„Rozmawiałem z nim krótko, kilka razy, a jednak czułem, jakbym go znał. W końcu, od kiedy pamiętam, mój teatr to był również Jan Frycz. Jego barwa, siła, delikatność – nie do podrobienia”
„Marcin Hałaś uważa, podobnie jak profesor Stanisław Sł. Nicieja, autor monumentalnej Kresowej Atlantydy, że historia to nie tylko wydarzenia, ale i losy pojedynczych jednostek. Stąd sylwetki ludzi związanych z Pyrlikiem, Wiatykiem i festiwalem Mulimare, a dziś rozrzuconych po całym świecie lub zmarłych, jak Adam Kaczorowski, marynarz, który zginął podczas wojny w Wietnamie czy samobójca Roman Czubak, twórca Wiatyku, jego reżyser, autor, aktor i kierownik artystyczny”
„Niektórym mógł wydawać się zbyt przebojowy, ale tak naprawdę miał gołębie serce. Mówił i żył tak jak czuł. I nie poddawał się łatwo. Andrzej Beya-Zaborski zmarł 11 sierpnia po długiej chorobie. Miał 75 lat, a w świadomości widzów teatralnych i filmowych, a przede wszystkim studentów, współpracowników, przyjaciół i bliskich zapisał się jako ktoś, kogo brak jest niebywale dotkliwy”
„Refleksjowanie (coś więcej niż snucie refleksji, a zarazem coś mniej niż chęć stawiania diagnoz) o młodym polskim teatrze, procesach i przedstawieniach tworzonych przez twórców urodzonych po 1990 roku, w roku 2026 nie może odbyć się bez określenia ogólnych cech rzeczywistości, w której znajduje się teatr”
„W październiku pożegnamy się ze Śmiercią i dziewczyną, potem z Kurą na plecach, a następnie z kolejnymi tytułami, co zostanie rozłożone na półtora roku. Co symboliczne, zamknę teatr w momencie, w którym osiągniemy piętnastolecie działalności”
„Dzięki wojnie, poniekąd, Ukraińcy uświadomili sobie, że są niepodległym narodem z wyjątkową kulturą”
„Był jednym z pierwszych idoli rodzącej się właśnie kultury masowej. W 1942 r. na jego koncert w nowojorskiej Madison Square Garden przyszło 40 tys. ludzi. W tym samym roku przekazał 100 tys. USD na Fundusz Pomocy Polsce. 15 sierpnia 1966 r. zmarł tenor Jan Kiepura – miał 64 lata”
„Jest paradoksem mojego zawodowego losu, że dziś jestem kojarzony bardziej z recenzjami filmowymi niż ze sztukami”
„Z roku na rok rozrasta się program, liczba zaangażowanych instytucji i gwiazd, które w czerwcu odwiedzają Częstochowę”
„Castellucci buduje spektakl z często używanych przez niego elementów. Oprócz nagości jest więc ogień i oblepiająca ciało ziemia, a także żywe zwierzęta. Tym razem pojawia się wilk, którego obłaskawił Franciszek oraz paw – w średniowiecznym chrześcijaństwie symbol nieśmiertelności. A po śmierci Franciszka na pustej scenie pozostaje stadko owiec”
„W jubileuszowym sezonie 2025/26 – obchodziliśmy XXX-lecie istnienia ADiT-u – poprosiłam o relacje indywidualne naszych agentów, dzięki którym sezon był bardzo intensywny. Podzielę się jednak na wstępie kilkoma ogólnymi informacjami z własnej perspektywy”
„Wolni Kupałowcy. Teatr narodowy na wygnaniu Iriny Lappo to książka, którą można i należy czytać z różnych perspektyw. Najbardziej oczywista – to spojrzenie na nią jako na kronikarski zapis białoruskiego życia teatralnego po 2020 roku”
„Trudno mi wskazać premierę filmową z ostatnich lat, która wywołałaby tak duże poruszenie jak Odyseja Christophera Nolana. Nic dziwnego, mówimy o fundamentalnym dla kultury Zachodu tekście i o adaptacji, której kampanię marketingową od początku napędzały kontrowersje – w większości naciągane i biorące się z niekończącej się wojny kulturowej”
„Ważne jest, by rozwijać się artystycznie, ale i utrzymać dobre relacje w rodzinie, by w szacunku i miłości wychować dzieci, co jest trudne i wcale nieoczywiste – to dewiza Les Femmes Opera: Emilii Osowskiej, Natalii Krajewskiej-Kitowskiej i Joanny Sobowiec-Jamioł. Zespół świętuje w tym roku 15 urodziny”
„Szczególnie zależy nam na docieraniu z kulturą wysoką do mniejszych miejscowości, gdzie dostęp do opery czy dużych koncertów symfonicznych siłą rzeczy jest mniejszy. Tyle że nie chcemy przywozić tam „produktu zastępczego”, jakiegoś uproszczonego programu na wyjazd. Chcemy zrobić wydarzenie, dla którego Dobra i właśnie te ruiny są właściwym miejscem”
„Czy aktor ma prawo mówić własnym głosem, kiedy schodzi ze sceny? O wolności słowa, prawie artysty do obywatelskiej opinii i o tym, dlaczego aktor nie przestaje być obywatelem tylko dlatego, że jest aktorem”
„Kiedy w pierwszym roku uruchamialiśmy niektóre produkcje, usłyszałem, że będę ekskomunikowany. Ze smutkiem konstatuję, że nadal nie jestem. Publiczność oczekuje oprócz rozrywki również poważnej rozmowy. I budowania przestrzeni, która wychodzi poza polaryzację, ogarniającą już chyba wszystkie sfery życia publicznego”
„Chcę odwoływać się do wartości, ale forma musi być nowoczesna. Mnie to rajcuje. „Gen wolności” to performans, forma trochę koncertowa, mam nadzieję, że pozwalająca wyjść poza bańkę ludzi zainteresowanych martyrologią”
„Wspieranie współczesnej dramaturgii białoruskiej nie powinno być dzisiaj postrzegane wyłącznie jako gest solidarności z twórcami i twórczyniami funkcjonującymi w warunkach represji. To inwestycja w różnorodność europejskiej kultury oraz w jej zdolność do rozpoznawania nowych form przemocy politycznej”
„Julian Tuwim nazwał go Homerem warszawskiej ulicy i warszawskiego Jęzora. Nigdy nie używał słów wulgarnych, które dziś są publicznie powszechne, nawet w ustach luminarzy świata kultury i polityki”
„Dwudziestolecie festiwalu prowokuje właśnie do takiego namysłu. Kuratorzy stają przed niełatwym zadaniem: jak świętować, nie popadając w egzaltację i samozadowolenie? ”
„To był bardzo dobry przegląd polskiego teatru. Dzień świstaka pt. Hamlet okazał się zaskakującą podróżą. Na zakończenie obejrzeliśmy Hamleta z Teatru Powszechnego im. Zygmunta Hubnera w adaptacji i reżyserii 26-letniego Kamila Kozy Białaszka”
„Komisja konkursowa, po przeprowadzeniu postępowania konkursowego, nie wyłoniła kandydata, który spełnił oczekiwania Komisji w zakresie całościowej wizji funkcjonowania i rozwoju Lubuskiego Teatru w Zielonej Górze i który dawałby najlepszą gwarancję skutecznego kierowania, zarządzania instytucją kultury oraz realizacji celów statutowych”
„To, co się działo w ostatnim roku, było dla mnie dziwne, szkodliwe dla mnie i innych osób. Prawo, na podstawie którego funkcjonują instytucje kultury, nie jest doskonałe, skoro mogą się dziać takie rzeczy. Coś nie gra w systemie”
„W Muzeum Sztuki Współczesnej MOCAK w Krakowie w ramach stałej ekspozycji prezentowana jest interaktywna instalacja reżysera Krystiana Lupy Live Factory 2, zbudowana na bazie scenografii do jego sztuki Factory 2 z 2008 roku, której koncepcja nawiązuje do warholowskiej pracowni”
„Choć strategie młodych reżyserów są różne, łączy ich kilka wyraźnych cech: koncentracja na doświadczeniu jednostkowym, zainteresowanie przemocą i cielesnością, odchodzenie od klasycznej dramaturgii oraz budowanie wyraźnych, rozpoznawalnych estetyk”
„Na planie do obowiązków charakteryzatorki należało pilnowanie, aby aktor wyglądał perfekcyjnie, tak jak wymagał tego scenariusz. Stało się za kamerą i śledziło każdy ruch. Przed każdym ujęciem była generalna poprawka”
„Na miejskich placach i skwerach można było spotkać nie tylko artystów czerpiących z bogatej tradycji teatru jarmarcznego: kuglarzy, akrobatów i szczudlarzy, ale i tancerzy oraz aktorów dramatycznych.”
„Biografia aktora czy aktorki jest zawsze próbą zmierzenia się z paradoksem. Z jednej strony ma przybliżyć człowieka, z drugiej – uświadamia, jak wiele pozostaje poza zasięgiem dokumentów, wywiadów i cudzych wspomnień. Marta Górna w książce „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” świadomie podejmuje to ryzyko ”
„Kultowy serial wraca po dekadzie, widzowie nie mogą się już doczekać premierowego odcinka nowej serii. Hadziuk, czyli znakomity śląski aktor, Bogdan Kalus zapewnia, że widzowie się nie zawiodą, a scenariusz jest świetny. Zapewnia, że nie zabraknie tak uwielbianej ławeczki, w zmienionym przez życie, ale doborowym składzie”
„7 sierpnia 1991 roku zmarła Kalina Jędrusik – aktorka, symbol seksu, ale przede wszystkim kolorowy ptak, który wyróżniał się w peerelowskiej szarzyźnie. Kiedy kolorowy ptak wyleci z klatki, zostanie natychmiast zadziobany przez szare – mówiła o sobie artystka”
„Teatr nie potrzebuje zgodności poglądów, lecz uczciwego sporu. Problem zaczyna się wtedy, gdy zamiast dyskutować z argumentami, podważa się prawo krytyka do ich formułowania ”
„Na ulicy w Hajnówce mieszkańcy zatrzymują mnie i dziękują za Wertep. I proszą, żebyśmy opiekowali się Hajnówką, opiekowali się nimi! To są dla mnie fantastyczne zaskoczenia poziomem akceptacji tego, co robimy tu artystycznie”
„Jest pierwszej marki opowiadaczem, narratorem, świetnym prozaikiem – pisał o nim Paweł Huelle. 5 sierpnia 1931 roku urodził się Janusz Majewski, reżyser i scenarzysta – twórca m.in. C.K. Dezerterów, Zaklętych rewirów i Lekcji martwego języka – a także pisarz”
„Aleksandra Konieczna ma na koncie ponad sto ról, trzy Orły i kreacje, które zapisały się w historii polskiego kina”
„Przez dwa miesiące śpiewała w słynnej paryskiej Olimpii, dostała propozycję przedłużenia tego kontraktu – ale jej nie przyjęła”
„Inscenizacja arcydramatu w Narodowym nie zaskakuje. Englert nie lubi błyskotek i udziwnień, jest jednym z ostatnich obrońców rzemiosła i szacunku dla autora”
„1 sierpnia 1944 roku wśród tysięcy mieszkańców Warszawy, którzy odpowiedzieli na rozkaz rozpoczęcia Powstania, znaleźli się również aktorzy i aktorki. Jedni walczyli w oddziałach Armii Krajowej, inni pełnili służbę jako łączniczki i sanitariuszki”
„Trzydziesta edycja Międzynarodowego Festiwalu Szekspirowskiego okazała się czymś więcej niż jubileuszem jednej z najważniejszych imprez teatralnych w Polsce. Była próbą uchwycenia momentu, w którym współczesny teatr ponownie definiuje swoją relację z Szekspirem”
„Dramaty Havla to literackie laboratoria, w których pisarz przeprowadza eksperymentalne doświadczenia społeczno-psychologiczne z wykreowanymi przez siebie systemami autokratycznymi lub autorytarnymi”
„Pożegnanie z kolejną z bohaterek moich Aktorek. Mieszkała z Andrzejem Kondratiukiem na Ochocie wtedy jeszcze. Mieszkanie, gołębie, chleb z solą, masło, wino. Jeszcze wszystko było dobrze. I pamięć Pani Igi i złość na tę pamięć, że wcale nie chce dobrych rzeczy, tylko jakoś to koślawo idzie, źle, nie tak”
„Sezon urlopowy sprzyja nie tylko wypoczynkowi, ale i poznawaniu nowych miejsc związanych z historią, ze specyfiką odwiedzanych miejsc”
„Kiedy myślę o Pinie Bausch, nie przychodzą mi do głowy daty ani kolejne premiery. Pamiętam przede wszystkim obrazy. Ludzi zagubionych pośród krzeseł. Mokrą scenę, po której poruszają się ostrożnie, jakby każdy krok mógł zmienić ich los. Kobiety i mężczyzn próbujących odnaleźć się w świecie pełnym pragnień, lęków i wzajemnych nieporozumień”
„Myślę, że widzowie czują tę radość, że robię to, co robię, i że nie uciekam przed kontaktem. Nauczyłem się, że jeśli ktoś biegnie za mną ulicą i woła proszę pana!, to się zatrzymuję, nawet gdy się śpieszę”
„Twórcy i twórczynie tego nurtu w mniej lub bardziej uproszczony sposób podporządkowują logikę przedstawienia logice terapii psychoterapeutycznej – jej porządkowi, dynamice i językowi, co prowadzi do przekształcenia sceny w bezpieczną przestrzeń quasi-terapeutyczną”
„Andrzej Kondratiuk nie zrobiłby swoich ostatnich filmów, gdyby nie było przy nim Igi”
„Jasne, że w teatrach najważniejsze są spektakle i takich, które warto przywołać, było w tym sezonie wiele. Jednak mam poczucie, że to nie tworzenie rankingów, który z teatrów miał lepszy czy gorszy okres, jest dziś decydujące”
„Wielkie nazwiska mają to do siebie, że łatwo stają się głównym tematem wieczoru. Publiczność przychodzi dla gwiazdy, media piszą o gwieździe, a muzyka bywa jedynie pretekstem. Tymczasem po koncercie Lang Langa na Centralnym Placu Muzyki wracałem z przekonaniem, że wydarzyło się coś odwrotnego. Chiński pianista nie zawładnął Beethovenem. Pozwolił przemówić jego muzyce”
„Wiem, że wciąż odrabiam postawione sobie na początku tej zabawy zadania domowe – przez, okazuje się, dwie dekady! – jeżdżąc, szukając, oglądając, podpatrując i przywożąc, co tylko się uda Państwu zaprezentować. Patrząc na tegoroczną edycję zakładam, że Państwa szalone tańce z Panoramą na starcie i dwa pełne Teatry Muzyczne na finale, są jakimś probierzem tego, że Państwa ta zabawa wciąż interesuje”
„Maja Rybicka i Jakub Matwiejczyk - odtwórcy tytułowych ról w musicalu Piękna i Bestia – ostatniej premierze sezonu – u progu urlopu rozmawiali z członkami Płockiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru. Spotkanie odbyło się na Scenie Kameralnej im. Jana Skotnickiego”
„Wydaje mi się, że komediowość – i nie mówię o farsach, które są komedią omyłek – osiąga się poprzez kontekst, w jakim funkcjonują bohaterowie. Tak konstruujemy nasz spektakl”
„Iliada i Odyseja opowiadają o problemie, który w czasach Homera był bardzo ważny i który znowu takim się staje. A chodzi o niebezpieczeństwa wiążące się z funkcjonowaniem w społeczności ludzi równych w zetknięciu z ambicjami jednostek, które wyrastają ponad innych”
„Tango Jarockiego w Teatrze Narodowym to jeden z tych spektakli, po których wychodzi się z przekonaniem, że klasyka nie potrzebuje uwspółcześniania na siłę. Wystarczy dobrze usłyszeć autora. Mrożek napisał dramat o buncie, który bardzo łatwo może przerodzić się w nową formę zniewolenia. Trudno oprzeć się wrażeniu, że kolejne pokolenia wciąż odnajdują w nim własne doświadczenia”
„Nieczęsto zdarza się, by koncertowe wykonanie opery wywoływało emocje porównywalne z pełnowymiarowym spektaklem scenicznym. Tymczasem niedzielna Tosca Giacoma Pucciniego, wykonana na Placu Centralnym u stóp Pałacu Kultury i Nauki w ramach festiwalu Centralny Plac Muzyki, udowodniła, że o sile opery decydują przede wszystkim muzyka i artyści”
„3 sierpnia w Muzeum Powstania Warszawskiego odbędzie się premiera spektaklu Było niegorąco w reżyserii Aleksandry Bielewicz. Lista przedstawień teatralnych, które do tej pory wpisane były w obchody zrywu z 1944 r., jest długa i, niestety, w wielu przypadkach skandaliczna. Jak będzie tym razem?”
„Są aktorzy, których pamięta się przede wszystkim z jednej wielkiej roli. Są też tacy, których obecność na scenie staje się gwarancją jakości, niezależnie od tego, czy powierzono im rolę pierwszoplanową, czy pozornie epizodyczną. Do tej drugiej grupy bez wątpienia należy Maria Ciunelis, obchodząca dziś [28 czerwca 2026 roku – przyp. redakcji e-teatr.pl] urodziny aktorka Teatru Ateneum”
„Początkowo planowałam, że Elżbietę Batory zagra Tilda Swinton. Isabelle Huppert miała jej partnerować, jednak okazało się, że bardziej interesuje ją postać krwawej hrabiny. To dość nietypowa dla niej kreacja”
„Gran Partita, Serenada B-dur, to przykład mozartowskiej powściągliwości i lekkości połączonych z ogólną logiką oraz proporcjonalnością konstrukcji. Dzięki niej Amfiteatr w warszawskich Łazienkach Królewskich rozbrzmiewa prawdziwą poezją, która intensywne uczucia zamyka w formalne, najczystsze rymy i rytmy”
„Obejrzałem przez ten rok niestety niewiele przedstawień, tylko 169 (nie wszystkie w całości, bo nie zawsze dało się zdzierżyć, ale - jak wychodzę w połowie to nie piszę połowicznej recenzji, nie piszę wcale), z najgłośniejszych premier - nie udało mi się zobaczyć katowickiego i krakowskiego Hamleta, nie załapałem się też na Moralność pani Dulskiej w TN i – na ogólnie chwalonego Eksa w Ateneum ”
„Gniew bogów wzburzył wody wokół sceny cudownego Amfiteatru w Łazienkach Królewskich w Warszawie. Idomeneo Wolfganga Amadeusza Mozarta Polskiej Opery Królewskiej to przewrotna finta reżysera Marka Weissa”
„Zgodnie z maksymą dyrektora Jarosława Gajewskiego klasyka mówi więcej niż współczesność, Karolina Labahua przyrządziła jedną z najlepszych komedii Fredry – bez uwspółcześniających ekscesów, w tradycyjnych kostiumach Aleksandry Redy, jako rewię gagów słownych i nieporozumień”
„Odwrócił się i głośno powiedział: obiecuję panu, młody człowieku, że zrobię taki film - wspominał Mirosław Waga, stoczniowiec, który zamówił u Andrzeja Wajdy Człowieka z żelaza. 27 lipca 1981 r. odbyła się polska premiera filmu Andrzeja Wajdy, nagrodzonego dwa miesiące wcześniej Złotą Palmą”
„Najdłuższa scena w kraju, mnóstwo schodów, przysceniczne labirynty i ponad pół wieku tymczasowości. Zanim Teatr Współczesny w Szczecinie na dobre spakuje walizki i przeniesie się do nowoczesnego gmachu na Łasztowni, zajrzeliśmy z kamerą do dotychczasowej siedziby i jej miejsc, gdzie zwykły widz nigdy nie dociera”
„Powstał spektakl dyrektorski dubeltowy, udział dyrektorów skromny jak w Klerze i królewski (obaj zagrali królów). Poklikałem, poszperałem i nie znalazłem bardziej dyrektorskiego Hamleta na świecie. Polak potrafi, hej!”
„Media społecznościowe są dla mnie jedynie punktem wyjścia do tej opowieści. Znacznie bardziej fascynują mnie mechanizmy, które wpływają na nasze codzienne wybory, relacje i sposób postrzegania samych siebie”
„Mamy kobietę i jej samochód. Konkretnie trzydziestoletnią kobietę i jej trzydziestoletni samochód. Kobieta właśnie wkracza w dorosłość, właśnie się żegna ze swoją dziecinnością. Samochód z kolei jest już w takim wieku, że tak naprawdę idzie na złom, to już jest jego finisz”
„Książę niezłomny, Redaktor - tak nazywano jedną z najważniejszych postaci polskiej historii XX wieku, Jerzego Giedroycia, założyciela i redaktora paryskiej Kultury. 27 lipca mija 120 lat od jego urodzin. Wszystko mu zawdzięczam”
„46. edycja Warszawskich Spotkań Teatralnych zakończyła się, zostawiając po sobie nie tyle spójny obraz, ile serię mocnych, często niepokojących punktów. Przez ponad dziesięć dni przewinęły się spektakle, które trudno sprowadzić do wspólnego mianownika – obok siebie funkcjonowały przedstawienia oparte na dokumencie, teatrze wspólnoty, performansie i klasycznej inscenizacji, a jednak cały czas powracało poczucie, że najważniejsze rozgrywa się nie w tematach, tylko w sposobie, w jaki teatr testuje własne granice i relację z widzem”
„Sezon 2025/2026 był wyjątkowo intensywny. Był czasem wielkich opowieści i małych, precyzyjnych teatralnych form. Sezonem powrotu do klasyki, ale także mocnego wejścia tematów społecznych, historii, pamięci i pytań o miejsce człowieka w świecie gwałtownych przemian”
„Autobiografia Barbry Streisand to książka, która nie próbuje się nikomu przypodobać – i właśnie w tym tkwi jej siła. To rozbudowana opowieść o artystce, która przez dekady nie tylko uczestniczyła w historii amerykańskiej kultury, ale w dużej mierze ją współtworzyła. Pisze z pozycji osoby, która była nie tylko wykonawczynią, ale też współdecydowała o kształcie własnych projektów, często idąc pod prąd obowiązującym schematom”
„Moja droga do tego zawodu była dosyć pokrętna, bo i polonistyka, i technikum modernizacji rolnictwa, i szkoła wokalno-aktorska w Gdyni, a później różne miejsca pracy, ale lubię myśleć, że gdzieś tam nabywałem kolejnych elementów rzemiosła, podpatrując innych aktorów”
„Przyjrzałam się karierom kilku reżyserek i reżyserów teatralnych obecnych w obiegu od ponad pół dekady, których widzialność zaczęła się jeszcze przed dyplomem reżyserskim. Osią stały się – moim zdaniem wyróżniające się – realizacje prezentowane podczas trzech kolejnych edycji Forum Młodej Reżyserii w Krakowie (2019–2021) oraz ich późniejsze projekty, w których od początku widzę konsekwentnie programowane idiomy teatralne”
„Chciałabym zrobić pogłębione badania socjologiczne na temat ludzi, którzy przychodzą do opery. Chciałabym się dowiedzieć, kto do nas przychodzi, a kogo mamy szukać”
„Kołtun egzystuje w permanentnym rozkroku moralnym. Zachowuje się zupełnie inaczej w bezpiecznym zaciszu własnego domu, a zupełnie inaczej na pokaz, wobec obcych ludzi. Posiada wewnętrzny, niezwykle elastyczny zestaw wartości, które bezwstydnie aplikuje w zależności od bieżącej sytuacji towarzyskiej czy materialnej”
„W wieku 85 lat zmarła Irena Dudzińska, aktorka teatralna i telewizyjna. Na swoim koncie miała liczne role teatralne. Widzowie znali ją m.in. z takich serialach jak Pierwsza miłość i Ojciec Mateusz”
„Problem z Kościuszką polega na tym, że przez ponad dwieście lat budowania legendy został pozbawiony wad. W powszechnej świadomości funkcjonuje jako bohater pomnikowy. A pomniki nie są szczególnie interesujące teatralnie. Nie jest ciekawe powtarzanie tego, co już wiemy o Kościuszce, tylko próba odkrycia miejsc, których nie znamy. Pęknięć. Wątpliwości. Momentów słabości. ”
„Niewiele mamy w Polsce festiwali prezentujących publiczności międzynarodowe produkcje. Jednym z najciekawszych jest bez wątpienia Festiwal Szekspirowski w Gdańsku, którego jubileuszowa – 30. edycja wystartuje 23 lipca”
„Pomysł, by Gdański Teatr Szekspirowski zyskał imię Jerzego Limona narodził się zaraz po śmierci męża. Czy się ziści? Myślę, że kiedyś to się stanie, bo walka Jerzego Limona o powstanie Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego, to jedna z najpiękniejszych historii, jakie wydarzyły się w naszym mieście”
„Ciekawie jest obserwować artystę przez dziesięciolecia. Nie przez jeden sezon, jedną rolę czy nawet jeden okres twórczości, ale przez znaczną część zawodowego życia. Wtedy zaczynają ujawniać się rzeczy, których nie sposób dostrzec z bliska. Pojawiają się powracające tematy, obsesje, pytania, do których aktor wraca nieustannie, choć za każdym razem opowiada o nich inaczej. Tak właśnie odbieram teatr Doroty Kolak”
„Europa Krzysztofa Warlikowskiego w Salzburgu i w Bochum, polscy muzycy na BBC Proms w Londynie, a obok Piotra Beczały czy Aleksandry Kurzak na festiwalach europejskich występują nasi młodzi śpiewacy”
„W Sopocie trwa 33. Lato Teatralne w Teatrze Atelier im. Agnieszki Osieckiej. W tym roku towarzyszy mu po raz pierwszy Festiwal Trójmiasto wielu kultur - dawniej i dziś, wypełniony spotkaniami z muzyką, historią i wielokulturowym dziedzictwem regionu, m.in. kulturą żydowską, kaszubską i powiślańską. Impreza rozpoczyna się już w poniedziałek, 20 lipca, i potrwa do 2 sierpnia”
„20 lipca 1936 roku urodził się Andrzej Kondratiuk, reżyser filmowy, m.in. twórca Klubu profesora Tutki, Hydrozagadki, Wniebowziętych, Gwiezdnego pyłu i Wrzeciona czasu – artysta osobny, czuły pesymista, kuglarz, filmowiec skromny i niepoważny”
„Loda Halama jest ikoną kultury dwudziestolecia międzywojennego. Jej nazwisko i nogi przeszły do legendy. Urodziła się w drodze, w czasie tournee artystycznego rodziców. Na scenie stanęła w wieku sześciu lat. Później tańczyła solo i z siostrami. Gdy miała 18 lat po raz pierwszy zagrała w filmie”
„Potem byli Chłopi i Antek Boryna – rola, która na długo przykleiła się do zbiorowej wyobraźni. I choć Gogolewski miał w dorobku Gustawa-Konrada, romantyczne monologi i wielkie role sceniczne, dla mnie – widza wychowanego także przez telewizję – to właśnie ta obecność w serialu stała się jednym z pierwszych naprawdę trwałych punktów odniesienia. Nie tyle wielki aktor teatru, ile ktoś, kto potrafił wprowadzić teatralną skalę emocji na ekran domowego telewizora”
„Kierujący teatrami muszą czuć odpowiedzialność za nawiązanie przymierza z publicznością i za to, że uczestniczą w czymś większym niż doraźne interesy ”
„Pracując razem nigdy nie doświadczyliśmy znudzenia, nasz czas nigdy się nie wyczerpał. Dopiero później zrozumiałem, że te ostatnie wspólne projekty miały stać się łabędzim śpiewem Agnieszki Osieckiej”
„Nawet tam, gdzie chciałoby się zobaczyć znamiona jednego pokolenia, ujawniają się różne podejścia i różne odpowiedzi na te same wyzwania współczesności. Im bliżej więc przyglądamy się konkretnym wyborom artystycznym, tym wyraźniej pokolenie rozpada się na jednostkowe strategie, temperamenty i sposoby rozumienia samego medium teatru. Wspólnota czasu nie znosi przecież różnicy sposobów obecności w tym samym czasie”
„Pokażemy m. in. spektakle dwóch wielkich wizjonerów: Hamleta Roberta Lepage’a i Króla Leara Silviu Purcărete. Ale zależało nam również na pokazaniu, jak niezwykle różnorodne może być współczesne myślenie o Szekspirze. Będzie więc Romeo i Julia opowiedziane językiem flamenco”
„Rozważania innych przedstawione w formie tańca są często znacznie bardziej obrazowe, niż gdy wypowiadamy je słownie. Dzięki tej emocjonalności, obrazowości i międzynarodowemu dialogowi łatwiej jest dostrzec pewne rzeczy, które normalnie nie wydają się tak oczywiste”
„Dzisiaj trudno nie dostrzec, że pod wieloma względami wyprzedzał swoją epokę. Współczesny teatr bardzo często korzysta z rozwiązań, które on wprowadzał kilkadziesiąt lat temu i za które bywał bezlitośnie krytykowany”
„W kwietniu 1945 roku Ludomir Różycki, jeden z najwybitniejszych kompozytorów Młodej Polski, trafia do Katowic, uciekając przed wojenną katastrofą, która obróciła jego warszawski dom w popiół. Dzięki niezwykłej gościnności Marcina Kamińskiego otrzymuje mieszkanie przy Sobieskiego 24, gdzie powstaje pierwszy powojenny salon artystyczny Śląska. To tutaj Różycki odbudowuje swój dorobek, tworzy na nowo spalone partytury i współtworzy fundamenty śląskiej edukacji muzycznej”
„Niewiele muzealnych kolekcji w Polsce ma tak wyjątkową historię i rangę jak zbiór prac Stanisława Ignacego Witkiewicza w Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku. To właśnie tutaj znajduje się największa na świecie kolekcja dzieł Witkacego – artysty, który na trwałe zapisał się w historii polskiej kultury jako malarz, pisarz, dramaturg, filozof i jeden z najbardziej oryginalnych twórców XX wieku”
„W cuda nie wierzę, ale jednak się zdarzają. Oto niczym Feniks z popiołów pojawiła się „Scena” po rocznej przerwie. Nie dlatego pauzowała, że ogarnęło ją rozleniwienie, ale dlatego że to najstarsze na polskim rynku wydawniczym pismo teatralne, wielce zasłużone dla kultury nie otrzymało w roku ubiegłym dotacji ministerialnej ”
„XXII Międzynarodowy Festiwal Tańca Zawirowania przeżyłam przede wszystkim jako spotkanie z bardzo różnymi opowieściami o człowieku. Każdy kolejny wieczór miał własny rytm, własną temperaturę emocjonalną i własny język ruchu, a jednak z tych wszystkich spektakli stopniowo wyłaniał się spójny obraz człowieka kruchego, poszukującego, uwikłanego w relacje, pamięć, lęk, tęsknotę i pragnienie bliskości”
„Jeszcze niedawno inkluzywność płciowa była przede wszystkim tematem dyskusji. Dziś coraz częściej staje się praktyką obecną w codziennym funkcjonowaniu instytucji kultury - od języka komunikacji, przez formularze kierowane do odbiorców, po sposób budowania relacji z publicznością. Czy to nadal osobne zjawisko, czy już po prostu element współczesnej kultury?”
„Próby ustalenia, gdzie leży Itaka, ojczyzna Odyseusza, trwają co najmniej od II w. p. n.e. do czasów współczesnych. Naukowcy nie są zgodni, czy ojczyzną bohatera eposu Homera jest wyspa o nazwie Itaka czy półwysep Paliki. Spór ożywa wraz z piątkową premierą filmu Odyseja Christophera Nolana”
„Bardzo lubię powoływać do życia potwornie głupie, prześmieszne pomysły, bawić się z twórcami w tworzenie absurdalnego, wyjątkowego świata, który koniec końców w swojej abstrakcji wyląduje gdzieś blisko realnego doświadczenia naszych widzów”
„Obecna sytuacja nie służy nikomu, a jedynie generuje koszty, stres i niepewność. Przy odrobinie dobrej woli i chęci współpracy jest to do zrobienia. Po 14 latach dramatycznej walki jedyne, czego pragnę, to ostatecznie i sprawiedliwie zakończyć ten spór”
„Mistrz ze Stratfordu bardziej potrzebuje przyrody niż wymyślnych scenografii, reflektorów, dymów i muzyki”
„Dobry, wrażliwy człowiek, który, co prawda, łatwo się irytował, łatwo go coś wściekało, ale chciał, żeby świat był lepszy, żeby ludzie się kochali. I sam bardzo kochał – ocenia Aleksandra Fredrę Maciej Wojtyszko. 15 lipca mija 150 lat od śmierci ojca komedii polskiej”
„115 lat temu, 14 lipca 1911 r., urodził się Tadeusz Fijewski – aktor filmowy i teatralny, żołnierz AK, uczestnik Powstania Warszawskiego, niezapomniany Anatol z serii o Panu Anatolu, Ignacy Rzecki z Lalki i Kuba Socha z Chłopów”. – Bliscy mi są ludzie nieszczęśliwi, załamani, zapomniani – mawiał”
„Nieprzypadkowo spektakl Rówieńskiego Akademickiego Obwodowego Teatru Lalek nie opowiada o wojnie, lecz o kulturze, która trwa dzięki temu, że wciąż przekazuje się ją z ust do ust. Przypowieści, pieśni, tańce i żarty nie są tu dodatkiem do przedstawienia, ale jego najważniejszym tworzywem”
„Jedenaście tytułów, a dokładnie trzynaście spektakli w teatrze oraz w przestrzeni miasta złożyło się na weekend otwarcia XXI Międzynarodowego Festiwalu Wyobraźni i Możliwości Teatru Lalek ANIMA w Olsztynie. Trudno było w tym programie znaleźć jeden wspólny mianownik, ale w tym właśnie tkwi największa siła tego festiwalu”
„To nie jest moment ucieczki, lecz moment przekazania pałeczki w odpowiedniej chwili. Zostawiam instytucję w bardzo dobrej kondycji artystycznej i organizacyjnej, z rozpoznawalnym językiem, wierną i poszerzoną publicznością, międzynarodowym rezonansem oraz zespołem, który jest gotowy na kolejne wyzwania”
„Nad Bałtyk czy w Tatry? A może zostać w mieście albo wyjechać za granicę? Przed takimi wyborami stają latem nie tylko turyści, ale też miłośnicy teatru i opery. Przejrzeliśmy tegoroczne oferty kulturalne i dokonaliśmy subiektywnego wyboru wydarzeń, dzięki którym wakacje mogą się zmienić w nieoczekiwaną artystyczną podróż”
„Kilka lat później oglądałem go w spektaklu „Brel”. To właśnie tam objawiła się jedna z najważniejszych cech jego sztuki – umiejętność interpretowania tekstu. Bajor nigdy nie był zwykłym wykonawcą piosenek. Każdy utwór stawał się małym teatralnym monodramem”
„Może być trudno zrozumieć, w jaki sposób człowiek wyraża siebie jako artysta nie poprzez język ojczysty, lecz poprzez język w pewnym sensie nabyty. Kiedy jednak mówimy o Schulzu jako o polskim pisarzu, nie popełniamy błędu. Jego żydowskie pochodzenie nie zaprzecza jego przynależności kulturowej, raczej ją komplikuje i pogłębia”
„Przez niemal cały spektakl Perro Perdido artyści hiszpańskiej grupy Cal y Canto Teatro nie pokazują ani jednej twarzy. Czarne kotary po bokach i od góry sceny kadrują przestrzeń, pozostawiając widzowi jedynie wąski, horyzontalny wycinek ulicznego świata – perspektywę głównego bohatera”
„Michael Lurse, wprawiając w ruch wiszące na linach przedmioty, unaocznia najmłodszym widzom podstawowe prawa fizyki, zanim te staną się szkolną zmorą zamkniętą w podręcznikowych definicjach. I, co najpiękniejsze, robi to w spektaklu Circles Helios Theater w sposób bajecznie prosty, niewymuszony, napędzany dziecięcym pragnieniem doświadczania. Niekoniecznie zaś – nazywania”
„Pierwszy sezon pod dyrekcją Michała Zadary przyniósł Teatrowi Polskiemu we Wrocławiu wzrost frekwencji, prestiżu, przychodów oraz premier. Wyniki artystyczne osiągnięto mimo prowadzonej modernizacji i wyłączenia z użytkowania dwóch z trzech scen. W sezonie 2025/2026 Michał Zadara potwierdził swoją umiejętność łączenia rozwoju artystycznego z odpowiedzialnym zarządzaniem i inwestycjami w przyszłość”
„Mijający sezon to dla wrocławskiej pantomimy czas konsekwentnego budowania repertuaru teatru otwartego, który zarazem nie boi się progresywnych poszukiwań, jak i dba o tożsamość i pamięć miejsca”
„Na początku wydawało mi się, że jestem tylko zwierzem scenicznym, ale coraz bardziej lubię pracę z kamerą”
„Nawet najbardziej radykalne i progresywne praktyki performatywne są bardzo dostępne dla zróżnicowanej widowni. Performatywność oferuje doświadczenie oraz bliskość i w tym sensie jest bardzo włączająca”
„Dlaczego część twórców otrzymuje możliwość pracy w instytucjach niemal natychmiast, często zaraz po dyplomie albo nawet przed nim, podczas gdy inni przez lata pozostają poza głównym obiegiem teatralnym? Takie wątpliwości organizują perspektywę widzenia wspomnianej generacji, która nie pozwala na łatwe definiowanie się przez wspólny język, a raczej przez warunki profesjonalnego funkcjonowania oraz nierówną dystrybucję pracy”
„Dzisiejsze dzieci wychowują się w kulturze wizualnej. Teatr nie konkuruje już z literaturą, lecz z ekranem. Odpowiada jednak na tę sytuację w przewrotny sposób. Nie próbuje być szybszy, głośniejszy ani bardziej spektakularny. Najciekawsze przedstawienia proponują coś odwrotnego: skupienie, obecność, uważność”
„Pozostaje jednym z najbardziej wpływowych ludzi w Polsce. Niestety, mimo jednoczącego już kilka pokoleń Polaków uwielbienia jego twórczości nie doczekał się jeszcze Narodowego Czytania swoich książek. Edmund Niziurski - wychowawca, a nie skandalista - urodził się 10 lipca 1921 r. w Kielcach”
„Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu przygotował na zakończenie sezonu 2025/26 premierę Iliady Homera w reżyserii Pawła Świątka. Do spektaklu wykonano specjalną sesję zdjęciową zatytułowaną Kobiety Troi”
„Każdy z naszych spektakli w przyszłym sezonie operuje również napięciem między realnością a fikcją, bazuje na faktach lub wydarzeniach, które uznajemy za fakty. To zaproszenia do spotkań z doświadczeniami innych osób, które w jakiś sposób opierają się na tym, co rzeczywiste, co przeżyte.”
„Jedynie dwie finałowe prezentacje w pełni zrealizowały postulaty głębokiej lektury, zawartej w deklaracji ideowej. To nagrodzeni Grand Prix Krzyżacy i skromna, niezauważona Spowiedź w drewnie Jana Wilkowskiego z kieleckiego Kubusia, w reż. Ryszarda Dolińskiego. A spoza zestawu finałowego: Stara-Nowa Pastorałka Teatru Klasyki Polskiej na motywach z Leona Schillera, w reż. Jerzego Machowskiego, oraz Immanuel Kant Thomasa Bernharda w reż. Agnieszki Olsten z wałbrzyskiego Teatru Dramatycznego”
„Pierwsza edycja Centralnego Placu Muzyki okazała się czymś znacznie więcej niż cyklem koncertów z udziałem światowych gwiazd. To opowieść o festiwalu, który na kilka tygodni zmienił centrum Warszawy w przestrzeń prawdziwego spotkania – i pokazał, że najwyższa kultura może być jednocześnie ambitna, otwarta i wspólnotowa”
„Trudno pisać o takim artyście w kategoriach jubileuszu. Są bowiem aktorzy, których się podziwia, i są tacy, którzy przez lata stają się częścią naszego własnego życia. Dla mnie Piotr Fronczewski należy właśnie do tej drugiej grupy. 8 czerwca aktor obchodził swoje osiemdziesiąte urodziny”
„Trzeba mieć gigantyczną ilość pokory wobec robienia filmu, czasu oczekiwania na planie, wobec innych ludzi, którzy są wokół i też pracują. Wobec mocy obrazu, dźwięku, muzyki. Kino bowiem zawsze jest wyjątkowo zbiorowym dziełem sztuki. Z drugiej strony trzeba mieć brak pokory w twórczości. Nie można się poddawać, gdy wie się, że temat jest ważny ”
„O nagrodzonych spektaklach i twórcach podczas 30. edycji Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego KONTAKT w Toruniu ”
„Wydaje się, że chyba jeszcze nie udało mi się zrobić przedstawienia, które nie byłoby o śmierci”
„To przecież chytra kontrutopia antysocjalistyczna”
„Rękopisy, fotografie, pamiątki rodzinne, przedmioty osobiste i multimedialna opowieść o życiu Aleksandra Majkowskiego – tak zapowiada się nowa wystawa Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej w Wejherowie. Ekspozycja, przygotowana z okazji 150. rocznicy urodzin twórcy Żëcé i przigòdë Remùsa, zostanie otwarta 17 lipca”
„Jak mogłaby wyglądać wielka opera w Gdańsku? Odpowiedź na to pytanie przynosi wystawa Opera! 100 lat projektowania Opery w Gdańsku - pierwsza tak obszerna prezentacja niezrealizowanych projektów i koncepcji rozwoju opery w mieście. Ekspozycję można już oglądać w Gdańskim Centrum Sztuki Współczesnej”
„Wielki intelektualista, poliglota, pisarz, dziennikarz, kulturoznawca, piewca artystycznego filmu, uroczy i kulturalny Polak i Europejczyk zarazem, kochliwy mężczyzna, zdolny, ceniony i sprawiedliwy reżyser filmowy. Serdeczny przyjaciel i kolega zawodowy. O którym z nich mam pisać?”
„Obserwowanie tak różnych artystycznych wypowiedzi, skupionych w krótkim czasie jednego weekendu było intensywnym i satysfakcjonującym przeżyciem. W następne trzy lipcowe weekendy olsztynian (i nie tylko!) czeka jeszcze więcej różnorodnych teatralnych wydarzeń”
„To Antoni Słonimski miał postawić redaktorowi Wiadomości Literackich Mieczysławowi Grydzewskiemu ultimatum: albo Gałczyński, albo on, bez wątpienia, jeden z filarów pisma. No i odepchnięty Gałczyński trafił do Prosto z mostu, gdzie przyjęto go z otwartymi ramionami ”
„Nieubłaganie nastał lipiec 2026 i czas kolejnych podsumowań. Jak określić owych minionych dziesięć miesięcy dla sceny tańca w Polsce i Europie? Na pewno był to czas niesłychanego spokoju i braku spektakularnych oraz kontrowersyjnych zmian jak miało to miejsce w sezonie 2024/25”
„Postawiliśmy przede wszystkim na autorskie wizje teatralne. Zależało mi na tym, by pokazać teksty współczesne, z przewrotną dramaturgią, solidnym materiałem dla aktorów. A jeśli sięgaliśmy po historię już funkcjonującą w kulturze, to zyskiwała mocno uwspółcześnioną interpretację”
„Od początku kariery zachwyca niezwykłą muzykalnością, kulturą interpretacji oraz fascynującą barwą wagnerowskiego sopranu. Stworzyła dziesiątki wybitnych kreacji operowych. Do najważniejszych jej ról pierwszoplanowych, wykonywanych w Operze Śląskiej, należą przede wszystkim partie dramatyczne o najwyższym stopniu trudności wokalnej i interpretacyjnej”
„Nie każdy wielki głos potrafi stworzyć teatr. Joyce DiDonato nie potrzebuje dekoracji, kostiumów ani partnerów scenicznych, by każdą wykonywaną arię zamienić w pełnokrwisty dramat. Wystarczą jej głos, niezwykła inteligencja interpretacyjna i sceniczna charyzma”
„w zmyślonym przeze mnie kawałku przeszłości sprzed lat, powiedzmy czterdziestu, Kantor tworzy na Rynku Głównym autoportret własnej dłoni, którą rysuje, czyli zmyśla kawałek przeszłości Wyspiańskiego – zapewne niebyłą chwilę słuchania przez twórcę Wyzwolenia niepojętej mowy starej rzeźby w katedrze wawelskiej”
„Lubię chodzić do kina i odczytywać film przez cudze emocje”
„Niedziela była najbardziej intensywnym dniem pierwszego weekendu ANIMY. Teatr nie przestaje wchodzić w miejską przestrzeń, otwierać się na nowych widzów i nowych twórców. Zarówno przekrój tematyczny, jak i gatunkowy jest naprawdę szeroki”
„Drugi dzień XXI edycji Festiwalu ANIMA pokazuje teatr lalek jako miejsce dostępne i przyjazne dla różnych grup odbiorców. Dzieci, które nie musiały mieć wcześniej styczności z teatrem, zostały zaangażowane w miejski performance, osoby niesłyszące mogły zapoznać się z najnowszą sztuką OTL, a dorośli doświadczyli impresyjnej refleksji na temat życiowych wyborów”
„Pierwszy dzień XXI edycji Festiwalu ANIMA zachęcił wielu olsztyńskich rodziców, aby przyprowadzili swoje dzieci do Olsztyńskiego Teatru Lalek. Trzy wystawiane sztuki, mimo że wszystkie kierowane do młodego odbiorcy, oferowały zupełnie różne doświadczenia artystyczne, w których odnaleźć wartość mogli też dorośli widzowie”
„Najbardziej ciekawi mnie wchodzenie na teren, którego jako aktor jeszcze nie znam”
„Dla Grażyny Staniszewskiej i Urszuli Modrzyńskiej Krzyżacy byli pierwszym wielkim i tak naprawdę ostatnim filmem w karierze. Zagrały jego główne bohaterki – Danusię i Jagienkę.”
„70. sezon będzie niezwykły, ale zupełnie z innych powodów, niż te, które kojarzą się zazwyczaj z jubileuszem. Otóż w tym sezonie dojdzie do uruchomienia czwartego kręgu, więc nowej sali, wielofunkcyjnej sceny widowiskowej dla 475 widzów i całej tej przestrzeni, która się tam znajduje, z kinem studyjnym, z przestrzeniom ekspozycyjną i tak dalej”
„Bóg mi powierzył humor Polaków – mówił Antoni Słonimski. Erudyta bez matury, brzydal, w którym kochały się piękne kobiety, samotnik angażujący się w sprawy społeczne – był postacią wielowymiarową i nietuzinkową. W sobotę mija 50 lat od jego śmierci”
„Jestem Ślązaczką, ale jestem też Polką. Jedno drugiemu nie przeszkadza. Najbardziej boli mnie to, że wciąż myślimy o Śląsku stereotypowo i często sami wstydzimy się języka śląskiego. Bardzo chciałabym, żeby moje dzieci mówiły po śląsku i nigdy się tego nie wstydziły. Ten film ma pokazać nową perspektywę i nowe otwarcie”
„Traktuję rezydencję jako możliwość spróbowania czegoś nieznanego; i w spotkaniu z tekstem, i w sposobie pracy, i w poszukiwaniu języka scenicznego dla krótkiej formy. To jest krótki, ale intensywny czas”
„W lipcu Postacią miesiąca portalu taniecPOLSKA.pl jest Sylwia Hanff – tancerka, performerka, choreografka, reżyserka, menedżerka kultury, szczególnie zasłużona jako polska pionierka tańca butoh”
„Najlepsze jego wiersze – takie jak Tańcowała igła z nitką , Samochwała , Staś Pytalski – zostały napisane, aby uwieść pewną uroczą przedszkolankę, poznaną przez poetę na wakacjach. Ponieważ wiersze podobały się znajomym, Brzechwa zaniósł je wydawcy, choć sam jako autor wcale nie uważał, że są to bajki dla dzieci”
„W tej ogromnej łomżyńskiej Walizie, pośród tak bardzo różnorodnych przedstawień znalazłem cztery skarby i mam przemożną chęć podzielić się nimi z Państwem. Są to w moim mniemaniu przedstawienia wybitne”
„Kiedy jest lato to dzieci się nudzą. To powiedzenie można również dopasować do życia pasjonatów teatru. Kanikuła, czas wakacji, odprężenia zamyka większość teatralnych scen, ale mimo wszystko pozostaje kilka miejsc, które w lipcu i sierpniu warto odwiedzić”
„Obsypany nagrodami, pełen popkulturowych aluzji spektakl performatywny Marty Ziółek Zrób siebie opowiadający o świecie obsesyjnej autokreacji, stanowił symboliczną cezurę. Po 10 latach od premiery przedstawienie wraca na scenę Komuny Warszawa, a wraz z nim pytania o miejsce teatru tańca i performatyki w polskiej kulturze”
„Skupiłem się razem z aktorami głównie na historii Achillesa. Wątek tego bohatera, który przechodzi konflikt z Agamemnonem – dowódcą sił Greków atakujących Trojan – był o tyle interesujący, że na koniec Achilles, poprzez różne perypetie i zemstę za śmierć swojego przyjaciela, walczy wreszcie z Hektorem”
„Tom dramatów Tadeusza Słobodzianka Żydowskie historie równie dobrze mógłby się nazywać Polsko-żydowskimi historiami albo wręcz Polskimi historiami. W zebranych w tej książce dramatach chodzi przede wszystkim o relacje polsko-żydowskie, o wzajemne przyciąganie i odpychanie, o sprawy ostateczne. Przegląda się w tych dramatach historia tych związków jak na dłoni”
„To nowe państwo było nasze i nie wolno było go oszukiwać – wspominał swoje przedwojenne wychowanie Jerzy Stefan Stawiński. Pisarz, scenarzysta Kanału, Eroiki, Zezowatego szczęścia; twórca, który uważał się za antyromantyka urodził się 1 lipca 1921 r. w Zakręcie (Mazowieckie)”
„Wystawienie Walkirii na rozpoczynającym się w lipcu Baltic Opera Festivalu ma przywrócić dzieła Richarda Wagnera na polskie sceny”
„W 1964 roku Sonia Gaskell zaproponowała mu angaż w Het National Ballet, ale nie otrzymała zgody opery i Ministerstwa Kultury. Podobnie stało się w 1966 roku, kiedy angaż zaproponował artyście Maurice Béjart”
„Zanim ruszymy na wakacje wróćmy pamięcią do tego, co wydarzyło się przez ostatnie dziesięć miesięcy i co przyniosło nam najwięcej satysfakcji”
„Polski Teatr Tańca w Poznaniu poszukuje nowego dyrektora na czas od 1 stycznia 2027 r. do 31 sierpnia 2031 r. W 2025 roku dyrektor zespołu Iwonę Pasińską oskarżono o mobbing. Kontrowersje w ubiegłym roku nie ominęły też poznańskiej Opery. Tam zarzucono dyr. Renacie Borowskiej-Juszczyńskiej nadużycia i nieprawidłowości w kierowaniu zespołem”
„Patrząc na historię Wrocławskiego Teatru Lalek, łatwo zauważyć, że jego największą siłą zawsze była umiejętność budowania mostów. Między pokoleniami, między sztuką a edukacją, między zabawą a refleksją. Widzowie, którzy dziś przychodzą tu z własnymi dziećmi, często sami przed laty siedzieli na tej samej widowni. Niewiele instytucji kultury może pochwalić się taką ciągłością doświadczeń”
„Magda Umer od lat przyjaźniła się z patronem wydarzenia i jego żoną, Aleksandrą Sosnowską-Machalicą (która wraz bliskimi osobami organizuje festiwal), ale też co roku przyjeżdżała do Częstochowy pierwsza i wyjeżdżała ostatnia. Uczestniczyła w wydarzeniach i jako gwiazda, i jako publiczność, reżyserowała i prowadziła koncerty galowe, współtworzyła program, ale także chętnie spotykała się i rozmawiała z widzami”
„Problem pojawia się wtedy, gdy broniąc systemu, przestajemy dostrzegać człowieka, a zaczynamy widzieć kategorię: migranta, barbarzyńcę, obcego. Wtedy zło staje się nie tylko możliwe ale wręcz – społecznie i politycznie – usprawiedliwione. Tymczasem wystarczy jeden moment, by ktoś znalazł się po drugiej stronie granicy, którą sam wcześniej wyznaczał”
„Kiedy przyszłam do teatru, miałam dwadzieścia trzy lata. Tak bardzo chciałam być aktorką, tak bardzo mi zależało, że byłam nieustannie spięta. Nic mi nie wychodziło”
„Chciałem napisać sztukę o futbolu, bo jestem jego fanem. Dołożyłem do tego ksenofobię i antyniemieckość, nasilającą się, mimo że Niemcy są dziś naszymi przyjaciółmi, czego niektórzy, niestety, nie zauważyli ”
„ W ramach festiwalu Centralny Plac Muzyki, na którym spotykają się różne kulturalne instytucje stolicy. 1 lipca na scenie pod Pałacem Kultury zaprezentujemy Czarodziejski flet. To ogromne wyzwanie”
„Minkowska konsekwentnie buduje własną pozycję, precyzyjnie dobiera teksty i rozwija rozpoznawalny język sceniczny. Jest jedną z nielicznych reżyserek młodego pokolenia, które od kilku lat utrzymują tak wysoki i równy poziom kolejnych realizacji”
„Kabaret Cuba i Przyjaciele to zupełnie zapomniany rozdział historii Bytomia. Zespół działał przy Regionalnym Ośrodku Studenckim Pyrlik i dał ponad 100 występów w całej Polsce. Z pięciu członków grupy dzisiaj żyje już tylko dwoje”
„Spotkanie z Piesiewiczem było dla mnie istotne i to jest jeden z takich przypadków w moim życiu, na które mam wrażenie, że sobie w jakiś sposób zasłużyłem. To znaczy, że tyle decyzji w życiu powziąłem i tyle rzeczy w życiu zrobiłem, że zasłużyłem sobie, żeby spotkać takiego człowieka”
„Romantyczność podkręcona do granic wytrzymałości, emocjonalność doprowadzona niemal do karykatury, gesty wykonywane o pół tonu za mocno. To właśnie tam rodził się humor – nie jako cel, ale jako skutek uboczny nadmiaru. Śmiech był odpowiedzią na przesyt, na świadome przegięcie formy”
„Mossakowski jest pisarzem rozpraszającym pozory, na jakich budowane są relacje między ludźmi. Jednak nie tyle demaskowanie bohaterów i ukazywanie ich rzeczywistych intencji jest tu najważniejsze, ile skupianie uwagi na wciąż podejmowanej przez ludzi grze o swoją szansę, czasem wbrew własnym marzeniom czy obowiązkom ”
„Śmierć morza to dla mnie opowieść o pożegnaniu, żałobie, różnych formach straty. Wszystko dziś daje nam poczucie, że świat zmierza ku końcowi”
„Premiery z udziałem uznanych twórców, obecność na najważniejszych festiwalach teatralnych w Polsce, prestiżowe nagrody, rozwój działań społecznych oraz pierwsza edycja festiwalu ZA//GŁĘBIE. Sezon 2025/2026 był dla Teatru Zagłębia czasem intensywnej pracy artystycznej i budowania relacji z mieszkańcami regionu”
„Nie mamy ambicji, aby być festiwalem wyłącznie wagnerowskim. Gdyby tak było, nazwisko Wagnera znalazłoby się w nazwie naszego festiwalu”
„Czuję się dobrze w Teatrze Dramatycznym. Zdaję sobie sprawę z tego, jak wielka praca jest do wykonania przez najbliższe sezony artystyczne. A tak naprawdę przez najbliższe pięć lat. Myślę, że te lata to będą przeogromne wyzwania”
„Ludziom się wydaje, że kiedy ma się w rodzinie kogoś znanego w zawodzie, to jest łatwiej zdać do szkoły i znaleźć potem ciekawą pracę. Tymczasem jest zupełnie inaczej. Kiedy wchodziłam w zawód ciężko mi było mierzyć się z opiniami, że nazwisko może pomóc zdobyć pracę”
„Byliśmy wówczas w Bułgarii, która grała na tym mundialu, ale wcześnie odpadła. Mecze do końca jednak transmitowała. Mój ojciec uznał, że w Warnie ktoś na pewno to będzie oglądał. Chodziliśmy więc po starych kamienicach i nasłuchiwaliśmy pod drzwiami, gdzie jest mecz. Zapukaliśmy i przyjęli nas bardzo serdecznie, poczęstowali tym i owym. Widziałem to na żywo”
„Cały czas niedostatecznie została opowiedziana historia Leokadii Serafinowicz. Uważam, że gest, który wykonała pierwsza, a potem powtórzył go Janusz Ryl-Krystianowski, był szalenie ważny. Uczyli poważnego mówienia do dziecka”
„Jego spektakle są komunikatywne, dobrze skonstruowane, oparte na aktorach, dialogu i czytelnych sytuacjach. Ale niezależnie od przejrzystej fabularności w tle jest ciężar emocjonalny, który musi udźwignąć widz. Jak w ostatniej scenie Tęsknię za domem, w której widownia pozostaje w upiornym zawieszeniu”
„Częstochowski spektakl w reżyserii Kaliny Jagody Dębskiej jest jednym z osiemnastu, które wyruszą w trasę w ramach programu Teatr Polska. Pierwszym przystankiem dla Jeśli przecięto cię na pół będzie Radomsko. ”
„XXV Festiwalem Dwa Teatry w Sopocie zakończył się sezon Teatru Telewizji 2025/26. W pogoni za mainstreamowymi modami zgubił wiele ze swej klasy. Grand Prix dla najlepszego spektaklu jury przyznało Rudej Wawrzyńca Kostrzewskiego i Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk w reżyserii Kostrzewskiego”
„Tegoroczny werdykt można czytać również jako dowód fascynacji teatrem intensywności. Teatrem, który działa nadmiarem bodźców, fizyczną ekspresją i estetycznym przeciążeniem. Tymczasem największe aktorskie olśnienia tego festiwalu rodziły się często gdzie indziej – w skupieniu, precyzji, rytmie zespołu i zaufaniu do tekstu”
„Z okazji niedawnych 150-urodzin Teatr Polski w Poznaniu funduje sobie kurację odmładzającą. Co zmieni się w gmachu o tak wielkim znaczeniu dla miasta?”
„Monika jak trwanie. W lepszych i gorszych dla Krakowa czasach. W zasadzie nie zmienia się fizycznie. Odkąd pamiętam, wygląda tak samo. Elegancka zawsze, dystyngowana, świetnie ubrana. Na scenie stać ją jednak na największe poświęcenia, prowokacje”
„Zestawienie teatrów Jana Klaty i Kamila Białaszka pokazuje, co stało się pomiędzy latami dwutysięcznymi a dwutysięcznymi dwudziestymi z językiem teatru i z nieformalną umową, w myśl której teatr powinien interpretować literaturę czy – szerzej – kanon kulturowy. Tu już nie mówimy o przeczytaniu na nowo kanonicznych tekstów z użyciem cytatów z popkultury”
„Teatr Biuro Podróży wrócił z Rumunii, gdzie na festiwalach PISTF w mieście Pitești oraz BABEL F.A.S.T. w Târgoviște, zaprezentował swoje spektakle plenerowe Świniopolis oraz Burza. Wyjazd odbył się w ramach Greater Poland Art Tour”
„W Muzeum Okręgowym im. Leona Wyczółkowskiego podsumowano wydarzenia, które odbyły się w pierwszym półroczu 2026, czyli Roku Leonarda Pietraszaka, aktora filmowego, teatralnego i telewizyjnego, wielkiego miłośnika swojego rodzinnego miasta. Podczas posiedzenia komitetu organizacyjnego omówiono również kolejne wydarzenia, które odbędą się w najbliższych miesiącach”
„Nasz festiwal nie ma hasła ani określonej linii tematycznej, ponieważ od lat staramy się prezentować po prostu najciekawsze, najwartościowsze działania teatrów plenerowych i ulicznych w przestrzeni publicznej”
„700 widzów na spektaklach, dziesiątki uczestników debat i projekcji archiwalnych, pełne sale podczas spotkań z twórcami, a na finał – wspólna potańcówka pod gołym niebem. Pierwsza edycja ZA//GŁĘBIA – Teatralnego Festiwalu Lokalnych Opowieści pokazała, że mieszkańcy Sosnowca potrzebują kultury, która nie tylko opowiada historie, ale także tworzy przestrzeń do rozmowy o miejscu, w którym żyją”
„Czytając niektóre teksty napisane współcześnie mam wrażenie, że bardzo często, reżyserzy nie starają się robić przedstawienia śmiesznego ale dowcipne. Boją się, żeby śmieszność przedstawienia, albo choćby tylko niektórych scen, nie skompromitowała ich jako intelektualistów tworzących rzeczy głęboko wartościowe. Tymczasem, to, że coś jest śmieszne nie oznacza wcale, że jest mniej wartościowe”
„Każde doświadczenie sceniczne i styczność z widzem to była ogromna nauka, ale i szansa na to, że każdego dnia, kiedy stanę przed publicznością, może coś jeszcze innego, niż dotąd, się wydarzyć, że nagle odkryję w mojej postaci jakieś nowe, ciekawe cechy a i głębsze sposoby wyrażenia ich emocji”
„Jeśli człowiek pisze, to nie powinien być zobligowany żadnymi dyscyplinami zewnętrznymi; musi tylko słuchać swojego sumienia i zapisać swój czas, tak jak mu to dyktuje jego staroświecka dusza. Najlepiej jest, jak artysta do niczego nie należy – 22 czerwca 1926 r. urodził się Tadeusz Konwicki”
„Batory to świetna inspiracja dla szalonego spektaklu, który nie jest biografią statku, a bardziej oniryczna opowieścią o potrzebie oddechu, odskoku od rzeczywistości, pełnej zagrożeń, lęków, także związanych z turystyką”
„Tegoroczny Kalisz mówi więcej o kondycji polskiego teatru niż niejeden programowy esej. Bo nie jest to werdykt o gwiazdach. To werdykt o zespole”
„Finał majowej Miesięcznej Kroniki Teatralnej to garść recenzji spektakli Teatru Telewizji, sceny operowej i teatrów dramatycznych”
„Był pierwszym po wojnie Gustawem-Konradem w Dziadach, jako Antek Boryna w Chłopach stworzył ponadczasowy obraz polskiej duszy; w stanie wojennym przyczynił się do złamania aktorskiego bojkotu telewizji. 17 czerwca 1931 r. urodził się Ignacy Gogolewski, aktor teatralny i filmowy”
„Celebruje ikonograficzne piękno konserwowane w murach europejskich pinakotek i próbuje namalować obraz, który w ikonicznym skrócie, w przebłysku światła wyrazi wszystko”
„Premiera w Łańcucie przypomina, że filozoficzna powiastka Denisa Diderota od dekad fascynuje polskich twórców teatru — od legendarnych inscenizacji Witolda Zatorskiego i Zbigniewa Zapasiewicza po współczesne próby odnalezienia w Kubusiu naszego własnego niepokoju, ironii i potrzeby wolności”
„Warszawa jest teatralną stolicą Polski. To brzmi dumnie — i słusznie. Dziesiątki scen, setki premier rocznie, festiwale, wydarzenia, czytania performatywne, debaty. Miasto żyje teatrem. Paradoksalnie jednak właśnie w tym bogactwie coraz częściej kryje się problem, o którym środowisko mówi od lat, ale który nadal pozostaje nierozwiązany”
„Obecny świat polskich instytucji operowo-baletowych to nie tylko zmiany, ale również kontynuacja i stabilizacja. Zatem warto zwrócić uwagę jaki to był dla nich czas oraz to co przed nami”
„13 czerwca 2026 roku na scenie zaimprowizowanej w gmachu Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie, z okazji zbliżającego się, obchodzonego na całym świecie, dorocznego święta poświęconego autorowi Ulissesa, nazwanego za imieniem głównego bohatera powieści – Bloomsday – zaprezentowano uscenicznioną wersję XVII epizodu powieści Jamesa Joyce’a, której nadano tytuł Nocna rozmowa Stefana Dedalusa z Leopoldem Bloomem”
„Na wieki wieków amant! – powiedział o nim Andrzej Szczepkowski. 16 czerwca 2006 roku, cztery dni przed swoimi 89. urodzinami, zmarł Igor Śmiałowski, wszechstronny aktor i niezrównany gawędziarz, autor pierwszych zbiorów anegdot teatralnych, stanowiących oryginalny zapis historii polskiego teatru”
„Sezon teatralny 2025/26 powoli dobiega końca. Przez ostatnie jedenaście miesięcy skrupulatnie liczyłem, ile spektakli grają najważniejsze warszawskie teatry, państwowe i prywatne. Oto garść teatralnych statystyk”
„To jest świetny zespół do współpracy. Myślę, że choć mamy inne narzędzia i przyzwyczajenia, to jednak świadomość formy i zainteresowanie nią bardzo nas łączy. Jest to też zespół autentycznie zainteresowany swoją pracą i idealistycznie jej oddany. Prawdę mówiąc, myślałam, że takie idealistyczne ośrodki już nie istnieją”
„Wizja Rafała Kłoczki zakłada umocnienie pozycji Teatru Wielkiego w Łodzi jako jednej z kluczowych scen operowych i baletowych w naszym kraju, a to ma być spójne z wartościami strategicznymi takimi jak: jakość, stabilność, dialog, dostępność, edukacja. ”
„Chcę uprawiać uczciwy teatr. Uczciwy, wobec tego, co myślę i uczciwy, wobec tego, co widzę i z kim się spotykam”
„Nie była aktorką, która potrzebowała dystansu ani pomnika. Miała rzadką umiejętność bycia blisko człowieka — bez wysiłku, bez pozy, bez zawodowej maniery. Kiedy pojawiała się na ekranie albo scenie, człowiek wierzył jej natychmiast”
„Jest takie określenie, które dzisiaj już rzadko jest używane, ale to był dobry człowiek. Kiedyś o kimś takim mówiło się prawy człowiek. I dlatego mnie będzie go bardzo brakowało ”
„Janusz Michałowski był wspaniałym, bardzo spokojnym, opanowanym i rzeczowym aktorem. Zawodowcem na najwyższym poziomie”
„Z badań wynika, że na 62 tys. artystów tylko ok. 4 proc. zarabia powyżej tzw. progu zamożności, czyli ponad 20 tys. zł miesięcznie, ale ok. 30 proc. nie osiąga nawet płacy minimalnej. Zróżnicowanie jest ogromne i nie należy wszystkich wrzucać do jednego worka”
„Orliński wykracza poza ramy stylistyki późnoromantycznej, podkreślając charakterystyczne rytmy prezentowanych kompozytorów. W zróżnicowanym gatunkowo programie z energią i precyzją towarzyszył mu Michał Biel”
„Pracujemy nad formą teatru poza konkretnym czasem i miejscem. Odrzucając historyczny kostium, możemy dokładniej przyjrzeć się psychologii postaci i zobaczyć w starym komediodramacie zaczyn współczesnego dramatu etycznego, a zarazem społeczno-politycznego”
„Po zakończeniu II wojny światowej Łódź przeżywała swoje wielkie chwile. Miała szansę, by zostać stolicą Polski. Tak się nie stało, ale tutaj przez trzy powojenne lata autentycznie biło kulturalne serce kraju”
„Artyści ciągle funkcjonują w szarej strefie. Skoro zgadzamy się z tym, że pomagamy rolnikom, przedsiębiorcom, wspieramy duchownych, służby mundurowe, studentów, nianie, to pragnę, abyśmy w ten sam sposób zgodzili się, że kultura również jest ważna”
„Patrzyłem, jak widownia kupuje kolejne konwencje dalekie od parafiańszczyzny. Widz uczył się nowych tematów, nowych spojrzeń”
„To historia o miłości, na którą nie ma miejsca w dzisiejszym świecie, bo jesteśmy zmuszeni funkcjonować w przerażającym tempie, przeciążeni wydarzeniami, bodźcami, informacjami, których nie jesteśmy w stanie sobie uporządkować. Miłość stała się kolejnym bodźcem, na który nie mamy ani czasu, ani siły reagować”
„Jednym z programów, z których jestem najbardziej dumna, jest Teatr za złotówkę, realizowany przez Teatr im. Jaracza w Olsztynie. Dzieci i młodzież z małych miejscowości, także z terenów wykluczonych, mogą przyjeżdżać do teatru. W ubiegłym roku był to Teatr Jaracza, w tym roku dołącza Teatr im. Aleksandra Sewruka w Elblągu”
„Gdyby osadzić rywalizację Festiwalu Sztuki Aktorskiej w nomenklaturze sportowej, to trzeba byłoby od razu napisać, że zwykłe podium, złożone z trzech stopni, jest stanowczo za małe dla zwycięzców tegorocznego konkursu”
„Sztuka nie musi być optymistyczna, ale prawdziwa i zwracać uwagę na to, co ważne. Nawet jeśli skryta jest pod płaszczykiem baśni o czarodziejskim flecie. Ale proszę się nie martwić, w tym całym galimatiasie świata Plagi jest też promyk nadziei, a daje ją oczywiście miłość”
„Czy rzeczywiście można zignorować całą sferę prywatną odtwórczyni Szimeny, Balladyny, Fedry, Marii Stuart czy Marii Tudor? Nie zadać pytania o relacje między życiem a sztuką? Nie wniknąć w ludzkie doświadczenie, które może być jednym z budulców roli? ”
„Teatr Wielki w Poznaniu konsekwentnie prowadzi proces wzbogacania repertuaru operowego i baletowego o nowe tytuły. W sezonie 25/26, dzięki realizacji programu Zamówienia kompozytorskie, najważniejszym wydarzeniem w tym obszarze była prapremiera opery Dorian Gray Elżbiety Sikory w reżyserii Davida Pountneya i pod muzycznym kierownictwem Jacka Kaspszyka”
„Jeszcze nie otrząsnęliśmy się ze sposobu odbudowywania kultury po pandemii dzięki programowi KPO dla Kultury (...) a już (...) dowiadujemy się o jednej z najważniejszych ustaw dotyczących środowiska artystycznego. Nie, nie – problem tej ustawy nie polega na wprowadzaniu dopłat, a na wizji człowieka, która za nią stoi”
„Historia opowiada o fotografce, która sama staje się ofiarą przemocy. Ważny jest ten moment odwrócenia perspektywy, ale też kwestia traumy i obecności przemocy w społeczeństwie. To interesujące również w kontekście greckiej tragedii, bo spektakl jest w pewnym sensie odbiciem Filokteta Sofoklesa”
„Nieco stanąłem w biegu. Nie robię już 44 przedstawień w ciągu 10 lat (...). Tak, to starość – zwierzał się 81-letni Jerzy Jarocki starszemu o kilka lat Tadeuszowi Różewiczowi”
„Z pozoru rzecz wygląda na prostą. Można przecież bez ryzyka błędu podsumować Piotra Fronczewskiego krótko i kategorycznie – to wielki aktor, trudno powiedzieć, ilu jeszcze mamy tej samej miary. Z drugiej strony władca masowej wyobraźni – Kleks, Franek Kimono, Szpicbródka. Ale im dalej w las, tym trudniej. Tym więcej zagadek”
„Czuliśmy dumę, że Polak pokazał tak niezwykłe, przejmujące kino. A w ogóle być w Cannes to ogromne przeżycie. Nasz film Spiritus Sanctus w reżyserii Michała Toczka dostał się do konkursu głównego filmów krótkometrażowych. Z 3186 filmów nadesłanych w tym roku na konkurs filmów krótkometrażowych wybrano 10. Gram w nim główną rolę”
„6 czerwca 1936 r. urodził się Roman Wilhelmi, który już w szkole teatralnej powtarzał: Kocham siebie w tym zawodzie. Nie kocham teatru ani filmu. Lubię to. Urodziłem się po to, by grać duże rzeczy. Dlatego chcę być aktorem. Trzeba mieć na to siłę i ja ją mam”
„Otwieramy drzwi dla wszystkich. Taka jest nasza idea, żeby włączać wszystkich do dialogu, do przeżywania najwyższej jakości sztuki teatralnej”
„Sienkiewicz w teatrze przestał być pomnikiem, a stał się materiałem do sprawdzenia. Współczesne realizacje nie tyle go wystawiają, co testują: rozbrajają mit, przepisują go na nowe języki albo pokazują jego mechanizmy. Co dziś jeszcze działa w tej literaturze – i dlaczego? ”
„Osobiście nie widzę powodu, by udawać, że te dzieła nie istnieją albo przestać po nie sięgać tylko dlatego, że trwa wojna. Czechow nie czerpie z tego żadnych korzyści, minęło ponad siedemdziesiąt lat od jego śmierci. To po prostu wielka literatura. Oczywiście trzeba być ostrożnym, żeby nie znaleźć się — świadomie lub nie — po niewłaściwej stronie konfliktu”
„W teatrze trzeba iść naprzód, a więc przekraczać granice. Można to robić jednak tylko wtedy, gdy szanuje się ludzi, z którymi się pracuje — i to uważam za najważniejszą zasadę”
„Teatr służy właściwie temu, żeby dostrzec pewne treści i obudzić się. To znaczy, że cały czas podstawia lustro rzeczywistości, aby ona zakrzyknęła: o nie, wcale tacy nie jesteśmy”
„Od trzech dekad aktorstwo daje mi frajdę. Traktuję je jak zabawę. Wchodzę w rolę, pstryk, i wychodzę. Jednak to się nie odbywa bezkarnie”
„Moje życie skupia się na tańcu – mówi Douglas De Oliveira Ferreira, solista baletu Opery Śląskiej. Zachwyca talentem scenicznym i idealną muskulaturą. Do Bytomia przyjechał już jako ukształtowany tancerz – wcześniej był solistą baletu w rodzinnej Brazylii oraz na Florydzie. Mimo to wybrał Operę Śląską – teatr na drugim końcu świata, na innym kontynencie, w Europie Wschodniej”
„Kiedy tworzysz postać, żyjesz jej życiem. I uświadamiasz sobie, jak wiele jest jeszcze do odkrycia. Można je odkrywać na przykład żyjąc życiem przestępcy czy świętego. W tej samej sztuce, podążając tymi samymi śladami, ale wcielając się w różne postaci, dokonuje się innych odkryć”
„Wtedy grałam Ofelię w Hamlecie w reż. Kazimierza Dejmka. Inspirowałam się muzyką Bjórk, sposobem jej oddychania. Teraz mam chęć sprawdzić, czy podobna inspiracja oddechowo-muzyczna może prowadzić Tytanię”
„Folwark zwierzęcy pokazuje, że nie jest łatwo oprzeć się mechanizmom grupowym. Ale jednocześnie możemy się temu przyglądać z pewnego dystansu, przejrzeć się w bohaterach, w ich reakcjach na zmianę”
„Uważam, że w dobie nowych technologii, a zwłaszcza konwergencji mediów i AI, kwestia tantiem stała się jeszcze bardziej wrażliwa i kluczowa dla autorów. Część z nich nie zdaje sobie z tego sprawy, zwłaszcza w przypadku wieloletnich umów, które podpisują z różnymi podmiotami”
„Bogactwo ról, granych od osiemnastego roku życia, reżyserowanie, pedagogika, kierowanie teatrem – to wystarczający materiał na interesującą biografię. Ale w przypadku Łomnickiego dochodzi jeszcze jeden ciekawy wątek: polityczne zaangażowanie, mało zrozumiałe nawet dla jego współczesnych, budzące tym większe zdziwienie dzisiaj”
„Światło służy do kierowania uwagą publiczności — prowadzi wzrok widzów do tego, co chcemy, by zobaczyli i usłyszeli, albo przeciwnie: pozwala ukryć to, co powinno pozostać niewidoczne. Zawsze myślę więc o nim jako o narzędziu, które kieruje także emocjami widzów”
„Od zagrożonych cyfrową pustką i bezdusznością nastolatków, przez dorosłych uwięzionych w toksycznych relacjach, po m.in. osoby w kryzysie bezdomności. Jeśli jakiś warszawski teatr konsekwentnie poszerza także swoją pozasceniczną misję, jest nim właśnie Kamienica. Aż trudno uwierzyć, że tych prospołecznych, prowarszawskich, proludzkich działań nie wspiera ratusz, którego siedziba znajduje się w tak bliskim sąsiedztwie”
„95 lat temu, 31 maja 1931 r., urodził się aktor filmowy i teatralny, reżyser Bogumił Kobiela. Uznawany był za najwybitniejszego aktora tragikomicznego polskiej kinematografii. – Był moją jedyną szkołą aktorską, zawsze będę mu bardzo wdzięczny – powiedział PAP satyryk Jacek Fedorowicz”
„Ewa Błaszczyk, związana przecież z Sopotem od lat (niezliczone recitale w Atelier, przyjaźń z Agnieszką Osiecką), mówiła o aktorstwie jak o wielkiej przygodzie pozwalającej poznać drugiego człowieka. Opowiedzieć o człowieku”
„Niemiecki krytyk Dieter Topp po obejrzeniu Pana Tadeusza na Kraków Fest 2026, Międzynarodowym Festiwalu Monodramu, nazwał wykonawcę, Mateusza Nowaka, królem polskiego monodramu. Porównał jego pozycję w polskim teatrze jednego aktora do pozycji króla monodramu brytyjskiego, którym w jego przekonaniu jest Pip Utton. To coś więcej niż komplement, bo oznacza, że epos Adama Mickiewicza przemówił do krytyka, który nie zna języka polskiego, a mimo to odczuł jego urodę”
„Marilyn ma w sobie coś z Charliego Chaplina i Grety Garbo. To pierwsza w pełni świadoma i autentyczna aktorka od czasów Garbo. Marilyn to kino w czystej postaci – pisał biograf Maurice Zolotow. W poniedziałek przypada 100. rocznica urodzin amerykańskiej artystki”
„Gdy się myśli wyłącznie i tylko o karierze, to pociąg do niej rzeczywiście może odjechać. Jak ma się czas i dystans do tego, co się robi, po dziesięciu latach może się okazać, że człowiek znajdzie się w takim miejscu, o którym nigdy nie przypuszczał, że będzie dla niego dostępne”
„Z dystansem patrzę na nieudane próby reanimacji teatru od strony tekstu, dramaturgii – wydaje mi się, że do tego nie będzie już powrotu. To nie konkursy wypromowały współczesnych dramaturgów, ale ich praca w duetach z reżyserami i reżyserkami. Ta nagradzana dramaturgia współczesna, pozostając częścią literatury, nie inspiruje twórców i twórczyń”
„Czy Melpomena mówi już po śląsku?, jak sam autor konkretyzuje, jest dopiero szkicem, przyczynkiem do monografii o teatrze na Śląsku, ale stawia śmiałą tezę (dziś raczej ową śmiałość uznajemy za oczywiście racjonalną i naturalną), że region stworzył swój własny, podmiotowy teatr i jest on w stanie zagospodarować pola symboliczne i emocjonalne, opowiedzieć Śląsk tak, jak na to zasługuje, dogłębnie i krytycznie”
„Tomaszewski nie zostawił nam po sobie spisanych kodeksów czy wytycznych, np. jak w jedyny i akceptowalny sposób robić słynną pantomimiczną ściankę. Tomaszewski zostawił nam po sobie... wyobraźnię. A dokładnie: sposób pracy z wyobraźnią ruchową i pamięcią ciała”
„To będzie pierwszy sezon, na który mam realny wpływ”
„Z premedytacją nie tworzę haseł, idiomów do kolejnych edycji. Repertuary nie potrzebują motta, potrzebują godnej zawartości. Staram się łapać najnowsze i ważne europejskie premiery”
„Wierzę w metaforę w teatrze. Dosłowności mamy i tak bardzo, bardzo dużo; zwłaszcza dzieciaki mają mało miejsc, gdzie mogą się mierzyć z metaforą. Korzystamy więc z takich środków, które nam taką dżunglę technologiczną sugerują, ale nie nazywamy jej wprost”
„Przede wszystkim, nie myślę o antyku – antykiem. Kiedy podczas zajęć na uczelni albo prób w teatrze analizuję te teksty – naświetlam kontekst historyczny, ale z perspektywy dzisiejszego widza nie ma zbyt dużego sensu skupianie się na tym, co ten tekst znaczył dla publiczności oglądającej jego prapremierowe wystawienie. Nie interesują mnie również truizmy o ponadczasowości tych tekstów”
„Nie mam już wielkich marzeń związanych z rolami. Na tym etapie kariery marzenia są nieco przereklamowane. Staram się jak najlepiej robić to, co potrafię”
„W świecie Christopha krytyka otaczającej nas rzeczywistości niemal zawsze łączy się z głęboką miłością do ludzi, którzy ją tworzą, oraz do samej jej natury. Najpiękniejszą wartością jego spektakli jest nadzieja, z którą nas zostawia”
„Bardzo często jako artyści stajemy na jednej scenie z ludźmi o zupełnie innych poglądach politycznych, religijnych czy odmiennym pochodzeniu kulturowym. Mimo tych różnic potrafimy wspólnie tworzyć dzieło, które staje się dowodem na to, że porozumienie i współpraca są możliwe”
„Niech pan wejdzie panie Wajda, odezwałem się i wtedy oni go wpuścili, a ja poprowadziłem go do sali BHP. I po drodze zapytałem, czy dlatego do zakończenia Człowieka z marmuru wcisnął niemal na siłę – na chama – emblemat naszej stoczni, bo przeczuwał, że stąd wyjdzie impuls, a on potwierdził”
„Tempo, w jakim świat się rozpada, przewyższa tempo, w jakim jesteśmy w stanie go odbudowywać. Pojawiła się we mnie potrzeba poszukania radykalniejszej odpowiedzi. I tutaj z pomocą przychodzi wieszczenie. Wieszcz proponuje radykalne, często pozornie nierealne rozwiązania. I jest silną figurą, która może skupiać wokół siebie ludzi i wytwarzać momenty potrzebne do zmiany”
„Ja do teraz zbieram owoce pracy w telewizji. Nie mam zbyt wygórowanych ambicji, ale fantastyczną rzeczą jest, kiedy stoję na przystanku i nagle ktoś do mnie zagaduje i pyta: czy pan Janicki? Ja potwierdzam, a on zaczyna mówić, że w każdą niedzielę jego rodzina siadała przed telewizorem i oglądała mój program...”
„Na początku pracy nad Uroczystością mieliśmy z Gosią Bogajewską kilka prób improwizowanych. Chodziło o to, żeby złapać to, jak ta rodzina funkcjonuje i jak ci ludzie ze sobą rozmawiają. Improwizacje pomogły też wypełnić pewne luki w scenariuszu”
„Zmarła Alicja Wolska. Aktorka związana przez wiele lat z warszawskim Teatrem Syrena. Potem zaś występująca we własnym teatrze lalkowym prowadzonym w ramach swojej agencji artystycznej Alissa. Dla mnie – także przesympatyczna sąsiadka zarówno z warszawskiego Powiśla (na którym oboje mieszkaliśmy) i miasteczka Brok (gdzie mieliśmy działki)”
„Zawsze uważałem, że granicą wolności w sztuce jest litera prawa: to, co nie jest zabronione, jest dozwolone. Oczywiście są też granice moralne, ale one są dużo bardziej niejednoznaczne”
„W Operze Bałtyckiej dzisiaj premiera jednej z najznakomitszych oper Richarda Straussa Kawaler srebrnej róży, piękna muzyczna opowieść pełna intryg, zaskakujących zdarzeń, przebieranek, sekretnych schadzek i barwnych postaci przywodząca na myśl mozartowskie Wesele Figara”
„W Bielsku-Białej lalka bywała ciałem, cieniem, traumą, cyfrowym awatarem, potworem, żartem, wspomnieniem i narzędziem oporu. Czasem wystarczał stół i kilka przedmiotów. Czasem potrzebny był dźwig, muzycy zawieszeni nad głowami widzów i całe miasto zamienione w scenę”
„Końcówka obecnego sezonu przynosi kolejne głośne inscenizacje Hamleta (...) Ale Brzyk z Demirskim snują własną, na nowo napisaną historię, luźno inspirowaną Szekspirowskim dramatem. I właśnie ten powrót, ta wariacja na klasycznym motywie wydaje się najciekawsza”
„W tym roku Narodowemu Czytaniu będzie towarzyszyć audiobook. To okazja, aby posłuchać Dziadów w mistrzowskiej interpretacji Mariusza Bonaszewskiego i Doroty Landowskiej”
„Performerki-matki tworzące teatr posiadają unikalny radar wykrywający sztuczność. Ich spektakle pulsują autentyczną miłością i czułością, bo rodzą się z autentycznej relacji. To nie jest kalkulacja rynkowa, lecz chęć opowiedzenia swojemu dziecku świata w bezpieczny, a zarazem fascynujący sposób”
„Myślę, że widzowie chodzą do teatru, bo chcą się rozwijać, czuć się inteligentni i kreatywni. Wielu z nich ma ogromny potencjał, którego na co dzień nie wykorzystują, chcą więc wziąć udział w tej osobliwej grze. Dlatego, kiedy jako aktor czy autor opowiadasz historię, nie możesz traktować ich jak ludzi, którzy nic nie wiedzą albo nie rozumieją — oni są naprawdę inteligentni”
„We Wrocławiu ścieżka wystawy, obejmująca łącznie 71 prac, przekłada ten bogaty aparat pojęciowy na estetyczne przetworzenie odpadów i materiałów zużytych”
„20 maja 1956 roku na scenie przy dzisiejszej ul. Niezłomnych 1e odbyła się premiera operetki Wiktoria i jej huzar. Tak rozpoczęła się historia Teatru Muzycznego w Poznaniu. 70 lat później, czyli 26 maja, zostanie wmurowany kamień węgielny pod nowy budynek instytucji. – To symboliczny akt – mówi Przemysław Kieliszewski, który kieruje teatrem od 13 lat”
„Toto jest wyszydzane, ludzie się z Toto śmieją. Moim zdaniem to jest bardzo współczesne, uniwersalne, bo nie ma znaczenia, czym jest Toto. To mogą być uchodźcy, ludzie z innym kolorem skóry, z inną wiarą, czy nawet z innej opcji politycznej. Trochę w takiej sytuacji się teraz znajdujemy”
„Mój teatr od początku budowany jest wokół różnych subwersji społecznych czy genderowych. Zawsze stoi po stronie grup, które – przez pozycję społeczną bliską wykluczeniu lub zmarginalizowaniu – mają moc podważania zastanych form i struktur otaczającego nas świata”
„Emanowało z niej ciepło i życzliwość. Kochała ludzi – pisał o niej Witold Sadowy. 20 maja 2006 r. zmarła Anna Ciepielewska, aktorka Pasażerki i Matki Joanny od Aniołów; odtwórczyni troskliwych, ciepłych matek, czułych żon i dobrych dusz z sąsiedztwa, w wielu filmach i serialach”
„Spoglądając w stronę nieodległej historii Polski, pytamy, czy hasło wspólnoty w ogóle jeszcze kogoś obchodzi — na czym budować dziś społeczeństwo, skoro pojęcia równości czy sprawiedliwości zostały tak mocno skompromitowane przez coraz bardziej okrutny dla jednostki, nieposkromiony kapitalizm”
„Opowieść Wekslera-Waszkinela toczy się zgodnie z chronologią, istotne są w niej jednak węzły, które protagonista, a raczej ofiara uwikłana w historię, stara się rozwikłać dopiero po latach. Jego przeszłość, zwłaszcza najwcześniejszy jej etap, jest stale obecna i rzutuje na tożsamość, którą narrator z trudem odkrywa i coraz bardziej świadomie konstruuje”
„Cała zabawa w zawodzie tłumacza polega zaiste na tym, by mówić nie swoim głosem. Być może dlatego dostaję na warsztat przeważnie facetów, bo głos mam wysoki, babski, nie do pomylenia, więc muszę, jak Thatcher, sztucznie go obniżać”
„Ich relacja – dwóch mistrzów swojego rzemiosła – z czasem przekształciła się w wielką przyjaźń. Iwaszkiewicz uważał Wajdę za wielkiego artystę i podziwiał za upór w pracy i stale utrzymywanie się przy robocie. Pisał do niego: strasznie mnie wszystko interesuje, co Pan robi”
„To, że mieliśmy do czynienia z aktorką wybitną, obdarzoną intuicją, rzetelną w swoich poszukiwaniach, odważną i oddaną pracy, to oczywiste. I potwierdzają to jej liczne osiągnięcia w teatrze, telewizji, filmie i na estradzie. Ale Celińska była kimś więcej niż tylko aktorką wyśmienitą”
„Nie kupuję do końca tej opowieści o nostalgicznej podróży. To zbyt wygodna etykieta dla koncertu, który w rzeczywistości był czymś znacznie bardziej precyzyjnym i – paradoksalnie – współczesnym”
„Dziś nie mamy jeszcze zniesionych wszystkich barier dostępności w naszych obiektach, a nasz program nie jest w pełni dostępny dla wszystkich. Mamy wciąż wiele do zrobienia, przede wszystkim w zakresie infrastruktury, ale mamy też świadomość, że dostępność jest procesem długofalowym i wdrażanym krok po kroku”
„Kieślowski zajmuje szczególne miejsce w moim osobistym panteonie twórców. Był wspaniałym filmowcem, tworzył głęboko humanistyczne kino”
„Na scenie tworzył Teatr Śmierci, poza nią – bezkompromisowy teatr życia. Postać Kantora znów przyciąga za sprawą wystawy jego prac, którą otwarto w Wenecji. - Także w miejscach, gdzie mieszkał, tworzył niezwykłą atmosferę. Teatr codzienności z wyjątkową scenografią ”
„Spotkanie Piesiewicza i Kieślowskiego zmieniło twórczość reżysera. Popchnęło ją w nową stronę, odpowiadania na potrzeby, które wyłoniły się z powszechnego poczucia niepokoju i chaosu, które w latach 80. w Polsce były silniejsze niż gdzie indziej”
„Pisuar w naszej wersji Hamleta nawiązuje do teorii skapywania, w którą zawzięcie wierzą zwolennicy nieograniczonego wolnego rynku. To naiwna wiara, że najbogatsi będą odprowadzać uczciwie część swoich zysków i że władza nie manipuluje rynkiem dla własnych korzyści”
„Jacek Jabrzyk oficjalnie od września obejmie funkcję dyrektora Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach. Jednak od 18 maja będzie pełnił obowiązki szefa tej instytucji. Tak wynika z porozumienia marszałek województwa świętokrzyskiego Renaty Janik z Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Martą Cienkowską”
„Muszą sobie państwo zdać sprawę z tego, że odszedł geniusz”
„Nasza Halka, którą troszeczkę znamy z takiej realistycznej, emocjonalnej wersji, po włosku brzmi bardziej operowo, jest bardziej wystylizowana. Frazy zupełnie inaczej brzmią. Brakuje im polskich spółgłosek, a wiadomo, że amore się śpiewa inaczej niż miłość”
„Gdybym ja miał już szukać jakiegoś hasła, to dla mnie byłoby nim: Teatr, który dotyka. Nie poucza, nie narzuca żadnych rozwiązań, tylko przedstawia możliwości. Nie w jednym przedstawieniu, bo tego się nie da zrobić. Taki teatr próbowałem robić w Narodowym: wpuszczałem i młodych gniewnych, i beton klasyki. Właśnie to mnie rajcowało”
„Teatr, który wyrósł z pasji, dziś współtworzy kulturalną tożsamość Rzeszowa. Przy okazji premiery „Szydła z worka” przyglądamy się fenomenowi Teatru Bo Tak”
„W zagranicznym repertuarze 30. Kontaktu mamy liczne nawiązania do przeszłości tego festiwalu”
„Konieczny zachwyca przede wszystkim barwą głosu – głęboką, nasyconą, a jednocześnie niezwykle plastyczną. Każda fraza była prowadzona z ogromną dbałością o sens i interpretacyjny kierunek, a przy tym z imponującą swobodą”
„Polska prawica, promując kult żołnierzy wyklętych, akcentując znaczenie katolicyzmu i operując imaginarium szlacheckim, marginalizowała pamięci chłopskie, kobiece, mniejszościowe czy lokalne. W tym kontekście polski teatr wykształcił szczególną strategię oporu: nie polegała ona na bezpośredniej negacji oficjalnych opowieści, lecz na ich rozszczelnianiu poprzez wielogłos, performatywne uobecnienie i uwieloznacznienie przeszłości”
„65 lat temu, 13 maja 1961 r. zmarł Gary Cooper – amerykański aktor, jedna z największych gwiazd złotej ery Hollywood. Być może wraz z nim skończyła się pewna Ameryka… Ameryka pogranicza i niewinności, która miała lub uważano, że ma, poczucie granicy między dobrem a złem – pisano w 1961 r. w Corriere della Sera”
„Jestem szczęśliwa, że miałam kontakt z Andrzejem Wajdą. To bardzo duże przeżycie dla aktora, dla artysty. Wielka nauka i wielka pokora”
„Rolami opowiedziała życie wszystkich kobiet trudnych, czasami złośliwych, czasami gruboskórnych, a ostatnie dekady to było wyśpiewywanie nam miłości. Wyśpiewywanie czułości. Wyśpiewywanie sensu”
„Teraz mi się śni, że wykluczają mnie z Comédie-Française. Powracający motyw odrzucenia. Nie potrafię tego wytłumaczyć”
„Dziś Teatr Praska 52 znany jest przede wszystkim z inteligentnych komedii - od klasyki Moliera po współczesne teksty dramatyczne. Jest również siedzibą jedynej w Polsce Krajowej Sceny Komedii dell’Arte, popularyzującej tradycję włoskiego teatru maski, a także sceną odbywającego się co roku Festiwalu Komedii dell’Arte”
„Pogranicza gatunkowe z pewnością fascynują mnie, ale dotyczą one formy przedstawienia. Natomiast gdybym miała tematycznie określić swoją twórczość ostatnich lat to widziałabym w niej tematy dotyczące tożsamości i autokreacji”
„Stasia Celińska była artystką niepowtarzalną, jedyną w swoim rodzaju, wszechstronną, niepodrabialną i wybitną pod każdym względem”
„Zmieniła się rzeczywistość wokół nas – choćby sytuacja kobiet, dziś zupełnie inna niż wtedy, kiedy Bergman pisał swój tekst – dużo więcej mówimy o prawach kobiet i równouprawnieniu. Dlatego w naszej adaptacji niektóre sceny po prostu nie mogły się pojawić – zdezaktualizowały się. Ale emocje i potrzeby w relacjach są te same”
„Czym jest obecnie sztuka aktorska na naszym festiwalu? W kształcie, jaki próbujemy dziś nadać temu wydarzeniu, jest to przyglądanie się sztuce aktorskiej w możliwie najszerszym spektrum pracy na scenie, we wszelkich wariantach związanych z teatrem dramatycznym”
„To, co wywarło na mnie największy wpływ, kiedy po raz pierwszy zobaczyłem przedstawienie Warlikowskiego, to wrażenie rozdarcia i silne utożsamienie się widowni z tym wrażeniem”
„45 lat temu, 11 maja 1981 r. odbyła się premiera Kotów Andrew Lloyda Webbera – musicalu, który zdobył serca światowej publiczności. Koty mają swój własny charakter i myślę, że był to jeden z głównych powodów ich sukcesu. W odróżnieniu od innych musicali nie są stereotypowe”
„Siedząc w stalinowskiej celi Rybicki miał opowiadać współwięźniom Antygonę Sofoklesa. – Chciałem wytłumaczyć ludziom, którzy nie czytali ani nie słyszeli o Antygonie, że już dawno temu walczono o prawa ludzkie, uniwersalne ”
„20 lat temu, 9 maja 2006 r. zmarł w letnim domu w Wildze Jerzy Ficowski - poeta, odkrywca talentu cygańskiej poetki Papuszy, znawca kultury cygańskiej i żydowskiej, entuzjasta twórczości Brunona Schulza, tłumacz, autor tekstów piosenek”
„Robert Wilson nie uznaje granic ani limitów. Zawsze stara się sięgać po więcej i to właśnie czyni go artystą, którym jest. Mówię o nim w czasie teraźniejszym, ponieważ – mimo tego że niedawno odszedł – wciąż jest artystą niezwykle żywym. Zawsze stara się przekraczać bariery, robić więcej – uważał na przykład, że nawet śmierć nie powinna powstrzymywać jego dzieł. Powiedział więc któregoś dnia: ty po prostu pociągniesz to dalej, i po chwili dodał: zrobisz to po swojemu”
„9 maja 1966 r. telewizja nadała pierwszy odcinek serialu Czterej pancerni i pies. Śpiewana w filmie przez Edmunda Fettinga piosenka Deszcze niespokojnie potargały sad stała się przebojem. Krytycy i historycy wytykali autorom nachalną propagandę i przekłamania, ale przez 60 lat serial miał powodzenie wśród widzów”
„Z doświadczeń innych państw europejskich wynika, że opłata reprograficzna nie wpływa na ceny sprzętu”
„Wersja włoska otwiera natomiast zupełnie inną perspektywę. Pozwala spojrzeć na Halkę bardziej uniwersalnie, bardziej operowo, w sensie międzynarodowym. Dla mnie jako reżysera jest to fascynujące, bo nagle ta sama muzyka zaczyna oddychać trochę inaczej”
„Szafując na lewo i prawo zarzutem ksenofobii, łatwo zapomina się, że jedną ze strategii legitymizacyjnych dyktatury komunistycznej był – tworzony zwłaszcza na potrzeby zagranicznej opinii – obraz pełnego archaicznej przemocy społeczeństwa polskiego, któremu stawiały tamę modernizujące wysiłki władz PRL. Janda i Umer – za Baral – idą jednak jeszcze dalej w oskarżeniu, przywołując słowo faszyzm na oznaczenie moczarowskiego antysemityzmu i kojarząc je z polską ksenofobią, dawną i współczesną”
„Cenię autora Pacyfistów za odwagę, za to, że nie mizdrzy się do nikogo; w jego tekstach odnajduję coś z wnikliwości Zapolskiej i Bałuckiego”
„Daniel Arbaczewski będzie nowym dyrektorem Teatru Baj Pomorski w Toruniu. Ciekawe były okoliczności wygranego przez niego konkursu na to stanowisko”
„To jest opowieść o nas. O społeczeństwie, które potrzebuje barbarzyńców, żeby móc się zdefiniować. Żeby móc powiedzieć: my jesteśmy po tej właściwej stronie. Problem polega na tym, że barbarzyńcy najczęściej nie istnieją, tylko są wytwarzani za pomocą języka, procedur, decyzji administracyjnych i medialnych narracji”
„Sztuka teatru ciągle jednak trwa po stronie człowieka. Z większym lub mniejszym skutkiem kwestionuje systemy społeczne i moralne, polityczne i religijne, pozwala mniej się bać. Systemy stwarzamy przecież sobie sami”
„Należy zauważyć, że w naszym kraju również zajdą zmiany wśród osób prowadzących zespoły baletowe, powiązane z instytucjami operowymi”
„Dla mnie reżyser oprócz spełnienia obowiązku zbudowania spektaklu powinien być osobą, która pomoże aktorowi zrozumieć rolę i wypuszcza go w realia zarysowanego z grubsza świata. Powinien potrafić odpuścić”
„Przedstawienia Teatru Kambak, takie jak „Piękna i Bestia” czy „Przygody z Wyobrażonego Lasu”, nie tylko opowiadają o świecie, ale uczą, jak w nim być — w sposób otwarty na różnorodność, uważny wobec innych, świadomy własnych uczuć i relacji. Model komunikacji oparty jest tu na dialogu, współobecności i empatii. Emocjonalna reakcja widza staje się centralnym elementem przekazu”
„Wydaje mi się, że widać po naszym repertuarze, że stawiamy na autorskie widowiska, które reinterpretują czy to klasykę, czy też interpretują współczesną dramaturgię. Wszystkie te spektakle, tak jak i Słowik, budują komunikat na kilku poziomach”
„To kwestia elementarnej uczciwości. Jeśli korzystamy z pracy twórców, powinniśmy zapewniać im wynagrodzenie ”
„– Wydaje mi się, że w dzisiejszych czasach autentyczność jest czymś bardzo trudnym ”
„Teatr operowy powinien służyć odbiorcom o różnych potrzebach i włączać się w życie miasta”
„Powtarzam często, że w sztuce teatru dwa plus dwa nie równa się cztery. Nie ma tu reakcji chemicznej, w której z góry wiadomo, co z czego wyniknie”
„Moim marzeniem jest dalej się rozwijać i tym samym podnosić prestiż szkoły. Bardzo bym chciała połączyć współpracą szkołę baletową Kuźmina z Państwową Szkołą Baletową, dlatego obecnie stawiam pierwsze kroki w tym kierunku”
„Za mniej niż miesiąc rozpocznie się jubileuszowa, trzydziesta edycja Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Kontakt w Toruniu. Jestem przekonany, że wydarzenia, które w życiu każdego teatromana odegrało ważną rolę. Zapraszam do mojej osobistej podróży po dawnych dniach i spojrzenia na dziś”
„Jak co miesiąc garść recenzji premier operowych, teatru telewizji i scen dramatycznych. Zapraszam do lektury”
„Ameryka funkcjonuje w opowieści o Hershu jako ziemia obiecana. Ziemia, w której wszystko jest możliwe. Ale to nie jest sztuka o Ameryce. Mówimy o pewnych mechanizmach, o pewnych siłach. Mówimy o człowieku, który doświadcza różnych rzeczy i który sam nie jest do końca dumny z tego, co się wydarzyło w jego życiu”
„Do tej pory pracowałam w teatrze i w filmie tylko jako aktorka i poza swoją rolą, niczym nie musiałam się martwić. Teraz jestem też producentką spektaklu i muszę zadbać o jego promocję i sprzedaż. To cholernie trudne, ale nie poddaję się i powoli uczę się tego”
„To opowieść o toksycznej relacji, która – często mylona z miłością – jest uzależnieniem emocjonalnym. Nie daje nic oprócz niespełnienia, frustracji i zagubienia siebie”
„Czy można się zagubić i zarazem odnaleźć w mitycznym lesie Williama Szekspira, przeniesionym potem do opery Henry'ego Purcella, a dziś w niezwykły sposób wykreowanym na historycznej scenie Teatru Stanisławowskiego?”
„To największy dom Polonii na świecie - mówi PAP prezes Polskiego Ośrodka Społeczno-Kulturalnego (POSK) w Londynie Marcin Kalinowski. W ramach tej instytucji działa wiele inicjatyw kulturalnych, takich jak klub muzyczny i rozgłośnia”
„– Wróg? A wróg! Ale mój, swój, nasz – na własnej krwi wyhodowany!… Płacz, Władek, nie wstydź się. Bo jak prawdziwy chłop płacze, to musi być święto!… – mówił Pawlak. – Koniec świata! – wołał Popiołek. 2 maja 1916 r. urodził się Wacław Kowalski – aktor, który dał życie wieczne tym postaciom”
„Nigdy nie uprawiałem świadomego romansu z krytyką i tego, że artysta wchodzi w jakieś manipulacje wizerunkowe, nawet takie, w jakie wchodził Jerzy Grotowski. Nigdy nie byłem zainteresowany modelowaniem i wymuszaniem własnego wizerunku. Wszyscy moi uczniowie dużo lepiej to robili”
„W dniu Międzynarodowego Dnia Tańca zapraszam do podróży na Litwę. Krainy bliskiej, znanej teatralnie, ale mam poczucie nieodkrytej nadal sztuki baletowej i tańca. Oto kilka refleksji artystycznych z politycznym tłem”
„Nie mam jakiegoś jednego marzenia aktorskiego. Uważam, że to, co najlepsze i to, co wielkie pod względem aktorskim, jeszcze przede mną. Dla mnie nie ma rzeczy niemożliwych”
„Zawsze miałam w sobie dużo odwagi i determinacji, ale nigdy nie planowałam, że będę grała za granicą – nie zabiegałam o to w sposób szczególny. Myślę, że w dużej mierze był to splot różnych okoliczności, ale też efekt decyzji podejmowanych na kolejnych etapach drogi. Z perspektywy czasu widzę w tym pewną logikę”
„Wojna w mojej głowie to międzypokoleniowy spektakl, który mogliśmy zobaczyć w Domu Harcerza. Najstarszy artysta w maju skończy 92 lata, najmłodszy – cztery. Sztuka opowiada o konflikcie – nie tylko tym, który rozgrywa się na świecie, ale także tym, który nosimy w sobie”
„Publiczność się zmienia, wrażliwość, zainteresowania, sposoby patrzenia na świat. Teatr nie może być zakładnikiem czasów, kiedy wmawiano nam, że istnieje jedna definicja teatru, jeden sposób robienia go i jedna możliwa publiczność”
„Ten film w tamtych czasach nie miał prawa powstać, a jednak powstał – mówi PAP Ewa Szykulska. 30 kwietnia 1971 r. o godz. 22.15 w Programie I Telewizji Polskiej pokazano Hydrozagadkę w reżyserii Andrzeja Kondratiuka. Po niej wyemitowano już tylko Program na jutro”
„Reżyserka, aktorka i autorka tekstów Joanna Drozda wraca do podziemi Teatru Polskiego z nową propozycją. „Scandalizza" ma zawierać skandalicznie aktualne treści”
„To co potrafił, mógłby sobie przyswoić tylko w nowojorskim Studio Lee Strasberga i Eli Kazana. Ale idee Actors Studio dotarły do nas znacznie później – przypomniał Andrzej Wajda. 25 kwietnia 1926 r. urodził się Tadeusz Musiał, który – jako Janczar – przeszedł do historii filmu i teatru polskiego”
„Jest ambasadorem kultury polskiej we Francji, jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów. Był jednym z trzech cudzoziemców zaangażowanych do legendarnego zespołu Komedii Francuskiej. 80 lat temu urodził się Andrzej Seweryn – aktor, reżyser, dyrektor Teatru Polskiego im. A. Szyfmana w Warszawie”
„Sto lat temu, 25 kwietnia 1926 r., w mediolańskiej La Scali, odbyła się światowa prapremiera opery Turandot Giacoma Pucciniego. Cała publiczność, głęboko poruszona, wydawała się raczej uczestniczyć w rytuale ku czci narodowego mistrza niż oglądać przedstawienie teatralne - informował Guardian”
„Elżbieta Donimirska, aktorka Lubuskiego Teatru w Zielonej Górze, z którym związana jest od 1989 roku, obchodzi 40-lecie pracy scenicznej. Dla artystów jest wzorem i wielkim autorytetem. Widzowie nie wyobrażają sobie teatru bez niej. Znajomi podkreślają, że to także wspaniały, wrażliwy i empatyczny człowiek”
„Maria Janion pisała o galernikach wrażliwości, odszczepieńcy należeli wtedy do kanonu teatru, literatury, sztuki. Dzisiaj odszczepieniec traktowany jest jak człowiek, który powinien iść do psychologa i się ogarnąć, a nie chodzić i marudzić”
„Tekst jest swego rodzaju partyturą z wyraźnie zaznaczonymi pauzami. Te pauzy są dla mnie niezwykle ważne, bo stają się momentami wglądu w to, co pozajęzykowe. To właśnie tam pojawiają się pęknięcia, szczeliny w rzeczywistości. Język nagle otwiera się na coś, czego sam nie potrafi w pełni unieść”
„Scenografia tej wystawy została zaaranżowana tak, że czujemy się dosłownie jak w królewskim teatrze XVII w. Wielka gra. Opera Władysława IV to nie tylko ekspozycja – to doświadczenie, które wciąga widza w sam środek barokowego spektaklu. Nareszcie doczekaliśmy się wystawy na miarę Zamku Królewskiego”
„We wprowadzeniu do swego zbioru recenzji teatralnych Łukasz Maciejewski wyznaje, że jest krytykiem szczęśliwym. Takie wyznanie należy do rzadkości, szczerze mówiąc nie spotkałem się z podobną deklaracją nigdy wcześniej ”
„Stanąłem nieco z boku i próbowałem wsłuchać się w tematy, na których szczególnie zależało realizatorkom. Po to, by nie uzurpować sobie prawa do zabierania głosu w pierwszej kolejności”
„Jest jedyna w swoim rodzaju. Opera Król Roger Karola Szymanowskiego do libretta Jarosława Iwaszkiewicza nie mieści się w żadnym nurcie muzycznym, choć ma wpływy wielu z nich. Jest filozoficznie uniwersalna, a jednocześnie bardzo osobista. Muzyka hipnotyzuje, uwodzi, opowiada historię sama, jakby nie potrzebowała libretta. Ono z kolei jednych zachwyca, innych razi młodopolską manierą. W Teatrze Wielkim to arcydzieło opery wyreżyseruje Krzysztof Cicheński. Premiera 24 kwietnia”
„Przyciągają mnie historie, które odsyłają do tego, co kolektywnie zepchnięte w pod- lub nieświadomość. Wiele z nich dotyka traumy transgeneracyjnej i korzysta z epigenetyki przy tworzeniu wielopoziomowych konstrukcji psychologicznych (i dramaturgicznych)”
„Chcę, aby Boska Komedia pozostała wehikułem promującym polski teatr, który udowadnia, że trzeba mieć aspiracje, odważnie mówić o rzeczywistości i stawiać barykady przeciwko nacjonalizmowi i innym negatywnym scenariuszom dla świata”
„Skończyłem 42 lata i pewnego dnia spytałem: Gdzie się podział tamten Jacek Bała? Co się z nim stało? W lustrze widziałem pozbawionego wiary i nadziei szarego człowieka”
„Karol Szymanowski, żeby opowiedzieć o sobie, skomponował operę z tak wielką orkiestrą, że nie mieści się w orkiestronie”
„Karol Suszczyński, dyrektor Teatru Groteska, będzie - jako zwycięzca konkursu – piastował to stanowisko przez kolejne sezony. Nam zdradził, jaki ma plan na nową kadencję i z jakimi bolączkami się zmaga kierowana przez niego scena przy ul. Skarbowej”
„10 lat bluesowych poniedziałków, 10 lat jazzowych czwartków, 10 lat spektakli, wernisaży, koncertów, imprez i spotkań. Tak w skrócie można podsumować dekadę obecności Teatru BOTO w siedzibie przy Placu Jasia Rybaka w Sopocie. Fundacja Teatru BOTO działa jednak znacznie dłużej, bo od 16 lat. Dziś wieczorem artyści zapraszają na wspólne świętowanie 10. Urodzin Teatru BOTO w obecnym miejscu”
„Dwanaście lat w teatrze to zarówno dużo, jak i niewiele. Wystarczająco, by mówić o zjawisku, ale zbyt krótko, by mówić o instytucji. A jednak Klub Komediowy – miejsce wyjątkowe na mapie Warszawy – w tym czasie zdążył wypracować własny język, własną dramaturgię i, co najciekawsze, własny sposób pozostawiania śladu w pamięci widza. Pamięci ulotnej, bo często opartej na improwizacji, a jednocześnie zaskakująco trwałej”
„Społeczność niemiecka, która uciekała z tego miasta, nie jest głównym tematem spektaklu, ale jest to korzeń wszystkiego, co wydarza się w teraźniejszości. Tam jest ukryty kod do tego, kim się stajemy dzisiaj”
„Zawsze robiłem bardzo osobiste spektakle – mówi reżyser Marek Weiss, który zapowiada, że premierą „Falstaffa" w Operze Narodowej i po zrealizowaniu 150 inscenizacji definitywnie żegna się ze sceną”
„Berek jest ekranizacją bestsellerowej powieści Marcina Szczygielskiego wydanej w 2007 roku i zarazem jednego z najpopularniejszych polskich spektakli komediowych ostatnich lat – Berek, czyli upiór w moherze”
„Pochodzący ze Środy Wielkopolskiej Władysław Stoma (1888–1968), aktor teatralny i filmowy, przez 11 sezonów (1927–1938) był dyrektorem Teatru Miejskiego. To wyjątkowo zasłużona postać dla kultury pisanej przez duże K. Jako 32-letni aktor grał w Bydgoszczy już 22 stycznia 1920 r. w Warszawiance. Świetnie spełniał się jako menedżer, reżyser i aktor. Nauczył bydgoszczan chodzić do teatru. Teatrowi dał Stoma sukces artystyczny oraz stabilizację kadrową. Adam Grzymała-Siedlecki nazwał go Padrone Stoma.”
„Ostatni bon vivant, bywalec ogródków, ostatni Warszawiak, który potrafił nosić tużurek, tańczyć walca, robić oko do dam, jeździć wytwornie dorożką – 17 kwietnia 1981 r. zmarł Ludwik Sempoliński, artysta estrady i kabaretu, profesor warszawskiej PWST”
„O ile w dwudziestowiecznym teatrze inteligencji proces jej potwierdzania i weryfikowania zachodził w porozumieniu z publicznością, skutkując odnowieniem poczucia przynależności wszystkich osób uczestniczących do współtworzonej grupy, o tyle w teatrze przełomu stuleci nie tworzy się żadna wspólnota, ale w mocy pozostaje sam głos wypowiadający się w imieniu zbioru pustego”
„Na początku lat 90-tych z pomocą Spielberga pracował nad adaptacją prozy Józefa Conrada. Nostromo miał być kolejnym wielkim epickim dziełem angielskiego reżysera. Produkcja trafiła jednak na wiele trudności. 16 kwietnia 1991 r., na sześć tygodni przed rozpoczęciem zdjęć, David Lean zmarł”
„Tadeusz Kantor (1915-1990). Embalage, Cricotage and Madame Jarema – to wystawa poświęcona relacji i twórczości Tadeusza Kantora i Marii Jaremy – czołowym przedstawicielom światowej awangardy powojennej”
„80 lat kończy w czwartek Maciej Wojtyszko, reżyser teatralny, filmowy i telewizyjny, pisarz, autor sztuk, komiksów, ojciec Bromby. Pracuje właśnie nad nowym spektaklem dla Teatru Telewizji Amerykański przyjaciel Izaaka. Realizacja zdjęć w czerwcu, a premiera – prawdopodobnie jesienią”
„Chcemy opowiadać o braku relacji, o deficytach, o tym, co powoduje, że jedyny sposób na przetrwanie dla nas widzimy w sytuacji, w której musimy sięgnąć po coś, co odpowiednio nas zastymuluje”
„Stanisław Wyspiański przypomniał Łukasińskiego w dziesiątej scenie Nocy Listopadowej – Tak ja tu klejnot mam! – Ja ci pokażę. Prometeusz wasz polski. Ot, wiodą go straże – tymi słowy Wielki Książę Konstanty prezentuje Łukasińskiego generałowi Wincentemu Krasińskiemu.”
„Pracując już nad rolą, prowadziłem dziennik życia Aleksandra Doby. Lubię wracać do dzieciństwa i dorastania bohatera, którym mam bywać. To mi bardzo pomaga, opowiada o potrzebach i pragnieniach”
„Spaceruję po Krakowie w celu znalezienia odpowiedzi na pytania o rolę aktorów teatralnych w dzisiejszym świecie oraz wysłuchania opowieści o tym, jak tym aktorom się w Polsce wiedzie. Wybrałam Kraków z egoizmu – tu mieszkam i lubię go w Polsce najbardziej. Ale też wybrałam go dlatego, że to z krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej (PWST, a obecnie AST – Akademia Sztuk Teatralnych) wyszli najwybitniejsi polscy reżyserzy i aktorzy”
„Cechą pierwszą odmienionej Opery Wrocławskiej jest oryginalność repertuarowa. Na najnowszą, kwietniową premierę wybrano powstałą sto lat temu „Juliettę" Bohuslava Martinu, do tej pory jedynie raz wystawioną w Polsce, choć jest uznawana za jedną z najlepszych oper pierwszej połowy XX wieku”
„Nowe wydawnictwo inspirowane spektaklem Nietoperz czyli dwoistość to nie tylko zapis teatralnej propozycji, ale przede wszystkim poetycka podróż przez twórczość Joanny Kulmowej. Artyści Teatru Witkacego w Zakopanem udowadniają, że jej teksty wciąż brzmią świeżo, zaskakująco i przejmująco”
„Jednak biografia Sieradzińskiej pokazuje coś więcej niż tylko sceniczną legendę. W kręgu Baker pojawiają się nazwiska definiujące kulturę XX wieku: Pablo Picasso, Le Corbusier, Frida Kahlo, Maurice Chevalier czy Charlie Chaplin. Ich obecność nie jest jednak jedynie ozdobą narracji – raczej potwierdzeniem, że Baker była częścią artystycznego fermentu swojej epoki i jednym z najbardziej wyrazistych symboli tamtego czasu”
„Ukrainiec, zwolennik rosyjskiego imperializmu, jak nikt opisał absurdy i mrok Rosji, całe życie zmagał się z depresją, wiele razy palił swoje rękopisy, zagłodził się na śmierć w fazie religijnej obsesji. Miał w sobie coś z Jokera, komediowość skrywała mrok”
„Publiczność nie jest abstrakcyjną kategorią statystyczną. To konkretni ludzie z konkretnymi przyzwyczajeniami, potrzebami i ograniczeniami. Jeśli instytucje kultury chcą z nimi rozmawiać – muszą najpierw spróbować ich poznać”
„Monografię Teatru Wielkiego w Poznaniu wydało pod koniec ubiegłego roku Wydawnictwo Miejskie Posnania. Opowieść Zenona Pałata i Małgorzaty Arentowskiej nawet dla czytelnika niebędącego koneserem sztuki operowej będzie interesująca”
„Dane mi było zaprzyjaźnić się z wielką aktorką i bliżej ją poznać. Mieszkanie Oli Zawieruszanki było – w czasach przaśnego PRL-u azylem, odskocznią, przybytkiem piękna, w którym rozbrzmiewały melodie jej ukochanej pozytywki (leku na całe zło)”
„Szalone nożyczki w Teatrze Bagatela to jeden z największych teatralnych fenomenów w Polsce. Komedia kryminalna, w której publiczność staje się współuczestnikiem śledztwa, od premiery 1 kwietnia 2006 roku nie traci popularności”
„Nauczyłem się pewnej filozofii głoszącej, że najważniejszym elementem teatru jest widz. Oznacza to dialog z widzem i nieustanny kontakt z publicznością”
„Gdyby chcieć wskazać na jakąś postać biblijną, którą zdawał się rozumieć najlepiej i która mu była najbliższa, z całą pewnością byłby nią Hiob – pisał o nim Antoni Libera”
„Kategorycznie przeciwstawiam się poglądowi, że likwidacja pracowni teatralnych rozwiązuje problemy organizacyjne i produkcyjne w teatrze, wprowadza nową jakość i jest przyszłością teatru. Także myślenie o teatrze wyłącznie przez pryzmat jednej instytucji jest zbyt łatwym uogólnieniem”
„Największą popularność przyniosły jej role, które do dziś pozostają ważnymi punktami w historii polskiej telewizji i kina rozrywkowego. Wymienia się tu przede wszystkim kreację Edyty Lausch w serialu „Stawka większa niż życie” oraz postać por. Krystyny Gromowicz w komedii „Rzeczpospolita babska””
„Szklarski stworzył jedną z najpełniejszych w polskiej literaturze opowieści o rdzennych mieszkańcach Ameryki. To historia Dakotów – ich kultury, wierzeń, tragedii i walki o przetrwanie. W centrum tej opowieści stoi Przebiegły Wąż, a później jego syn, wojownik o imieniu… Żółty Kamień. I tu pojawia się niezwykła zbieżność: Żółty Kamień to po angielsku Yellowstone. Imię, które dziś kojarzymy z serialem Sheridana, Szklarski nadał swojemu bohaterowi już w latach 70. XX wieku”
„W wydanej w 2019 roku książce Demokracja. Przedstawienia Joanna Krakowska opisuje historię teatru publicznego w Polsce po roku 1989. Przygląda się jej z subiektywnej perspektywy, warunkowanej przez kilka wydarzeń, które uznała za ważne: symptomatyczne dla wskazanego okresu i dla samego teatru”
„W Łodzi spełniałem się nie tylko jako aktor, ale też jako człowiek, który chce przez teatr wyrażać swoje poglądy na różne sprawy”
„Pewnie to jedne z najpiękniejszych moich dni, bo wreszcie Teatr Żydowski znajdzie dom. Myślę, że zrobimy wszystko, żeby nasz teatr na Woli miał swoją duszę”
„Pandemia COVID-19 zatrzymała kulturę, ale nie na długo. Projekty dofinansowane z Krajowego Planu Odbudowy pokazują, że instytucje kultury, organizacje pozarządowe i przedsiębiorstwa w całej Polsce wyszły z kryzysu, stawiając na cyfryzację, działania społeczne i zrównoważony rozwój”
„W 2023 r. Teatr zamieszkał na Błesznie, a pierwszą wyprodukowaną na swoim propozycją było Umrzeć ze śmiechu Paula Elliotta. Współpracy z Nowym ponownie podjął się Tomasz Man. Trzy przyjaciółki na śmierć i życie grają w nim etatowe aktorki Teatru im. Mickiewicza – Iwona Chołuj, Marta Honzatko i Agnieszka Łopacka. Młode pokolenie reprezentują zaś wspomniani Kajdanowicz i Berendt (występujący zamiennie z Michałem Kaszakiem). Kultowa komedia w tym wydaniu szybko podbiła serca publiczności.”
„W teatrze bywają spotkania, które po latach pozostają w pamięci z zadziwiającą wyrazistością. Nie zawsze są to wielkie premiery czy wydarzenia zapisane w historii sceny. Czasem wystarczy moment rozmowy w teatralnym korytarzu, charakterystyczny śmiech albo głos, który natychmiast rozpoznaje się bez patrzenia. Tak zapamiętałem Hankę Bielicką – artystkę, którą miałem okazję poznać, gdy na zaproszenie Andrzeja Marii Marczewskiego przyjechała do Teatru Polskiego w Bydgoszczy, by zagrać tytułową rolę w Moralności pani Dulskiej Gabrieli Zapolskiej”
„Wielowymiarowy świat polsko-niemieckiego pogranicza, jaki wykreował w Pulverkopf Edward Pasewicz, czyni tę powieść jednym z najciekawszych zjawisk w polskiej literaturze ostatnich lat. Teraz na scenę przenosi ją Katarzyna Kalwat”
„Łucja z Lammermooru nie jest z natury opowieścią neapolitańską. Jej dramat wyrasta ze szkockiego świata Waltera Scotta, a jednak poetyka, którą operuje – linia wokalna, dramaturgia, nawiązanie do bel canta – jest nierozerwalnie związana z kulturą Neapolu”
„Choć zaczęła od teatru, rozpoznawalność przyniosło jej kino. Początkowo wydawało się, że zostanie aktorką komediową, bo świetnie wypadła w Lejdis i Testosteronie. Dopiero Różyczka sprawiła, że dostrzeżono jej dramatyczny talent. Potwierdziła go potem w Sztuce kochania, wcielając się w seksualną rewolucjonistkę doby PRL-u – Michalinę Wisłocką. Że tematyka ta jest jej bliska, przypomniała ostatnio występem w erotyku Heaven In Hell”
„Pamiętam opiekuńczość Hasa, jego delikatność. Ale kiedy dostałam propozycję tej roli, chciałam ją odrzucić. Wydała mi się zbyt erotyczna, zbyt wyuzdana, a ja nie lubię takich ról i grania scen erotycznych. Nawet polecałam reżyserowi inną aktorkę. W końcu jednak Has mnie przekonał. Dał mi wolną rękę, która pozwoliła mi pokazać wyuzdanie Adeli w krzywym zwierciadle, w tonie groteski, a nie magazynu erotycznego”
„W teatrze nie było mnie przez dziesięć lat. Dopiero od zeszłego roku, od mojego udziału w spektaklu Prestiż, jestem w nim bardziej aktywna”
„O tym, że tak znane postacie ekranu jak Janusz Gajos, Wirgiliusz Gryń, Łukasz Simlat, Michał Czernecki czy Jan Kiepura są związane z Zagłębiem Dąbrowskim, większość już wie. Ale są też takie osoby, których nazwisko, pochodzenie lub zasługi są mniej znane, a bez których kultowe produkcje kinowe wyglądałyby inaczej lub nie powstałyby wcale. Przedstawiamy pięcioro z nich”
„Ostatnie lata upłynęły w polskim szkolnictwie teatralnym pod hasłem zmian etycznych. Dużo było rozmów o narzędziach, wprowadzania regulaminów, funkcji i szumnych zapowiedzi. Kilka karier stanęło pod znakiem zapytania, kilka nazwisk wypłynęło na nowej, zmiennej fali. Rozliczeniom towarzyszył szum medialny, powstały dwie książki – jedna szybko (2022), druga późno, kilka lat po fali, bez dwóch rozdziałów, bo te zablokował sąd”
„Jeśli ambasador to ktoś, kto reprezentuje kogoś innego, kto zostaje powołany po to, by strzec dobrego imienia tego, kogo reprezentuje, zyskiwać zaufanie coraz to nowych osób i starać się o to, aby lepiej rozumiano tych reprezentowanych, to oboje laureaci są znakomitymi ambasadorami w podwójnym znaczeniu”
„Na gruncie sztuki słowa ukuto takie określenia jak: poeta przeklęty, kaskader literatury. Romuald Czubak, założyciel i reżyser bytomskiego Teatru Wiatyk (1979-1986) był bez wątpienia - stosując podobne kryteria - reżyserem przeklętym i kaskaderem teatru”
„Już samo to, że paprykarz nie tylko jako potrawa, ale też jako pewien fakt społeczny, jest niejednorodny, wydawało się obiecujące. No a potem okazało się, że te małe aluminiowe puszeczki są dodatkowo dosyć pojemne i że można przy ich pomocy opowiedzieć takie rzeczy, jakie bez nich byłoby opowiedzieć trudniej”
„Premiera „Wieczernika” Ernesta Brylla w reżyserii Andrzeja Wajdy odbyła się w Wielki Piątek, 5 kwietnia 1985 r. w warszawskim kościele Miłosierdzia Bożego przy ul. Żytniej. Nie było dla niej miejsca w żadnym stołecznym teatrze, choć nieczynny był tylko – spalony miesiąc wcześniej – Narodowy”
„6 kwietnia 1901 r. urodził się Marian Hemar – poeta, jeden z najwybitniejszych polskich satyryków i twórców kabaretowych, autor szlagierów, m.in.: Kiedy znów zakwitną białe bzy, Czy pani Marta jest grzechu warta, Nikt, tylko ty, Jest jedna, jedyna i Upić się warto”
„Tak, był aplauz, ale przeżyłem też w trakcie grania Wroga ludu mnóstwo reakcji negatywnych, łącznie z trzaskaniem drzwiami, wychodzeniem, krytykowaniem mnie publicznie, wejściem ze mną w dyskusję”
„Kamil Białaszek należy do tych twórców młodego pokolenia, którzy nie próbują udawać, że zaczynają od zera. Wchodząc do teatru, ma za sobą doświadczenie rapera, performera i człowieka wychowanego w kulturze ironii”
„Marzec – miesiąc Międzynarodowego Dnia Teatru zazwyczaj obfituje w premiery i ciekawe artystyczne zdarzenia. W bieżącym roku jednak, niestety, wielkich zachwytów nie było. Ale dla kontrastu słów kilka o teatrach rozrywkowych stolicy, gdzie uśmiech, komedia i dobra zabawa mają odgrywać główną rolę. Zapraszam do lektury!”
„W programie Teatr nie chodzi tylko o to, kto dostał pieniądze. Chodzi o to, czy publiczne środki w kulturze rzeczywiście podlegają procedurze konkursowej, czy coraz częściej – formalnie albo nieformalnie – trafiają do tych, którzy są najsilniejsi, najbardziej rozpoznawalni i potrafią najgłośniej zaprotestować”
„Jak można uatrakcyjnić życie na emeryturze zwalczając nudę i samotność w starszym wieku? To całkiem proste – wystarczy zostać aktorem”
„Niegdyś popularny w wielu regionach Europy wielkanocny obrzęd symbolicznego „wygnania Judasza” dziś przetrwał jedynie w przekazach i rekonstrukcjach folklorystycznych. Ten widowiskowy zwyczaj był jednym z wyrazistych elementów ludowej obrzędowości pasyjnej jeszcze na początku XX wieku”
„31 marca 2026 roku miało miejsce w Brwinowie wydarzenie teatralne dużej rangi – spektakl Teatru Klasyki Polskiej Herbert. Prowadził za rękę światło w reżyserii Karoliny Labahua”
„W sprawie kieleckiego teatru jest wiele pierwszoplanowych postaci. Warto jednak pamiętać, że od pewnego momentu całej tej wojny, jej cichą bohaterką jest kierowniczka literacka teatru, Luiza Buras-Sokół, która z dnia na dzień, nie marząc o tym, została poniekąd zmuszona przez sytuację, lojalność wobec swoich koleżanek i kolegów i ludzką uczciwość wobec swojego miejsca pracy, do objęcia funkcji pełnomocniczki Teatru im. Żeromskiego”
„Z tymi duchami to jest tak, że my tu nie czekamy na ciemną scenę po to, żeby nasłuchiwać kroków duchów naszych starszych kolegów, którzy już są po tamtej stronie. Ale po prostu na co dzień o nich rozmawiamy i na pewno są z nami w wielu chwilach”
„W ostatnich latach zwłaszcza, a te lata to już w zasadzie dekady, Dorota Kolak zyskała pozycję aktorki, na której pojawienie się, w kinie czy w teatrze, zawsze się wyczekuje. Pewność aktorskich środków, szerokość skali. Potrafi wszystko i we wszystkim jest wiarygodna. Widzowie to doceniają”
„W odróżnieniu od wielu państw europejskich, gdzie teatr ewoluował głównie jako forma ekspresji estetycznej, w Polsce znaczny wpływ na rozwój tej sztuki miały także realizowane przez nią cele społeczne i polityczne. W obliczu kryzysów państwowości, ograniczeń swobód lub autorytarnych rządów teatr stawał się przestrzenią zaangażowania, a niejednokrotnie nawet polem dla szczególnych form obywatelskiej interwencji”
„Od początku istnienia Teatr STU współpracował z wielkimi kompozytorami, wokalistami, autorami tekstów, muzykami (...). Owocem były kultowe (to słowo nie jest tu nadużyciem) sceniczno-muzyczne wydarzenia – Exodus, Szalona lokomotywa, Pan Twardowski, Cabaret. Ale też piosenki, czy to wywodzące się z nich, czy też z innych spektakli”
„Tak znakomitego debiutu dawno nie widziałam. Ponadto, co istotne Aurora Lipartowska spełnia wszystkie regulaminowe wymogi pozwalające jej po laur Andrzeja Nardellego sięgać”
„Dumny jestem z wszystkich absolwentów, którzy oddają serce naszej profesji i pracują rzetelnie nad rozwojem swego warsztatu. Nie wiem, czy popularność jest tu miarą sukcesu. Najważniejszy jest chyba wyrazisty charakter twórczości, czytelny styl, rzemiosło. Czasami dochodzi się do tego momentu latami”
„Tak oto zasiadłam na sali teatralnej jako jeden jedyny widz, by patrzeć na drobiazgowe i, jak się miało okazać, niesłychanie pracochłonne, a nawet dramatyczne wykuwanie się „Biesów". Siedziałam tak przez blisko trzy miesiące, od pierwszej do ostatniej próby. Od czytanej – do generalnej. Od pierwszych dni lutego do 28 kwietnia 1971 roku. A jeszcze 29 kwietnia, gdy była premiera”
„Te 20 lat teatru to czas pasji, prób, poszukiwań, z których jestem dumny. Jestem dumny z ludzi, którymi teatr się otacza, jestem dumny ze współpracowników i z aktorów, z wielu przyjaciół teatralnych. Teatr Nowy Proxima jest miejscem wyjątkowym, jakiego nie ma w Krakowie, a na pewno nie ma w sektorze NGO. Kto zna nasze miejsce, przyzna mi rację”
„Z jego prozy możemy się nauczyć pokory, skupienia i cierpliwości - ocenił marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty, wspominając Wiesława Myśliwskiego. Nikt mnie tak nie onieśmielał jak pan Wiesław ”
„Teksty Wiesława Myśliwskiego same prowadziły człowieka, który je mówił. Narzucały, w jaki sposób do nich podchodzić”
„To była znakomita informacja na Międzynarodowy Dzień Teatru. Ministra Marta Cienkowska i marszałek Świętokrzyskiego Renata Janik zawarły ugodę w sprawie powołania Jacka Jabrzyka na dyrektora Teatru Żeromskiego”
„Już nie tylko spektakle, ale i warsztaty kreatywne czy spotkania kontekstowe poszerzające tematykę sztuki – Teatr Współczesny i Teatr Lalek Pleciuga w Szczecinie mają silnie rozwinięte działy edukacji. A wszystko po to, by wizyta w teatrze była jeszcze pełniejszym doświadczeniem”
„Nie klasyfikowałbym tego typu miejsc, używając starej nomenklatury: że do domu spokojnej starości idziesz tylko po to, żeby umierać. Tam jest piękne, wartościowe życie. Takie samo, jak w wielu domach, instytucjach, kościołach. Śmierć jest wokół nas. Pytanie, jak na nią reagujemy, jak na nią patrzymy i jak umiemy w trudnych momentach zaświadczać o swoim człowieczeństwie”
„– Jeżeli chodzi o to, co w tym tekście pozostaje współczesne, to tych elementów jest bardzo wiele. Przede wszystkim opowiadamy o mechanizmie, w którym chaos – zarówno wewnętrzny, jak i społeczny – porządkowany jest poprzez agresję, gniew, a w konsekwencji przemoc”
„W moim gdańskim magazynie są stroje z teatrów uratowane. Wiele z nich skończyłoby na śmietniku... Dałam tym rzeczom dom, choć ich przechowywanie to niełatwa i kosztowna sprawa – mówi w Międzynarodowym Dniu Teatru Jadwiga Możdżer, aktorka, scenografka”
„Miałem szczęście być krytykiem drukowanym. Moje artykuły były publikowane niemal we wszystkich periodykach kulturalnych w Polsce, nie tylko teatralnych. Jeździłem po kraju, teatr był moją pasją. Ta książka, jest podsumowaniem tej wieloletniej drogi i afektu do teatru”
„Fajnie byłoby, gdyby przychodzili młodzi ludzie, którzy grają, malują, którym coś siedzi w sercu i o czymś marzą. Chciałbym, żeby ze spektaklu wynieśli myśl, że jeśli będą konsekwentni i będą wierzyć w to, co robią, osiągną sukces. Tego nas uczy Vader”
„– To taka wisienka na torcie – mówi o wystawie Robert Grochowski, który prowadził prace archeologiczne przed rozbudową czwartego kręgu Opery Nova. Na ekspozycji zaprezentowano znalezione artefakty, nawet z czasów staropolskich. Powstał też film ukazujący dzieje tego miejsca”
„Życzę nam wszystkim, abyśmy powstrzymywali się od pochopnych ocen – zarówno wobec siebie nawzajem, wobec osób pracujących w różnych działach instytucji, jak i wobec dzieł oraz osób występujących na scenie – napisała do ludzi teatrów Pomorza Zdenka Pszczołowska, dyrektorka Nowego Teatru w Słupsku”
„O tym, jak aktorzy musieli uciekać, bo rekwizytor pomylił naboje albo jak woda zalewała przewody reflektorów wspominali uczestnicy wyjątkowego wieczoru w Piekarni Cichej Kobiety. Wydarzenie związane było z wydaniem książki La belle epoque Teatru Lubuskiego (1991-1996). Mały słownik biograficzny, czyli wspomnienia byłego dyrektora autorstwa Waldemara Matuszewskiego”
„27 marca 2006 r. zmarł Stanisław Lem – pisarz, futurolog i filozof poruszający problemy natury człowieka i jego miejsca we wszechświecie. Był najczęściej tłumaczonym polskim pisarzem. Jego nazwiskiem nazwano planetoidę 3836 Lem. Kilka dni temu odnaleziono debiutanckie opowiadanie 14-letniego Lema”
„Z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru w Zielonej Górze odżył teatralny krąg sprzed lat – podczas wieczoru promocyjnego (24 marca) wydawnictwa zatytułowanego La belle époque Teatru Lubuskiego (1991-1996). Mały słownik biograficzny (wspomnienia byłego dyrektora), autorstwa Waldemara Matuszewskiego”
„Pięć lat temu została zawieszona inwestycja związana z rozbudową Teatru Miejskiego w Gdyni. Miasto odstąpiło od umowy z projektantem. Obydwie strony skierowały się w tej sprawie do sądu - Gdynia chce zapłaty kary umownej, wykonawca zapłaty wynagrodzenia za zerwaną umowę”
„Filharmonia niemal pełna, światło przygaszone, a scena od pierwszych minut zanurzona w onirycznym półmroku. Twórczość Stanisława Ignacego Witkiewicza, znanego jako Witkacy, jest inspiracją dla wielu współczesnych artystów. Tym razem na warsztat jego teksty wzięli Marcin Dorociński oraz Wojtek Mazolewski Quintet, tworząc występ na granicy koncertu jazzowego, performansu i spektaklu, zatytułowany Witkacy. Kompozycje Astronomiczne”
„Silne kobiece bohaterki są najczęściej jednowymiarowe, to wersje męskich bohaterów, podczas gdy kobiecość jest złożona, rozmaita”
„25 lat Teatru Sabat i imieniny Małgorzaty Potockiej – wieczór, w którym rewia znów okazała się sztuką konsekwencji, splendoru i wiary w teatralny blask”
„Połączenie dźwięków potężnego w formie oratorium Pasja wg św. Łukasza Krzysztofa Pendereckiego z obrazem męki Chrystusa pędzla późnogotyckiego mistrza Matthiasa Grünewalda oraz frapującej w formie animacji Dariusza Gorczycy jest próbą wglądu w mrok tajemnicy męki Chrystusa – o tyleż ryzykowną emocjonalnie dla odbiorców, że w duchową podróż z ich absorbującymi dziełami nie można wyruszyć bezkarnie”
„Zawsze mam wrażenie, że każda moja książka jest niedopisana, że gdybym posiedział jeszcze nad nią rok, dwa, trzy, to napisałbym lepszą - mówił Wiesław Myśliwski. Ceniony pisarz, laureat Nagrody Nike za Widnokrąg i Traktat o łuskaniu fasoli, w środę kończy 94 lata”
„Oparta na tekście Wajdiego Mouwada Europa to spektakl z kilku powodów zaskakujący. O styczniowej premierze Nowego Teatru, a także artystycznych planach Sceny pod nowym kierownictwem opowiada Piotr Gruszczyński”
„Jaka jest relacja miedzy dramatopisarzami a dramaturgami we współczesnym teatrze w Polsce. Jaki tworzą związek? Jak obie grupy piszących dla teatru mają się do siebie?”
„Janusz Ratajczak urodził się w 1962 roku w Szczecinku. Był absolwentem Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, gdzie ukończył studia wokalno-aktorskie. Sam także prowadził działalność pedagogiczną - wykładał śpiew klasyczny w Akademii Muzycznej w Łodzi oraz uczył w szkołach muzycznych w Inowrocławiu i Toruniu. W swoim dorobku miał ponad 60 ról scenicznych”
„Należał do grona Mistrzów Epizodu polskiego kina. W jego filmografii widnieją zarówno nazwiska reżyserów dziś już zapomianych, jak i tych, którzy w historii kinematografii zapisali się jednym lub kilkoma pamiętnymi tytułami”
„Przyjeżdżając do Polski nie miałam zamiaru robić spektaklu o Holocauście, gdy się tu jednak znalazłam, zmieniłam perspektywę. Ale to nie jest spektakl o Holocauście, a o pamięci, o tym jak historia zmienia się w pamięć”
„Bardzo się z tego cieszę, że w tym roku, wzorem roku ubiegłego, Międzynarodowy Dzień Teatru udało nam się rozbudować do Międzynarodowego Tygodnia Teatru. Zaczęliśmy w ubiegłą sobotę – w Światowy Dzień Lalkarstwa premierą w Białostockim Teatrze Lalek. Kończymy 29 marca, w niedzielę w Galerii Białej, pewnym happeningiem i pokazami, które będziemy mieli przez cały ten tydzień”
„Miasto Kielce ogłosiło konkurs na dyrektora Teatr Lalki i Aktora Kubuś. - To bardzo ważna instytucja dla naszego miasta. Teatr z ogromnymi tradycjami, ukochany przez kolejne pokolenia najmłodszych Kielczan. Jednocześnie to miejsce, które od niespełna dwóch lat funkcjonuje w nowoczesnej siedzibie, dającej zupełnie nowe możliwości rozwoju artystycznego i organizacyjnego. Szukamy osoby, która będzie potrafiła ten potencjał dobrze wykorzystać”
„Spór wokół wyników programu Teatr 2026 nie jest wyłącznie konfliktem o dotacje. To debata o zaufaniu do ekspertów, przejrzystości procedur i kierunku państwowej polityki teatralnej. Czy problem tkwi w matematyce, czy w braku dialogu ze środowiskiem?”
„Muzyka Beatlesów jest tak samo dobra jak muzyka Mahlera –powiedział w pierwszym wywiadzie po ogłoszeniu nominacji na dyrektora muzycznego Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie amerykański dyrygent i kompozytor pochodzenia izraelskiego Yoel Gamzou. – Kiedy widzowie nie są poruszeni, to znaczy, że to my, artyści zawiedliśmy – dodał”
„Miałem ten przywilej, że towarzyszyłem drodze teatralnej Doroty Stalińskiej od samego początku aż do dzisiaj, od jej debiutu w Teatrze na Woli (1976) po najnowsza kreację w Teatrze Komedia w „Złodzieju” Erica Chappella ”
„Przyglądając się zespołowi aktorskiemu Szaniawskx odkryłem, że to Angela Cegielska będzie moją palaczką. Ta decyzja popchnęła cały proces adaptacyjny i kreacyjny. Dziś, będąc na miesiąc przed premierą jestem pewny, że był to świetny wybór. Angela jest genialną aktorką o niezwykłej charyzmie, podobnie jak ja pracuje bardzo intuicyjnie. Zmiana płci sprawiła natomiast, że pomiędzy słowami i rozdziałami odkryliśmy z zespołem nowe sensy tej historii”
„We wczesnej licealnej młodości członkiem Klubu 1212 we Wrocławiu. Zasłynął wtedy z niezwykle błyskotliwej wypowiedzi podczas spotkania z prof. Marią Janion, która przyjechała do Wrocławia ratować Nie-Boską komedię Krasińskiego w reż. Jerzego Grzegorzewskiego, bezpardonowo zaatakowaną przez kwiat lokalnej krytyki. ”
„Mijają właśnie dwa lata od śmierci Rafała Węgrzyniaka – urodzonego w 1960 roku historyka teatru, krytyka, publicysty i edytora”
„Minął niemal tydzień od rozstrzygnięcia konkursu na projekt Teatru Współczesnego w Szczecinie, a echa wyboru dokonanego przez jury wciąż nie milkną (..). Nowy gmach zmieni oblicze zaniedbanej przez lata Łasztowni, znaczna część mieszkańców zastanawia się jednak, czy oby nie będzie to zmiana na gorsze. Czy koncepcji SAAW faktycznie nie da się bronić, jak chciałoby tego wielu krytyków?”
„Koncert aMuz po kaszubsku okazał się wyjątkowym wydarzeniem artystycznym, w którym studenci, doktoranci i pedagodzy Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku, sięgnęli do bogactwa kaszubskiej kultury muzycznej”
„Budowanie od podstaw wymagało czasu, trzeba się było mocno napracować, aby dojść do punktu, w którym jesteśmy, ale gdy tworzy się coś od podstaw, towarzyszy temu autentyczna satysfakcja, poczucie pełni. Choć nie planowałam być długo w Teatrze Powszechnym i miałam po drodze różne propozycje z innych miast (dwie bardzo ciekawe około roku temu), wkręciłam się właśnie w Powszechny”
„Muzyka jest nie tylko moim zawodem, ale i światem. Słucham jej prawie non stop”
„Pierwsza decyzja reżysera to obsadzenie Teresy Budzisz-Krzyżanowskiej w roli tytułowej. Wajda podkreślał, że uważał ją za najlepszego wówczas aktora w Polsce, umieszczając jej profesjonalizm poza płcią. Druga decyzja polegała na umieszczeniu całej akcji w aktorskiej garderobie. Demonstrowanie teatralności, spojrzenie na przedstawianą rzeczywistość z perspektywy przestrzeni o granicznym, prywatno-zawodowym statusie, zapowiadało nadchodzące zmiany”
„Odra – co wcale nie było wówczas takie oczywiste – mogła zacząć promować Grotowskiego z jego manifestami i wizją teatru oraz Ludwika Flaszena, współtwórcę Teatru Laboratorium z jego recenzjami i esejami. A Tadeusz Różewicz publikował w Odrze bardzo dużo nowych wierszy, felietonów, opowiadań, stał się naszym tajnym nadredaktorem, jak czasem mówiono”
„Pandemia, wojny i poczucie niepewności sprawiają, że powieść Alberta Camusa znów brzmi zaskakująco aktualnie. Reżyser Wojciech Kościelniak przygotowuje w Bydgoszczy sceniczną adaptację Dżumy i opowiada o ludziach, którzy w czasach kryzysu po prostu robią swoje”
„W Polsce nie ma dla mnie sceny. Teatr funkcjonuje tutaj w zupełnie inny sposób – to teatr państwowy ze stałymi zespołami. Ten system mi nie odpowiada. Nie mogę w nim pracować. Teraz chcę bardziej skupić się na pisaniu książek, przemówień i tekstów refleksyjnych. Zostałem doktorem nauk i profesorem Uniwersytetu Peloponeskiego. Chcę poważnie zająć się pedagogiką”
„Dokładnie 90 lat temu (17.03.1936) w Czeladzi przyszedł na świat Henryk Kuźniak. Choć muzykolog i kompozytor ma na swoim koncie wiele dokonań, najbardziej znana jest jego muzyka do przebojów kinowych i telewizyjnych, takich jak Vabank, Seksmisja czy Na kłopoty… Bednarski!. Jubileusz artysty miasto m. in. uświetniło muralem”
„16 marca o godz. 12.00 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, z okazji 140. rocznicy urodzin (10 lutego) i przypadającej tego dnia 56. rocznicy śmierci Jerzego Szaniawskiego, aktorzy Teatru Dramatycznego w Płocku z dyrektorem Markiem Mokrowieckim wraz z przedstawicielami, noszącej imię dramaturga Szkoły Podstawowej w Jadwisinie, spotkali się przy grobie patrona”
„50 lat temu, 17 marca 1976 r., zmarł Luchino Visconti – włoski scenarzysta oraz reżyser teatralny, filmowy i operowy – autor takich filmów, jak Rocco i jego bracia, Lampart i Śmierć w Wenecji. Był nostalgicznym poszukiwaczem piękna – powiedziała PAP filmoznawczyni Diana Dąbrowska”
„Requiem dla mojego przyjaciela pozostaje jednym z najbardziej osobistych utworów – muzycznym pożegnaniem i hołdem dla twórcy Dekalogu”
„Janusz Warmiński postanowił w roku 1982 wystawić Aloes Athola Fugarda, sztukę napisaną w roku 1978 i osadzoną w realiach południowoafrykańskiego apartheidu – wystawić w warunkach stanu wojennego w Polsce. Nieoczekiwana zbieżność obu kontekstów czyniła ze sztuki Fugarda w ówczesnych polskich warunkach tekst, którego żywot sceniczny uzależniony był w całości (a nie we fragmentach tylko) od decyzji cenzora”
„Zostały już tylko trzy miesiące do wyprowadzki Teatru Mostownia z obecnej siedziby we Wrzeszczu przy Miszewskiego 16. Budynek został wykupiony przez dewelopera, a Mostownia od miesięcy bezskutecznie poszukuje nowego lokalu. Sprawa ciągnie się od grudnia, odbyło się wiele spotkań, które nic nie przyniosły”
„17 marca 2016 roku zmarł Marian Kociniak – Franek Dolas z Jak rozpętałem drugą wojnę światową i Marcin Kabat w Igraszkach z diabłem. Ról filmowych i telewizyjnych miał znacznie więcej, ale to teatr był dlań miejscem, które dało mu życie. Jest sam w sobie Teatrem – ocenił Gustaw Holoubek”
„Widowisko muzyczno-teatralne Bal w operze według poematu Juliana Tuwima zadebiutuje w Warszawskiej Operze Kameralnej 26 marca br. Za mało sięgamy po teksty naszych wielkich poetów. Wszystko przykrywa kultura współczesna, współczesny przekaz”
„Sukces frekwencyjny sprawił, że spektakle Tristana i Izoldy będą prezentowane w Nowym Jorku do 4 kwietnia. Przedstawienie będzie również transmitowane na żywo do kin na całym świecie w ramach popularnego cyklu The Met: Live in HD 21 marca. 2 kwietnia Tomasz Konieczny wystąpi na koncercie z cyklu Wielkie Głosy w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie”
„Związany z Teatrem Rozbark w Bytomiu tancerz Mateusz Kowalski od kilkunastu lat żyje z chorobą Parkinsona. Mimo diagnozy, którą usłyszał jako 27-latek, nadal pracuje na scenie i prowadzi warsztaty ruchowe dla pacjentów w kryzysie psychicznym”
„O ile po pierwszym akcie zdawało się, że spektakl będzie komediowym źródłem towarzyskich plotek na kolejne tygodnie, o tyle w drugiej odsłonie stało się oczywiste, że chodzi o sprawy poważniejsze. Stanisław Tarnowski po scenie z Hetmanem – widzowie domyślili się, że jest nim zdrajca Franciszek Ksawery Branicki, dziadek żony Tarnowskiego – wyszedł ostentacyjnie z teatru”
„Książka Marty Bryś to wyjątkowa pozycja w polskiej literaturze teatrologicznej, która łączy kilka poziomów narracji: historię instytucji, codzienność zespołu aktorskiego oraz refleksję nad rolą teatru w kształtowaniu pamięci kulturowej i tożsamości. To nie jest typowa monografia ani kronika – autorka wybrała formę opowieści o teatrze od środka, dając głos samym aktorom i aktorkom”
„Pokolenie tworzące kulturę niezależną w latach 70. i 80. dwudziestego wieku weszło już w smugę cienia, niektórzy jego reprezentanci definitywnie zeszli ze sceny. Nie powinno więc dziwić, że ludzie ci doszli do punktu, w jakim podsumowuje się swoje doświadczenia i spisuje wspomnienia”
„Conradowski tytuł jest punktem wyjścia do przyjrzenia się takim sytuacjom w życiu człowieka, w których przekracza on pewną granicę, w których coś się kończy i zaczyna coś innego. Pisarz symbolicznie przedstawił moment pozostawienia młodości za sobą i wzięcia pełnej odpowiedzialności za życie swoje i innych”
„Plac Zebrań Ludowych w Gdańsku, po roku 2032 roku będzie tętnić życiem, a budynek nowej opery stanie się przestrzenią, do której będzie się przychodzić nie tylko na spektakl”
„Funkcjonuje podział na kino komercyjne i niszowe, ale może da się znaleźć coś pośrodku. Jest sporo europejskich twórców, którzy robią kino autorskie. Jak choćby Alice Rohrwacher – Szczęśliwy Lazarro czy La Chimera to jest coś, czego mi brakuje w polskim kinie”
„W międzynarodowym świecie choreografii, w którym funkcjonuję, klasowość jest tematem wstydliwym, pomija się go w biogramach. Nie mówi się głośno, że rąbało się rumbę”
„W piątek mija 30 lat od śmierci Krzysztofa Kieślowskiego - jednego z najważniejszych polskich reżyserów. Operator filmowy Jacek Petrycki powiedział w rozmowie z PAP, że jego relacja z Kieślowskim wykraczała poza wspomnienie z jakiegoś filmu czy grupy filmów. – Nasza przyjaźń rozwijała się równolegle z robieniem filmów – dodał”
„Kiedy ojciec spytał Mateusza, czy nie chciałby zagrać bohatera, maluch zgodził się ochoczo. Będąc na scenie, doznał uczucia zachwytu, które sprawiło, że pociągnęło go w stronę aktorstwa. Zaczął więc pojawiać się w telewizyjnych serialach i spektaklach teatralnych”
„Sztuka dla sztuki, forma dla formy, porażenie swoją przenikliwością czy talentem mnie w ogóle nie interesują. Moim celem jest opowiedzenie historii zajmującej ludzi – powiedział Krzysztof Kieślowski kilka dni przed śmiercią. Reżyser i scenarzysta zmarł 13 marca 1996 r.”
„Notesy odsłaniają fenomen osobistego resentymentu Wajdy (nienawistnie wyszydzony generał Rydz!), pozwalającego mu uwierzyć w wizję świata poniżającą jego talent i zaprzeczającą zgromadzonym przez wojnę doświadczeniom. Wstręt do własnej, przegranej klasy, uznanie klęski, wzięcie na siebie winy – cały ten masochistyczny splot inteligenckich rozrachunków syna ułana rozstrzelanego w Charkowie nie tłumaczy akcesu do zwycięskiego obozu marksistów”
„Pierwszy dzień świętowania 41. urodzin Teatru Witkacego i 141. urodzin Patrona upłynął pod znakiem kuratorskiego oprowadzania gości po Galerii Władysława Hasiora i wieczornego spotkania w Teatrze Witkacego. Zanim na scenę wjechał tort i odśpiewano gromkie 100 lat!, publiczność oklaskiwała aktorów i muzyków, instrumentalistów i wokalistów. A to za sprawą niezwykłego koncertu. Swoje siły połączyli jazzmani z grupy Young Power New Edition oraz aktorzy zakopiańskiego Teatru”
„Ty masz być Heglem – miał mu rzec papież. Był filozofem, a zarazem duszpasterzem; sam, a jednak zawsze dla innych. Za nim rozpościera się ogród wiedzy i tajemnicy – to nawiązanie do roli filozofii, która otwiera bramy ku poznaniu świata i człowieka – 12 marca 1931 r. urodził się Józef Tischner”
„Gdyby policzyć słowa, jakie najczęściej pojawiają się na kartach książki Beaty Biały Siara. I nic nie jest jasne, to z pewnością na czołowych miejscach znalazłyby się: cisza i milczenie. Chwilami można odnieść wrażenie, że zamiast książki biograficznej czytamy traktat domorosłego filozofa poświęcony tym dwóm, bliskim sobie stanom”
„Odeszła, przez ponad 40 lat służąca Teatrowi Lubuskiemu w Zielonej Górze, garderobiana Dorota Przewłocka (wcześniej Kubczak) – zwana przez kolegów Doris. Cechą najważniejszą Doroty, poza pracowitością i lojalnością, był jej piękny uśmiech – wyraz nieśmiałości i taktu, a czasem nieco szelmowski”
„Temat dojrzewania jest tematem, który eksploruję w wielu swoich spektaklach. Tym razem mamy chłopca, który zmaga się z dojrzewaniem, jak również ze swoją nieumiejętnością reagowania na rzeczy, które go przytłaczają. Reakcją na to jest złość, izolująca go od innych”
„Dorośli, którzy znają i lubią twórczość Lema czy też nurt science fiction powinni coś ciekawego dla siebie odnaleźć w spektaklu. Dla fanów lalkarstwa spektakl również powinien być interesujący ze względu na sposób podejścia do teatru formy, do lalek”
„Z moim aktorstwem jest, jak z pisaniem wierszy i śpiewaniem. Robię to wszystko, bo lubię się dzielić”
„Choć pieśni Jacka Kleyffa znam głównie z zupełnie innej stodoły, a sama nie wyrosłam na Orkiestrze Na Zdrowie – w moim liceum królował Kaczmarski i Stachura – to nie miałam żadnych wątpliwości, że na moich oczach we wtorek w Stodole odbywał się niezwykły spektakl. Bo i rozpoczęcie obchodów 70-lecia Stodoły i nowa płyta Jacka Kleyffa. Czas podsumowań i powrotów”
„W setną rocznicę urodzin oraz dziesiątą rocznicę śmierci jednego z najwybitniejszych twórców polskiego i światowego kina, Senat RP ustanowił rok 2026 Rokiem Andrzeja Wajdy. Warto przypomnieć, że jako reżyser teatralny Andrzej Wajda debiutował na gdyńskiej scenie Teatru Wybrzeże. Był równolatkiem Gdyni! A także, od 2000 roku, jej Honorowym Obywatelem”
„Czasem czuję lekkie przerażenie, gdy uświadamiam sobie, ile lat już gramy; kiedyś wydawało mi się, że kapela rockowa nie powinna tyle czasu istnieć”
„Kochaj teatr w sobie, a nie siebie w teatrze – takie motto zobaczysz, odwiedzając stronę Studia Sztuki Teatralno-Aktorskiej STA, które od niedawna zaprasza na swoją drugą w pełni wyposażoną scenę. – Pod nasz dach przyjmujemy też wszystkich, którzy chcą pokazać światu swoją sztukę. Wystarczy do nas napisać, ustalić termin i warunki prezentacji”
„I z TTV kiedyś przyszło się pożegnać, zdawało się nawet, że bezpowrotnie, bo najpierw zniknął z anteny, a potem za PiS wrócił jako scena grafomańskich panegiryków dla żołnierzy wyklętych, tymczasem jednak odżył i ma się całkiem nieźle”
„Śmierć Edwarda Linde-Lubaszenki zamyka jeden z najważniejszych rozdziałów polskiego teatru powojennego – rozdział pisany konsekwencją, etosem pracy i dziś rzadką umiejętnością łączenia wielkiej tradycji aktorstwa zespołowego z indywidualną, niepodrabialną obecnością sceniczną. Aktor, który przez ponad sześć dekad łączył tradycję z nowoczesnością, autorytet z pokorą, scenę z pamięcią historii”
„Jestem wciąż wierny polifonii, w której wiele równorzędnych głosów i perspektyw współistnieje, tworząc nieuproszczony obraz rzeczywistości”
„Nigdy nie marzyłem o stałym zespole, choć w trakcie pracy miewałem pokusy, ale zbudowałem production house, silnie dialogujący i prowokujący debatę publiczną. Tylko w odróżnieniu od wielu teatrów mnie interesuje skala społecznego zaangażowania, a nie gadanie do własnej bańki i artykuł w Didaskaliach”
„Obiecałam sobie, że na tym kończę sprawę polską. Żegnam się i wyzwalam. Teraz będę zajmować się Europą i światem. O Polsce powiedziałam już wszystko”
„Jeszcze Polska nie zginęła, póki się śmiejemy… Mam mniej lat niż kapeluszy, bo lata lecą, a kapelusze wychodzą z mody – mawiała Hanka Bielicka. Jedna z najwybitniejszych artystek powojennej polskiej estrady zmarła 9 marca 2006 roku. Miała 90 lat”
„O ile postacie śpiewaków lwowskich (...) są dobrze znane mimo upływu lat nie tylko miłośnikom śpiewu operowego, o tyle mniej wiadomo o tancerzach lwowskich i kresowych, którzy także odegrali ważną rolę w tworzeniu polskiego życia muzycznego i kulturalnego na Śląsku”
„Droga Kolady do teatru wcale nie była łatwa. Pochodził z prostej, biednej rodziny. Był synem traktorzystki i kierowcy, miał czwórkę rodzeństwa, w tym siostrę, która zmarła w dzieciństwie na zapalenie opon mózgowych”
„Z perspektywy teatrologicznej najcenniejsze w tej książce jest to, że bioteatr nie zostaje potraktowany wyłącznie jako zbiór spektakli opartych na cudzych życiorysach, lecz jako metoda pracy scenicznej, obejmująca wybór tematu, strategię dramaturgiczną, relację z widzem oraz sposób rozumienia aktorskiej obecności”
„Ewa Szykulska nie rekonstruuje kariery ani nie porządkuje ról według hierarchii znaczeń. Zamiast tego proponuje coś na kształt strumienia pamięci — pełnego dygresji, nagłych skrętów, zdań urwanych w pół myśli. Ten pozorny chaos okazuje się głęboko prawdziwy”
„Nauczył mnie odpowiedzialności, ciekawości, ogromnej łapczywości na sztukę ”
„Mam poczucie, że teraz jest moje pięć minut. Zagrałem główną rolę w musicalu na dużej scenie Romy, gram też na małej, dostałem się do kolejnej produkcji tego teatru – to jest sukces i moment, który warto wykorzystać. Ale praca w teatrze nauczyła mnie też, że trzeba mieć twardą głowę oraz to drugie (śmiech), bo inaczej w tej branży niełatwo”
„O tytuł spektaklu roku powalczy Jeśli przecięto cię na pół Łukasza Barysa w reżyserii Kaliny Jagody Dębskiej (to jej spektakl dyplomowy). O nagrodę rywalizować będzie z realizacjami Chłopacy Teatru Śląskiego im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach oraz Drakula Teatru Miejskiego w Gliwicach”
„Dawał aktorom, wydawałoby się, absolutną wolność. Było coś takiego, że wydawało ci się, że on ci ufa, jesteś wolny, rosły skrzydła i sobie gdzieś leciałeś. Jak on to robił, że nie mówiąc źle, inaczej, myśmy i tak robili to, co on chciał? Nie używał do tego słów. Sami się orientowaliśmy, że trzeba inaczej, i to było niezwykłe”
„Uczyłem się kina na filmach Wajdy i Polańskiego. Inspirowało mnie kino europejskie, francuskie, rosyjskie i włoskie. Ale to kino polskie pokazało mi sposób opowiadania, którego nawet sobie nie wyobrażałem. To był szok ”
„Czasem myślę o etatowym teatrze. Widzę jednak jego zalety, jak i wady. Podobnie jak bycia freelancerem. To ma dobre i złe strony. Bo daje poczucie wolności wyboru, ale odbiera poczucie bezpieczeństwa”
„Posiadam wieloletnie doświadczenie w realizacji podobnych inwestycji, zdobywane zarówno w kraju, jak i za granicą, w tym przy budowie jednego z terminali lotniska Heathrow Airport w Londynie. Uczestnictwo w projektach o wysokim stopniu złożoności nauczyło mnie, że kluczowym elementem powodzenia inwestycji jest właśnie rzetelnie przygotowana i kompletna dokumentacja projektowa”
„Fenomenalne rozwiązanie przestrzeni i kreacje aktorskie (Łomnicki jako Edgar, Łapicki jako Kurt i nieprawdopodobna Krafftówna w roli Alicji). Spektakl dla mnie niezapomniany”
„Wajda był Polską, jak Bergman był Szwecją - mówił niemiecki reżyser Volker Schlöndorff. Andrzej Wajda to jeden z najwybitniejszych twórców w historii światowego kina. Laureat Oscara za dorobek życia i Złotej Palmy w Cannes za Człowieka z żelaza w piątek obchodziłby 100. urodziny”
„Poznałem Wojtka w grudniu 2004 roku, gdy pojawił się w Teatrze Żydowskim w obsadzie przedstawienia Publiczność to lubi. Szymonowi Szurmiejowi polecił go Janusz Sent, gdy dyrektor Szurmiej powiedział mu, że szuka partnera do dwuosobowych skeczów”
„Jego komizm nigdy nie był farsowy — był zawsze inteligentny, podszyty lekkim smutkiem, jakby aktor wiedział coś, czego postać jeszcze nie przeczuwa. Z perspektywy człowieka teatru widzę w Pokorze aktora teatru środka — w najlepszym i najuczciwszym znaczeniu tego pojęcia. Takiego, który buduje strukturę spektaklu, stabilizuje jego tonację i nadaje sens scenicznym relacjom”
„To był teatralnie bardzo udany miesiąc. Odrabianie zaległości, ale i nowe premiery to kilka ciekawych spotkań na scenach w Polsce. Temat miesiąca – nieoczywiste spotkanie z dawną Jugosławią w dość zaskakującym tonie. Również nowy dział – Kącik operowy. Zatem zapraszam do subiektywnego przeglądu ostatnich dwudziestu ośmiu dni na deskach teatralnych”
„Ile miejsca dla niezależnych twórców znajdzie się na zależnej od Teatru Polskiego trzeciej scenie, która powstanie w dawnym kasynie przy Mickiewicza i Gdańskiej? Obawy wyraża Andrzej Stróż, który od lat zabiegał o stworzenie w Bydgoszczy miejsca dla artystów alternatywnych. Dyrektor TPB zapewnia: Teatr alternatywny ma tu pierwszeństwo”
„Marzyłam wtedy o roli Władki w Aszantce Perzyńskiego, a mój dobry dyrektor wystawił ją dla mnie. Pracowałam bardzo ciężko. Starałam się dać z siebie wszystko, żyłam jak w gorączce. Ale za to po premierze, kiedy opadła kurtyna, spadł na mnie huragan oklasków, czułam je prawie fizycznie. Potem dostałam dużo kwiatów i ataku płaczu. To był najpiękniejszy dzień w moim życiu. Od tej chwili pracowałam jeszcze bardziej nad sobą ”
„Wieczór Architekci w pierwszym rzędzie w Narodowym Starym Teatrze rozpoczęła dyrektor Dorota Ignatjew, a zgodnie z mottem obecnego sezonu artystycznego, każdy z przybyłych mógł poczuć, że naprawdę „JEST U SIEBIE”. Spotkanie, na którym pojawili się przedstawiciele najważniejszych biur projektowych w Krakowie, kontynuował reżyser i edukator teatralny Łukasz Zaleski, który oprowadził gości po kulisach teatru. Następnie architekci obejrzeli spektakl Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy. Epilog”
„Przybyszewska – pisarka, dramaturżka, córka tego Przybyszewskiego – jest po prostu nieznośna w swojej bezkompromisowości, która dosłownie ją zabija. Granie tej postaci daje mi możliwość pokazania swojej niezgody, nieznośności, swojego buntu i krzyku. Intensywność tego rodzaju gry wprawia mnie w euforię”
„Wielki polski aktor komediowy Wacław Kowalski przez ponad 40 lat był mieszkańcem Brwinowa, trwale wpisał się w pamięć i w pejzaż miasta, stał się bohaterem dokumentu filmowego Adama Gzyry (we współpracy z reżyserem teatralnym Waldemarem Matuszewskim). Obydwaj twórcy działają pod szyldem Stowarzyszenia Teatr Na Pustej Podłodze pamięci Tadeusza Łomnickiego, do którego należą”
„Wszystkie działania mają się zakończyć przed inauguracją sezonu 2028/2029. Wiele z nich będzie prowadzonych w międzysezonowych przerwach – między czerwcem a październikiem – by nie zaburzać działalności artystycznej. Wtedy między innymi zostaną wymienione deski sceny, które liczą sobie już niemal 60 lat”
„3 marca 2011 r. zmarła Irena Kwiatkowska, Kobieta Pracująca i Hermenegilda Kociubińska. W tej ostatniej roli prorokowała słowami napisanymi specjalnie dla niej przez Gałczyńskiego: ja, której wielką przyszłość wróżył Ludwik Solski, zrozumiecie – kiedy umrę – czym byłam dla Polski!…”
„15 lat temu, 28 lutego 2011 r. zmarł Andrzej Kreutz-Majewski – scenograf operowy i teatralny, malarz. Był moim mistrzem – powiedział PAP dyrektor Teatru Wielkiego - Opery Narodowej Boris Kudlička. A historyczka teatru Agnieszka Koecher-Hensel pisała, że czuł się przede wszystkim malarzem”
„Dużą wartością książki jest jej ton. Nie ma tu emfazy, autopromocji ani sentymentalnej celebracji przeszłości. Jest natomiast konsekwentnie budowany portret artysty spełnionego, który zachował ciekawość świata i ludzi”
„W 1943 roku dowództwo AK wydało na żonę artysty wyrok śmierci za zdradę ojczyzny. Egzekutor, który miał tego dokonać, według niektórych opinii nie wykazał się odpowiednimi umiejętnościami i zastrzelił próbującego zasłonić żonę Junoszę-Stępowskiego”
„W Internacie zostało opisane konkretne miasto – Debalcewo – w konkretnym czasie. To, co tam się wydarzyło w 2015 roku, można teraz projektować na tysiące ukraińskich miast. Obecnie w Kupiańsku, wielkim ukraińskim mieście, dzieje się dokładnie to samo. Wchodzą wojska rosyjskie, po czym są wypychane, ale cywile tam pozostali”
„Profesor Piotr Nardelli, legendarny baletmistrz, pedagog i wieloletni współpracownik Maurice'a Bejarta, dla którego przygoda z baletem trwa całe życie”
„Starałem się wyobrazić sobie Stefana Starzyńskiego takiego, jakim był, ale oczywiście my nigdy nie będziemy do końca wiedzieć, jaką osobowością był ten historyczny bohater”
„To jest dokładnie opisane w tym tekście: wszyscy się obrażą na wszystkich, wszyscy się pokłócą, będą mieli inne zdanie. Jak przypominam sobie premierę Dziadów i Wesela, to najbardziej oburzano się na to, co napisali Mickiewicz i Wyspiański, nie to, co wymyśliła Kleczewska. I to było przedziwne”
„W naszym zawodzie należy się rozwijać do końca swojej kariery. Nawet jeżeli się osiągnęło sukces, nie można nigdy przestać pracować nad warsztatem i rozwojem artystycznym. Do pewnych ról trzeba dojrzeć, poczekać na nie. Głos, dobrze prowadzony technicznie przez te wszystkie lata, rozwija się i wzmacnia”
„Ja naprawdę żadnej pracy się nie boję. Byłam dyplomatką w Nowym Jorku, ale i dyrektorką w urzędzie, uczyłam jogi, przez dwa lata byłam rzeczniczką prasową firmy Tubądzin i pisałam o płytkach ceramicznych. Wiem, co umiem i wiem, co lubię. A lubię i umiem zarządzać projektami, zarządzać ludźmi, lubię tworzyć, inicjować”
„Opowiadamy o Stefanie Starzyńskim przy pomocy współczesnych środków inscenizacyjnych i przede wszystkim używając nowoczesnej muzyki”
„Swój teatr opieram na literaturze – dobrej literaturze teatralnej, ale również tej niescenicznej, bo lubię także adaptować prozę, zarówno dla teatru jaki i dla radia. Pierwszym impulsem jest więc zawsze tekst”
„Krajowe Centrum Choreograficzne jako samodzielna, samorządowa instytucja kultury, może poszerzyć ofertę wsparcia środowiska tańca zarówno w kontekście finansowym, jak też infrastrukturalnym, co ma szczególne znaczenie dla tancerzy i choreografów poszukujących przestrzeni do prób i prezentacji twórczości. KCCh to stały adres, stabilna struktura, której bardzo brakowało w Polsce”
„Mój ulubiony fragment z Pana Tadeusza to opis nocnego nieba z przelatującą kometą. Jest w nim lęk. Człowiek spogląda w górę i jest zaniepokojony, że coś nagle jest inaczej. U Mickiewicza nawet fantazjowanie o Napoleonie jest podszyte niepewnością. Owszem, będzie wojna, będzie zmiana, ale czy dobra?”
„Mamy swoją widownię. Teatr wrósł w miasto i teren. Proszę spojrzeć na autokary, które do nas przyjeżdżają nie tylko z najbliższej okolicy, nie tylko na kolejną farsę”
„Przekładał klasyków polskiej i rosyjskiej literatury na język niemiecki – wydał kilkadziesiąt antologii i tomów tłumaczeń indywidualnych pisarzy. Przetłumaczył ponad trzy tysiące wierszy około trzystu polskich autorów z różnych epok. Był edytorem serii Polnische Bibliothek (Biblioteka Polska), obejmującej literaturę polską od średniowiecza po współczesność oraz siedmiotomowej Panoramy literatury polskiej XX wieku”
„Wszędzie media odgrywają podobną rolę w kształtowaniu opinii, w tym też media społecznościowe. Jeśli opowiem teraz pani jakąś kompromitującą historię, nasza rozmowa z pewnością zyska dużo więcej czytelników”
„Już po raz szesnasty redakcja najstarszego medium obywatelskiego na Pomorzu (rok zał. 2002) podsumowuje rok teatralny w naszym województwie. Staramy się oceniać zjawiska artystyczne możliwie jak najwszechstronniej i najpełniej. Obserwujemy wydarzenia w całym województwie, by dać możliwie jak najobiektywniejszy w swym subiektywizmie osąd”
„90 lat temu, 24 lutego 1936 r. urodził się Władysław Kowalski – aktor filmowy i teatralny, nauczyciel akademicki. – Nazywaliśmy go Kajtek. Jego uroda skrywała w sobie jakąś chłopięcość i to powodowało, że wzbudzał zaufanie – opowiadał PAP Olgierd Łukaszewicz, kolega Kowalskiego z teatralnej garderoby w warszawskim Teatrze Powszechnym”
„Spektakl mechaniczny – w hołdzie Goyi i Bachowi. Tak brzmi dedykacja wydarzenia, na które składa się samo widowisko i intrygujący kontekst; wystawa projektów i znakomity katalog, będący przedsięwzięciem artystycznym samym w sobie. Jest także digitalny wizerunek i obszerny opis spektaklu na stronie internetowej artysty”
„105 lat temu, 22 lutego 1921 r. urodziła się Giulietta Masina, włoska aktorka, muza Federica Felliniego, nazywana kobiecą wersją Chaplina. Zagrała w La stradzie, Nocach Cabirii, Giulietcie i duchach. Jest w niej coś z czarów, magii, wizji – mówił reżyser”
„Teatr zaczyna się jeszcze przed podniesieniem kurtyny – w przestrzeni, atmosferze i relacji z widzem”
„Mijają już 34 lata od Jego śmierci! Przez te wszystkie lata wspominałem Go i tęskniłem za tym wielkim artystą i wspaniałym człowiekiem nie tylko w tym jednym dniu – bo był mi jak ojciec…”
„Czy teatr rozrywkowy naprawdę zasługuje na miano gorszego? O komedii, farsie i oskarżeniach o komerchę, które częściej mówią o uprzedzeniach krytyków niż o jakości sceny. Felieton redaktora naczelnego o granicach teatralnego snobizmu”
„W konkursie, do którego zgłoszono 113 tekstów, przyznano trzy nagrody i wyróżnienie. Pierwszą otrzymała Kompania Kompletnej Klęski Urszuli Gołdowskiej, drugą – Invisible Aleksandry Barczyk, a trzecią – Zuzia rozmawia z humbakami Pawła Fica. Wyróżnienie trafiło do Hanny Dziubińskiej za tekst Zrób scenę.”
„Ernest Ezi Wilimowski, którego w spektaklu gra Andrzej Chyra, był najlepszym polskim piłkarzem w historii”
„Nigdy nie traktowałem wojny jako materiału literackiego, to nieetyczne. Uważam też jednak, że powinno się o wojnie pisać po to, byśmy nie zapomnieli, co się stało”
„Dramat Paszport dla poetki powstał w 2024 roku w ramach programu stypendialnego MKiDN i był przedstawiony w formie czytanej w Domu Literatury w Warszawie i w Skolimowie. Z końcem 2025 nowa wersja sztuki i z nową obsadą wystawiona w Paryżu, również w formie czytanej, spotkała się u polskiej widowni z bardzo dobrym odbiorem. Widzowie odnaleźli własne doświadczenia związane z wyjazdami z PRL na Zachód”
„Najnowsze wizualizacje przyszłej siedziby Teatru Muzycznego w Poznaniu przy ul. Św. Marcin wywołały gorącą dyskusję. Nie brakuje głosów krytyki”
„Podczas przedstawień słychać czasem odgłos przejeżdżających pociągów. Niekiedy aktorzy zamilkną i wtedy niespodziewanie odezwie się megafon. Pasażerowie, szukający przejścia do miasta, nie kryją zdziwienia, gdy widzą w hallu plakaty ze spektakli. Pod dworcem PKP w Gdyni funkcjonuje teatr, który nazywa się tak jak stacja - Teatr Gdynia Główna”
„Wiadomo, że świetnie jest pracować na drogim sprzęcie i w przystosowanej akustycznie sali z dziesięcioma profesjonalnymi akustykami. Ale stare i zatęchłe, nieoczywiste i dalekie od sterylności przestrzenie są chyba bliższe mojego wyobrażenia teatru”
„Wiele osób w starszym wieku zamyka się, zasklepia we własnym świecie, nie chce im się, a taka akcja mobilizuje. Kiedy człowiek wstaje rano z myślą, że idzie dziś na spotkanie np. z Andrzejem Grabowskim, i będzie mógł go podpytać o różne rzeczy, to aż chce się wyjść z domu”
„21 lutego 1981 roku zmarł nagle na zawał serca – w przeddzień swoich 35 urodzin – Wojciech Wiszniewski, reżyser, dokumentalista – twórca m.in. Elementarza, uznanego za jedno z arcydzieł polskiej kinematografii, niezrównaną syntezę Polski połowy lat 70. Fabularnego filmu zrobić nie zdążył”
„Nie lubię Dostojewskiego i nie podzielam jego poglądów, ale chciałbym, by moja córka przeczytała go po rosyjsku”
„Nieporozumienia w kulturze nie biorą się z braku wrażliwości. Biorą się z braku rozmowy – albo raczej z jej zerwania w kluczowym momencie. Sprawa wycofania się Teatru im. Stefana Jaracza z obchodów XVI Dni Pamięci jest tego podręcznikowym przykładem”
„55-tysięczne malownicze miasto nad rzeką Wag z górującym nad nim potężnym zamkiem, oddalone 120 km od Bratysławy, zainaugurowało całoroczne, wielkie święto kultury, prezentując ponad 100 wydarzeń”
„W czasach, gdy najlepiej idą listy ludzi niepiśmiennych, Żuk zagrał ostentacyjnie: wydał epistolografię prawdziwego alfabety, wielkiego artysty słowa. Treść korespondencji w najmniejszym stopniu nie dziwi. Dwóch mężczyzn kultury czyni wobec siebie sympatyczne gesty, dzieląc się spostrzeżeniami o sztuce, literaturze, wernisażach, festiwalach i tak dalej, i tak dalej. Takie tam problemy najpierwszego świata”
„In My Secret Life, Suzanne, Hallelujah, czy Dance Me To The End of Love, po polsku, w nowych aranżacjach i w wykonaniu Artura Żmijewskiego. 22 lutego w Filharmonii Częstochowskiej będzie bardzo nastrojowo. Wszystko za sprawą koncertu wypełnionego piosenkami Leonarda Cohena”
„W tym roku Teatr Wybrzeże obchodzi 80-lecie. W cyklu Poczet aktorów zapomnianych przypomnimy aktorów tej sceny sprzed lat. Dziś – Juliusz Lubicz-Lisowski”
„Firma Budimex, główny wykonawca wszedł na budowę w lipcu 2021 roku. Pierwotny termin zakończenia inwestycji to było półtora roku. To się wszystko nie wydarzyło, to już wiemy. Jesteśmy dzięki Bogu w lutym 2026 roku i już wiemy kiedy zakończymy budowę”
„Choć nie urodziła się w Gdyni, od ponad 30 lat nazywa ją swoim domem. Maja Gadzińska, aktorka Teatru Muzycznego im. Danuty Baduszkowej w Gdyni i Ambasadorka Stulecia Gdyni, opowiada o kaszubskich inspiracjach, morskich korzeniach, nurkowaniu w Bałtyku i lokalnym patriotyzmie, który zaczyna się od codziennych gestów”
„W rozmowie nie mogło zabraknąć tematu Polskiej Stolicy Kultury. Prezydent Bielska-Białej przyznał, że jedną z najbardziej pamiętnych chwil było dla niego zaangażowanie mieszkańców podczas korowodów inauguracyjnych. Widoczna energia i poczucie wspólnoty – jak podkreślił – pokazały, że projekt żyje nie tylko w instytucjach, lecz przede wszystkim wśród ludzi”
„Z nagłówków i finiszujących listy podpisów widać, że panowie dość szybko przeszli na ty, a korespondencja stała się też miejscem wymiany bieżących obserwacji i opinii. A że dłuższe listy należą w tej wymianie do rzadkości, to i opinie nierzadko stają się osądami”
„Początek roku to ogłaszanie dotacji ministra kultury. Decyzją ministry Hanny Wróblewskiej decyzje zostały przesunięte m. in. do Instytutu Teatralnego. Właśnie tam komisja zdecydowała, że nie warto przyznawać dotacji sztandarowym festiwalom”
„Halinę Abramowicz nazywano bytomską Marylin Monroe. Swoją przygodę aktorską zaczynała w bytomskim klubie Pyrlik. W stanie wojennym wyjechała na drugi koniec świata - do Australii. I tam z powodzeniem występowała w filmach, serialach i w teatrach”
„30 lat temu w Teatrze Powszechnym w Radomiu odbyła się polska prapremiera musicalu Andrew Lloyda Webbera i Tima Rice’a Józef i cudowny płaszcz snów w technikolorze. Zrealizowana z dużym rozmachem produkcja Wojciecha Kępczyńskiego przyniosła ogromny sukces frekwencyjny i rozgłos na cały kraj”
„Kluczem do przywołanych w wydawnictwie wspomnień jest przekonanie autora, że ich bohaterowie – jak wszyscy ludzie teatru – przetrwają w anegdocie, w przekazywanej ludzkim językiem z ust do ust opowieści”
„Moje doświadczenia życiowe, moje przejścia i trudy, które mam za sobą, na tyle mnie ubogaciły, że dały mi wiedzę i poczucie takiej wewnętrznej dojrzałości i zrozumienia problemu w postaci, którą gram. Zyskałam przez swoje życie to, co teraz było mi potrzebne do stworzenia postaci, do zagrania tej roli”
„Gdy okazało się, że w czasie mojego pobytu w Gdańsku, będzie występować mój ulubiony kabaret, czyli Grupa MoCarta, nie mogłem odmówić sobie przyjemności zobaczenia i posłuchania go. Uważam, że jest to jedna z najlepszych grup artystycznych w Polsce”
„Wszystko, co dotyczy klimatu, a także społecznego rezonansu tego tematu ociera się o politykę i nie da się tego uniknąć. Ale mnie bardziej interesuje właśnie wymiar społeczny niż polityczny. To, jak ten spór rezonuje w jednostkach, między pokoleniami, między systemem a młodymi obywatelami”
„Dziś, kiedy myślę o Barbarze Wrzesińskiej, myślę o aktorce, która należała do czasu, gdy teatr, kabaret i telewizja nie były jeszcze oddzielnymi światami. Gdy aktor mógł jednego wieczoru grać Albee’ego, a następnego – demaskować absurd rzeczywistości w kabarecie. I robić to bez poczucia sprzeczności”
„Nie jest to ranking najlepszych spektakli roku. Nie jest to także próba podsumowania całego sezonu teatralnego w liczbach, nagrodach czy frekwencji”
„Ciekawe jest zobaczenie, że nowe technologie w zderzeniu z tradycyjną formą lalki odnajdują swoje właściwe miejsce. I nagle ten awatar nie okazuje się nową formą, ale można go powiązać z czymś, co tradycyjnie już jest obecne w naszej kulturze. Ten typ oswajania nowych technologii wydaje mi się bardzo ważny”
„Rock znaczy skała będzie takim przedstawieniem, podczas którego będzie można rozładować emocje. Porozmawiamy o trudnych dla rodziców sprawach, o buncie, o mocy dziecka do mówienia nie”
„Po premierze Hotelu Molière. Resort & Spa scena odsłania kolejne plany repertuarowe, zapowiadając intensywne miesiące pełne premier, prapremier i artystycznych wyzwań”
„Wśród aktorów młodego pokolenia, którzy za kadencji Adama Hanuszkiewicza w Teatrze Narodowym grali najwięcej, odznaczała się żywiołowym temperamentem, energią, talentem komediowym”
„Flip i Flap, Chip i Dale, Bolek i Lolek, Masza i Niedźwiedź, Sherlock Holmes i Watson, Batman i Robin... W końcu też - prawie zawsze w duecie - Beata Bąblińska i Monika Zajączkowska (dawniej Kabacińska). Rozmawiamy z założycielkami Teatru Atofri z okazji jego 18. urodzin”
„Iwona Chołuj szuka wyzwań także poza macierzystą instytucją. Od pięciu lat współpracuje z Teatrem Nowym w Częstochowie, jesienią 2025 r. dołączyła do obsady jednej z najbardziej kultowych komedii teatralnych w Polsce – Klimakterium i już. Aktorka współtworzy też nową Grupę Impro TAdaM!, która zadebiutowała w Teatrze im. Mickiewicza – z powodzeniem i przy pełnej sali – na początku lutego, a kolejny pokaz planuje 19 marca”
„Jako widz pamiętam jej wielkie role. Chciałbym podkreślić, że Bożena Dykiel wpisała się w zbiorową świadomość rolami w serialach, takich, jak Alternatywy 4 czy Dom. Stworzyła wyraziste, można by powiedzieć, krwiste postaci ”
„Bożena Dykiel była pasjonatką pracy, była też bardzo utalentowana i bardzo niepodobna do innych aktorek z tych czasów, ale to rodzina była dla niej najważniejsza”
„Nie żyje Bożena Dykiel, wybitna polska aktorka. Grała u Andrzeja Wajdy, Marka Koterskiego, Jerzego Hoffmana. Nawet gdy pojawiała się w gościnnej roli tworzyła wyraziste kreacje, których nie można było nie zapamiętać. Jej Goplana w Balladynie Słowackiego przeszła do historii polskiego teatru. Polskie kino poniosło niepowetowaną stratę”
„Wrażliwy na piękno Breżniew wymyślił, żeby ściągnąć Annę German z powrotem do ZSRR, w końcu jaka z niej Polka? Farbowana! Po koncercie na Łużnikach piosenkarkę zaproszono na Kreml i tam dostała propozycję: obywatelstwo, mieszkanie, dacza pod Moskwą i samochód. Odmówiła. Powiedziała, że jest Polką, Polska uratowała życie jej i matki, i tak już zostanie”
„Dziwne, że spośród utworów granych na koncercie w Filharmonii Narodowej 9/10 stycznia (byłem na repryzie) najgorzej wypadł ten najbardziej znany. Owszem, w uwerturze do rossiniowskiego Kopciuszka zdarzają się (jak i w samym dziele) poważniejsze niż w typowej operze buffa tony, w tym jednak wykonaniu przez pierwszych parę minut brzmiała niczym marsz pogrzebowy”
„Praca Łukasza z aktorami jest wolna od presji, pośrednia i daje przestrzeń dla twórczego, organicznego rozwoju. Dużo tu analizy i wyobraźni – rysowania konturów przyszłej roli podczas prób”
„13 lutego przypada Światowy Dzień Radia, ustanowiony na pamiątkę powołania 80 lat temu rozgłośni ONZ. W tym roku z jubileuszem splata się także historia Polskiego Radia, które świętuje stulecie istnienia. Aktor Kazimierz Rudzki nazwał je medium apelującym do wyobraźni”
„Mógł być Cieplak krytyczny wobec instytucji kościoła, co ujawniał w niektórych przedstawieniach, ale nie sposób w jego sztuce nie dostrzec czegoś, co można nazwać metafizycznymi prześwitami czy epifaniami tajemnicy istnienia. Ta wrażliwość stawiała go nieco poza modami teatralnego życia. Owszem, bywał ceniony, dostał przecież mnóstwo nagród, ale na teatralnej giełdzie ostatniego trzydziestolecia nigdy nie osiągnął pozycji faworyta”
„Potrzebne nam są opowieści na czas kryzysu”
„Choć zagrałem w wielu fabułach i serialach, które przyniosły mi rozpoznawalność, uważam się przede wszystkim za aktora teatralnego. Najważniejsze role zagrałem właśnie w teatrze, ale ciągle lubię poszerzać swoje doświadczenia i wachlarz możliwości”
„Nie chcę zdradzać za dużo, ale zamierzamy ożywiać samą przestrzeń teatru, zwiększać prawdopodobieństwo, że to, co się wydarza, nie jest tylko zaplanowanym działaniem, ale czymś, co naprawdę się budzi w tym miejscu”
„Ruch w internecie generują boty i trolle, reszta to reklamy. Elementu ludzkiego jest niewiele. A teatr jest miejscem, do którego wchodzimy w czasie rzeczywistym. Widzimy żywych ludzi, którzy naprawdę do siebie krzyczą, płaczą, obejmują się. Dla przychodzących na zajęcia teatralne to nowość. Za chwilę może się okazać, że to jedyna prawdziwa wartość i w tym upatruję nadziei, że moja praca ma sens”
„Według mnie dyrektor artystyczny nie jest tylko po to, żeby snuć własne wizje, ale po to by podtrzymywać dobre relacje wewnątrz instytucji. Planujemy wprowadzenie kodeksu etyki w teatrze, który reguluje to, jak się do siebie wzajemnie zwracamy, i który wymaga od nas, żebyśmy jakiekolwiek złe emocje pozostawiali tylko i wyłącznie do użytku na scenie, kiedy mamy je zagrać na potrzeby dzieł operowych”
„Trwający przez cały sezon Polish Focus w Lyonie to przykład, że można zainteresować zagranicę naszą muzyką, nie tylko chwaląc się obowiązkowym Chopinem”
„W wieku 86 lat odszedł Edward Linde-Lubaszenko. Krzysztof Jarzyna ze Szczecina z Poranka kojota, kapitan SB z Psów, król Herod ze Shreka. Symbol aktorstwa bez krzyku”
„O tym, czy rola jest dobra, decyduje widownia: ciszą, śmiechem i brawami. Nie mam poczucia, że, ach, teraz to zagrałam. Dopiero po spektaklu, kiedy ludzie mówią mi, co przeżyli, wiem, że coś naprawdę zadziałało”
„50 lat temu, 9 lutego 1976 r. w amerykańskich kinach pojawił się Taksówkarz w reżyserii Martina Scorsese z Robertem De Niro w roli głównej. Żaden inny film nie przedstawił miejskiej bezduszności w tak mocny sposób – oceniła na łamach „New Yorkera” krytyczka Pauline Kael”
„W pierwszej sztuce (Jeśli przecięto cię na pół ) była to rola drugoplanowa, natomiast w Mewie kreacja Niny Zariecznej stanowiła rolę główną. Byłam bardzo wdzięczna losowi, że mogłam praktykować, doświadczać i uczyć się w żywym teatrze, u boku znakomitych aktorów. Dawało mi to poczucie zawodowego bezpieczeństwa”
„Królestwo wciąż opowiada o kondycji miejsca, w którym jest wykonywane. Nadal stanowi barometr ciśnienia w zakładzie. Sorry, że to powiem, lecz tak właśnie czuję: Narodowy Stary Teatr w obecnej swej formie jest żywą trupiarnią”
„Jerzy Szaniawski odszedł w zapomnienie. Nie tylko on zresztą, ten sam los spotkał Tadeusza Rittnera, Włodzimierza Perzyńskiego; możemy długo wymieniać wielkie nazwiska polskich dramaturgów, których sztuki tworzyły polski teatr od początku XX wieku, przez dwudziestolecie międzywojenne i jeszcze chwilę po zakończeniu drugiej wojny światowej”
„Był świetnym aktorem, miał intuicję aktorską, znakomicie radził sobie na scenie, mimo że nie ukończył aktorstwa, natomiast skończył studia reżyserskie, ale z dyplomu reżyserskiego nie korzystał”
„8 lutego 1931 r. urodził się w Bydgoszczy Bohdan Butenko, grafik, ilustrator; twórca scenografii – m.in. Kabaretu Starszych Panów; autor filmów, plakatów, komiksów, rysunków satyrycznych; zwany często architektem książki. Sam niekiedy przedstawiał się jako uczeń Jana Matejki”
„Zanim zetknąłem się z aktorstwem Bronisława Pawlika w teatrze, obserwowałem jego talent w Teatrze Telewizji. Już wtedy było widać, że potrafi wydobyć z każdej postaci jej wewnętrzne życie”
„Przyglądam się schematowi organizacyjnemu teatru, ponieważ mimo że trzy lata temu był on modyfikowany i dostosowywany do specyfiki naszej działalności, wciąż widzę, że struktura nie nadąża za dynamiką pracy twórczej. Szukam rozwiązania, które pozwoli nam stworzyć bardziej elastyczną strukturę i sprawniej odnajdywać się w procesie pracy nad premierą”
„Dziedzictwo Juliusza Osterwy to przede wszystkim traktowanie teatru jako misji społecznej, jako miejsca i sposobu, w którym buduje się wspólnotę. Tę ideę twórczo kontynuują i wpisują się w nią dziś Gardzienice, Teatr Wierszalin, łódzka Chorea, wrocławski Teatr Pieśń Kozła, Teatr Witkacego w Zakopanem”
„Jest jednak i trzecie zdjęcie, przedstawiające Stasia i Barbarę. On wzrokiem sięgający gwiazd, ona z przymkniętymi oczami. Oboje z delikatnym, lekkim uśmiechem. To nie przypadek. Owa interpretacyjna propozycja prowadzi wprost – poprzez wyczerpującą dokumentację, faktografię i odautorskie eseje – do zaskakującego Prywatnego wspomnienia, zamykającego ten ogromny, monograficzny tom źródłowy”
![Zdjęcie Sho[r]t: Czy Kamil Białaszek przebije Lolo*, czyli strzał z d..y](/files/multimedias/180102/sthumb_obraz_2026-05-19_155125011.png)
![Zdjęcie Sylwia Hanff lipcową Postacią miesiąca portalu taniecpolska.pl](/files/multimedias/181275/sthumb_13448-645x430.jpg "Sylwia Hanff w spektaklu "Dybuk"")
