięć. Czuł, że tworzy teatralne dziedzictwo”
„Wybór dyrektorów teatrów powinien być wielostopniowy tak jak w poważnych przedsiębiorstwach, gdzie wynajmuje się headhunterów. To nie są konkursy marzeń, tylko udokumentowanych sukcesów zawodowych”
„Ryszard Smęda - bas, baryton, związany z Operą Nova od 50 lat. Tu debiutował, tu zagrał w kilkudziesięciu realizacjach oper, operetek i musicali. Znany ze znakomitych kreacji ról charakterystycznych”
„Nowy sezon Teatru TV rozpoczęły trzy wrześniowe premiery w najważniejszym poniedziałkowym paśmie. Widać w nich odchodzenie od tradycji tej unikalnej formy teatralnej”
„Fotografowanie było zawsze marzeniem wielu ludzi – mówi Marek Chełminiak, fotoreporter prasowy, autor albumów fotograficznych przede wszystkim o Bydgoszczy. W przyszłym roku zostanie wydany kolejny – poświęcony Operze Nova”
„Nie chodzi o to, że chcę być dalej dyrektorem, tylko że powinienem nadal przez chwilę tym dyrektorem być, żeby zakończyć pewne sprawy, żeby przygotować teatr na zbliżające się zdarzenia i przygotować następcę w tym teatrze”
„Pamiętnik zaginionego Leoša Janáčka piętrzy zagadki dotyczące pochodzenia tekstu literackiego, osobistych inspiracji czy teatralnej natury tego cyklu pieśni. Najnowsze nagranie, zrealizowane przez Filharmonię Poznańską z udziałem czeskiego tenora Petra Nekoranca, stawia jeszcze jedno pytanie: Co wnosi do kompozycji przeznaczonej na głosy i fortepian rozpisanie jej na orkiestrę?”
„Na scenie Oblackiego Centrum Edukacji i Kultury solistki zespołu Les Femmes: Joanna Sobowiec-Jamioł/sopran, Natalia Krajewska-Kitowska/sopran, Emilia Osowska/mezzosopran, harfistka Urszula Hazuka oraz pytanie: Czy w teatrze muzycznym jest miejsce na Boga?”
„Chcieliśmy wejść głębiej w historię regionu. Interesowało nas to, co wydarzyło się tutaj po wojnie, ale także to, jak te wydarzenia funkcjonują dzisiaj w naszej pamięci. Polska nie jest monolitem. Olsztyn i Warmia są tego bardzo dobrym przykładem”
„Ponowne spotkanie w Teatrze im. Juliusza Słowackiego! Kilka dni temu oficjalne otwarcie sezonu artystycznego, a teraz – 14 września 2026 roku – oficjalne zakończenie prac remontowych dachu teatru. To ważne dla teatru i całego zespołu aktorów, ale i mieszkańców Krakowa wydarzenie”
„Powstał jako odpowiedź na proces niszczenia polskiego życia kulturalnego przez niemieckiego okupanta, z potrzeby obrony języka, literatury i pamięci. Wśród pierwszych Rapsodyków znalazł się dwudziestojednoletni Karol Wojtyła, dla którego doświadczenie teatru Mieczysława Kotlarczyka stało się jednym z ważnych etapów formacji intelektualnej, artystycznej i duchowej”
„Mickiewicz i Słowacki byli gotowi burzyć trony czy buntować się przeciw tradycyjnej interpretacji katolicyzmu. Dziś to jednak lewica chce nas najchętniej – z powodów ideologicznych – uwalniać od balastu ich myśli i emocji”
„Gdyby udało się dać widzom narzędzie do popatrzenia na siebie poprzez te postaci i ten spektakl, na własne relacje rodzinne, no to myślę, że czulibyśmy się spełnieni”
„Hanna Bylka-Kanecka, poznańska choreografka i kuratorka, została laureatką Gwarancji Kultury 2026 w kategorii Taniec. To wyróżnienie dla młodych twórczyń i twórców, którzy poprzez swoją działalność, artystyczną odwagę i wyobraźnię wyznaczają nowe kierunki w kulturze. Została też nominowana do niemieckiej nagrody teatralnej DER FAUST”
„Polska Platforma Tańca Wrocław 2026 pokazała współczesną choreografię jako przestrzeń negocjowania pamięci, tożsamości i wolności. Od baletowej dyscypliny po performatywne doświadczenie patrzenia – taniec coraz częściej nie tyle opowiada historie, ile sprawdza, co ciało może jeszcze powiedzieć własnym językiem”
„Nasz spektakl będzie o utracie, która powoduje ból, ale zamienia też powstałą po kimś pustkę w jego wieczną obecność”
„Schubert to dla mnie też, niestety, muzyka intelektualnych elit. Rodzaj wrażliwości potrzebnej do obcowania z Schubertem powszechnie uznawany jest za wymagający znajomości muzyki i głębokiego zrozumienia treści. Te pieśni miały zachwycać zwykłego człowieka, wierzę, że Schubertowi bardziej zależało, żeby były śpiewane w gospodach niż w filharmoni”
„W grudniu tego roku Tęcza skończy 80 lat i ten sezon spędzimy w urodzinowym klimacie. Urodzinowa sesja zdjęciowa, w czerwcu jubileuszowa gala, powrót Festiwalu Teatrów Plastyki i Formy, a po drodze trzy albo nie, zaszalejmy – cztery premiery! Niestety, przy wysokości dotacji, jakie ma zagwarantowana Tęcza, dużo zależy od tego, czy i ile zarobimy, na co to wystarczy, czy uda nam się pozyskać dodatkowe fundusze”
„Zarówno jako aktorka, jak i teraz, kiedy uczę się reżyserii, lubię powoływać światy, które nie są do końca wygodne. Ale nie dlatego, że zależy mi na samym wywoływaniu dyskomfortu. Chodzi o to, żeby widz miał szansę zobaczyć jakiś kawałek samego siebie. Być może ten kawałek, na który na co dzień nie chce patrzeć”
„20 września 1961 r. w Kompinie (Łódzkie) ok. godz. 18 doszło do zderzenia fiata 600 z ciężarówką star 20. Kierowca fiata, 39-letni reżyser filmowy Andrzej Munk, zmarł 5 godzin później w szpitalu w Łowiczu. Nie skończył realizacji Pasażerki, nie wyreżyserował też zamierzonego filmu o Adolfie Eichmannie”
„Ponad 130 lat po premierze popularność Lalki Bolesława Prusa nie słabnie, a rośnie. Pierwsze reakcje nie były entuzjastyczne - Aleksander Świętochowski nazwał ją łajdacką powieścią, a Stowarzyszenie Nauczycielek kwestionowało wartości dydaktyczne dzieła. A jednak, jak pisała Olga Tokarczuk, »Lalce« czas nic nie zrobił”
„To pytanie o wspólnotę jest szersze, bo dotyczy nie tylko teatru, ale także edukacji i pamięci. Na przykład: jak powinien wyglądać podręcznik do historii w Polsce, w której coraz więcej osób ma cudzoziemskie pochodzenie? Jak negocjować historię zapisaną w szkolnych podręcznikach, by była uczciwa i transparentna wobec tego, co się wydarzyło? ”
„75 lat temu, 18 września 1951 r. w amerykańskich kinach pojawił się Tramwaj zwany pożądaniem. Oparty na dramacie Tennessee Williamsa film Elii Kazana, nagrodzony został czterema Oscarami, a Marlon Brando rolą Stanleya Kowalskiego zmienił historię aktorstwa”
„Całe to gadanie o dobrostanie, bezpieczeństwie i komunikacji może budzić znużenie, szczególnie gdy nie zmienia codzienności pracy w kulturze. Co jednak dzieje się wtedy, gdy za deklaracjami pojawiają się konkretne narzędzia, a zmiana przestaje być tylko postulatem?”
„Jubileuszowy sezon 80-lecia Tęczy otwiera bohater starszy od samego teatru. Koziołek Matołek wędruje przez polską kulturę od 1932 roku i, jak widać, ani wiek, ani zmieniający się świat nie są wystarczającym powodem, żeby wysłać go na emeryturę. Zwłaszcza że jego upór, ciekawość świata i niezwykła zdolność do podnoszenia się po kolejnych niepowodzeniach wcale się nie zestarzały”
„Jest to jedno z moich pierwszych podejść do takiej formy, która jest dość rzadko spotykaną formą lalki teatralnej. Marysia przede wszystkim jest dla mnie symbolem niepoddawania się i dążenia bezpośrednio do celu. Ona jest formą, która to wszystko spina w klamrę”
„Nasza instytucja nie chce stać się muzeum. Tworzymy szeroki repertuar, bo mamy widownię oczekującą propozycji naprawdę ambitnych. One budują nasz charakter pisma”
„Z jednej strony zawsze kusiła możliwość zatrzymania czasu, z drugiej przywoływania w poświacie czerwonego światła obrazów z przeszłości (...) Dlatego nie dziwi mnie pasja Radka Krzyżowskiego – aktora Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej. Od pewnego czasu z zachwytem podziwiam jego fotografie, którymi dzieli się w mediach społecznościowych”
„Myślałem jednak, że kariatydę, która trzyma na swoich barkach cały otaczający ją świat, powinien zagrać ktoś drobny, porażający siłą charakteru – wspominał Janusz Zaorski w Polskim Radiu (2011). Film, zatrzymany przez cenzurę po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego, został pokazany dopiero w 1987 roku. Na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni zdobył pięć nagród, w tym dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej ”
„Kiedy aktor decyduje się opowiedzieć o sobie naprawdę, przestaje być bezpiecznie – bo nie można już schować się za rolą, anegdotą, zawodowym sukcesem czy dobrze brzmiącą historią o własnej drodze. Zostaje człowiek – ze swoimi wyborami, pomyłkami, ambicjami, słabościami i pamięcią, która nie zawsze jest wygodna. Właśnie dlatego rozmowa Tomasza Kowalskiego z Grażyną Bułką jest dla mnie czymś więcej niż kolejną książką o aktorce i teatrze”
„Kościuszko we Wrocławiu, Zakonnica w przebraniu w Gdyni, Frozen w Łodzi i Wielki Gatsby w Warszawie – to premiery największych musicalowych scen w tym sezonie. Budżety? Nawet kilka milionów”
„Teatr uliczny nie potrzebuje kurtyny ani biletu. Potrzebuje miejsca, aktora i widza, który choć na chwilę się zatrzyma. II Festiwal Teatrów Ulicznych OFF ART w Radzyminie pokazał, że plener może być nie tylko sceną dla widowiska, ale przestrzenią spotkania, refleksji i opowieści, które zostają z nami na dłużej ”
„W oczekiwaniu na zapowiadane premiery, wypada gratulować dotychczasowych osiągnięć i życzyć Teatrowi dalszych wspaniałych sukcesów! Choć nie ukrywam, że pisząc te słowa, spoglądam w przyszłość z pewną dozą niepokoju…”
„To Marek Teler w 2018 roku odkrył – kontaktując się, najpierw z wnukiem Iny, Gregiem, potem z jej synem, Tadeuszem – że aktorka przeżyła powstanie warszawskie. Do tej pory wszyscy myśleli, że zginęła w kanałach”
„Sezon 2026/27 to kolejny etap konsekwentnego budowania zróżnicowanego repertuaru. W planach znalazło się osiem premier, a obok nich projekty muzyczne, czytania i jednorazowe wydarzenia prezentowane w Klubokawiarni Modjeska”
„Plon pierwszego sezonu dyrektorskiego Łukasza Czuja w Legnicy to pięć premier. Konsekwentnie tworzymy repertuar adresowany do różnych grup odbiorców, poszerzając listę gatunków i tematów obecnych na naszym afiszu”
„Od momentu, gdy sama ze sobą zaczęłam czuć się dobrze i zyskałam spokój, zaczęłam częściej wracać do Torunia”
„Na początku XX wieku budowa Filharmonii Warszawskiej trwała niespełna półtora roku. W XXI wieku budowa nowoczesnej sali koncertowej w stolicy zakończy się, jak dobrze pójdzie, w 2030 roku, po ponad dwóch dekadach zabiegów, starań i prac”
„Świat zainfekowany sztuczną inteligencją i deepfake'ami, w którym nie wiadomo, kto jest botem, a kto człowiekiem. W taką rzeczywistość wkraczamy, oglądając Hamleta Jacka Jabrzyka, spektakl zrealizowany w Teatrze Zagłębia w Sosnowcu”
„W klasycznym teatrze instytucjonalnym byłem za bardzo zamknięty, nie mogłem wyjść poza jego formułę. Jako aktor byłem zakładem świadczącym usługi na rzecz tego teatru, na rzecz pewnych pomysłów inscenizatorów. Starałem się robić to jak najlepiej, służyć tej formule, ale od początku była we mnie potrzeba, by być właścicielem swojego czasu i wyobraźni”
„Sinfonia Varsovia to dom otwarty. Jest to nie tylko konkretny stołeczny adres po prawej stronie Wisły na Kamionku, ale i piękna twórcza idea”
„Dyrektor Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach w osobistej rozmowie opowiada o ludziach, którzy go ukształtowali, trudnych wyborach, bezsilności, wzruszeniu i tym, z czego jest naprawdę dumny. Kwestionariusz Dzień dobry to ja! jest opowieścią Jacka Jabrzyka o życiu, ludziach i cenie sukcesu”
„Wcale się nie dziwię, że Weisera Dawidka okrzyknięto kiedyś głosem pokolenia. To ważna opowieść o Gdańsku, ludziach, którzy tu się urodzili po wojnie, tych, którzy tworzyli to miasto. Urzekła mnie też biblijność tej historii”
„Na szczęście wiele z tego, co zrobił, zostało nagrane. Frycz pozostanie więc z nami w filmach, serialach i spektaklach Teatru Telewizji, do których będzie można wracać. Teatr jest pod tym względem bardziej okrutny: znika wraz z ostatnim przedstawieniem, a to, co po nim zostaje, zależy już od naszej pamięci”
„Spodobał mu się spektakl telewizyjny Wyprawa profesora Tarantogi (1991) w reżyserii Macieja Wojtyszki. Odnalazłem u Wojtyszki pełne pokrewieństwo duchowe z moim własnym spojrzeniem na ten tekst, który jest przecież satyryczny, a nawet groteskowy – wyjaśnił”
„To znakomita rola dla aktora, ale wiadomo było, że zbiegnie się z rolą ojca w moim prywatnym życiu, dlatego długo się wahałem, czy w ogóle się jej podejmować. Jednak po kilku rozmowach, kilku mocnych argumentach i otrzymaniu odpowiedniego wsparcia, zdecydowałem się w to wejść”
„W rocznicę jego urodzin przypomniał o nim Instytut im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu. To dobra okazja, żeby wrócić nie tylko do twórcy Teatru Laboratorium i jednego z najważniejszych reformatorów XX-wiecznego teatru, ale również do człowieka uwikłanego w politykę swojej epoki, budującego własną pozycję w realiach PRL i pozostawiającego po sobie dziedzictwo, które do dziś jest przedmiotem sporów”
„Frekwencja nie może być batem na dyrektora publicznego teatru ani ostatecznym kryterium oceny jego pracy. Gdyby jedynym zadaniem teatru publicznego było zapełnianie widowni, najbezpieczniej byłoby grać farsy i lektury. Sztuka wymaga ryzyka, eksperymentu, szukania nowych języków i nowych odbiorców. I z tego ryzyka nie zamierzam zrezygnować”
„Obawiałem się, że Lalka ma być tak uwspółcześniona, że Łęcka będzie używała iPhone'a. Szczęśliwie usłyszałem, że chodzi o serial kostiumowy, a ja bardzo kocham kostiumowe filmy”
„Aleksander Bardini pozostawił po sobie nie tylko role, spektakle i rzeszę wychowanków. W książce Grzegorza Kozaka przyglądam się człowiekowi stojącemu za legendą – wymagającemu pedagogowi, reżyserowi, aktorowi i mistrzowi rozmowy. To także opowieść o tym, co z jego lekcji zostało w kolejnych pokoleniach ludzi teatru”
„Na Śląsku, a zwłaszcza w Bytomiu, Adam Didur otoczony jest wielką estymą jako ojciec założyciel Opery Śląskiej. Strażnikiem tej pamięci był Tadeusz Kijonka – przez 50 lat (to zapewne absolutny rekord świata) kierownik literacki Opery Śląskiej”
„Była to debata budująca, ale pełna złych przeczuć tego, co mogą przynieść brunatniejące czasy, jeśli społeczeństwo w porę się nie opamięta... Czy teatr może temu przeciwdziałać? Czy nie jest już za późno? Stąd też ta inicjatywa – plenerowej debaty, do której pomału dołączali ludzie, których zainteresowało to, co usłyszeli przechodząc obok”
„Rok temu też dostaliśmy Złotą Maskę, za Innego, wcześniej za Łyska z pokładu Idy, ale laury za Masarę mają dla mnie szczególne znaczenie, bo jest ona moim bardzo osobistym spektaklem. Powiedziałam zresztą aktorom, że pierwszy raz zazdroszczę sobie, że jestem po tej stronie – na widowni, a nie na scenie – bo za każdym razem mam takie same emocje, przedstawienie mnie niezwykle wzrusza”
„Reżyser, Łukasz Brzeziński, przekonuje, że z teatru wyjdziemy nie tylko rozbawieni, ale i pełni refleksji. - Chociaż zmieniają się czasy i modele rodziny, nie zmienia się to, co w niej najważniejsze: potrzeba miłości i bliskości - mówi”
„Był komikiem Komedii Ludzkiej; pokazywał człowieka i w pełnym blasku, i w jego cieniach, w mroku. Ukazywał człowieka pełnego”
„Co się stanie, jeśli aktor zapomni tekstu? W tradycyjnym teatrze – katastrofa. W improwizacji – początek historii. Tu nie ma scenariusza, a widz może mieć wpływ na to, co wydarzy się na scenie. Błędy to prezenty”
„W rozmowie powracała myśl, że widz teatru ulicznego nie jest jedynie obserwatorem. Jego obecność, reakcje, ruch, a czasem nawet przypadkowe zachowanie stają się częścią przedstawienia”
„Wiele lat później podczas wspólnej pracy przy serialu Plebania doszło do wybuchu na planie. Próbowałem z nim dyskutować o tekście, tak jak z innymi reżyserami, ale żaden reżyser tak mnie nie objechał jak on wtedy. A byłem już po 40 latach uprawiania zawodu”
„W sezonie artystycznym 2026/27 przewidziano trzy premiery. Oprócz Niebezpiecznych związków zobaczymy Lot nad kukułczym gniazdem (reż. Paweł Aigner) i Szklaną menażerię (reż. Kuba Kowalski)”
„Jako prezeska Actors Studio Ellen Burstyn uczyniła kruchość i dyscyplinę narzędziami metody aktorskiej opartej na emocjonalnej prawdzie, uważności i szczodrości wobec granych postaci. Jej kunszt, ironia i odwaga pozostają absolutnym wzorem gry aktorskiej i zaangażowania obywatelskiego ”
„Twoje role pojawiały się w sposób naturalny, swobodny, niewymuszony. Tak się chyba mówi o kimś, kto urodził się, żeby być aktorem. Byłeś nie do podrobienia”
„Na ekranie jestem królem, a na co dzień - Tymkiem. Oczywiście będę pamiętać, jak wspaniały czas spędziłem na planie. Jeszcze bym pograł, gdybym mógł. Szkoda, że to tak szybko zleciało”
„Wydaje mi się, że dla młodych twórców szczególnie trudne jest to, że na początku kariery bardzo często działają z pozycji wdzięczności za możliwość pracy. Pojawia się propozycja, zaproszenie, pierwsza realizacja i człowiek bardziej myśli o szansie niż o zabezpieczeniu swoich praw. To zrozumiałe, ale też bardzo niebezpieczne”
„Miniony sezon teatralny stał ponoć pod znakiem szekspirowskiego Hamleta. Czy zostanie po nim coś więcej niż pamięć o swego rodzaju konkursie na realizację tego tytułu? Przekonamy się w sezonie nadchodzącym”
„Blisko 300 premier, dziesiątki aktorów, liczne nagrody, a to wszystko przy braku własnej siedziby i nieustannych problemach z niedofinansowaniem – Teatr Współczesny przez 50 lat swojej działalności w Szczecinie udowodnił, że to jedno z najważniejszych miejsc kultury w mieście. Jak zapamiętali je dyrektorzy artystyczni?”
„Norbert Kita z Kielc, na co dzień przedsiębiorca i z zawodu dziennikarz, wystąpi w spektaklu Teatru Telewizji Król Maciuś Pierwszy. Kielczanin pojawi się na ekranie u boku największych nazwisk polskiego kina i teatru. Premiera już w poniedziałek, 7 września, w TVP1”
„Mając w swoim dorobku występy w ambitnych spektaklach i dramatycznych filmach, w 2008 roku postanowiła coś odmienić i przyjęła propozycję zagrania komediowej postaci w serialu Ojciec Mateusz”
„Nie chce mi się wierzyć, że kiedyś nie lubiłam musicali. Jak teatr, to do szpiku kości, przejmujący, dramatyczny – myślałam. Dziś na takich spektaklach często się zastanawiam – po co tak się katować, skoro można pójść na musical?”
„Otaczają mnie życzliwi ludzie i coraz częściej – po roku dyrektorowania VARIÉTÉ – czuję, że jestem u siebie. Że mam tutaj do kogo zadzwonić i z kim wypić kawę w Krakowie”
„Dotykamy kwestii Gwatemali, Konga i Zatoki Świń. Bardzo interesuje mnie prawda, o tym co CIA robiła na świecie w ciągu ostatnich 50-60 lat. Uważam, że wciąż za mało się o tym mówi ”
„Stworzona przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego biblioteka jest dziś jedną z najważniejszych instytucji polskiej kultury. Dziś już mało kto pamięta, iż Ossoliński był jedną z pierwszych osób, które Tadeusz Kościuszko poinformował o planach insurekcji. – To świadczy o tym, jak duże znaczenie polityczne miał wówczas Ossoliński i jakiego zadania się podjął, by od strony dyplomatycznej uzyskać wsparcie dla insurekcji”
„Broadwayowski rozmach, porywające rytmy gospel i kultowa historia znana z wielkiego ekranu. Teatr Muzyczny w Gdyni otwiera nowy sezon jedną z najbardziej wyczekiwanych premier tego roku. Na Dużej Scenie zadebiutuje musical Zakonnica w przebraniu w reżyserii Pawła Aignera”
„Jest w Krakowie budynek, który do dziś mocno skrywa przed obcymi swoją tajemnicę. Jego adres: ulica Wrzesińska 11. To właśnie tutaj urodził się aktor i piosenkarz Gwidon Borucki, pierwszy w historii wykonawca ikonicznej pieśni Czerwone maki na Monte Cassino z 1944 roku”
„W Wolnej Europie jedna trzecia pracowników to były osoby pochodzenia żydowskiego. Należały one do przedwojennego świata, świata ludzi kulturalnych, ludzi z wielką klasą, którzy nie widzieli powodu, by rozmawiać o takich rzeczach jak pochodzenie”
„Bardini Grzegorza Kozaka to biografia wyjątkowego artysty, który łączył klasę dawnych mistrzów z profesorską wiarygodnością, skrywając przy tym tragiczną przeszłość Jego uczniami są najwięksi dziś pośród ludzi sceny i kina”
„Przełomem artystycznym była dla Olka nagroda Drama-Logue za rolę hrabiego Almavivy w sztuce Ódóna von Horvatha Figaro się rozwodzi. Któregoś dnia na spektakl przyszedł słynny reżyser filmowy Adrian Lyne, twórca Flashdance i Fatalnego zauroczenia. Lyne przygotowywał się wówczas do realizacji dramatu erotycznego 9 i 1/2 tygodnia. Zobaczył Olka i wiedział już, że chce się z nim spotkać na planie”
„Czy teatralne dotacje można naprawdę porównywać, ustawiając je w jednym szeregu i zestawiając z liczbą widzów? O pieniądzach w teatrze trzeba mówić – ale równie ważne jest pytanie, co właściwie mówią nam same liczby. Bo bez kontekstu nawet prawdziwe dane mogą prowadzić do fałszywych wniosków”
„14. Festiwal Kultury Żydowskiej Zbliżenia rozpoczyna się w środę, 2 września. W programie też premiera teatralna. W innym miejscu, w innym czasie Teatru Zielony Wiatrak. - Zależało mi, by był to spektakl, w którym wezmą udział członkowie Gminy Żydowskiej”
„Stanisław Grochowiak, po okresie ogromnej popularności w latach 50. i 60., popadł w zapomnienie. Pół wieku od śmierci, pora wyprowadzić go z czyśćca i scalić zarówno jako wirtuoza słowa, jak i człowieka”
„W konkursie Orizzonti zaprezentowane zostaną Cudze rzeczy Grzegorza Dębowskiego. Nowy obraz twórcy Tyle co nic śledzi losy kobiety, która zarabia na utrzymanie, okradając mieszkania. Kiedy pewnego dnia bohaterka trafia do domu zmarłego mężczyzny i zaczyna podszywać się pod jego partnerkę, dochodzi do wniosku, że mogłaby żyć inaczej. W głównej roli zobaczymy Monikę Kwiatkowską”
„Wolę brzydotę. Jest bliżej krwioobiegu słów - pisał o swojej twórczości Stanisław Grochowiak. Jeden z najoryginalniejszych polskich poetów, prozaik i dramaturg zmarł 50 lat temu, 2 września 1976 roku, w wieku zaledwie 42 lat”
„Kuba Tabisz jest jednym z najważniejszych przedstawicieli polskiego teatru dokumentalnego. Reżyser, animator kultury i pedagog od lat związany z Instytutem im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu, gdzie współtworzy projekt Teatr na Faktach oraz kieruje Festiwalem Teatru na Faktach”
„Z tych rozmów wyłania się ciekawy portret charakterologiczny Bardiniego, znaczony błyskotliwością ocen niepozbawionych złośliwości i sarkazmu, szczerością i skromnością”
„Aktorka Iwona Kotzur zmarła 15 lipca 2026 r. Był to okres wakacyjny, byłem za granicą – nie dane mi było pożegnać Artystki. Łączyło nas 5 lat zielonogórskiej (T. Lubuski, 1991-1996) i 2 poznańskiej (T. Polski w Poznaniu, 1998-1999) współpracy oraz wiele lat przyjaźni”
„Ważne jest dla mnie nieustanne bycie blisko mieszkańców Słupska i zachęcenie ich do repertuaru, który nie proponuje fars, ale może być równie rozrywkowy i wciągający”
„Zdobyła Srebrną Palmę w Cannes za Kanał Andrzeja Wajdy, spotkała Marilyn Monroe i była nominowana do nagrody BAFTA. Wszystko wskazywało na to, że Teresa Iżewska stanie się międzynarodową gwiazdą kina. Zamiast światowej kariery przyszło zderzenie z rzeczywistością PRL. Po jednym wywiadzie władze zablokowały jej paszport, a droga do zagranicznych sukcesów została zamknięta”
„Teatry nie zmieniają się z dnia na dzień. Nie zmienia ich jedna premiera, pojedyncza nagroda ani sukces frekwencyjny. Prawdziwa zmiana dokonuje się wtedy, gdy zmienia się sposób myślenia o roli instytucji, o tym, komu służy, jakie bierze na siebie zobowiązania i jak odpowiada na wyzwania współczesnego świata. Taką drogę przeszedł Teatr Zagłębia w latach 2018–2026”
„Pamiętam przede wszystkim aktora, który potrafił myśleć na scenie. To określenie może zabrzmieć banalnie, ale w przypadku Frycza było fundamentalne. Jego postacie nie tylko mówiły tekst — one prowadziły w nim własne śledztwo”
„Chcemy wykorzystać trendy obecne w mediach społecznościowych, ale jednocześnie zaproponować coś własnego i zainteresować widza. Dzisiaj mówi się, że widz potrafi poświęcić treści zaledwie kilka sekund uwagi. Nawet jeśli odcinek będzie trwał około 30 sekund, utrzymanie zainteresowania przez cały ten czas jest wyzwaniem. To chyba mój największy stres związany z tym projektem”
„Międzynarodowy Festiwal Sztuk Performatywnych Opowieści w Muzeum Mazowieckim w Płocku to interdyscyplinarna platforma dialogu”
„Paradoksalnie właśnie brak legendy czyni tę postać tak fascynującą. W świecie, w którym pamięć artystyczna chętnie zatrzymuje się przy nazwiskach największych, Osterloff przypomina, że teatr tworzą również ci, którzy przez całe życie pozostają pracownikami sceny. Ich dorobek może być mniej efektowny, ale bez nich teatr nie istnieje”
„Wybieram ewolucję zamiast rewolucji, współdziałanie zamiast ojcobójstwa i rozmowę zamiast manifestu. W tym modelu wspólnota jest wyzwaniem, żenada – siłą, a komizm staje się jednocześnie bronią i narzędziem przetrwania”
„Ruszyły spotkania konsultacyjne dotyczące powstania nowego gmachu Opery Bałtyckiej na Placu Zebrań Ludowych. Na początek po lokalizacji przeszedł spacer badawczy – tym razem w charakterze rozpoznawczym. Gdańszczanie mogli podzielić się pierwszymi wrażeniami i pomysłami na zagospodarowanie terenu”
„Odeszła Wielka Artystka, wybitna piosenkarka, aktorka, publicystka, dziennikarka radiowa, autorka książek i tłumaczka. Dobry Człowiek, Wspaniała, Mądra Kobieta”
„W teatrze był jednym z ulubionych aktorów Mikołaja Grabowskiego, a w kinie fenomenalna okazała się jego współpraca z Mariuszem Trelińskim. Niewiele pamiętam z niezbyt udanego filmu Egoiści, ale kreacja Frycza pozostaje wybitna”
„Był aktorem totalnym, kiedy go spotkałem na planie, miałem wrażenie, że nie odkłada roli na bok, że jest w niej całodobowo, także w prywatnych rozmowach”
„Ze względu na patronkę Sceny Letniej – Jadwigę Warnkównę – na uwagę zasługuje premiera zatytułowana „Z biegiem Wisły” ”
„Jan Frycz miał oblicze amanta, duszę buntownika, niski głos, który wydawał się dojrzalszy niż utrzymująca się długo młodzieńcza uroda”
„Rekordowe upały zmieniły ubraniowe obyczaje gości tego targowiska próżności, jak twierdzą jedni, lub najważniejszej letniej imprezy Europy, jak mówią inni. Ale nie ta zmiana jest najważniejszym wyłomem, jakiego doświadcza festiwal w Salzburgu ”
„Zachęcam wszystkich do zamanifestowania swojej solidarności z walczącą Ukrainą. Powinniśmy ją wspierać do samego zwycięstwa nad Rosją”
„Ponad 100 wydarzeń w mieście, od kameralnych spotkań poprzez spektakle i performanse, do widowiska w Teatrze Wielkim w stylu Kurta Weilla i Toma Waitsa przygotował 23. Festiwal Kultury Żydowskiej Warszawa Singera ”
„W warstwie wizualnej realizacja twórczo czerpie z dokonań Tima Burtona, a szybkie tempo, świetna choreografia i ruch sceniczny oraz wyborne aktorstwo czynią z Beetlejuice’a doskonałą propozycję teatralną, którą reżyseria Jacka Mikołajczyka trzyma w ryzach od pierwszej do ostatniej sceny”
„Unikam wykonań potencjalnie wątpliwych jeśli chodzi o kunszt wykonawczy, zapraszam dyrygentów czy zespoły, co do których wiem, mniej więcej, czego mogę się spodziewać. Natomiast jeśli chodzi o interpretację muzyki czy wizję, tu zostawiam artystom pełną autonomię ”
„Do tego teatru będzie można zajrzeć bez biletu. Spacer przez jedną z najbardziej zielonych części Olsztyna zaprowadzi nas prosto do foyer nowej siedziby Olsztyńskiego Teatru Lalek. Miasto właśnie rozstrzygnęło konkurs, wybierając projekt pracowni plus3-architekci. Otwarty na park, przypominający duży ogrodowy pawilon budynek z ażurową kurtyną zachęci do wejścia nie tylko na spektakl”
„Teatr publiczny nie powinien ograniczać swojej działalności wyłącznie do własnego budynku i do publiczności, która sama do niego przyjdzie. Wyjazdy w teren są czymś, co Opera na Zamku robi i co, moim zdaniem, robić powinna. Szczególnie zależy nam na docieraniu z kulturą wysoką do mniejszych miejscowości, gdzie dostęp do opery czy dużych koncertów symfonicznych siłą rzeczy jest mniejszy”
„Cieszę się, że przez najbliższych kilka sezonów może to być nie tyle mój, co wspólny dom nas wszystkich. Niezmiennie jestem przekonany o tym, że teatr operowy jest dyscypliną wybitnie zespołową, a najlepsze rezultaty daje w przypadku opery efekt synergii”
„Publiczność nie dostaje wyłącznie aktora tańczącego tango czy walca. Dostaje historię. Najlepiej historię, która pozwala powiedzieć: Ja też tak miałem, Ja też przez to przeszedłem, On jest taki jak my. Gwiazda ma zostać odczarowana, sprowadzona z plakatu, ekranu czy sceny do roli człowieka, któremu też było trudno. Im bardziej prywatna historia, tym łatwiej o emocjonalną identyfikację”
„100 lat temu, 23 sierpnia 1926 r., zmarł Rudolf Valentino – włoski aktor i tancerz, uznawany za amanta wszech czasów i jedną z największych gwiazd kina niemego. Mówił, że jest płótnem, na którym kobiety malują swoje marzenia”
„Polski jazz coraz wyraźniej zaczął się dzielić na dwie enklawy: tradycyjną (Melomani, New Orleans Stopmpers, Modern Dixielanders, Jazz Band Ball, Ragtime Jazz Band, zespół Jerzego Grzewińskiego) oraz bastion modern-jazzu, pilotowany przez takich twórców jak Krzysztof Komeda-Trzciński, Andrzej Trzaskowski, Zbigniew Namysłowski, Andrzej Kurylewicz, Jerzy Milian i Jan Wróblewski. Rozbieżności stylistyczne w niczym nie przeszkadzały rosnącej popularności tej muzyki”
„Książkowy wywiad Cezarego Łazarewicza z Janem Holoubkiem – Między światłem a cieniem w niebudzący wątpliwości sposób nawiązuje tytułem do znakomitego filmu syna Magdaleny Zawadzkiej i Gustawa Holoubka Światło i cień, uważanego za debiut późniejszego twórcy takich filmów, jak 25 lat niewinności, Doppelgänger. Sobowtór i seriali Rojst, Wielka woda, Heweliusz”
„22 lipca 1951 roku w Warszawie wznowił działalność artystyczną Teatr Ateneum”
„Byłem amatorem, ale z zarysem mechanizmu twórczego, który realizowałem wbrew radom wszystkich dobrych ludzi”
„Prawie się nie zdarza, albo nawet wcale, żeby artysta, który pozostawił po sobie tak niewiele, pozostawił tak wiele. Jarek Maszewski tworzył, inspirując. Poznań zawdzięcza mu Nierozpoznanych Magdaleny Abakanowicz na Cytadeli, skrzydlate Pegazy na ulicznych paradach i niezapomniane scenografie. Jeżeli pamięć o nim stanie się legendą, przetrwa, jeżeli nie - zgaśnie z końcem jego pokolenia. Gdyby żył, 21 sierpnia 2026 roku skończyłby 75 lat”
„Przed nami jubileuszowa, XV edycja Festiwalu Teatru Dokumentalnego i Rezydencji Artystycznej Sopot Non-Fiction, która startuje jutro, 22 sierpnia, a zakończy się 29 sierpnia. Prócz prezentacji spektakli, jak co roku zaproszeni reżyserzy, dramaturdzy i aktorzy z całej Polski będą rozwijali swoje projekty teatralne”
„To zabawne, tak długo jest się młodym twórcą. Niektórzy dodają: obiecującym. Mijają lata, a nazwa – przynajmniej tego pierwszego członu – się nie zmienia”
„Jestem usatysfakcjonowana i w pełni zadowolona z tego, czego dokonaliśmy razem, bo człowiek sam nigdy nie jest w stanie dokonać rzeczy bez drugiego człowieka. W operze mamy wspaniałe zespoły o bardzo wysokim poziomie, nie mamy się czego wstydzić. Jest też wspaniale działająca administracja, marketing, promocja. Dzięki temu istniejemy”
„Są książki, które się czyta. Są też takie, które się słucha, ogląda i – po zamknięciu – jeszcze długo nosi w sobie. Randia… po polsku – drapieżna Anny Bojarskiej-Urbańskiej należy zdecydowanie do tej drugiej kategorii”
„Jan Frycz nie żyje. Jeden z najbardziej cenionych współczesnych aktorów był związany przede wszystkim z Krakowem, jednak dał się również poznać na toruńskiej scenie. Wystąpił m.in. na Festiwalu Kontakt w spektaklu, w którym stworzył jedną z najlepszych ról w swojej karierze”
„ W 1924 r. był w Turcji, rok później w Tunezji, w 1927 r. w Maroku, potem w Algierze i Egipcie, w 1934 r. zwiedził Bliski Wschód i kraje azjatyckie. W 1936 r. wyruszył w podróż dookoła świata dziewiczym rejsem Batorego do Nowego Jorku, a potem przez USA do Azji i przez Bliski Wschód do Europy. W 1937 i 1938 r. odwiedził Afrykę Zachodnią i Kanadę. Nic dziwnego zatem, że Przygody Koziołka Matołka duetu Walentynowicz-Makuszyński są fascynującą powieścią drogi”
„Finał 4. Festiwalu Sztuki CARPE DIEM nie przyniósł efektownego podsumowania ani głośnych deklaracji. Zamiast tego zaproponował coś znacznie cenniejszego – kolejne rozmowy o człowieku”
„Twórca cenionego teatru pantonimy Mikołaj Wiepriew zaprezentuje tym razem spektakl „Różowy punk”. Tytuł brzmi zagadkowo, ale nie jest nowością, że Nikoli uwielbia intrygować”
„Drugi dzień 4. Festiwalu Sztuki CARPE DIEM pokazał, że słowo i muzyka mogą tworzyć jedną, spójną opowieść”
„Uważam, że dobry teatr repertuarowy, biorąc pod uwagę zarówno oczekiwania publiczności, jak i misję teatru publicznego, powinien mieć w repertuarze przynajmniej trzy klasyczne premiery. Jednocześnie teatr powinien być otwarty na nowe teksty i eksperymenty”
„Zagrał w niezliczonej ilości spektakli, filmów i seriali. Jego ścieżki przecięły się z wieloma aktorami i aktorkami. Czworo z nich zgodziło się specjalnie dla nas powiedzieć kilka zdań o zmarłym Janie Fryczu”
„Tę książkę czyta się jednym tchem. Anna Królica – teoretyczka tańca, kuratorka, adiunktka w Katedrze Teatru i Sztuki Mediów Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu – od kilkunastu lat żarliwie i zajmująco pisze o współczesnym teatrze tańca, choreografkach i choreografach, spektaklach, trendach i fenomenach”
„Przez trzy dni (14-16 sierpnia) Płock gościł aktorów i stand-uperów. Były pokazy filmowe, gala stand-upu, warsztaty tematyczne i poważne rozmowy o niepoważnym gatunku komediowym. Podczas zamykającej Festiwal gali, nagrodę za całokształt twórczości komediowej - dywan - otrzymał aktor i reżyser Olaf Lubaszenko”
„Żywo napisana autobiografia Więcej niż teatr Ewy Wójciak budzi ciekawość, pozwala na wiele przemyśleń. Ułożona w porządku chronologicznym, jest zapisem nie tylko losu dziewczyny od młodości związanej z teatrem, ale też historii studenckiego ruchu kontrkultury, zrodzonego z buntu przeciw siermiężnej rzeczywistości i zakłamanej socjalistycznej ideologii”
„Na pierwszej kompozycji, Zatrzymanie, słychać krzyki funkcjonariuszy AMAP-u. Głosy są przytłumione, prawdopodobnie zarejestrowano je wewnątrz budynku, co oznacza, że siły bezpieczeństwa brutalnie wtargnęły do mieszkania lub biura. Nagranie zostaje przerwane [...]”
„Jestem szczera, więc zależy mi, żeby moje historie też takie były. Dzięki temu ludzie je lubią i odnajdują się w nich”
„Rozpoczął się festiwal poezji, teatru, muzyki i literatury w Muzeum Jana Kochanowskiego w Czarnolesie”
„Mam 30 lat. Kiedy wyjeżdżałem, miałem 27. Niczego nie straciłem. Nie miałem ani mieszkania, ani samochodu, tylko kilka swetrów z second-handu i gitarę, na której i tak nie nauczyłem się grać. Ale potrafię sobie wyobrazić, jak trudno jest aktorom, którzy mieli głośne nazwisko, mieszkanie, dorobek, majątek, a na emigracji stali się nikim”
„W wieku 72 lat zmarł mistrz sceny i kina. Aktor Grabowskiego, Lupy i Jarockiego, gwiazda Starego Teatru i Narodowego”
„Mówił, że aktor, który traci dar dziwienia się, jest skończony. Słynął z charyzmy i pracy z najgłośniejszymi reżyserami. Wczoraj Teatr Narodowy w Warszawie poinformował o śmierci Jana Frycza. Ceniony aktor zmarł 15 sierpnia w wieku 72 lat”
„Kajzar był twórcą koncepcji teatru meta-codziennego. Odwołuję trzy jedności - czasu, miejsca i akcji. Ich estetyczną tyranię. W teatrze meta-codzienności »teatr« odzyskuje swój rytualny sens. Przywracam mu godność i urodę, i ostateczność, i zwykłość, i prostotę - Gotowania mleka - Zamykania i otwierania drzwi - Ubierania i rozbierania - Patrzenia przez okno. Od tej pory »teatr« jest miejscem pośrednim – takim jak schody, jak korytarz, jak Ziemia. Jest zwykły”
„Rozmawiałem z nim krótko, kilka razy, a jednak czułem, jakbym go znał. W końcu, od kiedy pamiętam, mój teatr to był również Jan Frycz. Jego barwa, siła, delikatność – nie do podrobienia”
„Wydawał się być nieśmiertelny. A jeżeli ma być nieśmiertelny, to zależy tylko od naszej pamięci. Ten zawód żyje, zostaje w pamięci kolegów i przede wszystkim widzów”
„To nie jest recenzja ani tekst krytyczny – nie czuję się w roli, by takowy pisać. Natomiast od Przemysława Czaplińskiego nauczyłam się ciekawości nie opinii czy ocen, lecz tego, co się w tekście/dziele widzi. Zatem opisałam kilka rzeczy, które zobaczyłam”
„Poza spektaklami i wydarzeniami literackimi Festiwal Warszawa Singera pokaże publiczności operę klezmerską w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej. Na scenie wystąpią artyści amerykańskich scen. Muzykę do przedstawienia stworzył laureat Grammy Frank London”
„Marcin Hałaś uważa, podobnie jak profesor Stanisław Sł. Nicieja, autor monumentalnej Kresowej Atlantydy, że historia to nie tylko wydarzenia, ale i losy pojedynczych jednostek. Stąd sylwetki ludzi związanych z Pyrlikiem, Wiatykiem i festiwalem Mulimare, a dziś rozrzuconych po całym świecie lub zmarłych, jak Adam Kaczorowski, marynarz, który zginął podczas wojny w Wietnamie czy samobójca Roman Czubak, twórca Wiatyku, jego reżyser, autor, aktor i kierownik artystyczny”
„Rubaszny, o inteligentnym i ostrym poczuciu humoru. Kiedy przeklinał, wydawało się, jakby recytował poezję. Nie lubił bylejakości – zarówno w pracy, jak i w życiu prywatnym. Kochał swoją rodzinę, chwalił się często przyjaciołom swoimi wnukami. Niektórym mógł wydawać się zbyt przebojowy, ale tak naprawdę miał gołębie serce. Mówił i żył tak jak czuł. I nie poddawał się łatwo. Andrzej Beya-Zaborski zmarł 11 sierpnia. Miał 75 lat”
„Doświadczenie dyrekcji upewniło mnie, że niezależność artystyczna w publicznej instytucji kultury to szkodliwy mit. Ludziom się wydaje, że walka polityczna rozgrywa się na scenie, tymczasem ona już dawno rozegrała się na zapleczu”
„Niektórym mógł wydawać się zbyt przebojowy, ale tak naprawdę miał gołębie serce. Mówił i żył tak jak czuł. I nie poddawał się łatwo. Andrzej Beya-Zaborski zmarł 11 sierpnia po długiej chorobie. Miał 75 lat, a w świadomości widzów teatralnych i filmowych, a przede wszystkim studentów, współpracowników, przyjaciół i bliskich zapisał się jako ktoś, kogo brak jest niebywale dotkliwy”
„Refleksjowanie (coś więcej niż snucie refleksji, a zarazem coś mniej niż chęć stawiania diagnoz) o młodym polskim teatrze, procesach i przedstawieniach tworzonych przez twórców urodzonych po 1990 roku, w roku 2026 nie może odbyć się bez określenia ogólnych cech rzeczywistości, w której znajduje się teatr”
„W październiku pożegnamy się ze Śmiercią i dziewczyną, potem z Kurą na plecach, a następnie z kolejnymi tytułami, co zostanie rozłożone na półtora roku. Co symboliczne, zamknę teatr w momencie, w którym osiągniemy piętnastolecie działalności”
„Dzięki wojnie, poniekąd, Ukraińcy uświadomili sobie, że są niepodległym narodem z wyjątkową kulturą”
„Był jednym z pierwszych idoli rodzącej się właśnie kultury masowej. W 1942 r. na jego koncert w nowojorskiej Madison Square Garden przyszło 40 tys. ludzi. W tym samym roku przekazał 100 tys. USD na Fundusz Pomocy Polsce. 15 sierpnia 1966 r. zmarł tenor Jan Kiepura – miał 64 lata”
„Jest paradoksem mojego zawodowego losu, że dziś jestem kojarzony bardziej z recenzjami filmowymi niż ze sztukami”
„Z roku na rok rozrasta się program, liczba zaangażowanych instytucji i gwiazd, które w czerwcu odwiedzają Częstochowę”
„Castellucci buduje spektakl z często używanych przez niego elementów. Oprócz nagości jest więc ogień i oblepiająca ciało ziemia, a także żywe zwierzęta. Tym razem pojawia się wilk, którego obłaskawił Franciszek oraz paw – w średniowiecznym chrześcijaństwie symbol nieśmiertelności. A po śmierci Franciszka na pustej scenie pozostaje stadko owiec”
„W jubileuszowym sezonie 2025/26 – obchodziliśmy XXX-lecie istnienia ADiT-u – poprosiłam o relacje indywidualne naszych agentów, dzięki którym sezon był bardzo intensywny. Podzielę się jednak na wstępie kilkoma ogólnymi informacjami z własnej perspektywy”
„Wolni Kupałowcy. Teatr narodowy na wygnaniu Iriny Lappo to książka, którą można i należy czytać z różnych perspektyw. Najbardziej oczywista – to spojrzenie na nią jako na kronikarski zapis białoruskiego życia teatralnego po 2020 roku”
„Trudno mi wskazać premierę filmową z ostatnich lat, która wywołałaby tak duże poruszenie jak Odyseja Christophera Nolana. Nic dziwnego, mówimy o fundamentalnym dla kultury Zachodu tekście i o adaptacji, której kampanię marketingową od początku napędzały kontrowersje – w większości naciągane i biorące się z niekończącej się wojny kulturowej”
„Ważne jest, by rozwijać się artystycznie, ale i utrzymać dobre relacje w rodzinie, by w szacunku i miłości wychować dzieci, co jest trudne i wcale nieoczywiste – to dewiza Les Femmes Opera: Emilii Osowskiej, Natalii Krajewskiej-Kitowskiej i Joanny Sobowiec-Jamioł. Zespół świętuje w tym roku 15 urodziny”
„Czy aktor ma prawo mówić własnym głosem, kiedy schodzi ze sceny? O wolności słowa, prawie artysty do obywatelskiej opinii i o tym, dlaczego aktor nie przestaje być obywatelem tylko dlatego, że jest aktorem”
„Kiedy w pierwszym roku uruchamialiśmy niektóre produkcje, usłyszałem, że będę ekskomunikowany. Ze smutkiem konstatuję, że nadal nie jestem. Publiczność oczekuje oprócz rozrywki również poważnej rozmowy. I budowania przestrzeni, która wychodzi poza polaryzację, ogarniającą już chyba wszystkie sfery życia publicznego”
„Chcę odwoływać się do wartości, ale forma musi być nowoczesna. Mnie to rajcuje. „Gen wolności” to performans, forma trochę koncertowa, mam nadzieję, że pozwalająca wyjść poza bańkę ludzi zainteresowanych martyrologią”
„Wspieranie współczesnej dramaturgii białoruskiej nie powinno być dzisiaj postrzegane wyłącznie jako gest solidarności z twórcami i twórczyniami funkcjonującymi w warunkach represji. To inwestycja w różnorodność europejskiej kultury oraz w jej zdolność do rozpoznawania nowych form przemocy politycznej”
„Julian Tuwim nazwał go Homerem warszawskiej ulicy i warszawskiego Jęzora. Nigdy nie używał słów wulgarnych, które dziś są publicznie powszechne, nawet w ustach luminarzy świata kultury i polityki”
„Dwudziestolecie festiwalu prowokuje właśnie do takiego namysłu. Kuratorzy stają przed niełatwym zadaniem: jak świętować, nie popadając w egzaltację i samozadowolenie? ”
„To był bardzo dobry przegląd polskiego teatru. Dzień świstaka pt. Hamlet okazał się zaskakującą podróżą. Na zakończenie obejrzeliśmy Hamleta z Teatru Powszechnego im. Zygmunta Hubnera w adaptacji i reżyserii 26-letniego Kamila Kozy Białaszka”
„Komisja konkursowa, po przeprowadzeniu postępowania konkursowego, nie wyłoniła kandydata, który spełnił oczekiwania Komisji w zakresie całościowej wizji funkcjonowania i rozwoju Lubuskiego Teatru w Zielonej Górze i który dawałby najlepszą gwarancję skutecznego kierowania, zarządzania instytucją kultury oraz realizacji celów statutowych”
„To, co się działo w ostatnim roku, było dla mnie dziwne, szkodliwe dla mnie i innych osób. Prawo, na podstawie którego funkcjonują instytucje kultury, nie jest doskonałe, skoro mogą się dziać takie rzeczy. Coś nie gra w systemie”
„W Muzeum Sztuki Współczesnej MOCAK w Krakowie w ramach stałej ekspozycji prezentowana jest interaktywna instalacja reżysera Krystiana Lupy Live Factory 2, zbudowana na bazie scenografii do jego sztuki Factory 2 z 2008 roku, której koncepcja nawiązuje do warholowskiej pracowni”
„Choć strategie młodych reżyserów są różne, łączy ich kilka wyraźnych cech: koncentracja na doświadczeniu jednostkowym, zainteresowanie przemocą i cielesnością, odchodzenie od klasycznej dramaturgii oraz budowanie wyraźnych, rozpoznawalnych estetyk”
„Na planie do obowiązków charakteryzatorki należało pilnowanie, aby aktor wyglądał perfekcyjnie, tak jak wymagał tego scenariusz. Stało się za kamerą i śledziło każdy ruch. Przed każdym ujęciem była generalna poprawka”
„Na miejskich placach i skwerach można było spotkać nie tylko artystów czerpiących z bogatej tradycji teatru jarmarcznego: kuglarzy, akrobatów i szczudlarzy, ale i tancerzy oraz aktorów dramatycznych.”
„Biografia aktora czy aktorki jest zawsze próbą zmierzenia się z paradoksem. Z jednej strony ma przybliżyć człowieka, z drugiej – uświadamia, jak wiele pozostaje poza zasięgiem dokumentów, wywiadów i cudzych wspomnień. Marta Górna w książce „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” świadomie podejmuje to ryzyko ”
„Kultowy serial wraca po dekadzie, widzowie nie mogą się już doczekać premierowego odcinka nowej serii. Hadziuk, czyli znakomity śląski aktor, Bogdan Kalus zapewnia, że widzowie się nie zawiodą, a scenariusz jest świetny. Zapewnia, że nie zabraknie tak uwielbianej ławeczki, w zmienionym przez życie, ale doborowym składzie”
„7 sierpnia 1991 roku zmarła Kalina Jędrusik – aktorka, symbol seksu, ale przede wszystkim kolorowy ptak, który wyróżniał się w peerelowskiej szarzyźnie. Kiedy kolorowy ptak wyleci z klatki, zostanie natychmiast zadziobany przez szare – mówiła o sobie artystka”
„Teatr nie potrzebuje zgodności poglądów, lecz uczciwego sporu. Problem zaczyna się wtedy, gdy zamiast dyskutować z argumentami, podważa się prawo krytyka do ich formułowania ”
„Na ulicy w Hajnówce mieszkańcy zatrzymują mnie i dziękują za Wertep. I proszą, żebyśmy opiekowali się Hajnówką, opiekowali się nimi! To są dla mnie fantastyczne zaskoczenia poziomem akceptacji tego, co robimy tu artystycznie”
„Jest pierwszej marki opowiadaczem, narratorem, świetnym prozaikiem – pisał o nim Paweł Huelle. 5 sierpnia 1931 roku urodził się Janusz Majewski, reżyser i scenarzysta – twórca m.in. C.K. Dezerterów, Zaklętych rewirów i Lekcji martwego języka – a także pisarz”
„Aleksandra Konieczna ma na koncie ponad sto ról, trzy Orły i kreacje, które zapisały się w historii polskiego kina”
„Przez dwa miesiące śpiewała w słynnej paryskiej Olimpii, dostała propozycję przedłużenia tego kontraktu – ale jej nie przyjęła”
„Inscenizacja arcydramatu w Narodowym nie zaskakuje. Englert nie lubi błyskotek i udziwnień, jest jednym z ostatnich obrońców rzemiosła i szacunku dla autora”
„1 sierpnia 1944 roku wśród tysięcy mieszkańców Warszawy, którzy odpowiedzieli na rozkaz rozpoczęcia Powstania, znaleźli się również aktorzy i aktorki. Jedni walczyli w oddziałach Armii Krajowej, inni pełnili służbę jako łączniczki i sanitariuszki”
„Trzydziesta edycja Międzynarodowego Festiwalu Szekspirowskiego okazała się czymś więcej niż jubileuszem jednej z najważniejszych imprez teatralnych w Polsce. Była próbą uchwycenia momentu, w którym współczesny teatr ponownie definiuje swoją relację z Szekspirem”
„Dramaty Havla to literackie laboratoria, w których pisarz przeprowadza eksperymentalne doświadczenia społeczno-psychologiczne z wykreowanymi przez siebie systemami autokratycznymi lub autorytarnymi”
„Pożegnanie z kolejną z bohaterek moich Aktorek. Mieszkała z Andrzejem Kondratiukiem na Ochocie wtedy jeszcze. Mieszkanie, gołębie, chleb z solą, masło, wino. Jeszcze wszystko było dobrze. I pamięć Pani Igi i złość na tę pamięć, że wcale nie chce dobrych rzeczy, tylko jakoś to koślawo idzie, źle, nie tak”
„Sezon urlopowy sprzyja nie tylko wypoczynkowi, ale i poznawaniu nowych miejsc związanych z historią, ze specyfiką odwiedzanych miejsc”
„Kiedy myślę o Pinie Bausch, nie przychodzą mi do głowy daty ani kolejne premiery. Pamiętam przede wszystkim obrazy. Ludzi zagubionych pośród krzeseł. Mokrą scenę, po której poruszają się ostrożnie, jakby każdy krok mógł zmienić ich los. Kobiety i mężczyzn próbujących odnaleźć się w świecie pełnym pragnień, lęków i wzajemnych nieporozumień”
„Myślę, że widzowie czują tę radość, że robię to, co robię, i że nie uciekam przed kontaktem. Nauczyłem się, że jeśli ktoś biegnie za mną ulicą i woła proszę pana!, to się zatrzymuję, nawet gdy się śpieszę”
„Twórcy i twórczynie tego nurtu w mniej lub bardziej uproszczony sposób podporządkowują logikę przedstawienia logice terapii psychoterapeutycznej – jej porządkowi, dynamice i językowi, co prowadzi do przekształcenia sceny w bezpieczną przestrzeń quasi-terapeutyczną”
„Andrzej Kondratiuk nie zrobiłby swoich ostatnich filmów, gdyby nie było przy nim Igi”
„Jasne, że w teatrach najważniejsze są spektakle i takich, które warto przywołać, było w tym sezonie wiele. Jednak mam poczucie, że to nie tworzenie rankingów, który z teatrów miał lepszy czy gorszy okres, jest dziś decydujące”
„Wielkie nazwiska mają to do siebie, że łatwo stają się głównym tematem wieczoru. Publiczność przychodzi dla gwiazdy, media piszą o gwieździe, a muzyka bywa jedynie pretekstem. Tymczasem po koncercie Lang Langa na Centralnym Placu Muzyki wracałem z przekonaniem, że wydarzyło się coś odwrotnego. Chiński pianista nie zawładnął Beethovenem. Pozwolił przemówić jego muzyce”
„Wiem, że wciąż odrabiam postawione sobie na początku tej zabawy zadania domowe – przez, okazuje się, dwie dekady! – jeżdżąc, szukając, oglądając, podpatrując i przywożąc, co tylko się uda Państwu zaprezentować. Patrząc na tegoroczną edycję zakładam, że Państwa szalone tańce z Panoramą na starcie i dwa pełne Teatry Muzyczne na finale, są jakimś probierzem tego, że Państwa ta zabawa wciąż interesuje”
„Maja Rybicka i Jakub Matwiejczyk - odtwórcy tytułowych ról w musicalu Piękna i Bestia – ostatniej premierze sezonu – u progu urlopu rozmawiali z członkami Płockiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru. Spotkanie odbyło się na Scenie Kameralnej im. Jana Skotnickiego”
„Wydaje mi się, że komediowość – i nie mówię o farsach, które są komedią omyłek – osiąga się poprzez kontekst, w jakim funkcjonują bohaterowie. Tak konstruujemy nasz spektakl”
„Iliada i Odyseja opowiadają o problemie, który w czasach Homera był bardzo ważny i który znowu takim się staje. A chodzi o niebezpieczeństwa wiążące się z funkcjonowaniem w społeczności ludzi równych w zetknięciu z ambicjami jednostek, które wyrastają ponad innych”
„Tango Jarockiego w Teatrze Narodowym to jeden z tych spektakli, po których wychodzi się z przekonaniem, że klasyka nie potrzebuje uwspółcześniania na siłę. Wystarczy dobrze usłyszeć autora. Mrożek napisał dramat o buncie, który bardzo łatwo może przerodzić się w nową formę zniewolenia. Trudno oprzeć się wrażeniu, że kolejne pokolenia wciąż odnajdują w nim własne doświadczenia”
„Nieczęsto zdarza się, by koncertowe wykonanie opery wywoływało emocje porównywalne z pełnowymiarowym spektaklem scenicznym. Tymczasem niedzielna Tosca Giacoma Pucciniego, wykonana na Placu Centralnym u stóp Pałacu Kultury i Nauki w ramach festiwalu Centralny Plac Muzyki, udowodniła, że o sile opery decydują przede wszystkim muzyka i artyści”
„3 sierpnia w Muzeum Powstania Warszawskiego odbędzie się premiera spektaklu Było niegorąco w reżyserii Aleksandry Bielewicz. Lista przedstawień teatralnych, które do tej pory wpisane były w obchody zrywu z 1944 r., jest długa i, niestety, w wielu przypadkach skandaliczna. Jak będzie tym razem?”
„Są aktorzy, których pamięta się przede wszystkim z jednej wielkiej roli. Są też tacy, których obecność na scenie staje się gwarancją jakości, niezależnie od tego, czy powierzono im rolę pierwszoplanową, czy pozornie epizodyczną. Do tej drugiej grupy bez wątpienia należy Maria Ciunelis, obchodząca dziś [28 czerwca 2026 roku – przyp. redakcji e-teatr.pl] urodziny aktorka Teatru Ateneum”
„Początkowo planowałam, że Elżbietę Batory zagra Tilda Swinton. Isabelle Huppert miała jej partnerować, jednak okazało się, że bardziej interesuje ją postać krwawej hrabiny. To dość nietypowa dla niej kreacja”
„Gran Partita, Serenada B-dur, to przykład mozartowskiej powściągliwości i lekkości połączonych z ogólną logiką oraz proporcjonalnością konstrukcji. Dzięki niej Amfiteatr w warszawskich Łazienkach Królewskich rozbrzmiewa prawdziwą poezją, która intensywne uczucia zamyka w formalne, najczystsze rymy i rytmy”
„Obejrzałem przez ten rok niestety niewiele przedstawień, tylko 169 (nie wszystkie w całości, bo nie zawsze dało się zdzierżyć, ale - jak wychodzę w połowie to nie piszę połowicznej recenzji, nie piszę wcale), z najgłośniejszych premier - nie udało mi się zobaczyć katowickiego i krakowskiego Hamleta, nie załapałem się też na Moralność pani Dulskiej w TN i – na ogólnie chwalonego Eksa w Ateneum ”
„Gniew bogów wzburzył wody wokół sceny cudownego Amfiteatru w Łazienkach Królewskich w Warszawie. Idomeneo Wolfganga Amadeusza Mozarta Polskiej Opery Królewskiej to przewrotna finta reżysera Marka Weissa”
„Zgodnie z maksymą dyrektora Jarosława Gajewskiego klasyka mówi więcej niż współczesność, Karolina Labahua przyrządziła jedną z najlepszych komedii Fredry – bez uwspółcześniających ekscesów, w tradycyjnych kostiumach Aleksandry Redy, jako rewię gagów słownych i nieporozumień”
„Odwrócił się i głośno powiedział: obiecuję panu, młody człowieku, że zrobię taki film - wspominał Mirosław Waga, stoczniowiec, który zamówił u Andrzeja Wajdy Człowieka z żelaza. 27 lipca 1981 r. odbyła się polska premiera filmu Andrzeja Wajdy, nagrodzonego dwa miesiące wcześniej Złotą Palmą”
„Najdłuższa scena w kraju, mnóstwo schodów, przysceniczne labirynty i ponad pół wieku tymczasowości. Zanim Teatr Współczesny w Szczecinie na dobre spakuje walizki i przeniesie się do nowoczesnego gmachu na Łasztowni, zajrzeliśmy z kamerą do dotychczasowej siedziby i jej miejsc, gdzie zwykły widz nigdy nie dociera”
„Powstał spektakl dyrektorski dubeltowy, udział dyrektorów skromny jak w Klerze i królewski (obaj zagrali królów). Poklikałem, poszperałem i nie znalazłem bardziej dyrektorskiego Hamleta na świecie. Polak potrafi, hej!”
„Media społecznościowe są dla mnie jedynie punktem wyjścia do tej opowieści. Znacznie bardziej fascynują mnie mechanizmy, które wpływają na nasze codzienne wybory, relacje i sposób postrzegania samych siebie”
„Mamy kobietę i jej samochód. Konkretnie trzydziestoletnią kobietę i jej trzydziestoletni samochód. Kobieta właśnie wkracza w dorosłość, właśnie się żegna ze swoją dziecinnością. Samochód z kolei jest już w takim wieku, że tak naprawdę idzie na złom, to już jest jego finisz”
„Książę niezłomny, Redaktor - tak nazywano jedną z najważniejszych postaci polskiej historii XX wieku, Jerzego Giedroycia, założyciela i redaktora paryskiej Kultury. 27 lipca mija 120 lat od jego urodzin. Wszystko mu zawdzięczam”
„46. edycja Warszawskich Spotkań Teatralnych zakończyła się, zostawiając po sobie nie tyle spójny obraz, ile serię mocnych, często niepokojących punktów. Przez ponad dziesięć dni przewinęły się spektakle, które trudno sprowadzić do wspólnego mianownika – obok siebie funkcjonowały przedstawienia oparte na dokumencie, teatrze wspólnoty, performansie i klasycznej inscenizacji, a jednak cały czas powracało poczucie, że najważniejsze rozgrywa się nie w tematach, tylko w sposobie, w jaki teatr testuje własne granice i relację z widzem”
„Sezon 2025/2026 był wyjątkowo intensywny. Był czasem wielkich opowieści i małych, precyzyjnych teatralnych form. Sezonem powrotu do klasyki, ale także mocnego wejścia tematów społecznych, historii, pamięci i pytań o miejsce człowieka w świecie gwałtownych przemian”
„Autobiografia Barbry Streisand to książka, która nie próbuje się nikomu przypodobać – i właśnie w tym tkwi jej siła. To rozbudowana opowieść o artystce, która przez dekady nie tylko uczestniczyła w historii amerykańskiej kultury, ale w dużej mierze ją współtworzyła. Pisze z pozycji osoby, która była nie tylko wykonawczynią, ale też współdecydowała o kształcie własnych projektów, często idąc pod prąd obowiązującym schematom”
„Moja droga do tego zawodu była dosyć pokrętna, bo i polonistyka, i technikum modernizacji rolnictwa, i szkoła wokalno-aktorska w Gdyni, a później różne miejsca pracy, ale lubię myśleć, że gdzieś tam nabywałem kolejnych elementów rzemiosła, podpatrując innych aktorów”
„Przyjrzałam się karierom kilku reżyserek i reżyserów teatralnych obecnych w obiegu od ponad pół dekady, których widzialność zaczęła się jeszcze przed dyplomem reżyserskim. Osią stały się – moim zdaniem wyróżniające się – realizacje prezentowane podczas trzech kolejnych edycji Forum Młodej Reżyserii w Krakowie (2019–2021) oraz ich późniejsze projekty, w których od początku widzę konsekwentnie programowane idiomy teatralne”
„Chciałabym zrobić pogłębione badania socjologiczne na temat ludzi, którzy przychodzą do opery. Chciałabym się dowiedzieć, kto do nas przychodzi, a kogo mamy szukać”
„Kołtun egzystuje w permanentnym rozkroku moralnym. Zachowuje się zupełnie inaczej w bezpiecznym zaciszu własnego domu, a zupełnie inaczej na pokaz, wobec obcych ludzi. Posiada wewnętrzny, niezwykle elastyczny zestaw wartości, które bezwstydnie aplikuje w zależności od bieżącej sytuacji towarzyskiej czy materialnej”
„W wieku 85 lat zmarła Irena Dudzińska, aktorka teatralna i telewizyjna. Na swoim koncie miała liczne role teatralne. Widzowie znali ją m.in. z takich serialach jak Pierwsza miłość i Ojciec Mateusz”
„Problem z Kościuszką polega na tym, że przez ponad dwieście lat budowania legendy został pozbawiony wad. W powszechnej świadomości funkcjonuje jako bohater pomnikowy. A pomniki nie są szczególnie interesujące teatralnie. Nie jest ciekawe powtarzanie tego, co już wiemy o Kościuszce, tylko próba odkrycia miejsc, których nie znamy. Pęknięć. Wątpliwości. Momentów słabości. ”
„Niewiele mamy w Polsce festiwali prezentujących publiczności międzynarodowe produkcje. Jednym z najciekawszych jest bez wątpienia Festiwal Szekspirowski w Gdańsku, którego jubileuszowa – 30. edycja wystartuje 23 lipca”
„Pomysł, by Gdański Teatr Szekspirowski zyskał imię Jerzego Limona narodził się zaraz po śmierci męża. Czy się ziści? Myślę, że kiedyś to się stanie, bo walka Jerzego Limona o powstanie Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego, to jedna z najpiękniejszych historii, jakie wydarzyły się w naszym mieście”
„Ciekawie jest obserwować artystę przez dziesięciolecia. Nie przez jeden sezon, jedną rolę czy nawet jeden okres twórczości, ale przez znaczną część zawodowego życia. Wtedy zaczynają ujawniać się rzeczy, których nie sposób dostrzec z bliska. Pojawiają się powracające tematy, obsesje, pytania, do których aktor wraca nieustannie, choć za każdym razem opowiada o nich inaczej. Tak właśnie odbieram teatr Doroty Kolak”
„Europa Krzysztofa Warlikowskiego w Salzburgu i w Bochum, polscy muzycy na BBC Proms w Londynie, a obok Piotra Beczały czy Aleksandry Kurzak na festiwalach europejskich występują nasi młodzi śpiewacy”
„W Sopocie trwa 33. Lato Teatralne w Teatrze Atelier im. Agnieszki Osieckiej. W tym roku towarzyszy mu po raz pierwszy Festiwal Trójmiasto wielu kultur - dawniej i dziś, wypełniony spotkaniami z muzyką, historią i wielokulturowym dziedzictwem regionu, m.in. kulturą żydowską, kaszubską i powiślańską. Impreza rozpoczyna się już w poniedziałek, 20 lipca, i potrwa do 2 sierpnia”
„20 lipca 1936 roku urodził się Andrzej Kondratiuk, reżyser filmowy, m.in. twórca Klubu profesora Tutki, Hydrozagadki, Wniebowziętych, Gwiezdnego pyłu i Wrzeciona czasu – artysta osobny, czuły pesymista, kuglarz, filmowiec skromny i niepoważny”
„Loda Halama jest ikoną kultury dwudziestolecia międzywojennego. Jej nazwisko i nogi przeszły do legendy. Urodziła się w drodze, w czasie tournee artystycznego rodziców. Na scenie stanęła w wieku sześciu lat. Później tańczyła solo i z siostrami. Gdy miała 18 lat po raz pierwszy zagrała w filmie”
„Potem byli Chłopi i Antek Boryna – rola, która na długo przykleiła się do zbiorowej wyobraźni. I choć Gogolewski miał w dorobku Gustawa-Konrada, romantyczne monologi i wielkie role sceniczne, dla mnie – widza wychowanego także przez telewizję – to właśnie ta obecność w serialu stała się jednym z pierwszych naprawdę trwałych punktów odniesienia. Nie tyle wielki aktor teatru, ile ktoś, kto potrafił wprowadzić teatralną skalę emocji na ekran domowego telewizora”
„Kierujący teatrami muszą czuć odpowiedzialność za nawiązanie przymierza z publicznością i za to, że uczestniczą w czymś większym niż doraźne interesy ”
„Pracując razem nigdy nie doświadczyliśmy znudzenia, nasz czas nigdy się nie wyczerpał. Dopiero później zrozumiałem, że te ostatnie wspólne projekty miały stać się łabędzim śpiewem Agnieszki Osieckiej”
„Nawet tam, gdzie chciałoby się zobaczyć znamiona jednego pokolenia, ujawniają się różne podejścia i różne odpowiedzi na te same wyzwania współczesności. Im bliżej więc przyglądamy się konkretnym wyborom artystycznym, tym wyraźniej pokolenie rozpada się na jednostkowe strategie, temperamenty i sposoby rozumienia samego medium teatru. Wspólnota czasu nie znosi przecież różnicy sposobów obecności w tym samym czasie”
„Pokażemy m. in. spektakle dwóch wielkich wizjonerów: Hamleta Roberta Lepage’a i Króla Leara Silviu Purcărete. Ale zależało nam również na pokazaniu, jak niezwykle różnorodne może być współczesne myślenie o Szekspirze. Będzie więc Romeo i Julia opowiedziane językiem flamenco”
„Rozważania innych przedstawione w formie tańca są często znacznie bardziej obrazowe, niż gdy wypowiadamy je słownie. Dzięki tej emocjonalności, obrazowości i międzynarodowemu dialogowi łatwiej jest dostrzec pewne rzeczy, które normalnie nie wydają się tak oczywiste”
„Dzisiaj trudno nie dostrzec, że pod wieloma względami wyprzedzał swoją epokę. Współczesny teatr bardzo często korzysta z rozwiązań, które on wprowadzał kilkadziesiąt lat temu i za które bywał bezlitośnie krytykowany”
„W kwietniu 1945 roku Ludomir Różycki, jeden z najwybitniejszych kompozytorów Młodej Polski, trafia do Katowic, uciekając przed wojenną katastrofą, która obróciła jego warszawski dom w popiół. Dzięki niezwykłej gościnności Marcina Kamińskiego otrzymuje mieszkanie przy Sobieskiego 24, gdzie powstaje pierwszy powojenny salon artystyczny Śląska. To tutaj Różycki odbudowuje swój dorobek, tworzy na nowo spalone partytury i współtworzy fundamenty śląskiej edukacji muzycznej”
„Niewiele muzealnych kolekcji w Polsce ma tak wyjątkową historię i rangę jak zbiór prac Stanisława Ignacego Witkiewicza w Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku. To właśnie tutaj znajduje się największa na świecie kolekcja dzieł Witkacego – artysty, który na trwałe zapisał się w historii polskiej kultury jako malarz, pisarz, dramaturg, filozof i jeden z najbardziej oryginalnych twórców XX wieku”
„W cuda nie wierzę, ale jednak się zdarzają. Oto niczym Feniks z popiołów pojawiła się „Scena” po rocznej przerwie. Nie dlatego pauzowała, że ogarnęło ją rozleniwienie, ale dlatego że to najstarsze na polskim rynku wydawniczym pismo teatralne, wielce zasłużone dla kultury nie otrzymało w roku ubiegłym dotacji ministerialnej ”
„XXII Międzynarodowy Festiwal Tańca Zawirowania przeżyłam przede wszystkim jako spotkanie z bardzo różnymi opowieściami o człowieku. Każdy kolejny wieczór miał własny rytm, własną temperaturę emocjonalną i własny język ruchu, a jednak z tych wszystkich spektakli stopniowo wyłaniał się spójny obraz człowieka kruchego, poszukującego, uwikłanego w relacje, pamięć, lęk, tęsknotę i pragnienie bliskości”
„Jeszcze niedawno inkluzywność płciowa była przede wszystkim tematem dyskusji. Dziś coraz częściej staje się praktyką obecną w codziennym funkcjonowaniu instytucji kultury - od języka komunikacji, przez formularze kierowane do odbiorców, po sposób budowania relacji z publicznością. Czy to nadal osobne zjawisko, czy już po prostu element współczesnej kultury?”
„Próby ustalenia, gdzie leży Itaka, ojczyzna Odyseusza, trwają co najmniej od II w. p. n.e. do czasów współczesnych. Naukowcy nie są zgodni, czy ojczyzną bohatera eposu Homera jest wyspa o nazwie Itaka czy półwysep Paliki. Spór ożywa wraz z piątkową premierą filmu Odyseja Christophera Nolana”
„Bardzo lubię powoływać do życia potwornie głupie, prześmieszne pomysły, bawić się z twórcami w tworzenie absurdalnego, wyjątkowego świata, który koniec końców w swojej abstrakcji wyląduje gdzieś blisko realnego doświadczenia naszych widzów”
„Obecna sytuacja nie służy nikomu, a jedynie generuje koszty, stres i niepewność. Przy odrobinie dobrej woli i chęci współpracy jest to do zrobienia. Po 14 latach dramatycznej walki jedyne, czego pragnę, to ostatecznie i sprawiedliwie zakończyć ten spór”
„Mistrz ze Stratfordu bardziej potrzebuje przyrody niż wymyślnych scenografii, reflektorów, dymów i muzyki”
„Dobry, wrażliwy człowiek, który, co prawda, łatwo się irytował, łatwo go coś wściekało, ale chciał, żeby świat był lepszy, żeby ludzie się kochali. I sam bardzo kochał – ocenia Aleksandra Fredrę Maciej Wojtyszko. 15 lipca mija 150 lat od śmierci ojca komedii polskiej”
„115 lat temu, 14 lipca 1911 r., urodził się Tadeusz Fijewski – aktor filmowy i teatralny, żołnierz AK, uczestnik Powstania Warszawskiego, niezapomniany Anatol z serii o Panu Anatolu, Ignacy Rzecki z Lalki i Kuba Socha z Chłopów”. – Bliscy mi są ludzie nieszczęśliwi, załamani, zapomniani – mawiał”
„Nieprzypadkowo spektakl Rówieńskiego Akademickiego Obwodowego Teatru Lalek nie opowiada o wojnie, lecz o kulturze, która trwa dzięki temu, że wciąż przekazuje się ją z ust do ust. Przypowieści, pieśni, tańce i żarty nie są tu dodatkiem do przedstawienia, ale jego najważniejszym tworzywem”
„Jedenaście tytułów, a dokładnie trzynaście spektakli w teatrze oraz w przestrzeni miasta złożyło się na weekend otwarcia XXI Międzynarodowego Festiwalu Wyobraźni i Możliwości Teatru Lalek ANIMA w Olsztynie. Trudno było w tym programie znaleźć jeden wspólny mianownik, ale w tym właśnie tkwi największa siła tego festiwalu”
„To nie jest moment ucieczki, lecz moment przekazania pałeczki w odpowiedniej chwili. Zostawiam instytucję w bardzo dobrej kondycji artystycznej i organizacyjnej, z rozpoznawalnym językiem, wierną i poszerzoną publicznością, międzynarodowym rezonansem oraz zespołem, który jest gotowy na kolejne wyzwania”
„Nad Bałtyk czy w Tatry? A może zostać w mieście albo wyjechać za granicę? Przed takimi wyborami stają latem nie tylko turyści, ale też miłośnicy teatru i opery. Przejrzeliśmy tegoroczne oferty kulturalne i dokonaliśmy subiektywnego wyboru wydarzeń, dzięki którym wakacje mogą się zmienić w nieoczekiwaną artystyczną podróż”
„Kilka lat później oglądałem go w spektaklu „Brel”. To właśnie tam objawiła się jedna z najważniejszych cech jego sztuki – umiejętność interpretowania tekstu. Bajor nigdy nie był zwykłym wykonawcą piosenek. Każdy utwór stawał się małym teatralnym monodramem”
„Może być trudno zrozumieć, w jaki sposób człowiek wyraża siebie jako artysta nie poprzez język ojczysty, lecz poprzez język w pewnym sensie nabyty. Kiedy jednak mówimy o Schulzu jako o polskim pisarzu, nie popełniamy błędu. Jego żydowskie pochodzenie nie zaprzecza jego przynależności kulturowej, raczej ją komplikuje i pogłębia”
„Przez niemal cały spektakl Perro Perdido artyści hiszpańskiej grupy Cal y Canto Teatro nie pokazują ani jednej twarzy. Czarne kotary po bokach i od góry sceny kadrują przestrzeń, pozostawiając widzowi jedynie wąski, horyzontalny wycinek ulicznego świata – perspektywę głównego bohatera”
„Michael Lurse, wprawiając w ruch wiszące na linach przedmioty, unaocznia najmłodszym widzom podstawowe prawa fizyki, zanim te staną się szkolną zmorą zamkniętą w podręcznikowych definicjach. I, co najpiękniejsze, robi to w spektaklu Circles Helios Theater w sposób bajecznie prosty, niewymuszony, napędzany dziecięcym pragnieniem doświadczania. Niekoniecznie zaś – nazywania”
„Pierwszy sezon pod dyrekcją Michała Zadary przyniósł Teatrowi Polskiemu we Wrocławiu wzrost frekwencji, prestiżu, przychodów oraz premier. Wyniki artystyczne osiągnięto mimo prowadzonej modernizacji i wyłączenia z użytkowania dwóch z trzech scen. W sezonie 2025/2026 Michał Zadara potwierdził swoją umiejętność łączenia rozwoju artystycznego z odpowiedzialnym zarządzaniem i inwestycjami w przyszłość”
„Mijający sezon to dla wrocławskiej pantomimy czas konsekwentnego budowania repertuaru teatru otwartego, który zarazem nie boi się progresywnych poszukiwań, jak i dba o tożsamość i pamięć miejsca”
„Na początku wydawało mi się, że jestem tylko zwierzem scenicznym, ale coraz bardziej lubię pracę z kamerą”
„Nawet najbardziej radykalne i progresywne praktyki performatywne są bardzo dostępne dla zróżnicowanej widowni. Performatywność oferuje doświadczenie oraz bliskość i w tym sensie jest bardzo włączająca”
„Dlaczego część twórców otrzymuje możliwość pracy w instytucjach niemal natychmiast, często zaraz po dyplomie albo nawet przed nim, podczas gdy inni przez lata pozostają poza głównym obiegiem teatralnym? Takie wątpliwości organizują perspektywę widzenia wspomnianej generacji, która nie pozwala na łatwe definiowanie się przez wspólny język, a raczej przez warunki profesjonalnego funkcjonowania oraz nierówną dystrybucję pracy”
„Dzisiejsze dzieci wychowują się w kulturze wizualnej. Teatr nie konkuruje już z literaturą, lecz z ekranem. Odpowiada jednak na tę sytuację w przewrotny sposób. Nie próbuje być szybszy, głośniejszy ani bardziej spektakularny. Najciekawsze przedstawienia proponują coś odwrotnego: skupienie, obecność, uważność”
„Pozostaje jednym z najbardziej wpływowych ludzi w Polsce. Niestety, mimo jednoczącego już kilka pokoleń Polaków uwielbienia jego twórczości nie doczekał się jeszcze Narodowego Czytania swoich książek. Edmund Niziurski - wychowawca, a nie skandalista - urodził się 10 lipca 1921 r. w Kielcach”
„Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu przygotował na zakończenie sezonu 2025/26 premierę Iliady Homera w reżyserii Pawła Świątka. Do spektaklu wykonano specjalną sesję zdjęciową zatytułowaną Kobiety Troi”
„Każdy z naszych spektakli w przyszłym sezonie operuje również napięciem między realnością a fikcją, bazuje na faktach lub wydarzeniach, które uznajemy za fakty. To zaproszenia do spotkań z doświadczeniami innych osób, które w jakiś sposób opierają się na tym, co rzeczywiste, co przeżyte.”
„Jedynie dwie finałowe prezentacje w pełni zrealizowały postulaty głębokiej lektury, zawartej w deklaracji ideowej. To nagrodzeni Grand Prix Krzyżacy i skromna, niezauważona Spowiedź w drewnie Jana Wilkowskiego z kieleckiego Kubusia, w reż. Ryszarda Dolińskiego. A spoza zestawu finałowego: Stara-Nowa Pastorałka Teatru Klasyki Polskiej na motywach z Leona Schillera, w reż. Jerzego Machowskiego, oraz Immanuel Kant Thomasa Bernharda w reż. Agnieszki Olsten z wałbrzyskiego Teatru Dramatycznego”
„Pierwsza edycja Centralnego Placu Muzyki okazała się czymś znacznie więcej niż cyklem koncertów z udziałem światowych gwiazd. To opowieść o festiwalu, który na kilka tygodni zmienił centrum Warszawy w przestrzeń prawdziwego spotkania – i pokazał, że najwyższa kultura może być jednocześnie ambitna, otwarta i wspólnotowa”
„Trudno pisać o takim artyście w kategoriach jubileuszu. Są bowiem aktorzy, których się podziwia, i są tacy, którzy przez lata stają się częścią naszego własnego życia. Dla mnie Piotr Fronczewski należy właśnie do tej drugiej grupy. 8 czerwca aktor obchodził swoje osiemdziesiąte urodziny”
„Trzeba mieć gigantyczną ilość pokory wobec robienia filmu, czasu oczekiwania na planie, wobec innych ludzi, którzy są wokół i też pracują. Wobec mocy obrazu, dźwięku, muzyki. Kino bowiem zawsze jest wyjątkowo zbiorowym dziełem sztuki. Z drugiej strony trzeba mieć brak pokory w twórczości. Nie można się poddawać, gdy wie się, że temat jest ważny ”
„O nagrodzonych spektaklach i twórcach podczas 30. edycji Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego KONTAKT w Toruniu ”
„Wydaje się, że chyba jeszcze nie udało mi się zrobić przedstawienia, które nie byłoby o śmierci”
„To przecież chytra kontrutopia antysocjalistyczna”
„Rękopisy, fotografie, pamiątki rodzinne, przedmioty osobiste i multimedialna opowieść o życiu Aleksandra Majkowskiego – tak zapowiada się nowa wystawa Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej w Wejherowie. Ekspozycja, przygotowana z okazji 150. rocznicy urodzin twórcy Żëcé i przigòdë Remùsa, zostanie otwarta 17 lipca”
„Jak mogłaby wyglądać wielka opera w Gdańsku? Odpowiedź na to pytanie przynosi wystawa Opera! 100 lat projektowania Opery w Gdańsku - pierwsza tak obszerna prezentacja niezrealizowanych projektów i koncepcji rozwoju opery w mieście. Ekspozycję można już oglądać w Gdańskim Centrum Sztuki Współczesnej”
„Wielki intelektualista, poliglota, pisarz, dziennikarz, kulturoznawca, piewca artystycznego filmu, uroczy i kulturalny Polak i Europejczyk zarazem, kochliwy mężczyzna, zdolny, ceniony i sprawiedliwy reżyser filmowy. Serdeczny przyjaciel i kolega zawodowy. O którym z nich mam pisać?”
„Obserwowanie tak różnych artystycznych wypowiedzi, skupionych w krótkim czasie jednego weekendu było intensywnym i satysfakcjonującym przeżyciem. W następne trzy lipcowe weekendy olsztynian (i nie tylko!) czeka jeszcze więcej różnorodnych teatralnych wydarzeń”
„To Antoni Słonimski miał postawić redaktorowi Wiadomości Literackich Mieczysławowi Grydzewskiemu ultimatum: albo Gałczyński, albo on, bez wątpienia, jeden z filarów pisma. No i odepchnięty Gałczyński trafił do Prosto z mostu, gdzie przyjęto go z otwartymi ramionami ”
„Nieubłaganie nastał lipiec 2026 i czas kolejnych podsumowań. Jak określić owych minionych dziesięć miesięcy dla sceny tańca w Polsce i Europie? Na pewno był to czas niesłychanego spokoju i braku spektakularnych oraz kontrowersyjnych zmian jak miało to miejsce w sezonie 2024/25”
„Postawiliśmy przede wszystkim na autorskie wizje teatralne. Zależało mi na tym, by pokazać teksty współczesne, z przewrotną dramaturgią, solidnym materiałem dla aktorów. A jeśli sięgaliśmy po historię już funkcjonującą w kulturze, to zyskiwała mocno uwspółcześnioną interpretację”
„Od początku kariery zachwyca niezwykłą muzykalnością, kulturą interpretacji oraz fascynującą barwą wagnerowskiego sopranu. Stworzyła dziesiątki wybitnych kreacji operowych. Do najważniejszych jej ról pierwszoplanowych, wykonywanych w Operze Śląskiej, należą przede wszystkim partie dramatyczne o najwyższym stopniu trudności wokalnej i interpretacyjnej”
„Nie każdy wielki głos potrafi stworzyć teatr. Joyce DiDonato nie potrzebuje dekoracji, kostiumów ani partnerów scenicznych, by każdą wykonywaną arię zamienić w pełnokrwisty dramat. Wystarczą jej głos, niezwykła inteligencja interpretacyjna i sceniczna charyzma”
„w zmyślonym przeze mnie kawałku przeszłości sprzed lat, powiedzmy czterdziestu, Kantor tworzy na Rynku Głównym autoportret własnej dłoni, którą rysuje, czyli zmyśla kawałek przeszłości Wyspiańskiego – zapewne niebyłą chwilę słuchania przez twórcę Wyzwolenia niepojętej mowy starej rzeźby w katedrze wawelskiej”
„Lubię chodzić do kina i odczytywać film przez cudze emocje”
„Niedziela była najbardziej intensywnym dniem pierwszego weekendu ANIMY. Teatr nie przestaje wchodzić w miejską przestrzeń, otwierać się na nowych widzów i nowych twórców. Zarówno przekrój tematyczny, jak i gatunkowy jest naprawdę szeroki”
„Drugi dzień XXI edycji Festiwalu ANIMA pokazuje teatr lalek jako miejsce dostępne i przyjazne dla różnych grup odbiorców. Dzieci, które nie musiały mieć wcześniej styczności z teatrem, zostały zaangażowane w miejski performance, osoby niesłyszące mogły zapoznać się z najnowszą sztuką OTL, a dorośli doświadczyli impresyjnej refleksji na temat życiowych wyborów”
„Pierwszy dzień XXI edycji Festiwalu ANIMA zachęcił wielu olsztyńskich rodziców, aby przyprowadzili swoje dzieci do Olsztyńskiego Teatru Lalek. Trzy wystawiane sztuki, mimo że wszystkie kierowane do młodego odbiorcy, oferowały zupełnie różne doświadczenia artystyczne, w których odnaleźć wartość mogli też dorośli widzowie”
„Najbardziej ciekawi mnie wchodzenie na teren, którego jako aktor jeszcze nie znam”
„Dla Grażyny Staniszewskiej i Urszuli Modrzyńskiej Krzyżacy byli pierwszym wielkim i tak naprawdę ostatnim filmem w karierze. Zagrały jego główne bohaterki – Danusię i Jagienkę.”
„70. sezon będzie niezwykły, ale zupełnie z innych powodów, niż te, które kojarzą się zazwyczaj z jubileuszem. Otóż w tym sezonie dojdzie do uruchomienia czwartego kręgu, więc nowej sali, wielofunkcyjnej sceny widowiskowej dla 475 widzów i całej tej przestrzeni, która się tam znajduje, z kinem studyjnym, z przestrzeniom ekspozycyjną i tak dalej”
„Bóg mi powierzył humor Polaków – mówił Antoni Słonimski. Erudyta bez matury, brzydal, w którym kochały się piękne kobiety, samotnik angażujący się w sprawy społeczne – był postacią wielowymiarową i nietuzinkową. W sobotę mija 50 lat od jego śmierci”
„Jestem Ślązaczką, ale jestem też Polką. Jedno drugiemu nie przeszkadza. Najbardziej boli mnie to, że wciąż myślimy o Śląsku stereotypowo i często sami wstydzimy się języka śląskiego. Bardzo chciałabym, żeby moje dzieci mówiły po śląsku i nigdy się tego nie wstydziły. Ten film ma pokazać nową perspektywę i nowe otwarcie”
„Traktuję rezydencję jako możliwość spróbowania czegoś nieznanego; i w spotkaniu z tekstem, i w sposobie pracy, i w poszukiwaniu języka scenicznego dla krótkiej formy. To jest krótki, ale intensywny czas”
„W lipcu Postacią miesiąca portalu taniecPOLSKA.pl jest Sylwia Hanff – tancerka, performerka, choreografka, reżyserka, menedżerka kultury, szczególnie zasłużona jako polska pionierka tańca butoh”
„Najlepsze jego wiersze – takie jak Tańcowała igła z nitką , Samochwała , Staś Pytalski – zostały napisane, aby uwieść pewną uroczą przedszkolankę, poznaną przez poetę na wakacjach. Ponieważ wiersze podobały się znajomym, Brzechwa zaniósł je wydawcy, choć sam jako autor wcale nie uważał, że są to bajki dla dzieci”
„W tej ogromnej łomżyńskiej Walizie, pośród tak bardzo różnorodnych przedstawień znalazłem cztery skarby i mam przemożną chęć podzielić się nimi z Państwem. Są to w moim mniemaniu przedstawienia wybitne”
„Kiedy jest lato to dzieci się nudzą. To powiedzenie można również dopasować do życia pasjonatów teatru. Kanikuła, czas wakacji, odprężenia zamyka większość teatralnych scen, ale mimo wszystko pozostaje kilka miejsc, które w lipcu i sierpniu warto odwiedzić”
„Obsypany nagrodami, pełen popkulturowych aluzji spektakl performatywny Marty Ziółek Zrób siebie opowiadający o świecie obsesyjnej autokreacji, stanowił symboliczną cezurę. Po 10 latach od premiery przedstawienie wraca na scenę Komuny Warszawa, a wraz z nim pytania o miejsce teatru tańca i performatyki w polskiej kulturze”
„Skupiłem się razem z aktorami głównie na historii Achillesa. Wątek tego bohatera, który przechodzi konflikt z Agamemnonem – dowódcą sił Greków atakujących Trojan – był o tyle interesujący, że na koniec Achilles, poprzez różne perypetie i zemstę za śmierć swojego przyjaciela, walczy wreszcie z Hektorem”
„Tom dramatów Tadeusza Słobodzianka Żydowskie historie równie dobrze mógłby się nazywać Polsko-żydowskimi historiami albo wręcz Polskimi historiami. W zebranych w tej książce dramatach chodzi przede wszystkim o relacje polsko-żydowskie, o wzajemne przyciąganie i odpychanie, o sprawy ostateczne. Przegląda się w tych dramatach historia tych związków jak na dłoni”
„To nowe państwo było nasze i nie wolno było go oszukiwać – wspominał swoje przedwojenne wychowanie Jerzy Stefan Stawiński. Pisarz, scenarzysta Kanału, Eroiki, Zezowatego szczęścia; twórca, który uważał się za antyromantyka urodził się 1 lipca 1921 r. w Zakręcie (Mazowieckie)”
„Wystawienie Walkirii na rozpoczynającym się w lipcu Baltic Opera Festivalu ma przywrócić dzieła Richarda Wagnera na polskie sceny”
„W 1964 roku Sonia Gaskell zaproponowała mu angaż w Het National Ballet, ale nie otrzymała zgody opery i Ministerstwa Kultury. Podobnie stało się w 1966 roku, kiedy angaż zaproponował artyście Maurice Béjart”
„Zanim ruszymy na wakacje wróćmy pamięcią do tego, co wydarzyło się przez ostatnie dziesięć miesięcy i co przyniosło nam najwięcej satysfakcji”
„Polski Teatr Tańca w Poznaniu poszukuje nowego dyrektora na czas od 1 stycznia 2027 r. do 31 sierpnia 2031 r. W 2025 roku dyrektor zespołu Iwonę Pasińską oskarżono o mobbing. Kontrowersje w ubiegłym roku nie ominęły też poznańskiej Opery. Tam zarzucono dyr. Renacie Borowskiej-Juszczyńskiej nadużycia i nieprawidłowości w kierowaniu zespołem”
„Patrząc na historię Wrocławskiego Teatru Lalek, łatwo zauważyć, że jego największą siłą zawsze była umiejętność budowania mostów. Między pokoleniami, między sztuką a edukacją, między zabawą a refleksją. Widzowie, którzy dziś przychodzą tu z własnymi dziećmi, często sami przed laty siedzieli na tej samej widowni. Niewiele instytucji kultury może pochwalić się taką ciągłością doświadczeń”
„Magda Umer od lat przyjaźniła się z patronem wydarzenia i jego żoną, Aleksandrą Sosnowską-Machalicą (która wraz bliskimi osobami organizuje festiwal), ale też co roku przyjeżdżała do Częstochowy pierwsza i wyjeżdżała ostatnia. Uczestniczyła w wydarzeniach i jako gwiazda, i jako publiczność, reżyserowała i prowadziła koncerty galowe, współtworzyła program, ale także chętnie spotykała się i rozmawiała z widzami”
„Problem pojawia się wtedy, gdy broniąc systemu, przestajemy dostrzegać człowieka, a zaczynamy widzieć kategorię: migranta, barbarzyńcę, obcego. Wtedy zło staje się nie tylko możliwe ale wręcz – społecznie i politycznie – usprawiedliwione. Tymczasem wystarczy jeden moment, by ktoś znalazł się po drugiej stronie granicy, którą sam wcześniej wyznaczał”
„Kiedy przyszłam do teatru, miałam dwadzieścia trzy lata. Tak bardzo chciałam być aktorką, tak bardzo mi zależało, że byłam nieustannie spięta. Nic mi nie wychodziło”
„Chciałem napisać sztukę o futbolu, bo jestem jego fanem. Dołożyłem do tego ksenofobię i antyniemieckość, nasilającą się, mimo że Niemcy są dziś naszymi przyjaciółmi, czego niektórzy, niestety, nie zauważyli ”
„ W ramach festiwalu Centralny Plac Muzyki, na którym spotykają się różne kulturalne instytucje stolicy. 1 lipca na scenie pod Pałacem Kultury zaprezentujemy Czarodziejski flet. To ogromne wyzwanie”
„Minkowska konsekwentnie buduje własną pozycję, precyzyjnie dobiera teksty i rozwija rozpoznawalny język sceniczny. Jest jedną z nielicznych reżyserek młodego pokolenia, które od kilku lat utrzymują tak wysoki i równy poziom kolejnych realizacji”
„Kabaret Cuba i Przyjaciele to zupełnie zapomniany rozdział historii Bytomia. Zespół działał przy Regionalnym Ośrodku Studenckim Pyrlik i dał ponad 100 występów w całej Polsce. Z pięciu członków grupy dzisiaj żyje już tylko dwoje”
„Spotkanie z Piesiewiczem było dla mnie istotne i to jest jeden z takich przypadków w moim życiu, na które mam wrażenie, że sobie w jakiś sposób zasłużyłem. To znaczy, że tyle decyzji w życiu powziąłem i tyle rzeczy w życiu zrobiłem, że zasłużyłem sobie, żeby spotkać takiego człowieka”
„Romantyczność podkręcona do granic wytrzymałości, emocjonalność doprowadzona niemal do karykatury, gesty wykonywane o pół tonu za mocno. To właśnie tam rodził się humor – nie jako cel, ale jako skutek uboczny nadmiaru. Śmiech był odpowiedzią na przesyt, na świadome przegięcie formy”
„Mossakowski jest pisarzem rozpraszającym pozory, na jakich budowane są relacje między ludźmi. Jednak nie tyle demaskowanie bohaterów i ukazywanie ich rzeczywistych intencji jest tu najważniejsze, ile skupianie uwagi na wciąż podejmowanej przez ludzi grze o swoją szansę, czasem wbrew własnym marzeniom czy obowiązkom ”
„Śmierć morza to dla mnie opowieść o pożegnaniu, żałobie, różnych formach straty. Wszystko dziś daje nam poczucie, że świat zmierza ku końcowi”
„Premiery z udziałem uznanych twórców, obecność na najważniejszych festiwalach teatralnych w Polsce, prestiżowe nagrody, rozwój działań społecznych oraz pierwsza edycja festiwalu ZA//GŁĘBIE. Sezon 2025/2026 był dla Teatru Zagłębia czasem intensywnej pracy artystycznej i budowania relacji z mieszkańcami regionu”
„Nie mamy ambicji, aby być festiwalem wyłącznie wagnerowskim. Gdyby tak było, nazwisko Wagnera znalazłoby się w nazwie naszego festiwalu”
„Czuję się dobrze w Teatrze Dramatycznym. Zdaję sobie sprawę z tego, jak wielka praca jest do wykonania przez najbliższe sezony artystyczne. A tak naprawdę przez najbliższe pięć lat. Myślę, że te lata to będą przeogromne wyzwania”
„Ludziom się wydaje, że kiedy ma się w rodzinie kogoś znanego w zawodzie, to jest łatwiej zdać do szkoły i znaleźć potem ciekawą pracę. Tymczasem jest zupełnie inaczej. Kiedy wchodziłam w zawód ciężko mi było mierzyć się z opiniami, że nazwisko może pomóc zdobyć pracę”
„Byliśmy wówczas w Bułgarii, która grała na tym mundialu, ale wcześnie odpadła. Mecze do końca jednak transmitowała. Mój ojciec uznał, że w Warnie ktoś na pewno to będzie oglądał. Chodziliśmy więc po starych kamienicach i nasłuchiwaliśmy pod drzwiami, gdzie jest mecz. Zapukaliśmy i przyjęli nas bardzo serdecznie, poczęstowali tym i owym. Widziałem to na żywo”
„Cały czas niedostatecznie została opowiedziana historia Leokadii Serafinowicz. Uważam, że gest, który wykonała pierwsza, a potem powtórzył go Janusz Ryl-Krystianowski, był szalenie ważny. Uczyli poważnego mówienia do dziecka”
„Jego spektakle są komunikatywne, dobrze skonstruowane, oparte na aktorach, dialogu i czytelnych sytuacjach. Ale niezależnie od przejrzystej fabularności w tle jest ciężar emocjonalny, który musi udźwignąć widz. Jak w ostatniej scenie Tęsknię za domem, w której widownia pozostaje w upiornym zawieszeniu”
„Częstochowski spektakl w reżyserii Kaliny Jagody Dębskiej jest jednym z osiemnastu, które wyruszą w trasę w ramach programu Teatr Polska. Pierwszym przystankiem dla Jeśli przecięto cię na pół będzie Radomsko. ”
„XXV Festiwalem Dwa Teatry w Sopocie zakończył się sezon Teatru Telewizji 2025/26. W pogoni za mainstreamowymi modami zgubił wiele ze swej klasy. Grand Prix dla najlepszego spektaklu jury przyznało Rudej Wawrzyńca Kostrzewskiego i Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk w reżyserii Kostrzewskiego”
„Tegoroczny werdykt można czytać również jako dowód fascynacji teatrem intensywności. Teatrem, który działa nadmiarem bodźców, fizyczną ekspresją i estetycznym przeciążeniem. Tymczasem największe aktorskie olśnienia tego festiwalu rodziły się często gdzie indziej – w skupieniu, precyzji, rytmie zespołu i zaufaniu do tekstu”
„Z okazji niedawnych 150-urodzin Teatr Polski w Poznaniu funduje sobie kurację odmładzającą. Co zmieni się w gmachu o tak wielkim znaczeniu dla miasta?”
„Monika jak trwanie. W lepszych i gorszych dla Krakowa czasach. W zasadzie nie zmienia się fizycznie. Odkąd pamiętam, wygląda tak samo. Elegancka zawsze, dystyngowana, świetnie ubrana. Na scenie stać ją jednak na największe poświęcenia, prowokacje”
„Zestawienie teatrów Jana Klaty i Kamila Białaszka pokazuje, co stało się pomiędzy latami dwutysięcznymi a dwutysięcznymi dwudziestymi z językiem teatru i z nieformalną umową, w myśl której teatr powinien interpretować literaturę czy – szerzej – kanon kulturowy. Tu już nie mówimy o przeczytaniu na nowo kanonicznych tekstów z użyciem cytatów z popkultury”
„Teatr Biuro Podróży wrócił z Rumunii, gdzie na festiwalach PISTF w mieście Pitești oraz BABEL F.A.S.T. w Târgoviște, zaprezentował swoje spektakle plenerowe Świniopolis oraz Burza. Wyjazd odbył się w ramach Greater Poland Art Tour”
„W Muzeum Okręgowym im. Leona Wyczółkowskiego podsumowano wydarzenia, które odbyły się w pierwszym półroczu 2026, czyli Roku Leonarda Pietraszaka, aktora filmowego, teatralnego i telewizyjnego, wielkiego miłośnika swojego rodzinnego miasta. Podczas posiedzenia komitetu organizacyjnego omówiono również kolejne wydarzenia, które odbędą się w najbliższych miesiącach”
„Nasz festiwal nie ma hasła ani określonej linii tematycznej, ponieważ od lat staramy się prezentować po prostu najciekawsze, najwartościowsze działania teatrów plenerowych i ulicznych w przestrzeni publicznej”
„700 widzów na spektaklach, dziesiątki uczestników debat i projekcji archiwalnych, pełne sale podczas spotkań z twórcami, a na finał – wspólna potańcówka pod gołym niebem. Pierwsza edycja ZA//GŁĘBIA – Teatralnego Festiwalu Lokalnych Opowieści pokazała, że mieszkańcy Sosnowca potrzebują kultury, która nie tylko opowiada historie, ale także tworzy przestrzeń do rozmowy o miejscu, w którym żyją”
„Czytając niektóre teksty napisane współcześnie mam wrażenie, że bardzo często, reżyserzy nie starają się robić przedstawienia śmiesznego ale dowcipne. Boją się, żeby śmieszność przedstawienia, albo choćby tylko niektórych scen, nie skompromitowała ich jako intelektualistów tworzących rzeczy głęboko wartościowe. Tymczasem, to, że coś jest śmieszne nie oznacza wcale, że jest mniej wartościowe”
„Każde doświadczenie sceniczne i styczność z widzem to była ogromna nauka, ale i szansa na to, że każdego dnia, kiedy stanę przed publicznością, może coś jeszcze innego, niż dotąd, się wydarzyć, że nagle odkryję w mojej postaci jakieś nowe, ciekawe cechy a i głębsze sposoby wyrażenia ich emocji”
„Jeśli człowiek pisze, to nie powinien być zobligowany żadnymi dyscyplinami zewnętrznymi; musi tylko słuchać swojego sumienia i zapisać swój czas, tak jak mu to dyktuje jego staroświecka dusza. Najlepiej jest, jak artysta do niczego nie należy – 22 czerwca 1926 r. urodził się Tadeusz Konwicki”
„Batory to świetna inspiracja dla szalonego spektaklu, który nie jest biografią statku, a bardziej oniryczna opowieścią o potrzebie oddechu, odskoku od rzeczywistości, pełnej zagrożeń, lęków, także związanych z turystyką”
„Tegoroczny Kalisz mówi więcej o kondycji polskiego teatru niż niejeden programowy esej. Bo nie jest to werdykt o gwiazdach. To werdykt o zespole”
„Finał majowej Miesięcznej Kroniki Teatralnej to garść recenzji spektakli Teatru Telewizji, sceny operowej i teatrów dramatycznych”
„Był pierwszym po wojnie Gustawem-Konradem w Dziadach, jako Antek Boryna w Chłopach stworzył ponadczasowy obraz polskiej duszy; w stanie wojennym przyczynił się do złamania aktorskiego bojkotu telewizji. 17 czerwca 1931 r. urodził się Ignacy Gogolewski, aktor teatralny i filmowy”
„Celebruje ikonograficzne piękno konserwowane w murach europejskich pinakotek i próbuje namalować obraz, który w ikonicznym skrócie, w przebłysku światła wyrazi wszystko”
„Premiera w Łańcucie przypomina, że filozoficzna powiastka Denisa Diderota od dekad fascynuje polskich twórców teatru — od legendarnych inscenizacji Witolda Zatorskiego i Zbigniewa Zapasiewicza po współczesne próby odnalezienia w Kubusiu naszego własnego niepokoju, ironii i potrzeby wolności”
„Warszawa jest teatralną stolicą Polski. To brzmi dumnie — i słusznie. Dziesiątki scen, setki premier rocznie, festiwale, wydarzenia, czytania performatywne, debaty. Miasto żyje teatrem. Paradoksalnie jednak właśnie w tym bogactwie coraz częściej kryje się problem, o którym środowisko mówi od lat, ale który nadal pozostaje nierozwiązany”
„Obecny świat polskich instytucji operowo-baletowych to nie tylko zmiany, ale również kontynuacja i stabilizacja. Zatem warto zwrócić uwagę jaki to był dla nich czas oraz to co przed nami”
„13 czerwca 2026 roku na scenie zaimprowizowanej w gmachu Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie, z okazji zbliżającego się, obchodzonego na całym świecie, dorocznego święta poświęconego autorowi Ulissesa, nazwanego za imieniem głównego bohatera powieści – Bloomsday – zaprezentowano uscenicznioną wersję XVII epizodu powieści Jamesa Joyce’a, której nadano tytuł Nocna rozmowa Stefana Dedalusa z Leopoldem Bloomem”
„Na wieki wieków amant! – powiedział o nim Andrzej Szczepkowski. 16 czerwca 2006 roku, cztery dni przed swoimi 89. urodzinami, zmarł Igor Śmiałowski, wszechstronny aktor i niezrównany gawędziarz, autor pierwszych zbiorów anegdot teatralnych, stanowiących oryginalny zapis historii polskiego teatru”
„Sezon teatralny 2025/26 powoli dobiega końca. Przez ostatnie jedenaście miesięcy skrupulatnie liczyłem, ile spektakli grają najważniejsze warszawskie teatry, państwowe i prywatne. Oto garść teatralnych statystyk”
„To jest świetny zespół do współpracy. Myślę, że choć mamy inne narzędzia i przyzwyczajenia, to jednak świadomość formy i zainteresowanie nią bardzo nas łączy. Jest to też zespół autentycznie zainteresowany swoją pracą i idealistycznie jej oddany. Prawdę mówiąc, myślałam, że takie idealistyczne ośrodki już nie istnieją”
„Wizja Rafała Kłoczki zakłada umocnienie pozycji Teatru Wielkiego w Łodzi jako jednej z kluczowych scen operowych i baletowych w naszym kraju, a to ma być spójne z wartościami strategicznymi takimi jak: jakość, stabilność, dialog, dostępność, edukacja. ”
„Chcę uprawiać uczciwy teatr. Uczciwy, wobec tego, co myślę i uczciwy, wobec tego, co widzę i z kim się spotykam”
„Nie była aktorką, która potrzebowała dystansu ani pomnika. Miała rzadką umiejętność bycia blisko człowieka — bez wysiłku, bez pozy, bez zawodowej maniery. Kiedy pojawiała się na ekranie albo scenie, człowiek wierzył jej natychmiast”
„Jest takie określenie, które dzisiaj już rzadko jest używane, ale to był dobry człowiek. Kiedyś o kimś takim mówiło się prawy człowiek. I dlatego mnie będzie go bardzo brakowało ”
„Janusz Michałowski był wspaniałym, bardzo spokojnym, opanowanym i rzeczowym aktorem. Zawodowcem na najwyższym poziomie”
„Z badań wynika, że na 62 tys. artystów tylko ok. 4 proc. zarabia powyżej tzw. progu zamożności, czyli ponad 20 tys. zł miesięcznie, ale ok. 30 proc. nie osiąga nawet płacy minimalnej. Zróżnicowanie jest ogromne i nie należy wszystkich wrzucać do jednego worka”
„Orliński wykracza poza ramy stylistyki późnoromantycznej, podkreślając charakterystyczne rytmy prezentowanych kompozytorów. W zróżnicowanym gatunkowo programie z energią i precyzją towarzyszył mu Michał Biel”
„Pracujemy nad formą teatru poza konkretnym czasem i miejscem. Odrzucając historyczny kostium, możemy dokładniej przyjrzeć się psychologii postaci i zobaczyć w starym komediodramacie zaczyn współczesnego dramatu etycznego, a zarazem społeczno-politycznego”
„Po zakończeniu II wojny światowej Łódź przeżywała swoje wielkie chwile. Miała szansę, by zostać stolicą Polski. Tak się nie stało, ale tutaj przez trzy powojenne lata autentycznie biło kulturalne serce kraju”
„Artyści ciągle funkcjonują w szarej strefie. Skoro zgadzamy się z tym, że pomagamy rolnikom, przedsiębiorcom, wspieramy duchownych, służby mundurowe, studentów, nianie, to pragnę, abyśmy w ten sam sposób zgodzili się, że kultura również jest ważna”
„Patrzyłem, jak widownia kupuje kolejne konwencje dalekie od parafiańszczyzny. Widz uczył się nowych tematów, nowych spojrzeń”
„To historia o miłości, na którą nie ma miejsca w dzisiejszym świecie, bo jesteśmy zmuszeni funkcjonować w przerażającym tempie, przeciążeni wydarzeniami, bodźcami, informacjami, których nie jesteśmy w stanie sobie uporządkować. Miłość stała się kolejnym bodźcem, na który nie mamy ani czasu, ani siły reagować”
„Jednym z programów, z których jestem najbardziej dumna, jest Teatr za złotówkę, realizowany przez Teatr im. Jaracza w Olsztynie. Dzieci i młodzież z małych miejscowości, także z terenów wykluczonych, mogą przyjeżdżać do teatru. W ubiegłym roku był to Teatr Jaracza, w tym roku dołącza Teatr im. Aleksandra Sewruka w Elblągu”
„Gdyby osadzić rywalizację Festiwalu Sztuki Aktorskiej w nomenklaturze sportowej, to trzeba byłoby od razu napisać, że zwykłe podium, złożone z trzech stopni, jest stanowczo za małe dla zwycięzców tegorocznego konkursu”
„Sztuka nie musi być optymistyczna, ale prawdziwa i zwracać uwagę na to, co ważne. Nawet jeśli skryta jest pod płaszczykiem baśni o czarodziejskim flecie. Ale proszę się nie martwić, w tym całym galimatiasie świata Plagi jest też promyk nadziei, a daje ją oczywiście miłość”
„Czy rzeczywiście można zignorować całą sferę prywatną odtwórczyni Szimeny, Balladyny, Fedry, Marii Stuart czy Marii Tudor? Nie zadać pytania o relacje między życiem a sztuką? Nie wniknąć w ludzkie doświadczenie, które może być jednym z budulców roli? ”
„Teatr Wielki w Poznaniu konsekwentnie prowadzi proces wzbogacania repertuaru operowego i baletowego o nowe tytuły. W sezonie 25/26, dzięki realizacji programu Zamówienia kompozytorskie, najważniejszym wydarzeniem w tym obszarze była prapremiera opery Dorian Gray Elżbiety Sikory w reżyserii Davida Pountneya i pod muzycznym kierownictwem Jacka Kaspszyka”
„Jeszcze nie otrząsnęliśmy się ze sposobu odbudowywania kultury po pandemii dzięki programowi KPO dla Kultury (...) a już (...) dowiadujemy się o jednej z najważniejszych ustaw dotyczących środowiska artystycznego. Nie, nie – problem tej ustawy nie polega na wprowadzaniu dopłat, a na wizji człowieka, która za nią stoi”
„Historia opowiada o fotografce, która sama staje się ofiarą przemocy. Ważny jest ten moment odwrócenia perspektywy, ale też kwestia traumy i obecności przemocy w społeczeństwie. To interesujące również w kontekście greckiej tragedii, bo spektakl jest w pewnym sensie odbiciem Filokteta Sofoklesa”
„Nieco stanąłem w biegu. Nie robię już 44 przedstawień w ciągu 10 lat (...). Tak, to starość – zwierzał się 81-letni Jerzy Jarocki starszemu o kilka lat Tadeuszowi Różewiczowi”
„Z pozoru rzecz wygląda na prostą. Można przecież bez ryzyka błędu podsumować Piotra Fronczewskiego krótko i kategorycznie – to wielki aktor, trudno powiedzieć, ilu jeszcze mamy tej samej miary. Z drugiej strony władca masowej wyobraźni – Kleks, Franek Kimono, Szpicbródka. Ale im dalej w las, tym trudniej. Tym więcej zagadek”
„Czuliśmy dumę, że Polak pokazał tak niezwykłe, przejmujące kino. A w ogóle być w Cannes to ogromne przeżycie. Nasz film Spiritus Sanctus w reżyserii Michała Toczka dostał się do konkursu głównego filmów krótkometrażowych. Z 3186 filmów nadesłanych w tym roku na konkurs filmów krótkometrażowych wybrano 10. Gram w nim główną rolę”
„6 czerwca 1936 r. urodził się Roman Wilhelmi, który już w szkole teatralnej powtarzał: Kocham siebie w tym zawodzie. Nie kocham teatru ani filmu. Lubię to. Urodziłem się po to, by grać duże rzeczy. Dlatego chcę być aktorem. Trzeba mieć na to siłę i ja ją mam”
„Otwieramy drzwi dla wszystkich. Taka jest nasza idea, żeby włączać wszystkich do dialogu, do przeżywania najwyższej jakości sztuki teatralnej”
„Sienkiewicz w teatrze przestał być pomnikiem, a stał się materiałem do sprawdzenia. Współczesne realizacje nie tyle go wystawiają, co testują: rozbrajają mit, przepisują go na nowe języki albo pokazują jego mechanizmy. Co dziś jeszcze działa w tej literaturze – i dlaczego? ”
„Osobiście nie widzę powodu, by udawać, że te dzieła nie istnieją albo przestać po nie sięgać tylko dlatego, że trwa wojna. Czechow nie czerpie z tego żadnych korzyści, minęło ponad siedemdziesiąt lat od jego śmierci. To po prostu wielka literatura. Oczywiście trzeba być ostrożnym, żeby nie znaleźć się — świadomie lub nie — po niewłaściwej stronie konfliktu”
„W teatrze trzeba iść naprzód, a więc przekraczać granice. Można to robić jednak tylko wtedy, gdy szanuje się ludzi, z którymi się pracuje — i to uważam za najważniejszą zasadę”
„Teatr służy właściwie temu, żeby dostrzec pewne treści i obudzić się. To znaczy, że cały czas podstawia lustro rzeczywistości, aby ona zakrzyknęła: o nie, wcale tacy nie jesteśmy”
„Od trzech dekad aktorstwo daje mi frajdę. Traktuję je jak zabawę. Wchodzę w rolę, pstryk, i wychodzę. Jednak to się nie odbywa bezkarnie”
„Moje życie skupia się na tańcu – mówi Douglas De Oliveira Ferreira, solista baletu Opery Śląskiej. Zachwyca talentem scenicznym i idealną muskulaturą. Do Bytomia przyjechał już jako ukształtowany tancerz – wcześniej był solistą baletu w rodzinnej Brazylii oraz na Florydzie. Mimo to wybrał Operę Śląską – teatr na drugim końcu świata, na innym kontynencie, w Europie Wschodniej”
„Kiedy tworzysz postać, żyjesz jej życiem. I uświadamiasz sobie, jak wiele jest jeszcze do odkrycia. Można je odkrywać na przykład żyjąc życiem przestępcy czy świętego. W tej samej sztuce, podążając tymi samymi śladami, ale wcielając się w różne postaci, dokonuje się innych odkryć”
„Wtedy grałam Ofelię w Hamlecie w reż. Kazimierza Dejmka. Inspirowałam się muzyką Bjórk, sposobem jej oddychania. Teraz mam chęć sprawdzić, czy podobna inspiracja oddechowo-muzyczna może prowadzić Tytanię”
„Folwark zwierzęcy pokazuje, że nie jest łatwo oprzeć się mechanizmom grupowym. Ale jednocześnie możemy się temu przyglądać z pewnego dystansu, przejrzeć się w bohaterach, w ich reakcjach na zmianę”
„Uważam, że w dobie nowych technologii, a zwłaszcza konwergencji mediów i AI, kwestia tantiem stała się jeszcze bardziej wrażliwa i kluczowa dla autorów. Część z nich nie zdaje sobie z tego sprawy, zwłaszcza w przypadku wieloletnich umów, które podpisują z różnymi podmiotami”
„Bogactwo ról, granych od osiemnastego roku życia, reżyserowanie, pedagogika, kierowanie teatrem – to wystarczający materiał na interesującą biografię. Ale w przypadku Łomnickiego dochodzi jeszcze jeden ciekawy wątek: polityczne zaangażowanie, mało zrozumiałe nawet dla jego współczesnych, budzące tym większe zdziwienie dzisiaj”
„Światło służy do kierowania uwagą publiczności — prowadzi wzrok widzów do tego, co chcemy, by zobaczyli i usłyszeli, albo przeciwnie: pozwala ukryć to, co powinno pozostać niewidoczne. Zawsze myślę więc o nim jako o narzędziu, które kieruje także emocjami widzów”
„Od zagrożonych cyfrową pustką i bezdusznością nastolatków, przez dorosłych uwięzionych w toksycznych relacjach, po m.in. osoby w kryzysie bezdomności. Jeśli jakiś warszawski teatr konsekwentnie poszerza także swoją pozasceniczną misję, jest nim właśnie Kamienica. Aż trudno uwierzyć, że tych prospołecznych, prowarszawskich, proludzkich działań nie wspiera ratusz, którego siedziba znajduje się w tak bliskim sąsiedztwie”
„95 lat temu, 31 maja 1931 r., urodził się aktor filmowy i teatralny, reżyser Bogumił Kobiela. Uznawany był za najwybitniejszego aktora tragikomicznego polskiej kinematografii. – Był moją jedyną szkołą aktorską, zawsze będę mu bardzo wdzięczny – powiedział PAP satyryk Jacek Fedorowicz”
„Ewa Błaszczyk, związana przecież z Sopotem od lat (niezliczone recitale w Atelier, przyjaźń z Agnieszką Osiecką), mówiła o aktorstwie jak o wielkiej przygodzie pozwalającej poznać drugiego człowieka. Opowiedzieć o człowieku”
„Niemiecki krytyk Dieter Topp po obejrzeniu Pana Tadeusza na Kraków Fest 2026, Międzynarodowym Festiwalu Monodramu, nazwał wykonawcę, Mateusza Nowaka, królem polskiego monodramu. Porównał jego pozycję w polskim teatrze jednego aktora do pozycji króla monodramu brytyjskiego, którym w jego przekonaniu jest Pip Utton. To coś więcej niż komplement, bo oznacza, że epos Adama Mickiewicza przemówił do krytyka, który nie zna języka polskiego, a mimo to odczuł jego urodę”
„Marilyn ma w sobie coś z Charliego Chaplina i Grety Garbo. To pierwsza w pełni świadoma i autentyczna aktorka od czasów Garbo. Marilyn to kino w czystej postaci – pisał biograf Maurice Zolotow. W poniedziałek przypada 100. rocznica urodzin amerykańskiej artystki”
„Gdy się myśli wyłącznie i tylko o karierze, to pociąg do niej rzeczywiście może odjechać. Jak ma się czas i dystans do tego, co się robi, po dziesięciu latach może się okazać, że człowiek znajdzie się w takim miejscu, o którym nigdy nie przypuszczał, że będzie dla niego dostępne”
„Z dystansem patrzę na nieudane próby reanimacji teatru od strony tekstu, dramaturgii – wydaje mi się, że do tego nie będzie już powrotu. To nie konkursy wypromowały współczesnych dramaturgów, ale ich praca w duetach z reżyserami i reżyserkami. Ta nagradzana dramaturgia współczesna, pozostając częścią literatury, nie inspiruje twórców i twórczyń”
„Czy Melpomena mówi już po śląsku?, jak sam autor konkretyzuje, jest dopiero szkicem, przyczynkiem do monografii o teatrze na Śląsku, ale stawia śmiałą tezę (dziś raczej ową śmiałość uznajemy za oczywiście racjonalną i naturalną), że region stworzył swój własny, podmiotowy teatr i jest on w stanie zagospodarować pola symboliczne i emocjonalne, opowiedzieć Śląsk tak, jak na to zasługuje, dogłębnie i krytycznie”
„Tomaszewski nie zostawił nam po sobie spisanych kodeksów czy wytycznych, np. jak w jedyny i akceptowalny sposób robić słynną pantomimiczną ściankę. Tomaszewski zostawił nam po sobie... wyobraźnię. A dokładnie: sposób pracy z wyobraźnią ruchową i pamięcią ciała”
„To będzie pierwszy sezon, na który mam realny wpływ”
„Z premedytacją nie tworzę haseł, idiomów do kolejnych edycji. Repertuary nie potrzebują motta, potrzebują godnej zawartości. Staram się łapać najnowsze i ważne europejskie premiery”
„Wierzę w metaforę w teatrze. Dosłowności mamy i tak bardzo, bardzo dużo; zwłaszcza dzieciaki mają mało miejsc, gdzie mogą się mierzyć z metaforą. Korzystamy więc z takich środków, które nam taką dżunglę technologiczną sugerują, ale nie nazywamy jej wprost”
„Przede wszystkim, nie myślę o antyku – antykiem. Kiedy podczas zajęć na uczelni albo prób w teatrze analizuję te teksty – naświetlam kontekst historyczny, ale z perspektywy dzisiejszego widza nie ma zbyt dużego sensu skupianie się na tym, co ten tekst znaczył dla publiczności oglądającej jego prapremierowe wystawienie. Nie interesują mnie również truizmy o ponadczasowości tych tekstów”
„Nie mam już wielkich marzeń związanych z rolami. Na tym etapie kariery marzenia są nieco przereklamowane. Staram się jak najlepiej robić to, co potrafię”
„W świecie Christopha krytyka otaczającej nas rzeczywistości niemal zawsze łączy się z głęboką miłością do ludzi, którzy ją tworzą, oraz do samej jej natury. Najpiękniejszą wartością jego spektakli jest nadzieja, z którą nas zostawia”
„Bardzo często jako artyści stajemy na jednej scenie z ludźmi o zupełnie innych poglądach politycznych, religijnych czy odmiennym pochodzeniu kulturowym. Mimo tych różnic potrafimy wspólnie tworzyć dzieło, które staje się dowodem na to, że porozumienie i współpraca są możliwe”
„Niech pan wejdzie panie Wajda, odezwałem się i wtedy oni go wpuścili, a ja poprowadziłem go do sali BHP. I po drodze zapytałem, czy dlatego do zakończenia Człowieka z marmuru wcisnął niemal na siłę – na chama – emblemat naszej stoczni, bo przeczuwał, że stąd wyjdzie impuls, a on potwierdził”
„Tempo, w jakim świat się rozpada, przewyższa tempo, w jakim jesteśmy w stanie go odbudowywać. Pojawiła się we mnie potrzeba poszukania radykalniejszej odpowiedzi. I tutaj z pomocą przychodzi wieszczenie. Wieszcz proponuje radykalne, często pozornie nierealne rozwiązania. I jest silną figurą, która może skupiać wokół siebie ludzi i wytwarzać momenty potrzebne do zmiany”
„Ja do teraz zbieram owoce pracy w telewizji. Nie mam zbyt wygórowanych ambicji, ale fantastyczną rzeczą jest, kiedy stoję na przystanku i nagle ktoś do mnie zagaduje i pyta: czy pan Janicki? Ja potwierdzam, a on zaczyna mówić, że w każdą niedzielę jego rodzina siadała przed telewizorem i oglądała mój program...”
„Na początku pracy nad Uroczystością mieliśmy z Gosią Bogajewską kilka prób improwizowanych. Chodziło o to, żeby złapać to, jak ta rodzina funkcjonuje i jak ci ludzie ze sobą rozmawiają. Improwizacje pomogły też wypełnić pewne luki w scenariuszu”
„Zmarła Alicja Wolska. Aktorka związana przez wiele lat z warszawskim Teatrem Syrena. Potem zaś występująca we własnym teatrze lalkowym prowadzonym w ramach swojej agencji artystycznej Alissa. Dla mnie – także przesympatyczna sąsiadka zarówno z warszawskiego Powiśla (na którym oboje mieszkaliśmy) i miasteczka Brok (gdzie mieliśmy działki)”
„Zawsze uważałem, że granicą wolności w sztuce jest litera prawa: to, co nie jest zabronione, jest dozwolone. Oczywiście są też granice moralne, ale one są dużo bardziej niejednoznaczne”
„W Operze Bałtyckiej dzisiaj premiera jednej z najznakomitszych oper Richarda Straussa Kawaler srebrnej róży, piękna muzyczna opowieść pełna intryg, zaskakujących zdarzeń, przebieranek, sekretnych schadzek i barwnych postaci przywodząca na myśl mozartowskie Wesele Figara”
„W Bielsku-Białej lalka bywała ciałem, cieniem, traumą, cyfrowym awatarem, potworem, żartem, wspomnieniem i narzędziem oporu. Czasem wystarczał stół i kilka przedmiotów. Czasem potrzebny był dźwig, muzycy zawieszeni nad głowami widzów i całe miasto zamienione w scenę”
„Końcówka obecnego sezonu przynosi kolejne głośne inscenizacje Hamleta (...) Ale Brzyk z Demirskim snują własną, na nowo napisaną historię, luźno inspirowaną Szekspirowskim dramatem. I właśnie ten powrót, ta wariacja na klasycznym motywie wydaje się najciekawsza”
„W tym roku Narodowemu Czytaniu będzie towarzyszyć audiobook. To okazja, aby posłuchać Dziadów w mistrzowskiej interpretacji Mariusza Bonaszewskiego i Doroty Landowskiej”
„Performerki-matki tworzące teatr posiadają unikalny radar wykrywający sztuczność. Ich spektakle pulsują autentyczną miłością i czułością, bo rodzą się z autentycznej relacji. To nie jest kalkulacja rynkowa, lecz chęć opowiedzenia swojemu dziecku świata w bezpieczny, a zarazem fascynujący sposób”
„Myślę, że widzowie chodzą do teatru, bo chcą się rozwijać, czuć się inteligentni i kreatywni. Wielu z nich ma ogromny potencjał, którego na co dzień nie wykorzystują, chcą więc wziąć udział w tej osobliwej grze. Dlatego, kiedy jako aktor czy autor opowiadasz historię, nie możesz traktować ich jak ludzi, którzy nic nie wiedzą albo nie rozumieją — oni są naprawdę inteligentni”
„We Wrocławiu ścieżka wystawy, obejmująca łącznie 71 prac, przekłada ten bogaty aparat pojęciowy na estetyczne przetworzenie odpadów i materiałów zużytych”
„20 maja 1956 roku na scenie przy dzisiejszej ul. Niezłomnych 1e odbyła się premiera operetki Wiktoria i jej huzar. Tak rozpoczęła się historia Teatru Muzycznego w Poznaniu. 70 lat później, czyli 26 maja, zostanie wmurowany kamień węgielny pod nowy budynek instytucji. – To symboliczny akt – mówi Przemysław Kieliszewski, który kieruje teatrem od 13 lat”
„Toto jest wyszydzane, ludzie się z Toto śmieją. Moim zdaniem to jest bardzo współczesne, uniwersalne, bo nie ma znaczenia, czym jest Toto. To mogą być uchodźcy, ludzie z innym kolorem skóry, z inną wiarą, czy nawet z innej opcji politycznej. Trochę w takiej sytuacji się teraz znajdujemy”
„Mój teatr od początku budowany jest wokół różnych subwersji społecznych czy genderowych. Zawsze stoi po stronie grup, które – przez pozycję społeczną bliską wykluczeniu lub zmarginalizowaniu – mają moc podważania zastanych form i struktur otaczającego nas świata”
„Emanowało z niej ciepło i życzliwość. Kochała ludzi – pisał o niej Witold Sadowy. 20 maja 2006 r. zmarła Anna Ciepielewska, aktorka Pasażerki i Matki Joanny od Aniołów; odtwórczyni troskliwych, ciepłych matek, czułych żon i dobrych dusz z sąsiedztwa, w wielu filmach i serialach”
„Spoglądając w stronę nieodległej historii Polski, pytamy, czy hasło wspólnoty w ogóle jeszcze kogoś obchodzi — na czym budować dziś społeczeństwo, skoro pojęcia równości czy sprawiedliwości zostały tak mocno skompromitowane przez coraz bardziej okrutny dla jednostki, nieposkromiony kapitalizm”
„Opowieść Wekslera-Waszkinela toczy się zgodnie z chronologią, istotne są w niej jednak węzły, które protagonista, a raczej ofiara uwikłana w historię, stara się rozwikłać dopiero po latach. Jego przeszłość, zwłaszcza najwcześniejszy jej etap, jest stale obecna i rzutuje na tożsamość, którą narrator z trudem odkrywa i coraz bardziej świadomie konstruuje”
„Cała zabawa w zawodzie tłumacza polega zaiste na tym, by mówić nie swoim głosem. Być może dlatego dostaję na warsztat przeważnie facetów, bo głos mam wysoki, babski, nie do pomylenia, więc muszę, jak Thatcher, sztucznie go obniżać”
„Ich relacja – dwóch mistrzów swojego rzemiosła – z czasem przekształciła się w wielką przyjaźń. Iwaszkiewicz uważał Wajdę za wielkiego artystę i podziwiał za upór w pracy i stale utrzymywanie się przy robocie. Pisał do niego: strasznie mnie wszystko interesuje, co Pan robi”
„To, że mieliśmy do czynienia z aktorką wybitną, obdarzoną intuicją, rzetelną w swoich poszukiwaniach, odważną i oddaną pracy, to oczywiste. I potwierdzają to jej liczne osiągnięcia w teatrze, telewizji, filmie i na estradzie. Ale Celińska była kimś więcej niż tylko aktorką wyśmienitą”
„Nie kupuję do końca tej opowieści o nostalgicznej podróży. To zbyt wygodna etykieta dla koncertu, który w rzeczywistości był czymś znacznie bardziej precyzyjnym i – paradoksalnie – współczesnym”
„Dziś nie mamy jeszcze zniesionych wszystkich barier dostępności w naszych obiektach, a nasz program nie jest w pełni dostępny dla wszystkich. Mamy wciąż wiele do zrobienia, przede wszystkim w zakresie infrastruktury, ale mamy też świadomość, że dostępność jest procesem długofalowym i wdrażanym krok po kroku”
„Kieślowski zajmuje szczególne miejsce w moim osobistym panteonie twórców. Był wspaniałym filmowcem, tworzył głęboko humanistyczne kino”
„Na scenie tworzył Teatr Śmierci, poza nią – bezkompromisowy teatr życia. Postać Kantora znów przyciąga za sprawą wystawy jego prac, którą otwarto w Wenecji. - Także w miejscach, gdzie mieszkał, tworzył niezwykłą atmosferę. Teatr codzienności z wyjątkową scenografią ”
„Spotkanie Piesiewicza i Kieślowskiego zmieniło twórczość reżysera. Popchnęło ją w nową stronę, odpowiadania na potrzeby, które wyłoniły się z powszechnego poczucia niepokoju i chaosu, które w latach 80. w Polsce były silniejsze niż gdzie indziej”
„Pisuar w naszej wersji Hamleta nawiązuje do teorii skapywania, w którą zawzięcie wierzą zwolennicy nieograniczonego wolnego rynku. To naiwna wiara, że najbogatsi będą odprowadzać uczciwie część swoich zysków i że władza nie manipuluje rynkiem dla własnych korzyści”
„Jacek Jabrzyk oficjalnie od września obejmie funkcję dyrektora Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach. Jednak od 18 maja będzie pełnił obowiązki szefa tej instytucji. Tak wynika z porozumienia marszałek województwa świętokrzyskiego Renaty Janik z Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Martą Cienkowską”
„Muszą sobie państwo zdać sprawę z tego, że odszedł geniusz”
„Nasza Halka, którą troszeczkę znamy z takiej realistycznej, emocjonalnej wersji, po włosku brzmi bardziej operowo, jest bardziej wystylizowana. Frazy zupełnie inaczej brzmią. Brakuje im polskich spółgłosek, a wiadomo, że amore się śpiewa inaczej niż miłość”
„Gdybym ja miał już szukać jakiegoś hasła, to dla mnie byłoby nim: Teatr, który dotyka. Nie poucza, nie narzuca żadnych rozwiązań, tylko przedstawia możliwości. Nie w jednym przedstawieniu, bo tego się nie da zrobić. Taki teatr próbowałem robić w Narodowym: wpuszczałem i młodych gniewnych, i beton klasyki. Właśnie to mnie rajcowało”
„Teatr, który wyrósł z pasji, dziś współtworzy kulturalną tożsamość Rzeszowa. Przy okazji premiery „Szydła z worka” przyglądamy się fenomenowi Teatru Bo Tak”
„W zagranicznym repertuarze 30. Kontaktu mamy liczne nawiązania do przeszłości tego festiwalu”
„Konieczny zachwyca przede wszystkim barwą głosu – głęboką, nasyconą, a jednocześnie niezwykle plastyczną. Każda fraza była prowadzona z ogromną dbałością o sens i interpretacyjny kierunek, a przy tym z imponującą swobodą”
„Polska prawica, promując kult żołnierzy wyklętych, akcentując znaczenie katolicyzmu i operując imaginarium szlacheckim, marginalizowała pamięci chłopskie, kobiece, mniejszościowe czy lokalne. W tym kontekście polski teatr wykształcił szczególną strategię oporu: nie polegała ona na bezpośredniej negacji oficjalnych opowieści, lecz na ich rozszczelnianiu poprzez wielogłos, performatywne uobecnienie i uwieloznacznienie przeszłości”
„65 lat temu, 13 maja 1961 r. zmarł Gary Cooper – amerykański aktor, jedna z największych gwiazd złotej ery Hollywood. Być może wraz z nim skończyła się pewna Ameryka… Ameryka pogranicza i niewinności, która miała lub uważano, że ma, poczucie granicy między dobrem a złem – pisano w 1961 r. w Corriere della Sera”
„Jestem szczęśliwa, że miałam kontakt z Andrzejem Wajdą. To bardzo duże przeżycie dla aktora, dla artysty. Wielka nauka i wielka pokora”
„Rolami opowiedziała życie wszystkich kobiet trudnych, czasami złośliwych, czasami gruboskórnych, a ostatnie dekady to było wyśpiewywanie nam miłości. Wyśpiewywanie czułości. Wyśpiewywanie sensu”
„Teraz mi się śni, że wykluczają mnie z Comédie-Française. Powracający motyw odrzucenia. Nie potrafię tego wytłumaczyć”
„Dziś Teatr Praska 52 znany jest przede wszystkim z inteligentnych komedii - od klasyki Moliera po współczesne teksty dramatyczne. Jest również siedzibą jedynej w Polsce Krajowej Sceny Komedii dell’Arte, popularyzującej tradycję włoskiego teatru maski, a także sceną odbywającego się co roku Festiwalu Komedii dell’Arte”
„Pogranicza gatunkowe z pewnością fascynują mnie, ale dotyczą one formy przedstawienia. Natomiast gdybym miała tematycznie określić swoją twórczość ostatnich lat to widziałabym w niej tematy dotyczące tożsamości i autokreacji”
„Stasia Celińska była artystką niepowtarzalną, jedyną w swoim rodzaju, wszechstronną, niepodrabialną i wybitną pod każdym względem”
„Zmieniła się rzeczywistość wokół nas – choćby sytuacja kobiet, dziś zupełnie inna niż wtedy, kiedy Bergman pisał swój tekst – dużo więcej mówimy o prawach kobiet i równouprawnieniu. Dlatego w naszej adaptacji niektóre sceny po prostu nie mogły się pojawić – zdezaktualizowały się. Ale emocje i potrzeby w relacjach są te same”
„Czym jest obecnie sztuka aktorska na naszym festiwalu? W kształcie, jaki próbujemy dziś nadać temu wydarzeniu, jest to przyglądanie się sztuce aktorskiej w możliwie najszerszym spektrum pracy na scenie, we wszelkich wariantach związanych z teatrem dramatycznym”
„To, co wywarło na mnie największy wpływ, kiedy po raz pierwszy zobaczyłem przedstawienie Warlikowskiego, to wrażenie rozdarcia i silne utożsamienie się widowni z tym wrażeniem”
„45 lat temu, 11 maja 1981 r. odbyła się premiera Kotów Andrew Lloyda Webbera – musicalu, który zdobył serca światowej publiczności. Koty mają swój własny charakter i myślę, że był to jeden z głównych powodów ich sukcesu. W odróżnieniu od innych musicali nie są stereotypowe”
„Siedząc w stalinowskiej celi Rybicki miał opowiadać współwięźniom Antygonę Sofoklesa. – Chciałem wytłumaczyć ludziom, którzy nie czytali ani nie słyszeli o Antygonie, że już dawno temu walczono o prawa ludzkie, uniwersalne ”
„20 lat temu, 9 maja 2006 r. zmarł w letnim domu w Wildze Jerzy Ficowski - poeta, odkrywca talentu cygańskiej poetki Papuszy, znawca kultury cygańskiej i żydowskiej, entuzjasta twórczości Brunona Schulza, tłumacz, autor tekstów piosenek”
„Robert Wilson nie uznaje granic ani limitów. Zawsze stara się sięgać po więcej i to właśnie czyni go artystą, którym jest. Mówię o nim w czasie teraźniejszym, ponieważ – mimo tego że niedawno odszedł – wciąż jest artystą niezwykle żywym. Zawsze stara się przekraczać bariery, robić więcej – uważał na przykład, że nawet śmierć nie powinna powstrzymywać jego dzieł. Powiedział więc któregoś dnia: ty po prostu pociągniesz to dalej, i po chwili dodał: zrobisz to po swojemu”
„9 maja 1966 r. telewizja nadała pierwszy odcinek serialu Czterej pancerni i pies. Śpiewana w filmie przez Edmunda Fettinga piosenka Deszcze niespokojnie potargały sad stała się przebojem. Krytycy i historycy wytykali autorom nachalną propagandę i przekłamania, ale przez 60 lat serial miał powodzenie wśród widzów”
„Z doświadczeń innych państw europejskich wynika, że opłata reprograficzna nie wpływa na ceny sprzętu”
„Wersja włoska otwiera natomiast zupełnie inną perspektywę. Pozwala spojrzeć na Halkę bardziej uniwersalnie, bardziej operowo, w sensie międzynarodowym. Dla mnie jako reżysera jest to fascynujące, bo nagle ta sama muzyka zaczyna oddychać trochę inaczej”
„Szafując na lewo i prawo zarzutem ksenofobii, łatwo zapomina się, że jedną ze strategii legitymizacyjnych dyktatury komunistycznej był – tworzony zwłaszcza na potrzeby zagranicznej opinii – obraz pełnego archaicznej przemocy społeczeństwa polskiego, któremu stawiały tamę modernizujące wysiłki władz PRL. Janda i Umer – za Baral – idą jednak jeszcze dalej w oskarżeniu, przywołując słowo faszyzm na oznaczenie moczarowskiego antysemityzmu i kojarząc je z polską ksenofobią, dawną i współczesną”
„Cenię autora Pacyfistów za odwagę, za to, że nie mizdrzy się do nikogo; w jego tekstach odnajduję coś z wnikliwości Zapolskiej i Bałuckiego”
„Daniel Arbaczewski będzie nowym dyrektorem Teatru Baj Pomorski w Toruniu. Ciekawe były okoliczności wygranego przez niego konkursu na to stanowisko”
„To jest opowieść o nas. O społeczeństwie, które potrzebuje barbarzyńców, żeby móc się zdefiniować. Żeby móc powiedzieć: my jesteśmy po tej właściwej stronie. Problem polega na tym, że barbarzyńcy najczęściej nie istnieją, tylko są wytwarzani za pomocą języka, procedur, decyzji administracyjnych i medialnych narracji”
„Sztuka teatru ciągle jednak trwa po stronie człowieka. Z większym lub mniejszym skutkiem kwestionuje systemy społeczne i moralne, polityczne i religijne, pozwala mniej się bać. Systemy stwarzamy przecież sobie sami”
„Należy zauważyć, że w naszym kraju również zajdą zmiany wśród osób prowadzących zespoły baletowe, powiązane z instytucjami operowymi”
„Dla mnie reżyser oprócz spełnienia obowiązku zbudowania spektaklu powinien być osobą, która pomoże aktorowi zrozumieć rolę i wypuszcza go w realia zarysowanego z grubsza świata. Powinien potrafić odpuścić”
„Przedstawienia Teatru Kambak, takie jak „Piękna i Bestia” czy „Przygody z Wyobrażonego Lasu”, nie tylko opowiadają o świecie, ale uczą, jak w nim być — w sposób otwarty na różnorodność, uważny wobec innych, świadomy własnych uczuć i relacji. Model komunikacji oparty jest tu na dialogu, współobecności i empatii. Emocjonalna reakcja widza staje się centralnym elementem przekazu”
„Wydaje mi się, że widać po naszym repertuarze, że stawiamy na autorskie widowiska, które reinterpretują czy to klasykę, czy też interpretują współczesną dramaturgię. Wszystkie te spektakle, tak jak i Słowik, budują komunikat na kilku poziomach”
„To kwestia elementarnej uczciwości. Jeśli korzystamy z pracy twórców, powinniśmy zapewniać im wynagrodzenie ”
„– Wydaje mi się, że w dzisiejszych czasach autentyczność jest czymś bardzo trudnym ”
„Teatr operowy powinien służyć odbiorcom o różnych potrzebach i włączać się w życie miasta”
„Powtarzam często, że w sztuce teatru dwa plus dwa nie równa się cztery. Nie ma tu reakcji chemicznej, w której z góry wiadomo, co z czego wyniknie”
„Moim marzeniem jest dalej się rozwijać i tym samym podnosić prestiż szkoły. Bardzo bym chciała połączyć współpracą szkołę baletową Kuźmina z Państwową Szkołą Baletową, dlatego obecnie stawiam pierwsze kroki w tym kierunku”
„Za mniej niż miesiąc rozpocznie się jubileuszowa, trzydziesta edycja Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Kontakt w Toruniu. Jestem przekonany, że wydarzenia, które w życiu każdego teatromana odegrało ważną rolę. Zapraszam do mojej osobistej podróży po dawnych dniach i spojrzenia na dziś”
„Jak co miesiąc garść recenzji premier operowych, teatru telewizji i scen dramatycznych. Zapraszam do lektury”
„Ameryka funkcjonuje w opowieści o Hershu jako ziemia obiecana. Ziemia, w której wszystko jest możliwe. Ale to nie jest sztuka o Ameryce. Mówimy o pewnych mechanizmach, o pewnych siłach. Mówimy o człowieku, który doświadcza różnych rzeczy i który sam nie jest do końca dumny z tego, co się wydarzyło w jego życiu”
„Do tej pory pracowałam w teatrze i w filmie tylko jako aktorka i poza swoją rolą, niczym nie musiałam się martwić. Teraz jestem też producentką spektaklu i muszę zadbać o jego promocję i sprzedaż. To cholernie trudne, ale nie poddaję się i powoli uczę się tego”
„To opowieść o toksycznej relacji, która – często mylona z miłością – jest uzależnieniem emocjonalnym. Nie daje nic oprócz niespełnienia, frustracji i zagubienia siebie”
„Czy można się zagubić i zarazem odnaleźć w mitycznym lesie Williama Szekspira, przeniesionym potem do opery Henry'ego Purcella, a dziś w niezwykły sposób wykreowanym na historycznej scenie Teatru Stanisławowskiego?”
„To największy dom Polonii na świecie - mówi PAP prezes Polskiego Ośrodka Społeczno-Kulturalnego (POSK) w Londynie Marcin Kalinowski. W ramach tej instytucji działa wiele inicjatyw kulturalnych, takich jak klub muzyczny i rozgłośnia”
„– Wróg? A wróg! Ale mój, swój, nasz – na własnej krwi wyhodowany!… Płacz, Władek, nie wstydź się. Bo jak prawdziwy chłop płacze, to musi być święto!… – mówił Pawlak. – Koniec świata! – wołał Popiołek. 2 maja 1916 r. urodził się Wacław Kowalski – aktor, który dał życie wieczne tym postaciom”
„Nigdy nie uprawiałem świadomego romansu z krytyką i tego, że artysta wchodzi w jakieś manipulacje wizerunkowe, nawet takie, w jakie wchodził Jerzy Grotowski. Nigdy nie byłem zainteresowany modelowaniem i wymuszaniem własnego wizerunku. Wszyscy moi uczniowie dużo lepiej to robili”
„W dniu Międzynarodowego Dnia Tańca zapraszam do podróży na Litwę. Krainy bliskiej, znanej teatralnie, ale mam poczucie nieodkrytej nadal sztuki baletowej i tańca. Oto kilka refleksji artystycznych z politycznym tłem”
„Nie mam jakiegoś jednego marzenia aktorskiego. Uważam, że to, co najlepsze i to, co wielkie pod względem aktorskim, jeszcze przede mną. Dla mnie nie ma rzeczy niemożliwych”
„Zawsze miałam w sobie dużo odwagi i determinacji, ale nigdy nie planowałam, że będę grała za granicą – nie zabiegałam o to w sposób szczególny. Myślę, że w dużej mierze był to splot różnych okoliczności, ale też efekt decyzji podejmowanych na kolejnych etapach drogi. Z perspektywy czasu widzę w tym pewną logikę”
„Wojna w mojej głowie to międzypokoleniowy spektakl, który mogliśmy zobaczyć w Domu Harcerza. Najstarszy artysta w maju skończy 92 lata, najmłodszy – cztery. Sztuka opowiada o konflikcie – nie tylko tym, który rozgrywa się na świecie, ale także tym, który nosimy w sobie”
„Publiczność się zmienia, wrażliwość, zainteresowania, sposoby patrzenia na świat. Teatr nie może być zakładnikiem czasów, kiedy wmawiano nam, że istnieje jedna definicja teatru, jeden sposób robienia go i jedna możliwa publiczność”
„Ten film w tamtych czasach nie miał prawa powstać, a jednak powstał – mówi PAP Ewa Szykulska. 30 kwietnia 1971 r. o godz. 22.15 w Programie I Telewizji Polskiej pokazano Hydrozagadkę w reżyserii Andrzeja Kondratiuka. Po niej wyemitowano już tylko Program na jutro”
„Reżyserka, aktorka i autorka tekstów Joanna Drozda wraca do podziemi Teatru Polskiego z nową propozycją. „Scandalizza" ma zawierać skandalicznie aktualne treści”
„To co potrafił, mógłby sobie przyswoić tylko w nowojorskim Studio Lee Strasberga i Eli Kazana. Ale idee Actors Studio dotarły do nas znacznie później – przypomniał Andrzej Wajda. 25 kwietnia 1926 r. urodził się Tadeusz Musiał, który – jako Janczar – przeszedł do historii filmu i teatru polskiego”
„Jest ambasadorem kultury polskiej we Francji, jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów. Był jednym z trzech cudzoziemców zaangażowanych do legendarnego zespołu Komedii Francuskiej. 80 lat temu urodził się Andrzej Seweryn – aktor, reżyser, dyrektor Teatru Polskiego im. A. Szyfmana w Warszawie”
„Sto lat temu, 25 kwietnia 1926 r., w mediolańskiej La Scali, odbyła się światowa prapremiera opery Turandot Giacoma Pucciniego. Cała publiczność, głęboko poruszona, wydawała się raczej uczestniczyć w rytuale ku czci narodowego mistrza niż oglądać przedstawienie teatralne - informował Guardian”
„Elżbieta Donimirska, aktorka Lubuskiego Teatru w Zielonej Górze, z którym związana jest od 1989 roku, obchodzi 40-lecie pracy scenicznej. Dla artystów jest wzorem i wielkim autorytetem. Widzowie nie wyobrażają sobie teatru bez niej. Znajomi podkreślają, że to także wspaniały, wrażliwy i empatyczny człowiek”
„Maria Janion pisała o galernikach wrażliwości, odszczepieńcy należeli wtedy do kanonu teatru, literatury, sztuki. Dzisiaj odszczepieniec traktowany jest jak człowiek, który powinien iść do psychologa i się ogarnąć, a nie chodzić i marudzić”
„Tekst jest swego rodzaju partyturą z wyraźnie zaznaczonymi pauzami. Te pauzy są dla mnie niezwykle ważne, bo stają się momentami wglądu w to, co pozajęzykowe. To właśnie tam pojawiają się pęknięcia, szczeliny w rzeczywistości. Język nagle otwiera się na coś, czego sam nie potrafi w pełni unieść”
„Scenografia tej wystawy została zaaranżowana tak, że czujemy się dosłownie jak w królewskim teatrze XVII w. Wielka gra. Opera Władysława IV to nie tylko ekspozycja – to doświadczenie, które wciąga widza w sam środek barokowego spektaklu. Nareszcie doczekaliśmy się wystawy na miarę Zamku Królewskiego”
„We wprowadzeniu do swego zbioru recenzji teatralnych Łukasz Maciejewski wyznaje, że jest krytykiem szczęśliwym. Takie wyznanie należy do rzadkości, szczerze mówiąc nie spotkałem się z podobną deklaracją nigdy wcześniej ”
„Stanąłem nieco z boku i próbowałem wsłuchać się w tematy, na których szczególnie zależało realizatorkom. Po to, by nie uzurpować sobie prawa do zabierania głosu w pierwszej kolejności”
„Jest jedyna w swoim rodzaju. Opera Król Roger Karola Szymanowskiego do libretta Jarosława Iwaszkiewicza nie mieści się w żadnym nurcie muzycznym, choć ma wpływy wielu z nich. Jest filozoficznie uniwersalna, a jednocześnie bardzo osobista. Muzyka hipnotyzuje, uwodzi, opowiada historię sama, jakby nie potrzebowała libretta. Ono z kolei jednych zachwyca, innych razi młodopolską manierą. W Teatrze Wielkim to arcydzieło opery wyreżyseruje Krzysztof Cicheński. Premiera 24 kwietnia”
„Przyciągają mnie historie, które odsyłają do tego, co kolektywnie zepchnięte w pod- lub nieświadomość. Wiele z nich dotyka traumy transgeneracyjnej i korzysta z epigenetyki przy tworzeniu wielopoziomowych konstrukcji psychologicznych (i dramaturgicznych)”
„Chcę, aby Boska Komedia pozostała wehikułem promującym polski teatr, który udowadnia, że trzeba mieć aspiracje, odważnie mówić o rzeczywistości i stawiać barykady przeciwko nacjonalizmowi i innym negatywnym scenariuszom dla świata”
„Skończyłem 42 lata i pewnego dnia spytałem: Gdzie się podział tamten Jacek Bała? Co się z nim stało? W lustrze widziałem pozbawionego wiary i nadziei szarego człowieka”
„Karol Szymanowski, żeby opowiedzieć o sobie, skomponował operę z tak wielką orkiestrą, że nie mieści się w orkiestronie”
„Karol Suszczyński, dyrektor Teatru Groteska, będzie - jako zwycięzca konkursu – piastował to stanowisko przez kolejne sezony. Nam zdradził, jaki ma plan na nową kadencję i z jakimi bolączkami się zmaga kierowana przez niego scena przy ul. Skarbowej”
„10 lat bluesowych poniedziałków, 10 lat jazzowych czwartków, 10 lat spektakli, wernisaży, koncertów, imprez i spotkań. Tak w skrócie można podsumować dekadę obecności Teatru BOTO w siedzibie przy Placu Jasia Rybaka w Sopocie. Fundacja Teatru BOTO działa jednak znacznie dłużej, bo od 16 lat. Dziś wieczorem artyści zapraszają na wspólne świętowanie 10. Urodzin Teatru BOTO w obecnym miejscu”
„Dwanaście lat w teatrze to zarówno dużo, jak i niewiele. Wystarczająco, by mówić o zjawisku, ale zbyt krótko, by mówić o instytucji. A jednak Klub Komediowy – miejsce wyjątkowe na mapie Warszawy – w tym czasie zdążył wypracować własny język, własną dramaturgię i, co najciekawsze, własny sposób pozostawiania śladu w pamięci widza. Pamięci ulotnej, bo często opartej na improwizacji, a jednocześnie zaskakująco trwałej”
„Społeczność niemiecka, która uciekała z tego miasta, nie jest głównym tematem spektaklu, ale jest to korzeń wszystkiego, co wydarza się w teraźniejszości. Tam jest ukryty kod do tego, kim się stajemy dzisiaj”
„Zawsze robiłem bardzo osobiste spektakle – mówi reżyser Marek Weiss, który zapowiada, że premierą „Falstaffa" w Operze Narodowej i po zrealizowaniu 150 inscenizacji definitywnie żegna się ze sceną”
„Berek jest ekranizacją bestsellerowej powieści Marcina Szczygielskiego wydanej w 2007 roku i zarazem jednego z najpopularniejszych polskich spektakli komediowych ostatnich lat – Berek, czyli upiór w moherze”
„Pochodzący ze Środy Wielkopolskiej Władysław Stoma (1888–1968), aktor teatralny i filmowy, przez 11 sezonów (1927–1938) był dyrektorem Teatru Miejskiego. To wyjątkowo zasłużona postać dla kultury pisanej przez duże K. Jako 32-letni aktor grał w Bydgoszczy już 22 stycznia 1920 r. w Warszawiance. Świetnie spełniał się jako menedżer, reżyser i aktor. Nauczył bydgoszczan chodzić do teatru. Teatrowi dał Stoma sukces artystyczny oraz stabilizację kadrową. Adam Grzymała-Siedlecki nazwał go Padrone Stoma.”
„Ostatni bon vivant, bywalec ogródków, ostatni Warszawiak, który potrafił nosić tużurek, tańczyć walca, robić oko do dam, jeździć wytwornie dorożką – 17 kwietnia 1981 r. zmarł Ludwik Sempoliński, artysta estrady i kabaretu, profesor warszawskiej PWST”
„O ile w dwudziestowiecznym teatrze inteligencji proces jej potwierdzania i weryfikowania zachodził w porozumieniu z publicznością, skutkując odnowieniem poczucia przynależności wszystkich osób uczestniczących do współtworzonej grupy, o tyle w teatrze przełomu stuleci nie tworzy się żadna wspólnota, ale w mocy pozostaje sam głos wypowiadający się w imieniu zbioru pustego”
„Na początku lat 90-tych z pomocą Spielberga pracował nad adaptacją prozy Józefa Conrada. Nostromo miał być kolejnym wielkim epickim dziełem angielskiego reżysera. Produkcja trafiła jednak na wiele trudności. 16 kwietnia 1991 r., na sześć tygodni przed rozpoczęciem zdjęć, David Lean zmarł”
„Tadeusz Kantor (1915-1990). Embalage, Cricotage and Madame Jarema – to wystawa poświęcona relacji i twórczości Tadeusza Kantora i Marii Jaremy – czołowym przedstawicielom światowej awangardy powojennej”
„80 lat kończy w czwartek Maciej Wojtyszko, reżyser teatralny, filmowy i telewizyjny, pisarz, autor sztuk, komiksów, ojciec Bromby. Pracuje właśnie nad nowym spektaklem dla Teatru Telewizji Amerykański przyjaciel Izaaka. Realizacja zdjęć w czerwcu, a premiera – prawdopodobnie jesienią”
„Chcemy opowiadać o braku relacji, o deficytach, o tym, co powoduje, że jedyny sposób na przetrwanie dla nas widzimy w sytuacji, w której musimy sięgnąć po coś, co odpowiednio nas zastymuluje”
„Stanisław Wyspiański przypomniał Łukasińskiego w dziesiątej scenie Nocy Listopadowej – Tak ja tu klejnot mam! – Ja ci pokażę. Prometeusz wasz polski. Ot, wiodą go straże – tymi słowy Wielki Książę Konstanty prezentuje Łukasińskiego generałowi Wincentemu Krasińskiemu.”
„Pracując już nad rolą, prowadziłem dziennik życia Aleksandra Doby. Lubię wracać do dzieciństwa i dorastania bohatera, którym mam bywać. To mi bardzo pomaga, opowiada o potrzebach i pragnieniach”
„Spaceruję po Krakowie w celu znalezienia odpowiedzi na pytania o rolę aktorów teatralnych w dzisiejszym świecie oraz wysłuchania opowieści o tym, jak tym aktorom się w Polsce wiedzie. Wybrałam Kraków z egoizmu – tu mieszkam i lubię go w Polsce najbardziej. Ale też wybrałam go dlatego, że to z krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej (PWST, a obecnie AST – Akademia Sztuk Teatralnych) wyszli najwybitniejsi polscy reżyserzy i aktorzy”
„Cechą pierwszą odmienionej Opery Wrocławskiej jest oryginalność repertuarowa. Na najnowszą, kwietniową premierę wybrano powstałą sto lat temu „Juliettę" Bohuslava Martinu, do tej pory jedynie raz wystawioną w Polsce, choć jest uznawana za jedną z najlepszych oper pierwszej połowy XX wieku”
„Nowe wydawnictwo inspirowane spektaklem Nietoperz czyli dwoistość to nie tylko zapis teatralnej propozycji, ale przede wszystkim poetycka podróż przez twórczość Joanny Kulmowej. Artyści Teatru Witkacego w Zakopanem udowadniają, że jej teksty wciąż brzmią świeżo, zaskakująco i przejmująco”
„Jednak biografia Sieradzińskiej pokazuje coś więcej niż tylko sceniczną legendę. W kręgu Baker pojawiają się nazwiska definiujące kulturę XX wieku: Pablo Picasso, Le Corbusier, Frida Kahlo, Maurice Chevalier czy Charlie Chaplin. Ich obecność nie jest jednak jedynie ozdobą narracji – raczej potwierdzeniem, że Baker była częścią artystycznego fermentu swojej epoki i jednym z najbardziej wyrazistych symboli tamtego czasu”
„Ukrainiec, zwolennik rosyjskiego imperializmu, jak nikt opisał absurdy i mrok Rosji, całe życie zmagał się z depresją, wiele razy palił swoje rękopisy, zagłodził się na śmierć w fazie religijnej obsesji. Miał w sobie coś z Jokera, komediowość skrywała mrok”
„Publiczność nie jest abstrakcyjną kategorią statystyczną. To konkretni ludzie z konkretnymi przyzwyczajeniami, potrzebami i ograniczeniami. Jeśli instytucje kultury chcą z nimi rozmawiać – muszą najpierw spróbować ich poznać”
„Monografię Teatru Wielkiego w Poznaniu wydało pod koniec ubiegłego roku Wydawnictwo Miejskie Posnania. Opowieść Zenona Pałata i Małgorzaty Arentowskiej nawet dla czytelnika niebędącego koneserem sztuki operowej będzie interesująca”
„Dane mi było zaprzyjaźnić się z wielką aktorką i bliżej ją poznać. Mieszkanie Oli Zawieruszanki było – w czasach przaśnego PRL-u azylem, odskocznią, przybytkiem piękna, w którym rozbrzmiewały melodie jej ukochanej pozytywki (leku na całe zło)”
„Szalone nożyczki w Teatrze Bagatela to jeden z największych teatralnych fenomenów w Polsce. Komedia kryminalna, w której publiczność staje się współuczestnikiem śledztwa, od premiery 1 kwietnia 2006 roku nie traci popularności”
„Nauczyłem się pewnej filozofii głoszącej, że najważniejszym elementem teatru jest widz. Oznacza to dialog z widzem i nieustanny kontakt z publicznością”
„Gdyby chcieć wskazać na jakąś postać biblijną, którą zdawał się rozumieć najlepiej i która mu była najbliższa, z całą pewnością byłby nią Hiob – pisał o nim Antoni Libera”
„Kategorycznie przeciwstawiam się poglądowi, że likwidacja pracowni teatralnych rozwiązuje problemy organizacyjne i produkcyjne w teatrze, wprowadza nową jakość i jest przyszłością teatru. Także myślenie o teatrze wyłącznie przez pryzmat jednej instytucji jest zbyt łatwym uogólnieniem”
„Największą popularność przyniosły jej role, które do dziś pozostają ważnymi punktami w historii polskiej telewizji i kina rozrywkowego. Wymienia się tu przede wszystkim kreację Edyty Lausch w serialu „Stawka większa niż życie” oraz postać por. Krystyny Gromowicz w komedii „Rzeczpospolita babska””
„Szklarski stworzył jedną z najpełniejszych w polskiej literaturze opowieści o rdzennych mieszkańcach Ameryki. To historia Dakotów – ich kultury, wierzeń, tragedii i walki o przetrwanie. W centrum tej opowieści stoi Przebiegły Wąż, a później jego syn, wojownik o imieniu… Żółty Kamień. I tu pojawia się niezwykła zbieżność: Żółty Kamień to po angielsku Yellowstone. Imię, które dziś kojarzymy z serialem Sheridana, Szklarski nadał swojemu bohaterowi już w latach 70. XX wieku”
„W wydanej w 2019 roku książce Demokracja. Przedstawienia Joanna Krakowska opisuje historię teatru publicznego w Polsce po roku 1989. Przygląda się jej z subiektywnej perspektywy, warunkowanej przez kilka wydarzeń, które uznała za ważne: symptomatyczne dla wskazanego okresu i dla samego teatru”
„W Łodzi spełniałem się nie tylko jako aktor, ale też jako człowiek, który chce przez teatr wyrażać swoje poglądy na różne sprawy”
„Pewnie to jedne z najpiękniejszych moich dni, bo wreszcie Teatr Żydowski znajdzie dom. Myślę, że zrobimy wszystko, żeby nasz teatr na Woli miał swoją duszę”
„Pandemia COVID-19 zatrzymała kulturę, ale nie na długo. Projekty dofinansowane z Krajowego Planu Odbudowy pokazują, że instytucje kultury, organizacje pozarządowe i przedsiębiorstwa w całej Polsce wyszły z kryzysu, stawiając na cyfryzację, działania społeczne i zrównoważony rozwój”
„W 2023 r. Teatr zamieszkał na Błesznie, a pierwszą wyprodukowaną na swoim propozycją było Umrzeć ze śmiechu Paula Elliotta. Współpracy z Nowym ponownie podjął się Tomasz Man. Trzy przyjaciółki na śmierć i życie grają w nim etatowe aktorki Teatru im. Mickiewicza – Iwona Chołuj, Marta Honzatko i Agnieszka Łopacka. Młode pokolenie reprezentują zaś wspomniani Kajdanowicz i Berendt (występujący zamiennie z Michałem Kaszakiem). Kultowa komedia w tym wydaniu szybko podbiła serca publiczności.”
„W teatrze bywają spotkania, które po latach pozostają w pamięci z zadziwiającą wyrazistością. Nie zawsze są to wielkie premiery czy wydarzenia zapisane w historii sceny. Czasem wystarczy moment rozmowy w teatralnym korytarzu, charakterystyczny śmiech albo głos, który natychmiast rozpoznaje się bez patrzenia. Tak zapamiętałem Hankę Bielicką – artystkę, którą miałem okazję poznać, gdy na zaproszenie Andrzeja Marii Marczewskiego przyjechała do Teatru Polskiego w Bydgoszczy, by zagrać tytułową rolę w Moralności pani Dulskiej Gabrieli Zapolskiej”
„Wielowymiarowy świat polsko-niemieckiego pogranicza, jaki wykreował w Pulverkopf Edward Pasewicz, czyni tę powieść jednym z najciekawszych zjawisk w polskiej literaturze ostatnich lat. Teraz na scenę przenosi ją Katarzyna Kalwat”
„Łucja z Lammermooru nie jest z natury opowieścią neapolitańską. Jej dramat wyrasta ze szkockiego świata Waltera Scotta, a jednak poetyka, którą operuje – linia wokalna, dramaturgia, nawiązanie do bel canta – jest nierozerwalnie związana z kulturą Neapolu”
„Choć zaczęła od teatru, rozpoznawalność przyniosło jej kino. Początkowo wydawało się, że zostanie aktorką komediową, bo świetnie wypadła w Lejdis i Testosteronie. Dopiero Różyczka sprawiła, że dostrzeżono jej dramatyczny talent. Potwierdziła go potem w Sztuce kochania, wcielając się w seksualną rewolucjonistkę doby PRL-u – Michalinę Wisłocką. Że tematyka ta jest jej bliska, przypomniała ostatnio występem w erotyku Heaven In Hell”
„Pamiętam opiekuńczość Hasa, jego delikatność. Ale kiedy dostałam propozycję tej roli, chciałam ją odrzucić. Wydała mi się zbyt erotyczna, zbyt wyuzdana, a ja nie lubię takich ról i grania scen erotycznych. Nawet polecałam reżyserowi inną aktorkę. W końcu jednak Has mnie przekonał. Dał mi wolną rękę, która pozwoliła mi pokazać wyuzdanie Adeli w krzywym zwierciadle, w tonie groteski, a nie magazynu erotycznego”
„W teatrze nie było mnie przez dziesięć lat. Dopiero od zeszłego roku, od mojego udziału w spektaklu Prestiż, jestem w nim bardziej aktywna”
„O tym, że tak znane postacie ekranu jak Janusz Gajos, Wirgiliusz Gryń, Łukasz Simlat, Michał Czernecki czy Jan Kiepura są związane z Zagłębiem Dąbrowskim, większość już wie. Ale są też takie osoby, których nazwisko, pochodzenie lub zasługi są mniej znane, a bez których kultowe produkcje kinowe wyglądałyby inaczej lub nie powstałyby wcale. Przedstawiamy pięcioro z nich”
„Ostatnie lata upłynęły w polskim szkolnictwie teatralnym pod hasłem zmian etycznych. Dużo było rozmów o narzędziach, wprowadzania regulaminów, funkcji i szumnych zapowiedzi. Kilka karier stanęło pod znakiem zapytania, kilka nazwisk wypłynęło na nowej, zmiennej fali. Rozliczeniom towarzyszył szum medialny, powstały dwie książki – jedna szybko (2022), druga późno, kilka lat po fali, bez dwóch rozdziałów, bo te zablokował sąd”
„Jeśli ambasador to ktoś, kto reprezentuje kogoś innego, kto zostaje powołany po to, by strzec dobrego imienia tego, kogo reprezentuje, zyskiwać zaufanie coraz to nowych osób i starać się o to, aby lepiej rozumiano tych reprezentowanych, to oboje laureaci są znakomitymi ambasadorami w podwójnym znaczeniu”
„Na gruncie sztuki słowa ukuto takie określenia jak: poeta przeklęty, kaskader literatury. Romuald Czubak, założyciel i reżyser bytomskiego Teatru Wiatyk (1979-1986) był bez wątpienia - stosując podobne kryteria - reżyserem przeklętym i kaskaderem teatru”
„Już samo to, że paprykarz nie tylko jako potrawa, ale też jako pewien fakt społeczny, jest niejednorodny, wydawało się obiecujące. No a potem okazało się, że te małe aluminiowe puszeczki są dodatkowo dosyć pojemne i że można przy ich pomocy opowiedzieć takie rzeczy, jakie bez nich byłoby opowiedzieć trudniej”
„Premiera „Wieczernika” Ernesta Brylla w reżyserii Andrzeja Wajdy odbyła się w Wielki Piątek, 5 kwietnia 1985 r. w warszawskim kościele Miłosierdzia Bożego przy ul. Żytniej. Nie było dla niej miejsca w żadnym stołecznym teatrze, choć nieczynny był tylko – spalony miesiąc wcześniej – Narodowy”
„6 kwietnia 1901 r. urodził się Marian Hemar – poeta, jeden z najwybitniejszych polskich satyryków i twórców kabaretowych, autor szlagierów, m.in.: Kiedy znów zakwitną białe bzy, Czy pani Marta jest grzechu warta, Nikt, tylko ty, Jest jedna, jedyna i Upić się warto”
„Tak, był aplauz, ale przeżyłem też w trakcie grania Wroga ludu mnóstwo reakcji negatywnych, łącznie z trzaskaniem drzwiami, wychodzeniem, krytykowaniem mnie publicznie, wejściem ze mną w dyskusję”
„Kamil Białaszek należy do tych twórców młodego pokolenia, którzy nie próbują udawać, że zaczynają od zera. Wchodząc do teatru, ma za sobą doświadczenie rapera, performera i człowieka wychowanego w kulturze ironii”
„Marzec – miesiąc Międzynarodowego Dnia Teatru zazwyczaj obfituje w premiery i ciekawe artystyczne zdarzenia. W bieżącym roku jednak, niestety, wielkich zachwytów nie było. Ale dla kontrastu słów kilka o teatrach rozrywkowych stolicy, gdzie uśmiech, komedia i dobra zabawa mają odgrywać główną rolę. Zapraszam do lektury!”
„W programie Teatr nie chodzi tylko o to, kto dostał pieniądze. Chodzi o to, czy publiczne środki w kulturze rzeczywiście podlegają procedurze konkursowej, czy coraz częściej – formalnie albo nieformalnie – trafiają do tych, którzy są najsilniejsi, najbardziej rozpoznawalni i potrafią najgłośniej zaprotestować”
„Jak można uatrakcyjnić życie na emeryturze zwalczając nudę i samotność w starszym wieku? To całkiem proste – wystarczy zostać aktorem”
„Niegdyś popularny w wielu regionach Europy wielkanocny obrzęd symbolicznego „wygnania Judasza” dziś przetrwał jedynie w przekazach i rekonstrukcjach folklorystycznych. Ten widowiskowy zwyczaj był jednym z wyrazistych elementów ludowej obrzędowości pasyjnej jeszcze na początku XX wieku”
„31 marca 2026 roku miało miejsce w Brwinowie wydarzenie teatralne dużej rangi – spektakl Teatru Klasyki Polskiej Herbert. Prowadził za rękę światło w reżyserii Karoliny Labahua”
„W sprawie kieleckiego teatru jest wiele pierwszoplanowych postaci. Warto jednak pamiętać, że od pewnego momentu całej tej wojny, jej cichą bohaterką jest kierowniczka literacka teatru, Luiza Buras-Sokół, która z dnia na dzień, nie marząc o tym, została poniekąd zmuszona przez sytuację, lojalność wobec swoich koleżanek i kolegów i ludzką uczciwość wobec swojego miejsca pracy, do objęcia funkcji pełnomocniczki Teatru im. Żeromskiego”
„Z tymi duchami to jest tak, że my tu nie czekamy na ciemną scenę po to, żeby nasłuchiwać kroków duchów naszych starszych kolegów, którzy już są po tamtej stronie. Ale po prostu na co dzień o nich rozmawiamy i na pewno są z nami w wielu chwilach”
„W ostatnich latach zwłaszcza, a te lata to już w zasadzie dekady, Dorota Kolak zyskała pozycję aktorki, na której pojawienie się, w kinie czy w teatrze, zawsze się wyczekuje. Pewność aktorskich środków, szerokość skali. Potrafi wszystko i we wszystkim jest wiarygodna. Widzowie to doceniają”
„W odróżnieniu od wielu państw europejskich, gdzie teatr ewoluował głównie jako forma ekspresji estetycznej, w Polsce znaczny wpływ na rozwój tej sztuki miały także realizowane przez nią cele społeczne i polityczne. W obliczu kryzysów państwowości, ograniczeń swobód lub autorytarnych rządów teatr stawał się przestrzenią zaangażowania, a niejednokrotnie nawet polem dla szczególnych form obywatelskiej interwencji”
„Od początku istnienia Teatr STU współpracował z wielkimi kompozytorami, wokalistami, autorami tekstów, muzykami (...). Owocem były kultowe (to słowo nie jest tu nadużyciem) sceniczno-muzyczne wydarzenia – Exodus, Szalona lokomotywa, Pan Twardowski, Cabaret. Ale też piosenki, czy to wywodzące się z nich, czy też z innych spektakli”
„Tak znakomitego debiutu dawno nie widziałam. Ponadto, co istotne Aurora Lipartowska spełnia wszystkie regulaminowe wymogi pozwalające jej po laur Andrzeja Nardellego sięgać”
„Dumny jestem z wszystkich absolwentów, którzy oddają serce naszej profesji i pracują rzetelnie nad rozwojem swego warsztatu. Nie wiem, czy popularność jest tu miarą sukcesu. Najważniejszy jest chyba wyrazisty charakter twórczości, czytelny styl, rzemiosło. Czasami dochodzi się do tego momentu latami”
„Tak oto zasiadłam na sali teatralnej jako jeden jedyny widz, by patrzeć na drobiazgowe i, jak się miało okazać, niesłychanie pracochłonne, a nawet dramatyczne wykuwanie się „Biesów". Siedziałam tak przez blisko trzy miesiące, od pierwszej do ostatniej próby. Od czytanej – do generalnej. Od pierwszych dni lutego do 28 kwietnia 1971 roku. A jeszcze 29 kwietnia, gdy była premiera”
„Te 20 lat teatru to czas pasji, prób, poszukiwań, z których jestem dumny. Jestem dumny z ludzi, którymi teatr się otacza, jestem dumny ze współpracowników i z aktorów, z wielu przyjaciół teatralnych. Teatr Nowy Proxima jest miejscem wyjątkowym, jakiego nie ma w Krakowie, a na pewno nie ma w sektorze NGO. Kto zna nasze miejsce, przyzna mi rację”
„Z jego prozy możemy się nauczyć pokory, skupienia i cierpliwości - ocenił marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty, wspominając Wiesława Myśliwskiego. Nikt mnie tak nie onieśmielał jak pan Wiesław ”
„Teksty Wiesława Myśliwskiego same prowadziły człowieka, który je mówił. Narzucały, w jaki sposób do nich podchodzić”
„To była znakomita informacja na Międzynarodowy Dzień Teatru. Ministra Marta Cienkowska i marszałek Świętokrzyskiego Renata Janik zawarły ugodę w sprawie powołania Jacka Jabrzyka na dyrektora Teatru Żeromskiego”
„Już nie tylko spektakle, ale i warsztaty kreatywne czy spotkania kontekstowe poszerzające tematykę sztuki – Teatr Współczesny i Teatr Lalek Pleciuga w Szczecinie mają silnie rozwinięte działy edukacji. A wszystko po to, by wizyta w teatrze była jeszcze pełniejszym doświadczeniem”
„Nie klasyfikowałbym tego typu miejsc, używając starej nomenklatury: że do domu spokojnej starości idziesz tylko po to, żeby umierać. Tam jest piękne, wartościowe życie. Takie samo, jak w wielu domach, instytucjach, kościołach. Śmierć jest wokół nas. Pytanie, jak na nią reagujemy, jak na nią patrzymy i jak umiemy w trudnych momentach zaświadczać o swoim człowieczeństwie”
„– Jeżeli chodzi o to, co w tym tekście pozostaje współczesne, to tych elementów jest bardzo wiele. Przede wszystkim opowiadamy o mechanizmie, w którym chaos – zarówno wewnętrzny, jak i społeczny – porządkowany jest poprzez agresję, gniew, a w konsekwencji przemoc”
„W moim gdańskim magazynie są stroje z teatrów uratowane. Wiele z nich skończyłoby na śmietniku... Dałam tym rzeczom dom, choć ich przechowywanie to niełatwa i kosztowna sprawa – mówi w Międzynarodowym Dniu Teatru Jadwiga Możdżer, aktorka, scenografka”
„Miałem szczęście być krytykiem drukowanym. Moje artykuły były publikowane niemal we wszystkich periodykach kulturalnych w Polsce, nie tylko teatralnych. Jeździłem po kraju, teatr był moją pasją. Ta książka, jest podsumowaniem tej wieloletniej drogi i afektu do teatru”
„Fajnie byłoby, gdyby przychodzili młodzi ludzie, którzy grają, malują, którym coś siedzi w sercu i o czymś marzą. Chciałbym, żeby ze spektaklu wynieśli myśl, że jeśli będą konsekwentni i będą wierzyć w to, co robią, osiągną sukces. Tego nas uczy Vader”
„– To taka wisienka na torcie – mówi o wystawie Robert Grochowski, który prowadził prace archeologiczne przed rozbudową czwartego kręgu Opery Nova. Na ekspozycji zaprezentowano znalezione artefakty, nawet z czasów staropolskich. Powstał też film ukazujący dzieje tego miejsca”
„Życzę nam wszystkim, abyśmy powstrzymywali się od pochopnych ocen – zarówno wobec siebie nawzajem, wobec osób pracujących w różnych działach instytucji, jak i wobec dzieł oraz osób występujących na scenie – napisała do ludzi teatrów Pomorza Zdenka Pszczołowska, dyrektorka Nowego Teatru w Słupsku”
„O tym, jak aktorzy musieli uciekać, bo rekwizytor pomylił naboje albo jak woda zalewała przewody reflektorów wspominali uczestnicy wyjątkowego wieczoru w Piekarni Cichej Kobiety. Wydarzenie związane było z wydaniem książki La belle epoque Teatru Lubuskiego (1991-1996). Mały słownik biograficzny, czyli wspomnienia byłego dyrektora autorstwa Waldemara Matuszewskiego”
„27 marca 2006 r. zmarł Stanisław Lem – pisarz, futurolog i filozof poruszający problemy natury człowieka i jego miejsca we wszechświecie. Był najczęściej tłumaczonym polskim pisarzem. Jego nazwiskiem nazwano planetoidę 3836 Lem. Kilka dni temu odnaleziono debiutanckie opowiadanie 14-letniego Lema”
„Z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru w Zielonej Górze odżył teatralny krąg sprzed lat – podczas wieczoru promocyjnego (24 marca) wydawnictwa zatytułowanego La belle époque Teatru Lubuskiego (1991-1996). Mały słownik biograficzny (wspomnienia byłego dyrektora), autorstwa Waldemara Matuszewskiego”
„Pięć lat temu została zawieszona inwestycja związana z rozbudową Teatru Miejskiego w Gdyni. Miasto odstąpiło od umowy z projektantem. Obydwie strony skierowały się w tej sprawie do sądu - Gdynia chce zapłaty kary umownej, wykonawca zapłaty wynagrodzenia za zerwaną umowę”
„Filharmonia niemal pełna, światło przygaszone, a scena od pierwszych minut zanurzona w onirycznym półmroku. Twórczość Stanisława Ignacego Witkiewicza, znanego jako Witkacy, jest inspiracją dla wielu współczesnych artystów. Tym razem na warsztat jego teksty wzięli Marcin Dorociński oraz Wojtek Mazolewski Quintet, tworząc występ na granicy koncertu jazzowego, performansu i spektaklu, zatytułowany Witkacy. Kompozycje Astronomiczne”
„Silne kobiece bohaterki są najczęściej jednowymiarowe, to wersje męskich bohaterów, podczas gdy kobiecość jest złożona, rozmaita”
„25 lat Teatru Sabat i imieniny Małgorzaty Potockiej – wieczór, w którym rewia znów okazała się sztuką konsekwencji, splendoru i wiary w teatralny blask”
„Połączenie dźwięków potężnego w formie oratorium Pasja wg św. Łukasza Krzysztofa Pendereckiego z obrazem męki Chrystusa pędzla późnogotyckiego mistrza Matthiasa Grünewalda oraz frapującej w formie animacji Dariusza Gorczycy jest próbą wglądu w mrok tajemnicy męki Chrystusa – o tyleż ryzykowną emocjonalnie dla odbiorców, że w duchową podróż z ich absorbującymi dziełami nie można wyruszyć bezkarnie”
„Zawsze mam wrażenie, że każda moja książka jest niedopisana, że gdybym posiedział jeszcze nad nią rok, dwa, trzy, to napisałbym lepszą - mówił Wiesław Myśliwski. Ceniony pisarz, laureat Nagrody Nike za Widnokrąg i Traktat o łuskaniu fasoli, w środę kończy 94 lata”
„Oparta na tekście Wajdiego Mouwada Europa to spektakl z kilku powodów zaskakujący. O styczniowej premierze Nowego Teatru, a także artystycznych planach Sceny pod nowym kierownictwem opowiada Piotr Gruszczyński”
„Jaka jest relacja miedzy dramatopisarzami a dramaturgami we współczesnym teatrze w Polsce. Jaki tworzą związek? Jak obie grupy piszących dla teatru mają się do siebie?”
„Janusz Ratajczak urodził się w 1962 roku w Szczecinku. Był absolwentem Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, gdzie ukończył studia wokalno-aktorskie. Sam także prowadził działalność pedagogiczną - wykładał śpiew klasyczny w Akademii Muzycznej w Łodzi oraz uczył w szkołach muzycznych w Inowrocławiu i Toruniu. W swoim dorobku miał ponad 60 ról scenicznych”
„Należał do grona Mistrzów Epizodu polskiego kina. W jego filmografii widnieją zarówno nazwiska reżyserów dziś już zapomianych, jak i tych, którzy w historii kinematografii zapisali się jednym lub kilkoma pamiętnymi tytułami”
„Przyjeżdżając do Polski nie miałam zamiaru robić spektaklu o Holocauście, gdy się tu jednak znalazłam, zmieniłam perspektywę. Ale to nie jest spektakl o Holocauście, a o pamięci, o tym jak historia zmienia się w pamięć”
„Bardzo się z tego cieszę, że w tym roku, wzorem roku ubiegłego, Międzynarodowy Dzień Teatru udało nam się rozbudować do Międzynarodowego Tygodnia Teatru. Zaczęliśmy w ubiegłą sobotę – w Światowy Dzień Lalkarstwa premierą w Białostockim Teatrze Lalek. Kończymy 29 marca, w niedzielę w Galerii Białej, pewnym happeningiem i pokazami, które będziemy mieli przez cały ten tydzień”
„Miasto Kielce ogłosiło konkurs na dyrektora Teatr Lalki i Aktora Kubuś. - To bardzo ważna instytucja dla naszego miasta. Teatr z ogromnymi tradycjami, ukochany przez kolejne pokolenia najmłodszych Kielczan. Jednocześnie to miejsce, które od niespełna dwóch lat funkcjonuje w nowoczesnej siedzibie, dającej zupełnie nowe możliwości rozwoju artystycznego i organizacyjnego. Szukamy osoby, która będzie potrafiła ten potencjał dobrze wykorzystać”
„Spór wokół wyników programu Teatr 2026 nie jest wyłącznie konfliktem o dotacje. To debata o zaufaniu do ekspertów, przejrzystości procedur i kierunku państwowej polityki teatralnej. Czy problem tkwi w matematyce, czy w braku dialogu ze środowiskiem?”
„Muzyka Beatlesów jest tak samo dobra jak muzyka Mahlera –powiedział w pierwszym wywiadzie po ogłoszeniu nominacji na dyrektora muzycznego Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie amerykański dyrygent i kompozytor pochodzenia izraelskiego Yoel Gamzou. – Kiedy widzowie nie są poruszeni, to znaczy, że to my, artyści zawiedliśmy – dodał”
„Miałem ten przywilej, że towarzyszyłem drodze teatralnej Doroty Stalińskiej od samego początku aż do dzisiaj, od jej debiutu w Teatrze na Woli (1976) po najnowsza kreację w Teatrze Komedia w „Złodzieju” Erica Chappella ”
„Przyglądając się zespołowi aktorskiemu Szaniawskx odkryłem, że to Angela Cegielska będzie moją palaczką. Ta decyzja popchnęła cały proces adaptacyjny i kreacyjny. Dziś, będąc na miesiąc przed premierą jestem pewny, że był to świetny wybór. Angela jest genialną aktorką o niezwykłej charyzmie, podobnie jak ja pracuje bardzo intuicyjnie. Zmiana płci sprawiła natomiast, że pomiędzy słowami i rozdziałami odkryliśmy z zespołem nowe sensy tej historii”
„We wczesnej licealnej młodości członkiem Klubu 1212 we Wrocławiu. Zasłynął wtedy z niezwykle błyskotliwej wypowiedzi podczas spotkania z prof. Marią Janion, która przyjechała do Wrocławia ratować Nie-Boską komedię Krasińskiego w reż. Jerzego Grzegorzewskiego, bezpardonowo zaatakowaną przez kwiat lokalnej krytyki. ”
„Mijają właśnie dwa lata od śmierci Rafała Węgrzyniaka – urodzonego w 1960 roku historyka teatru, krytyka, publicysty i edytora”
„Minął niemal tydzień od rozstrzygnięcia konkursu na projekt Teatru Współczesnego w Szczecinie, a echa wyboru dokonanego przez jury wciąż nie milkną (..). Nowy gmach zmieni oblicze zaniedbanej przez lata Łasztowni, znaczna część mieszkańców zastanawia się jednak, czy oby nie będzie to zmiana na gorsze. Czy koncepcji SAAW faktycznie nie da się bronić, jak chciałoby tego wielu krytyków?”
„Koncert aMuz po kaszubsku okazał się wyjątkowym wydarzeniem artystycznym, w którym studenci, doktoranci i pedagodzy Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku, sięgnęli do bogactwa kaszubskiej kultury muzycznej”
„Budowanie od podstaw wymagało czasu, trzeba się było mocno napracować, aby dojść do punktu, w którym jesteśmy, ale gdy tworzy się coś od podstaw, towarzyszy temu autentyczna satysfakcja, poczucie pełni. Choć nie planowałam być długo w Teatrze Powszechnym i miałam po drodze różne propozycje z innych miast (dwie bardzo ciekawe około roku temu), wkręciłam się właśnie w Powszechny”
„Muzyka jest nie tylko moim zawodem, ale i światem. Słucham jej prawie non stop”
„Pierwsza decyzja reżysera to obsadzenie Teresy Budzisz-Krzyżanowskiej w roli tytułowej. Wajda podkreślał, że uważał ją za najlepszego wówczas aktora w Polsce, umieszczając jej profesjonalizm poza płcią. Druga decyzja polegała na umieszczeniu całej akcji w aktorskiej garderobie. Demonstrowanie teatralności, spojrzenie na przedstawianą rzeczywistość z perspektywy przestrzeni o granicznym, prywatno-zawodowym statusie, zapowiadało nadchodzące zmiany”
„Odra – co wcale nie było wówczas takie oczywiste – mogła zacząć promować Grotowskiego z jego manifestami i wizją teatru oraz Ludwika Flaszena, współtwórcę Teatru Laboratorium z jego recenzjami i esejami. A Tadeusz Różewicz publikował w Odrze bardzo dużo nowych wierszy, felietonów, opowiadań, stał się naszym tajnym nadredaktorem, jak czasem mówiono”
„Pandemia, wojny i poczucie niepewności sprawiają, że powieść Alberta Camusa znów brzmi zaskakująco aktualnie. Reżyser Wojciech Kościelniak przygotowuje w Bydgoszczy sceniczną adaptację Dżumy i opowiada o ludziach, którzy w czasach kryzysu po prostu robią swoje”
„W Polsce nie ma dla mnie sceny. Teatr funkcjonuje tutaj w zupełnie inny sposób – to teatr państwowy ze stałymi zespołami. Ten system mi nie odpowiada. Nie mogę w nim pracować. Teraz chcę bardziej skupić się na pisaniu książek, przemówień i tekstów refleksyjnych. Zostałem doktorem nauk i profesorem Uniwersytetu Peloponeskiego. Chcę poważnie zająć się pedagogiką”
„Dokładnie 90 lat temu (17.03.1936) w Czeladzi przyszedł na świat Henryk Kuźniak. Choć muzykolog i kompozytor ma na swoim koncie wiele dokonań, najbardziej znana jest jego muzyka do przebojów kinowych i telewizyjnych, takich jak Vabank, Seksmisja czy Na kłopoty… Bednarski!. Jubileusz artysty miasto m. in. uświetniło muralem”
„16 marca o godz. 12.00 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, z okazji 140. rocznicy urodzin (10 lutego) i przypadającej tego dnia 56. rocznicy śmierci Jerzego Szaniawskiego, aktorzy Teatru Dramatycznego w Płocku z dyrektorem Markiem Mokrowieckim wraz z przedstawicielami, noszącej imię dramaturga Szkoły Podstawowej w Jadwisinie, spotkali się przy grobie patrona”
„50 lat temu, 17 marca 1976 r., zmarł Luchino Visconti – włoski scenarzysta oraz reżyser teatralny, filmowy i operowy – autor takich filmów, jak Rocco i jego bracia, Lampart i Śmierć w Wenecji. Był nostalgicznym poszukiwaczem piękna – powiedziała PAP filmoznawczyni Diana Dąbrowska”
„Requiem dla mojego przyjaciela pozostaje jednym z najbardziej osobistych utworów – muzycznym pożegnaniem i hołdem dla twórcy Dekalogu”
„Janusz Warmiński postanowił w roku 1982 wystawić Aloes Athola Fugarda, sztukę napisaną w roku 1978 i osadzoną w realiach południowoafrykańskiego apartheidu – wystawić w warunkach stanu wojennego w Polsce. Nieoczekiwana zbieżność obu kontekstów czyniła ze sztuki Fugarda w ówczesnych polskich warunkach tekst, którego żywot sceniczny uzależniony był w całości (a nie we fragmentach tylko) od decyzji cenzora”
„Zostały już tylko trzy miesiące do wyprowadzki Teatru Mostownia z obecnej siedziby we Wrzeszczu przy Miszewskiego 16. Budynek został wykupiony przez dewelopera, a Mostownia od miesięcy bezskutecznie poszukuje nowego lokalu. Sprawa ciągnie się od grudnia, odbyło się wiele spotkań, które nic nie przyniosły”
„17 marca 2016 roku zmarł Marian Kociniak – Franek Dolas z Jak rozpętałem drugą wojnę światową i Marcin Kabat w Igraszkach z diabłem. Ról filmowych i telewizyjnych miał znacznie więcej, ale to teatr był dlań miejscem, które dało mu życie. Jest sam w sobie Teatrem – ocenił Gustaw Holoubek”
„Widowisko muzyczno-teatralne Bal w operze według poematu Juliana Tuwima zadebiutuje w Warszawskiej Operze Kameralnej 26 marca br. Za mało sięgamy po teksty naszych wielkich poetów. Wszystko przykrywa kultura współczesna, współczesny przekaz”
„Sukces frekwencyjny sprawił, że spektakle Tristana i Izoldy będą prezentowane w Nowym Jorku do 4 kwietnia. Przedstawienie będzie również transmitowane na żywo do kin na całym świecie w ramach popularnego cyklu The Met: Live in HD 21 marca. 2 kwietnia Tomasz Konieczny wystąpi na koncercie z cyklu Wielkie Głosy w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie”
„Związany z Teatrem Rozbark w Bytomiu tancerz Mateusz Kowalski od kilkunastu lat żyje z chorobą Parkinsona. Mimo diagnozy, którą usłyszał jako 27-latek, nadal pracuje na scenie i prowadzi warsztaty ruchowe dla pacjentów w kryzysie psychicznym”
„O ile po pierwszym akcie zdawało się, że spektakl będzie komediowym źródłem towarzyskich plotek na kolejne tygodnie, o tyle w drugiej odsłonie stało się oczywiste, że chodzi o sprawy poważniejsze. Stanisław Tarnowski po scenie z Hetmanem – widzowie domyślili się, że jest nim zdrajca Franciszek Ksawery Branicki, dziadek żony Tarnowskiego – wyszedł ostentacyjnie z teatru”
„Książka Marty Bryś to wyjątkowa pozycja w polskiej literaturze teatrologicznej, która łączy kilka poziomów narracji: historię instytucji, codzienność zespołu aktorskiego oraz refleksję nad rolą teatru w kształtowaniu pamięci kulturowej i tożsamości. To nie jest typowa monografia ani kronika – autorka wybrała formę opowieści o teatrze od środka, dając głos samym aktorom i aktorkom”
„Pokolenie tworzące kulturę niezależną w latach 70. i 80. dwudziestego wieku weszło już w smugę cienia, niektórzy jego reprezentanci definitywnie zeszli ze sceny. Nie powinno więc dziwić, że ludzie ci doszli do punktu, w jakim podsumowuje się swoje doświadczenia i spisuje wspomnienia”
„Conradowski tytuł jest punktem wyjścia do przyjrzenia się takim sytuacjom w życiu człowieka, w których przekracza on pewną granicę, w których coś się kończy i zaczyna coś innego. Pisarz symbolicznie przedstawił moment pozostawienia młodości za sobą i wzięcia pełnej odpowiedzialności za życie swoje i innych”
„Plac Zebrań Ludowych w Gdańsku, po roku 2032 roku będzie tętnić życiem, a budynek nowej opery stanie się przestrzenią, do której będzie się przychodzić nie tylko na spektakl”
„Funkcjonuje podział na kino komercyjne i niszowe, ale może da się znaleźć coś pośrodku. Jest sporo europejskich twórców, którzy robią kino autorskie. Jak choćby Alice Rohrwacher – Szczęśliwy Lazarro czy La Chimera to jest coś, czego mi brakuje w polskim kinie”
„W międzynarodowym świecie choreografii, w którym funkcjonuję, klasowość jest tematem wstydliwym, pomija się go w biogramach. Nie mówi się głośno, że rąbało się rumbę”
„W piątek mija 30 lat od śmierci Krzysztofa Kieślowskiego - jednego z najważniejszych polskich reżyserów. Operator filmowy Jacek Petrycki powiedział w rozmowie z PAP, że jego relacja z Kieślowskim wykraczała poza wspomnienie z jakiegoś filmu czy grupy filmów. – Nasza przyjaźń rozwijała się równolegle z robieniem filmów – dodał”
„Kiedy ojciec spytał Mateusza, czy nie chciałby zagrać bohatera, maluch zgodził się ochoczo. Będąc na scenie, doznał uczucia zachwytu, które sprawiło, że pociągnęło go w stronę aktorstwa. Zaczął więc pojawiać się w telewizyjnych serialach i spektaklach teatralnych”
„Sztuka dla sztuki, forma dla formy, porażenie swoją przenikliwością czy talentem mnie w ogóle nie interesują. Moim celem jest opowiedzenie historii zajmującej ludzi – powiedział Krzysztof Kieślowski kilka dni przed śmiercią. Reżyser i scenarzysta zmarł 13 marca 1996 r.”
„Notesy odsłaniają fenomen osobistego resentymentu Wajdy (nienawistnie wyszydzony generał Rydz!), pozwalającego mu uwierzyć w wizję świata poniżającą jego talent i zaprzeczającą zgromadzonym przez wojnę doświadczeniom. Wstręt do własnej, przegranej klasy, uznanie klęski, wzięcie na siebie winy – cały ten masochistyczny splot inteligenckich rozrachunków syna ułana rozstrzelanego w Charkowie nie tłumaczy akcesu do zwycięskiego obozu marksistów”
„Pierwszy dzień świętowania 41. urodzin Teatru Witkacego i 141. urodzin Patrona upłynął pod znakiem kuratorskiego oprowadzania gości po Galerii Władysława Hasiora i wieczornego spotkania w Teatrze Witkacego. Zanim na scenę wjechał tort i odśpiewano gromkie 100 lat!, publiczność oklaskiwała aktorów i muzyków, instrumentalistów i wokalistów. A to za sprawą niezwykłego koncertu. Swoje siły połączyli jazzmani z grupy Young Power New Edition oraz aktorzy zakopiańskiego Teatru”
„Ty masz być Heglem – miał mu rzec papież. Był filozofem, a zarazem duszpasterzem; sam, a jednak zawsze dla innych. Za nim rozpościera się ogród wiedzy i tajemnicy – to nawiązanie do roli filozofii, która otwiera bramy ku poznaniu świata i człowieka – 12 marca 1931 r. urodził się Józef Tischner”
„Gdyby policzyć słowa, jakie najczęściej pojawiają się na kartach książki Beaty Biały Siara. I nic nie jest jasne, to z pewnością na czołowych miejscach znalazłyby się: cisza i milczenie. Chwilami można odnieść wrażenie, że zamiast książki biograficznej czytamy traktat domorosłego filozofa poświęcony tym dwóm, bliskim sobie stanom”
„Odeszła, przez ponad 40 lat służąca Teatrowi Lubuskiemu w Zielonej Górze, garderobiana Dorota Przewłocka (wcześniej Kubczak) – zwana przez kolegów Doris. Cechą najważniejszą Doroty, poza pracowitością i lojalnością, był jej piękny uśmiech – wyraz nieśmiałości i taktu, a czasem nieco szelmowski”
„Temat dojrzewania jest tematem, który eksploruję w wielu swoich spektaklach. Tym razem mamy chłopca, który zmaga się z dojrzewaniem, jak również ze swoją nieumiejętnością reagowania na rzeczy, które go przytłaczają. Reakcją na to jest złość, izolująca go od innych”
„Dorośli, którzy znają i lubią twórczość Lema czy też nurt science fiction powinni coś ciekawego dla siebie odnaleźć w spektaklu. Dla fanów lalkarstwa spektakl również powinien być interesujący ze względu na sposób podejścia do teatru formy, do lalek”
„Z moim aktorstwem jest, jak z pisaniem wierszy i śpiewaniem. Robię to wszystko, bo lubię się dzielić”
„Choć pieśni Jacka Kleyffa znam głównie z zupełnie innej stodoły, a sama nie wyrosłam na Orkiestrze Na Zdrowie – w moim liceum królował Kaczmarski i Stachura – to nie miałam żadnych wątpliwości, że na moich oczach we wtorek w Stodole odbywał się niezwykły spektakl. Bo i rozpoczęcie obchodów 70-lecia Stodoły i nowa płyta Jacka Kleyffa. Czas podsumowań i powrotów”
„W setną rocznicę urodzin oraz dziesiątą rocznicę śmierci jednego z najwybitniejszych twórców polskiego i światowego kina, Senat RP ustanowił rok 2026 Rokiem Andrzeja Wajdy. Warto przypomnieć, że jako reżyser teatralny Andrzej Wajda debiutował na gdyńskiej scenie Teatru Wybrzeże. Był równolatkiem Gdyni! A także, od 2000 roku, jej Honorowym Obywatelem”
„Czasem czuję lekkie przerażenie, gdy uświadamiam sobie, ile lat już gramy; kiedyś wydawało mi się, że kapela rockowa nie powinna tyle czasu istnieć”
„Kochaj teatr w sobie, a nie siebie w teatrze – takie motto zobaczysz, odwiedzając stronę Studia Sztuki Teatralno-Aktorskiej STA, które od niedawna zaprasza na swoją drugą w pełni wyposażoną scenę. – Pod nasz dach przyjmujemy też wszystkich, którzy chcą pokazać światu swoją sztukę. Wystarczy do nas napisać, ustalić termin i warunki prezentacji”
„I z TTV kiedyś przyszło się pożegnać, zdawało się nawet, że bezpowrotnie, bo najpierw zniknął z anteny, a potem za PiS wrócił jako scena grafomańskich panegiryków dla żołnierzy wyklętych, tymczasem jednak odżył i ma się całkiem nieźle”
„Śmierć Edwarda Linde-Lubaszenki zamyka jeden z najważniejszych rozdziałów polskiego teatru powojennego – rozdział pisany konsekwencją, etosem pracy i dziś rzadką umiejętnością łączenia wielkiej tradycji aktorstwa zespołowego z indywidualną, niepodrabialną obecnością sceniczną. Aktor, który przez ponad sześć dekad łączył tradycję z nowoczesnością, autorytet z pokorą, scenę z pamięcią historii”
„Jestem wciąż wierny polifonii, w której wiele równorzędnych głosów i perspektyw współistnieje, tworząc nieuproszczony obraz rzeczywistości”
„Nigdy nie marzyłem o stałym zespole, choć w trakcie pracy miewałem pokusy, ale zbudowałem production house, silnie dialogujący i prowokujący debatę publiczną. Tylko w odróżnieniu od wielu teatrów mnie interesuje skala społecznego zaangażowania, a nie gadanie do własnej bańki i artykuł w Didaskaliach”
„Obiecałam sobie, że na tym kończę sprawę polską. Żegnam się i wyzwalam. Teraz będę zajmować się Europą i światem. O Polsce powiedziałam już wszystko”
„Jeszcze Polska nie zginęła, póki się śmiejemy… Mam mniej lat niż kapeluszy, bo lata lecą, a kapelusze wychodzą z mody – mawiała Hanka Bielicka. Jedna z najwybitniejszych artystek powojennej polskiej estrady zmarła 9 marca 2006 roku. Miała 90 lat”
„O ile postacie śpiewaków lwowskich (...) są dobrze znane mimo upływu lat nie tylko miłośnikom śpiewu operowego, o tyle mniej wiadomo o tancerzach lwowskich i kresowych, którzy także odegrali ważną rolę w tworzeniu polskiego życia muzycznego i kulturalnego na Śląsku”
„Droga Kolady do teatru wcale nie była łatwa. Pochodził z prostej, biednej rodziny. Był synem traktorzystki i kierowcy, miał czwórkę rodzeństwa, w tym siostrę, która zmarła w dzieciństwie na zapalenie opon mózgowych”
„Z perspektywy teatrologicznej najcenniejsze w tej książce jest to, że bioteatr nie zostaje potraktowany wyłącznie jako zbiór spektakli opartych na cudzych życiorysach, lecz jako metoda pracy scenicznej, obejmująca wybór tematu, strategię dramaturgiczną, relację z widzem oraz sposób rozumienia aktorskiej obecności”
„Ewa Szykulska nie rekonstruuje kariery ani nie porządkuje ról według hierarchii znaczeń. Zamiast tego proponuje coś na kształt strumienia pamięci — pełnego dygresji, nagłych skrętów, zdań urwanych w pół myśli. Ten pozorny chaos okazuje się głęboko prawdziwy”