„W lipcu Postacią miesiąca portalu taniecPOLSKA.pl jest Sylwia Hanff – tancerka, performerka, choreografka, reżyserka, menedżerka kultury, szczególnie zasłużona jako polska pionierka tańca butoh”
„Najlepsze jego wiersze – takie jak Tańcowała igła z nitką , Samochwała , Staś Pytalski – zostały napisane, aby uwieść pewną uroczą przedszkolankę, poznaną przez poetę na wakacjach. Ponieważ wiersze podobały się znajomym, Brzechwa zaniósł je wydawcy, choć sam jako autor wcale nie uważał, że są to bajki dla dzieci”
„Kiedy jest lato to dzieci się nudzą. To powiedzenie można również dopasować do życia pasjonatów teatru. Kanikuła, czas wakacji, odprężenia zamyka większość teatralnych scen, ale mimo wszystko pozostaje kilka miejsc, które w lipcu i sierpniu warto odwiedzić”
„Skupiłem się razem z aktorami głównie na historii Achillesa. Wątek tego bohatera, który przechodzi konflikt z Agamemnonem – dowódcą sił Greków atakujących Trojan – był o tyle interesujący, że na koniec Achilles, poprzez różne perypetie i zemstę za śmierć swojego przyjaciela, walczy wreszcie z Hektorem”
„Tom dramatów Tadeusza Słobodzianka Żydowskie historie równie dobrze mógłby się nazywać Polsko-żydowskimi historiami albo wręcz Polskimi historiami. W zebranych w tej książce dramatach chodzi przede wszystkim o relacje polsko-żydowskie, o wzajemne przyciąganie i odpychanie, o sprawy ostateczne. Przegląda się w tych dramatach historia tych związków jak na dłoni”
„To nowe państwo było nasze i nie wolno było go oszukiwać – wspominał swoje przedwojenne wychowanie Jerzy Stefan Stawiński. Pisarz, scenarzysta Kanału, Eroiki, Zezowatego szczęścia; twórca, który uważał się za antyromantyka urodził się 1 lipca 1921 r. w Zakręcie (Mazowieckie)”
„W 1964 roku Sonia Gaskell zaproponowała mu angaż w Het National Ballet, ale nie otrzymała zgody opery i Ministerstwa Kultury. Podobnie stało się w 1966 roku, kiedy angaż zaproponował artyście Maurice Béjart”
„Zanim ruszymy na wakacje wróćmy pamięcią do tego, co wydarzyło się przez ostatnie dziesięć miesięcy i co przyniosło nam najwięcej satysfakcji”
„Polski Teatr Tańca w Poznaniu poszukuje nowego dyrektora na czas od 1 stycznia 2027 r. do 31 sierpnia 2031 r. W 2025 roku dyrektor zespołu Iwonę Pasińską oskarżono o mobbing. Kontrowersje w ubiegłym roku nie ominęły też poznańskiej Opery. Tam zarzucono dyr. Renacie Borowskiej-Juszczyńskiej nadużycia i nieprawidłowości w kierowaniu zespołem”
„Patrząc na historię Wrocławskiego Teatru Lalek, łatwo zauważyć, że jego największą siłą zawsze była umiejętność budowania mostów. Między pokoleniami, między sztuką a edukacją, między zabawą a refleksją. Widzowie, którzy dziś przychodzą tu z własnymi dziećmi, często sami przed laty siedzieli na tej samej widowni. Niewiele instytucji kultury może pochwalić się taką ciągłością doświadczeń”
„Magda Umer od lat przyjaźniła się z patronem wydarzenia i jego żoną, Aleksandrą Sosnowską-Machalicą (która wraz bliskimi osobami organizuje festiwal), ale też co roku przyjeżdżała do Częstochowy pierwsza i wyjeżdżała ostatnia. Uczestniczyła w wydarzeniach i jako gwiazda, i jako publiczność, reżyserowała i prowadziła koncerty galowe, współtworzyła program, ale także chętnie spotykała się i rozmawiała z widzami”
„Problem pojawia się wtedy, gdy broniąc systemu, przestajemy dostrzegać człowieka, a zaczynamy widzieć kategorię: migranta, barbarzyńcę, obcego. Wtedy zło staje się nie tylko możliwe ale wręcz – społecznie i politycznie – usprawiedliwione. Tymczasem wystarczy jeden moment, by ktoś znalazł się po drugiej stronie granicy, którą sam wcześniej wyznaczał”
„Kiedy przyszłam do teatru, miałam dwadzieścia trzy lata. Tak bardzo chciałam być aktorką, tak bardzo mi zależało, że byłam nieustannie spięta. Nic mi nie wychodziło”
„ W ramach festiwalu Centralny Plac Muzyki, na którym spotykają się różne kulturalne instytucje stolicy. 1 lipca na scenie pod Pałacem Kultury zaprezentujemy Czarodziejski flet. To ogromne wyzwanie”
„Minkowska konsekwentnie buduje własną pozycję, precyzyjnie dobiera teksty i rozwija rozpoznawalny język sceniczny. Jest jedną z nielicznych reżyserek młodego pokolenia, które od kilku lat utrzymują tak wysoki i równy poziom kolejnych realizacji”
„Kabaret Cuba i Przyjaciele to zupełnie zapomniany rozdział historii Bytomia. Zespół działał przy Regionalnym Ośrodku Studenckim Pyrlik i dał ponad 100 występów w całej Polsce. Z pięciu członków grupy dzisiaj żyje już tylko dwoje”
„Spotkanie z Piesiewiczem było dla mnie istotne i to jest jeden z takich przypadków w moim życiu, na które mam wrażenie, że sobie w jakiś sposób zasłużyłem. To znaczy, że tyle decyzji w życiu powziąłem i tyle rzeczy w życiu zrobiłem, że zasłużyłem sobie, żeby spotkać takiego człowieka”
„Romantyczność podkręcona do granic wytrzymałości, emocjonalność doprowadzona niemal do karykatury, gesty wykonywane o pół tonu za mocno. To właśnie tam rodził się humor – nie jako cel, ale jako skutek uboczny nadmiaru. Śmiech był odpowiedzią na przesyt, na świadome przegięcie formy”
„Mossakowski jest pisarzem rozpraszającym pozory, na jakich budowane są relacje między ludźmi. Jednak nie tyle demaskowanie bohaterów i ukazywanie ich rzeczywistych intencji jest tu najważniejsze, ile skupianie uwagi na wciąż podejmowanej przez ludzi grze o swoją szansę, czasem wbrew własnym marzeniom czy obowiązkom ”
„Premiery z udziałem uznanych twórców, obecność na najważniejszych festiwalach teatralnych w Polsce, prestiżowe nagrody, rozwój działań społecznych oraz pierwsza edycja festiwalu ZA//GŁĘBIE. Sezon 2025/2026 był dla Teatru Zagłębia czasem intensywnej pracy artystycznej i budowania relacji z mieszkańcami regionu”
„Nie mamy ambicji, aby być festiwalem wyłącznie wagnerowskim. Gdyby tak było, nazwisko Wagnera znalazłoby się w nazwie naszego festiwalu”
„Czuję się dobrze w Teatrze Dramatycznym. Zdaję sobie sprawę z tego, jak wielka praca jest do wykonania przez najbliższe sezony artystyczne. A tak naprawdę przez najbliższe pięć lat. Myślę, że te lata to będą przeogromne wyzwania”
„Ludziom się wydaje, że kiedy ma się w rodzinie kogoś znanego w zawodzie, to jest łatwiej zdać do szkoły i znaleźć potem ciekawą pracę. Tymczasem jest zupełnie inaczej. Kiedy wchodziłam w zawód ciężko mi było mierzyć się z opiniami, że nazwisko może pomóc zdobyć pracę”
„Byliśmy wówczas w Bułgarii, która grała na tym mundialu, ale wcześnie odpadła. Mecze do końca jednak transmitowała. Mój ojciec uznał, że w Warnie ktoś na pewno to będzie oglądał. Chodziliśmy więc po starych kamienicach i nasłuchiwaliśmy pod drzwiami, gdzie jest mecz. Zapukaliśmy i przyjęli nas bardzo serdecznie, poczęstowali tym i owym. Widziałem to na żywo”
„Cały czas niedostatecznie została opowiedziana historia Leokadii Serafinowicz. Uważam, że gest, który wykonała pierwsza, a potem powtórzył go Janusz Ryl-Krystianowski, był szalenie ważny. Uczyli poważnego mówienia do dziecka”
„Jego spektakle są komunikatywne, dobrze skonstruowane, oparte na aktorach, dialogu i czytelnych sytuacjach. Ale niezależnie od przejrzystej fabularności w tle jest ciężar emocjonalny, który musi udźwignąć widz. Jak w ostatniej scenie Tęsknię za domem, w której widownia pozostaje w upiornym zawieszeniu”
„Częstochowski spektakl w reżyserii Kaliny Jagody Dębskiej jest jednym z osiemnastu, które wyruszą w trasę w ramach programu Teatr Polska. Pierwszym przystankiem dla Jeśli przecięto cię na pół będzie Radomsko. ”
„XXV Festiwalem Dwa Teatry w Sopocie zakończył się sezon Teatru Telewizji 2025/26. W pogoni za mainstreamowymi modami zgubił wiele ze swej klasy. Grand Prix dla najlepszego spektaklu jury przyznało Rudej Wawrzyńca Kostrzewskiego i Małgorzaty Sikorskiej-Miszczuk w reżyserii Kostrzewskiego”
„Tegoroczny werdykt można czytać również jako dowód fascynacji teatrem intensywności. Teatrem, który działa nadmiarem bodźców, fizyczną ekspresją i estetycznym przeciążeniem. Tymczasem największe aktorskie olśnienia tego festiwalu rodziły się często gdzie indziej – w skupieniu, precyzji, rytmie zespołu i zaufaniu do tekstu”
„Z okazji niedawnych 150-urodzin Teatr Polski w Poznaniu funduje sobie kurację odmładzającą. Co zmieni się w gmachu o tak wielkim znaczeniu dla miasta?”
„Monika jak trwanie. W lepszych i gorszych dla Krakowa czasach. W zasadzie nie zmienia się fizycznie. Odkąd pamiętam, wygląda tak samo. Elegancka zawsze, dystyngowana, świetnie ubrana. Na scenie stać ją jednak na największe poświęcenia, prowokacje”
„Zestawienie teatrów Jana Klaty i Kamila Białaszka pokazuje, co stało się pomiędzy latami dwutysięcznymi a dwutysięcznymi dwudziestymi z językiem teatru i z nieformalną umową, w myśl której teatr powinien interpretować literaturę czy – szerzej – kanon kulturowy. Tu już nie mówimy o przeczytaniu na nowo kanonicznych tekstów z użyciem cytatów z popkultury”
„Teatr Biuro Podróży wrócił z Rumunii, gdzie na festiwalach PISTF w mieście Pitești oraz BABEL F.A.S.T. w Târgoviște, zaprezentował swoje spektakle plenerowe Świniopolis oraz Burza. Wyjazd odbył się w ramach Greater Poland Art Tour”
„W Muzeum Okręgowym im. Leona Wyczółkowskiego podsumowano wydarzenia, które odbyły się w pierwszym półroczu 2026, czyli Roku Leonarda Pietraszaka, aktora filmowego, teatralnego i telewizyjnego, wielkiego miłośnika swojego rodzinnego miasta. Podczas posiedzenia komitetu organizacyjnego omówiono również kolejne wydarzenia, które odbędą się w najbliższych miesiącach”
„Nasz festiwal nie ma hasła ani określonej linii tematycznej, ponieważ od lat staramy się prezentować po prostu najciekawsze, najwartościowsze działania teatrów plenerowych i ulicznych w przestrzeni publicznej”
„700 widzów na spektaklach, dziesiątki uczestników debat i projekcji archiwalnych, pełne sale podczas spotkań z twórcami, a na finał – wspólna potańcówka pod gołym niebem. Pierwsza edycja ZA//GŁĘBIA – Teatralnego Festiwalu Lokalnych Opowieści pokazała, że mieszkańcy Sosnowca potrzebują kultury, która nie tylko opowiada historie, ale także tworzy przestrzeń do rozmowy o miejscu, w którym żyją”
„Czytając niektóre teksty napisane współcześnie mam wrażenie, że bardzo często, reżyserzy nie starają się robić przedstawienia śmiesznego ale dowcipne. Boją się, żeby śmieszność przedstawienia, albo choćby tylko niektórych scen, nie skompromitowała ich jako intelektualistów tworzących rzeczy głęboko wartościowe. Tymczasem, to, że coś jest śmieszne nie oznacza wcale, że jest mniej wartościowe”
„Każde doświadczenie sceniczne i styczność z widzem to była ogromna nauka, ale i szansa na to, że każdego dnia, kiedy stanę przed publicznością, może coś jeszcze innego, niż dotąd, się wydarzyć, że nagle odkryję w mojej postaci jakieś nowe, ciekawe cechy a i głębsze sposoby wyrażenia ich emocji”
„Jeśli człowiek pisze, to nie powinien być zobligowany żadnymi dyscyplinami zewnętrznymi; musi tylko słuchać swojego sumienia i zapisać swój czas, tak jak mu to dyktuje jego staroświecka dusza. Najlepiej jest, jak artysta do niczego nie należy – 22 czerwca 1926 r. urodził się Tadeusz Konwicki”
„Batory to świetna inspiracja dla szalonego spektaklu, który nie jest biografią statku, a bardziej oniryczna opowieścią o potrzebie oddechu, odskoku od rzeczywistości, pełnej zagrożeń, lęków, także związanych z turystyką”
„Tegoroczny Kalisz mówi więcej o kondycji polskiego teatru niż niejeden programowy esej. Bo nie jest to werdykt o gwiazdach. To werdykt o zespole”
„Finał majowej Miesięcznej Kroniki Teatralnej to garść recenzji spektakli Teatru Telewizji, sceny operowej i teatrów dramatycznych”
„Był pierwszym po wojnie Gustawem-Konradem w Dziadach, jako Antek Boryna w Chłopach stworzył ponadczasowy obraz polskiej duszy; w stanie wojennym przyczynił się do złamania aktorskiego bojkotu telewizji. 17 czerwca 1931 r. urodził się Ignacy Gogolewski, aktor teatralny i filmowy”
„Celebruje ikonograficzne piękno konserwowane w murach europejskich pinakotek i próbuje namalować obraz, który w ikonicznym skrócie, w przebłysku światła wyrazi wszystko”
„Premiera w Łańcucie przypomina, że filozoficzna powiastka Denisa Diderota od dekad fascynuje polskich twórców teatru — od legendarnych inscenizacji Witolda Zatorskiego i Zbigniewa Zapasiewicza po współczesne próby odnalezienia w Kubusiu naszego własnego niepokoju, ironii i potrzeby wolności”
„Warszawa jest teatralną stolicą Polski. To brzmi dumnie — i słusznie. Dziesiątki scen, setki premier rocznie, festiwale, wydarzenia, czytania performatywne, debaty. Miasto żyje teatrem. Paradoksalnie jednak właśnie w tym bogactwie coraz częściej kryje się problem, o którym środowisko mówi od lat, ale który nadal pozostaje nierozwiązany”
„Obecny świat polskich instytucji operowo-baletowych to nie tylko zmiany, ale również kontynuacja i stabilizacja. Zatem warto zwrócić uwagę jaki to był dla nich czas oraz to co przed nami”
„13 czerwca 2026 roku na scenie zaimprowizowanej w gmachu Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie, z okazji zbliżającego się, obchodzonego na całym świecie, dorocznego święta poświęconego autorowi Ulissesa, nazwanego za imieniem głównego bohatera powieści – Bloomsday – zaprezentowano uscenicznioną wersję XVII epizodu powieści Jamesa Joyce’a, której nadano tytuł Nocna rozmowa Stefana Dedalusa z Leopoldem Bloomem”
„Na wieki wieków amant! – powiedział o nim Andrzej Szczepkowski. 16 czerwca 2006 roku, cztery dni przed swoimi 89. urodzinami, zmarł Igor Śmiałowski, wszechstronny aktor i niezrównany gawędziarz, autor pierwszych zbiorów anegdot teatralnych, stanowiących oryginalny zapis historii polskiego teatru”
„Sezon teatralny 2025/26 powoli dobiega końca. Przez ostatnie jedenaście miesięcy skrupulatnie liczyłem, ile spektakli grają najważniejsze warszawskie teatry, państwowe i prywatne. Oto garść teatralnych statystyk”
„To jest świetny zespół do współpracy. Myślę, że choć mamy inne narzędzia i przyzwyczajenia, to jednak świadomość formy i zainteresowanie nią bardzo nas łączy. Jest to też zespół autentycznie zainteresowany swoją pracą i idealistycznie jej oddany. Prawdę mówiąc, myślałam, że takie idealistyczne ośrodki już nie istnieją”
„Wizja Rafała Kłoczki zakłada umocnienie pozycji Teatru Wielkiego w Łodzi jako jednej z kluczowych scen operowych i baletowych w naszym kraju, a to ma być spójne z wartościami strategicznymi takimi jak: jakość, stabilność, dialog, dostępność, edukacja. ”
„Chcę uprawiać uczciwy teatr. Uczciwy, wobec tego, co myślę i uczciwy, wobec tego, co widzę i z kim się spotykam”
„Nie była aktorką, która potrzebowała dystansu ani pomnika. Miała rzadką umiejętność bycia blisko człowieka — bez wysiłku, bez pozy, bez zawodowej maniery. Kiedy pojawiała się na ekranie albo scenie, człowiek wierzył jej natychmiast”
„Jest takie określenie, które dzisiaj już rzadko jest używane, ale to był dobry człowiek. Kiedyś o kimś takim mówiło się prawy człowiek. I dlatego mnie będzie go bardzo brakowało ”
„Janusz Michałowski był wspaniałym, bardzo spokojnym, opanowanym i rzeczowym aktorem. Zawodowcem na najwyższym poziomie”
„Z badań wynika, że na 62 tys. artystów tylko ok. 4 proc. zarabia powyżej tzw. progu zamożności, czyli ponad 20 tys. zł miesięcznie, ale ok. 30 proc. nie osiąga nawet płacy minimalnej. Zróżnicowanie jest ogromne i nie należy wszystkich wrzucać do jednego worka”
„Orliński wykracza poza ramy stylistyki późnoromantycznej, podkreślając charakterystyczne rytmy prezentowanych kompozytorów. W zróżnicowanym gatunkowo programie z energią i precyzją towarzyszył mu Michał Biel”
„Pracujemy nad formą teatru poza konkretnym czasem i miejscem. Odrzucając historyczny kostium, możemy dokładniej przyjrzeć się psychologii postaci i zobaczyć w starym komediodramacie zaczyn współczesnego dramatu etycznego, a zarazem społeczno-politycznego”
„Po zakończeniu II wojny światowej Łódź przeżywała swoje wielkie chwile. Miała szansę, by zostać stolicą Polski. Tak się nie stało, ale tutaj przez trzy powojenne lata autentycznie biło kulturalne serce kraju”
„Artyści ciągle funkcjonują w szarej strefie. Skoro zgadzamy się z tym, że pomagamy rolnikom, przedsiębiorcom, wspieramy duchownych, służby mundurowe, studentów, nianie, to pragnę, abyśmy w ten sam sposób zgodzili się, że kultura również jest ważna”
„Patrzyłem, jak widownia kupuje kolejne konwencje dalekie od parafiańszczyzny. Widz uczył się nowych tematów, nowych spojrzeń”
„To historia o miłości, na którą nie ma miejsca w dzisiejszym świecie, bo jesteśmy zmuszeni funkcjonować w przerażającym tempie, przeciążeni wydarzeniami, bodźcami, informacjami, których nie jesteśmy w stanie sobie uporządkować. Miłość stała się kolejnym bodźcem, na który nie mamy ani czasu, ani siły reagować”
„Jednym z programów, z których jestem najbardziej dumna, jest Teatr za złotówkę, realizowany przez Teatr im. Jaracza w Olsztynie. Dzieci i młodzież z małych miejscowości, także z terenów wykluczonych, mogą przyjeżdżać do teatru. W ubiegłym roku był to Teatr Jaracza, w tym roku dołącza Teatr im. Aleksandra Sewruka w Elblągu”
„Gdyby osadzić rywalizację Festiwalu Sztuki Aktorskiej w nomenklaturze sportowej, to trzeba byłoby od razu napisać, że zwykłe podium, złożone z trzech stopni, jest stanowczo za małe dla zwycięzców tegorocznego konkursu”
„Sztuka nie musi być optymistyczna, ale prawdziwa i zwracać uwagę na to, co ważne. Nawet jeśli skryta jest pod płaszczykiem baśni o czarodziejskim flecie. Ale proszę się nie martwić, w tym całym galimatiasie świata Plagi jest też promyk nadziei, a daje ją oczywiście miłość”
„Czy rzeczywiście można zignorować całą sferę prywatną odtwórczyni Szimeny, Balladyny, Fedry, Marii Stuart czy Marii Tudor? Nie zadać pytania o relacje między życiem a sztuką? Nie wniknąć w ludzkie doświadczenie, które może być jednym z budulców roli? ”
„Teatr Wielki w Poznaniu konsekwentnie prowadzi proces wzbogacania repertuaru operowego i baletowego o nowe tytuły. W sezonie 25/26, dzięki realizacji programu Zamówienia kompozytorskie, najważniejszym wydarzeniem w tym obszarze była prapremiera opery Dorian Gray Elżbiety Sikory w reżyserii Davida Pountneya i pod muzycznym kierownictwem Jacka Kaspszyka”
„Jeszcze nie otrząsnęliśmy się ze sposobu odbudowywania kultury po pandemii dzięki programowi KPO dla Kultury (...) a już (...) dowiadujemy się o jednej z najważniejszych ustaw dotyczących środowiska artystycznego. Nie, nie – problem tej ustawy nie polega na wprowadzaniu dopłat, a na wizji człowieka, która za nią stoi”
„Historia opowiada o fotografce, która sama staje się ofiarą przemocy. Ważny jest ten moment odwrócenia perspektywy, ale też kwestia traumy i obecności przemocy w społeczeństwie. To interesujące również w kontekście greckiej tragedii, bo spektakl jest w pewnym sensie odbiciem Filokteta Sofoklesa”
„Nieco stanąłem w biegu. Nie robię już 44 przedstawień w ciągu 10 lat (...). Tak, to starość – zwierzał się 81-letni Jerzy Jarocki starszemu o kilka lat Tadeuszowi Różewiczowi”
„Z pozoru rzecz wygląda na prostą. Można przecież bez ryzyka błędu podsumować Piotra Fronczewskiego krótko i kategorycznie – to wielki aktor, trudno powiedzieć, ilu jeszcze mamy tej samej miary. Z drugiej strony władca masowej wyobraźni – Kleks, Franek Kimono, Szpicbródka. Ale im dalej w las, tym trudniej. Tym więcej zagadek”
„Czuliśmy dumę, że Polak pokazał tak niezwykłe, przejmujące kino. A w ogóle być w Cannes to ogromne przeżycie. Nasz film Spiritus Sanctus w reżyserii Michała Toczka dostał się do konkursu głównego filmów krótkometrażowych. Z 3186 filmów nadesłanych w tym roku na konkurs filmów krótkometrażowych wybrano 10. Gram w nim główną rolę”
„6 czerwca 1936 r. urodził się Roman Wilhelmi, który już w szkole teatralnej powtarzał: Kocham siebie w tym zawodzie. Nie kocham teatru ani filmu. Lubię to. Urodziłem się po to, by grać duże rzeczy. Dlatego chcę być aktorem. Trzeba mieć na to siłę i ja ją mam”
„Otwieramy drzwi dla wszystkich. Taka jest nasza idea, żeby włączać wszystkich do dialogu, do przeżywania najwyższej jakości sztuki teatralnej”
„Sienkiewicz w teatrze przestał być pomnikiem, a stał się materiałem do sprawdzenia. Współczesne realizacje nie tyle go wystawiają, co testują: rozbrajają mit, przepisują go na nowe języki albo pokazują jego mechanizmy. Co dziś jeszcze działa w tej literaturze – i dlaczego? ”
„Osobiście nie widzę powodu, by udawać, że te dzieła nie istnieją albo przestać po nie sięgać tylko dlatego, że trwa wojna. Czechow nie czerpie z tego żadnych korzyści, minęło ponad siedemdziesiąt lat od jego śmierci. To po prostu wielka literatura. Oczywiście trzeba być ostrożnym, żeby nie znaleźć się — świadomie lub nie — po niewłaściwej stronie konfliktu”
„W teatrze trzeba iść naprzód, a więc przekraczać granice. Można to robić jednak tylko wtedy, gdy szanuje się ludzi, z którymi się pracuje — i to uważam za najważniejszą zasadę”
„Teatr służy właściwie temu, żeby dostrzec pewne treści i obudzić się. To znaczy, że cały czas podstawia lustro rzeczywistości, aby ona zakrzyknęła: o nie, wcale tacy nie jesteśmy”
„Od trzech dekad aktorstwo daje mi frajdę. Traktuję je jak zabawę. Wchodzę w rolę, pstryk, i wychodzę. Jednak to się nie odbywa bezkarnie”
„Moje życie skupia się na tańcu – mówi Douglas De Oliveira Ferreira, solista baletu Opery Śląskiej. Zachwyca talentem scenicznym i idealną muskulaturą. Do Bytomia przyjechał już jako ukształtowany tancerz – wcześniej był solistą baletu w rodzinnej Brazylii oraz na Florydzie. Mimo to wybrał Operę Śląską – teatr na drugim końcu świata, na innym kontynencie, w Europie Wschodniej”
„Kiedy tworzysz postać, żyjesz jej życiem. I uświadamiasz sobie, jak wiele jest jeszcze do odkrycia. Można je odkrywać na przykład żyjąc życiem przestępcy czy świętego. W tej samej sztuce, podążając tymi samymi śladami, ale wcielając się w różne postaci, dokonuje się innych odkryć”
„Wtedy grałam Ofelię w Hamlecie w reż. Kazimierza Dejmka. Inspirowałam się muzyką Bjórk, sposobem jej oddychania. Teraz mam chęć sprawdzić, czy podobna inspiracja oddechowo-muzyczna może prowadzić Tytanię”
„Folwark zwierzęcy pokazuje, że nie jest łatwo oprzeć się mechanizmom grupowym. Ale jednocześnie możemy się temu przyglądać z pewnego dystansu, przejrzeć się w bohaterach, w ich reakcjach na zmianę”
„Uważam, że w dobie nowych technologii, a zwłaszcza konwergencji mediów i AI, kwestia tantiem stała się jeszcze bardziej wrażliwa i kluczowa dla autorów. Część z nich nie zdaje sobie z tego sprawy, zwłaszcza w przypadku wieloletnich umów, które podpisują z różnymi podmiotami”
„Bogactwo ról, granych od osiemnastego roku życia, reżyserowanie, pedagogika, kierowanie teatrem – to wystarczający materiał na interesującą biografię. Ale w przypadku Łomnickiego dochodzi jeszcze jeden ciekawy wątek: polityczne zaangażowanie, mało zrozumiałe nawet dla jego współczesnych, budzące tym większe zdziwienie dzisiaj”
„Światło służy do kierowania uwagą publiczności — prowadzi wzrok widzów do tego, co chcemy, by zobaczyli i usłyszeli, albo przeciwnie: pozwala ukryć to, co powinno pozostać niewidoczne. Zawsze myślę więc o nim jako o narzędziu, które kieruje także emocjami widzów”
„Od zagrożonych cyfrową pustką i bezdusznością nastolatków, przez dorosłych uwięzionych w toksycznych relacjach, po m.in. osoby w kryzysie bezdomności. Jeśli jakiś warszawski teatr konsekwentnie poszerza także swoją pozasceniczną misję, jest nim właśnie Kamienica. Aż trudno uwierzyć, że tych prospołecznych, prowarszawskich, proludzkich działań nie wspiera ratusz, którego siedziba znajduje się w tak bliskim sąsiedztwie”
„95 lat temu, 31 maja 1931 r., urodził się aktor filmowy i teatralny, reżyser Bogumił Kobiela. Uznawany był za najwybitniejszego aktora tragikomicznego polskiej kinematografii. – Był moją jedyną szkołą aktorską, zawsze będę mu bardzo wdzięczny – powiedział PAP satyryk Jacek Fedorowicz”
„Ewa Błaszczyk, związana przecież z Sopotem od lat (niezliczone recitale w Atelier, przyjaźń z Agnieszką Osiecką), mówiła o aktorstwie jak o wielkiej przygodzie pozwalającej poznać drugiego człowieka. Opowiedzieć o człowieku”
„Niemiecki krytyk Dieter Topp po obejrzeniu Pana Tadeusza na Kraków Fest 2026, Międzynarodowym Festiwalu Monodramu, nazwał wykonawcę, Mateusza Nowaka, królem polskiego monodramu. Porównał jego pozycję w polskim teatrze jednego aktora do pozycji króla monodramu brytyjskiego, którym w jego przekonaniu jest Pip Utton. To coś więcej niż komplement, bo oznacza, że epos Adama Mickiewicza przemówił do krytyka, który nie zna języka polskiego, a mimo to odczuł jego urodę”
„Marilyn ma w sobie coś z Charliego Chaplina i Grety Garbo. To pierwsza w pełni świadoma i autentyczna aktorka od czasów Garbo. Marilyn to kino w czystej postaci – pisał biograf Maurice Zolotow. W poniedziałek przypada 100. rocznica urodzin amerykańskiej artystki”
„Gdy się myśli wyłącznie i tylko o karierze, to pociąg do niej rzeczywiście może odjechać. Jak ma się czas i dystans do tego, co się robi, po dziesięciu latach może się okazać, że człowiek znajdzie się w takim miejscu, o którym nigdy nie przypuszczał, że będzie dla niego dostępne”
„Z dystansem patrzę na nieudane próby reanimacji teatru od strony tekstu, dramaturgii – wydaje mi się, że do tego nie będzie już powrotu. To nie konkursy wypromowały współczesnych dramaturgów, ale ich praca w duetach z reżyserami i reżyserkami. Ta nagradzana dramaturgia współczesna, pozostając częścią literatury, nie inspiruje twórców i twórczyń”
„Czy Melpomena mówi już po śląsku?, jak sam autor konkretyzuje, jest dopiero szkicem, przyczynkiem do monografii o teatrze na Śląsku, ale stawia śmiałą tezę (dziś raczej ową śmiałość uznajemy za oczywiście racjonalną i naturalną), że region stworzył swój własny, podmiotowy teatr i jest on w stanie zagospodarować pola symboliczne i emocjonalne, opowiedzieć Śląsk tak, jak na to zasługuje, dogłębnie i krytycznie”
„Tomaszewski nie zostawił nam po sobie spisanych kodeksów czy wytycznych, np. jak w jedyny i akceptowalny sposób robić słynną pantomimiczną ściankę. Tomaszewski zostawił nam po sobie... wyobraźnię. A dokładnie: sposób pracy z wyobraźnią ruchową i pamięcią ciała”
„To będzie pierwszy sezon, na który mam realny wpływ”
„Z premedytacją nie tworzę haseł, idiomów do kolejnych edycji. Repertuary nie potrzebują motta, potrzebują godnej zawartości. Staram się łapać najnowsze i ważne europejskie premiery”
„Wierzę w metaforę w teatrze. Dosłowności mamy i tak bardzo, bardzo dużo; zwłaszcza dzieciaki mają mało miejsc, gdzie mogą się mierzyć z metaforą. Korzystamy więc z takich środków, które nam taką dżunglę technologiczną sugerują, ale nie nazywamy jej wprost”
„Przede wszystkim, nie myślę o antyku – antykiem. Kiedy podczas zajęć na uczelni albo prób w teatrze analizuję te teksty – naświetlam kontekst historyczny, ale z perspektywy dzisiejszego widza nie ma zbyt dużego sensu skupianie się na tym, co ten tekst znaczył dla publiczności oglądającej jego prapremierowe wystawienie. Nie interesują mnie również truizmy o ponadczasowości tych tekstów”
„Nie mam już wielkich marzeń związanych z rolami. Na tym etapie kariery marzenia są nieco przereklamowane. Staram się jak najlepiej robić to, co potrafię”
„W świecie Christopha krytyka otaczającej nas rzeczywistości niemal zawsze łączy się z głęboką miłością do ludzi, którzy ją tworzą, oraz do samej jej natury. Najpiękniejszą wartością jego spektakli jest nadzieja, z którą nas zostawia”
„Bardzo często jako artyści stajemy na jednej scenie z ludźmi o zupełnie innych poglądach politycznych, religijnych czy odmiennym pochodzeniu kulturowym. Mimo tych różnic potrafimy wspólnie tworzyć dzieło, które staje się dowodem na to, że porozumienie i współpraca są możliwe”
„Niech pan wejdzie panie Wajda, odezwałem się i wtedy oni go wpuścili, a ja poprowadziłem go do sali BHP. I po drodze zapytałem, czy dlatego do zakończenia Człowieka z marmuru wcisnął niemal na siłę – na chama – emblemat naszej stoczni, bo przeczuwał, że stąd wyjdzie impuls, a on potwierdził”
„Tempo, w jakim świat się rozpada, przewyższa tempo, w jakim jesteśmy w stanie go odbudowywać. Pojawiła się we mnie potrzeba poszukania radykalniejszej odpowiedzi. I tutaj z pomocą przychodzi wieszczenie. Wieszcz proponuje radykalne, często pozornie nierealne rozwiązania. I jest silną figurą, która może skupiać wokół siebie ludzi i wytwarzać momenty potrzebne do zmiany”
„Ja do teraz zbieram owoce pracy w telewizji. Nie mam zbyt wygórowanych ambicji, ale fantastyczną rzeczą jest, kiedy stoję na przystanku i nagle ktoś do mnie zagaduje i pyta: czy pan Janicki? Ja potwierdzam, a on zaczyna mówić, że w każdą niedzielę jego rodzina siadała przed telewizorem i oglądała mój program...”
„Na początku pracy nad Uroczystością mieliśmy z Gosią Bogajewską kilka prób improwizowanych. Chodziło o to, żeby złapać to, jak ta rodzina funkcjonuje i jak ci ludzie ze sobą rozmawiają. Improwizacje pomogły też wypełnić pewne luki w scenariuszu”
„Zmarła Alicja Wolska. Aktorka związana przez wiele lat z warszawskim Teatrem Syrena. Potem zaś występująca we własnym teatrze lalkowym prowadzonym w ramach swojej agencji artystycznej Alissa. Dla mnie – także przesympatyczna sąsiadka zarówno z warszawskiego Powiśla (na którym oboje mieszkaliśmy) i miasteczka Brok (gdzie mieliśmy działki)”
„Zawsze uważałem, że granicą wolności w sztuce jest litera prawa: to, co nie jest zabronione, jest dozwolone. Oczywiście są też granice moralne, ale one są dużo bardziej niejednoznaczne”
„W Operze Bałtyckiej dzisiaj premiera jednej z najznakomitszych oper Richarda Straussa Kawaler srebrnej róży, piękna muzyczna opowieść pełna intryg, zaskakujących zdarzeń, przebieranek, sekretnych schadzek i barwnych postaci przywodząca na myśl mozartowskie Wesele Figara”
„W Bielsku-Białej lalka bywała ciałem, cieniem, traumą, cyfrowym awatarem, potworem, żartem, wspomnieniem i narzędziem oporu. Czasem wystarczał stół i kilka przedmiotów. Czasem potrzebny był dźwig, muzycy zawieszeni nad głowami widzów i całe miasto zamienione w scenę”
„Końcówka obecnego sezonu przynosi kolejne głośne inscenizacje Hamleta (...) Ale Brzyk z Demirskim snują własną, na nowo napisaną historię, luźno inspirowaną Szekspirowskim dramatem. I właśnie ten powrót, ta wariacja na klasycznym motywie wydaje się najciekawsza”
„W tym roku Narodowemu Czytaniu będzie towarzyszyć audiobook. To okazja, aby posłuchać Dziadów w mistrzowskiej interpretacji Mariusza Bonaszewskiego i Doroty Landowskiej”
„Performerki-matki tworzące teatr posiadają unikalny radar wykrywający sztuczność. Ich spektakle pulsują autentyczną miłością i czułością, bo rodzą się z autentycznej relacji. To nie jest kalkulacja rynkowa, lecz chęć opowiedzenia swojemu dziecku świata w bezpieczny, a zarazem fascynujący sposób”
„Myślę, że widzowie chodzą do teatru, bo chcą się rozwijać, czuć się inteligentni i kreatywni. Wielu z nich ma ogromny potencjał, którego na co dzień nie wykorzystują, chcą więc wziąć udział w tej osobliwej grze. Dlatego, kiedy jako aktor czy autor opowiadasz historię, nie możesz traktować ich jak ludzi, którzy nic nie wiedzą albo nie rozumieją — oni są naprawdę inteligentni”
„We Wrocławiu ścieżka wystawy, obejmująca łącznie 71 prac, przekłada ten bogaty aparat pojęciowy na estetyczne przetworzenie odpadów i materiałów zużytych”
„20 maja 1956 roku na scenie przy dzisiejszej ul. Niezłomnych 1e odbyła się premiera operetki Wiktoria i jej huzar. Tak rozpoczęła się historia Teatru Muzycznego w Poznaniu. 70 lat później, czyli 26 maja, zostanie wmurowany kamień węgielny pod nowy budynek instytucji. – To symboliczny akt – mówi Przemysław Kieliszewski, który kieruje teatrem od 13 lat”
„Toto jest wyszydzane, ludzie się z Toto śmieją. Moim zdaniem to jest bardzo współczesne, uniwersalne, bo nie ma znaczenia, czym jest Toto. To mogą być uchodźcy, ludzie z innym kolorem skóry, z inną wiarą, czy nawet z innej opcji politycznej. Trochę w takiej sytuacji się teraz znajdujemy”
„Mój teatr od początku budowany jest wokół różnych subwersji społecznych czy genderowych. Zawsze stoi po stronie grup, które – przez pozycję społeczną bliską wykluczeniu lub zmarginalizowaniu – mają moc podważania zastanych form i struktur otaczającego nas świata”
„Emanowało z niej ciepło i życzliwość. Kochała ludzi – pisał o niej Witold Sadowy. 20 maja 2006 r. zmarła Anna Ciepielewska, aktorka Pasażerki i Matki Joanny od Aniołów; odtwórczyni troskliwych, ciepłych matek, czułych żon i dobrych dusz z sąsiedztwa, w wielu filmach i serialach”
„Spoglądając w stronę nieodległej historii Polski, pytamy, czy hasło wspólnoty w ogóle jeszcze kogoś obchodzi — na czym budować dziś społeczeństwo, skoro pojęcia równości czy sprawiedliwości zostały tak mocno skompromitowane przez coraz bardziej okrutny dla jednostki, nieposkromiony kapitalizm”
„Opowieść Wekslera-Waszkinela toczy się zgodnie z chronologią, istotne są w niej jednak węzły, które protagonista, a raczej ofiara uwikłana w historię, stara się rozwikłać dopiero po latach. Jego przeszłość, zwłaszcza najwcześniejszy jej etap, jest stale obecna i rzutuje na tożsamość, którą narrator z trudem odkrywa i coraz bardziej świadomie konstruuje”
„Cała zabawa w zawodzie tłumacza polega zaiste na tym, by mówić nie swoim głosem. Być może dlatego dostaję na warsztat przeważnie facetów, bo głos mam wysoki, babski, nie do pomylenia, więc muszę, jak Thatcher, sztucznie go obniżać”
„Ich relacja – dwóch mistrzów swojego rzemiosła – z czasem przekształciła się w wielką przyjaźń. Iwaszkiewicz uważał Wajdę za wielkiego artystę i podziwiał za upór w pracy i stale utrzymywanie się przy robocie. Pisał do niego: strasznie mnie wszystko interesuje, co Pan robi”
„To, że mieliśmy do czynienia z aktorką wybitną, obdarzoną intuicją, rzetelną w swoich poszukiwaniach, odważną i oddaną pracy, to oczywiste. I potwierdzają to jej liczne osiągnięcia w teatrze, telewizji, filmie i na estradzie. Ale Celińska była kimś więcej niż tylko aktorką wyśmienitą”
„Nie kupuję do końca tej opowieści o nostalgicznej podróży. To zbyt wygodna etykieta dla koncertu, który w rzeczywistości był czymś znacznie bardziej precyzyjnym i – paradoksalnie – współczesnym”
„Dziś nie mamy jeszcze zniesionych wszystkich barier dostępności w naszych obiektach, a nasz program nie jest w pełni dostępny dla wszystkich. Mamy wciąż wiele do zrobienia, przede wszystkim w zakresie infrastruktury, ale mamy też świadomość, że dostępność jest procesem długofalowym i wdrażanym krok po kroku”
„Kieślowski zajmuje szczególne miejsce w moim osobistym panteonie twórców. Był wspaniałym filmowcem, tworzył głęboko humanistyczne kino”
„Na scenie tworzył Teatr Śmierci, poza nią – bezkompromisowy teatr życia. Postać Kantora znów przyciąga za sprawą wystawy jego prac, którą otwarto w Wenecji. - Także w miejscach, gdzie mieszkał, tworzył niezwykłą atmosferę. Teatr codzienności z wyjątkową scenografią ”
„Spotkanie Piesiewicza i Kieślowskiego zmieniło twórczość reżysera. Popchnęło ją w nową stronę, odpowiadania na potrzeby, które wyłoniły się z powszechnego poczucia niepokoju i chaosu, które w latach 80. w Polsce były silniejsze niż gdzie indziej”
„Pisuar w naszej wersji Hamleta nawiązuje do teorii skapywania, w którą zawzięcie wierzą zwolennicy nieograniczonego wolnego rynku. To naiwna wiara, że najbogatsi będą odprowadzać uczciwie część swoich zysków i że władza nie manipuluje rynkiem dla własnych korzyści”
„Jacek Jabrzyk oficjalnie od września obejmie funkcję dyrektora Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach. Jednak od 18 maja będzie pełnił obowiązki szefa tej instytucji. Tak wynika z porozumienia marszałek województwa świętokrzyskiego Renaty Janik z Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Martą Cienkowską”
„Muszą sobie państwo zdać sprawę z tego, że odszedł geniusz”
„Nasza Halka, którą troszeczkę znamy z takiej realistycznej, emocjonalnej wersji, po włosku brzmi bardziej operowo, jest bardziej wystylizowana. Frazy zupełnie inaczej brzmią. Brakuje im polskich spółgłosek, a wiadomo, że amore się śpiewa inaczej niż miłość”
„Gdybym ja miał już szukać jakiegoś hasła, to dla mnie byłoby nim: Teatr, który dotyka. Nie poucza, nie narzuca żadnych rozwiązań, tylko przedstawia możliwości. Nie w jednym przedstawieniu, bo tego się nie da zrobić. Taki teatr próbowałem robić w Narodowym: wpuszczałem i młodych gniewnych, i beton klasyki. Właśnie to mnie rajcowało”
„Teatr, który wyrósł z pasji, dziś współtworzy kulturalną tożsamość Rzeszowa. Przy okazji premiery „Szydła z worka” przyglądamy się fenomenowi Teatru Bo Tak”
„W zagranicznym repertuarze 30. Kontaktu mamy liczne nawiązania do przeszłości tego festiwalu”
„Konieczny zachwyca przede wszystkim barwą głosu – głęboką, nasyconą, a jednocześnie niezwykle plastyczną. Każda fraza była prowadzona z ogromną dbałością o sens i interpretacyjny kierunek, a przy tym z imponującą swobodą”
„Polska prawica, promując kult żołnierzy wyklętych, akcentując znaczenie katolicyzmu i operując imaginarium szlacheckim, marginalizowała pamięci chłopskie, kobiece, mniejszościowe czy lokalne. W tym kontekście polski teatr wykształcił szczególną strategię oporu: nie polegała ona na bezpośredniej negacji oficjalnych opowieści, lecz na ich rozszczelnianiu poprzez wielogłos, performatywne uobecnienie i uwieloznacznienie przeszłości”
„65 lat temu, 13 maja 1961 r. zmarł Gary Cooper – amerykański aktor, jedna z największych gwiazd złotej ery Hollywood. Być może wraz z nim skończyła się pewna Ameryka… Ameryka pogranicza i niewinności, która miała lub uważano, że ma, poczucie granicy między dobrem a złem – pisano w 1961 r. w Corriere della Sera”
„Jestem szczęśliwa, że miałam kontakt z Andrzejem Wajdą. To bardzo duże przeżycie dla aktora, dla artysty. Wielka nauka i wielka pokora”
„Rolami opowiedziała życie wszystkich kobiet trudnych, czasami złośliwych, czasami gruboskórnych, a ostatnie dekady to było wyśpiewywanie nam miłości. Wyśpiewywanie czułości. Wyśpiewywanie sensu”
„Teraz mi się śni, że wykluczają mnie z Comédie-Française. Powracający motyw odrzucenia. Nie potrafię tego wytłumaczyć”
„Dziś Teatr Praska 52 znany jest przede wszystkim z inteligentnych komedii - od klasyki Moliera po współczesne teksty dramatyczne. Jest również siedzibą jedynej w Polsce Krajowej Sceny Komedii dell’Arte, popularyzującej tradycję włoskiego teatru maski, a także sceną odbywającego się co roku Festiwalu Komedii dell’Arte”
„Pogranicza gatunkowe z pewnością fascynują mnie, ale dotyczą one formy przedstawienia. Natomiast gdybym miała tematycznie określić swoją twórczość ostatnich lat to widziałabym w niej tematy dotyczące tożsamości i autokreacji”
„Stasia Celińska była artystką niepowtarzalną, jedyną w swoim rodzaju, wszechstronną, niepodrabialną i wybitną pod każdym względem”
„Zmieniła się rzeczywistość wokół nas – choćby sytuacja kobiet, dziś zupełnie inna niż wtedy, kiedy Bergman pisał swój tekst – dużo więcej mówimy o prawach kobiet i równouprawnieniu. Dlatego w naszej adaptacji niektóre sceny po prostu nie mogły się pojawić – zdezaktualizowały się. Ale emocje i potrzeby w relacjach są te same”
„Czym jest obecnie sztuka aktorska na naszym festiwalu? W kształcie, jaki próbujemy dziś nadać temu wydarzeniu, jest to przyglądanie się sztuce aktorskiej w możliwie najszerszym spektrum pracy na scenie, we wszelkich wariantach związanych z teatrem dramatycznym”
„To, co wywarło na mnie największy wpływ, kiedy po raz pierwszy zobaczyłem przedstawienie Warlikowskiego, to wrażenie rozdarcia i silne utożsamienie się widowni z tym wrażeniem”
„45 lat temu, 11 maja 1981 r. odbyła się premiera Kotów Andrew Lloyda Webbera – musicalu, który zdobył serca światowej publiczności. Koty mają swój własny charakter i myślę, że był to jeden z głównych powodów ich sukcesu. W odróżnieniu od innych musicali nie są stereotypowe”
„Siedząc w stalinowskiej celi Rybicki miał opowiadać współwięźniom Antygonę Sofoklesa. – Chciałem wytłumaczyć ludziom, którzy nie czytali ani nie słyszeli o Antygonie, że już dawno temu walczono o prawa ludzkie, uniwersalne ”
„20 lat temu, 9 maja 2006 r. zmarł w letnim domu w Wildze Jerzy Ficowski - poeta, odkrywca talentu cygańskiej poetki Papuszy, znawca kultury cygańskiej i żydowskiej, entuzjasta twórczości Brunona Schulza, tłumacz, autor tekstów piosenek”
„Robert Wilson nie uznaje granic ani limitów. Zawsze stara się sięgać po więcej i to właśnie czyni go artystą, którym jest. Mówię o nim w czasie teraźniejszym, ponieważ – mimo tego że niedawno odszedł – wciąż jest artystą niezwykle żywym. Zawsze stara się przekraczać bariery, robić więcej – uważał na przykład, że nawet śmierć nie powinna powstrzymywać jego dzieł. Powiedział więc któregoś dnia: ty po prostu pociągniesz to dalej, i po chwili dodał: zrobisz to po swojemu”
„9 maja 1966 r. telewizja nadała pierwszy odcinek serialu Czterej pancerni i pies. Śpiewana w filmie przez Edmunda Fettinga piosenka Deszcze niespokojnie potargały sad stała się przebojem. Krytycy i historycy wytykali autorom nachalną propagandę i przekłamania, ale przez 60 lat serial miał powodzenie wśród widzów”
„Z doświadczeń innych państw europejskich wynika, że opłata reprograficzna nie wpływa na ceny sprzętu”
„Wersja włoska otwiera natomiast zupełnie inną perspektywę. Pozwala spojrzeć na Halkę bardziej uniwersalnie, bardziej operowo, w sensie międzynarodowym. Dla mnie jako reżysera jest to fascynujące, bo nagle ta sama muzyka zaczyna oddychać trochę inaczej”
„Szafując na lewo i prawo zarzutem ksenofobii, łatwo zapomina się, że jedną ze strategii legitymizacyjnych dyktatury komunistycznej był – tworzony zwłaszcza na potrzeby zagranicznej opinii – obraz pełnego archaicznej przemocy społeczeństwa polskiego, któremu stawiały tamę modernizujące wysiłki władz PRL. Janda i Umer – za Baral – idą jednak jeszcze dalej w oskarżeniu, przywołując słowo faszyzm na oznaczenie moczarowskiego antysemityzmu i kojarząc je z polską ksenofobią, dawną i współczesną”
„Cenię autora Pacyfistów za odwagę, za to, że nie mizdrzy się do nikogo; w jego tekstach odnajduję coś z wnikliwości Zapolskiej i Bałuckiego”
„Daniel Arbaczewski będzie nowym dyrektorem Teatru Baj Pomorski w Toruniu. Ciekawe były okoliczności wygranego przez niego konkursu na to stanowisko”
„To jest opowieść o nas. O społeczeństwie, które potrzebuje barbarzyńców, żeby móc się zdefiniować. Żeby móc powiedzieć: my jesteśmy po tej właściwej stronie. Problem polega na tym, że barbarzyńcy najczęściej nie istnieją, tylko są wytwarzani za pomocą języka, procedur, decyzji administracyjnych i medialnych narracji”
„Sztuka teatru ciągle jednak trwa po stronie człowieka. Z większym lub mniejszym skutkiem kwestionuje systemy społeczne i moralne, polityczne i religijne, pozwala mniej się bać. Systemy stwarzamy przecież sobie sami”
„Należy zauważyć, że w naszym kraju również zajdą zmiany wśród osób prowadzących zespoły baletowe, powiązane z instytucjami operowymi”
„Dla mnie reżyser oprócz spełnienia obowiązku zbudowania spektaklu powinien być osobą, która pomoże aktorowi zrozumieć rolę i wypuszcza go w realia zarysowanego z grubsza świata. Powinien potrafić odpuścić”
„Przedstawienia Teatru Kambak, takie jak „Piękna i Bestia” czy „Przygody z Wyobrażonego Lasu”, nie tylko opowiadają o świecie, ale uczą, jak w nim być — w sposób otwarty na różnorodność, uważny wobec innych, świadomy własnych uczuć i relacji. Model komunikacji oparty jest tu na dialogu, współobecności i empatii. Emocjonalna reakcja widza staje się centralnym elementem przekazu”
„Wydaje mi się, że widać po naszym repertuarze, że stawiamy na autorskie widowiska, które reinterpretują czy to klasykę, czy też interpretują współczesną dramaturgię. Wszystkie te spektakle, tak jak i Słowik, budują komunikat na kilku poziomach”
„To kwestia elementarnej uczciwości. Jeśli korzystamy z pracy twórców, powinniśmy zapewniać im wynagrodzenie ”
„– Wydaje mi się, że w dzisiejszych czasach autentyczność jest czymś bardzo trudnym ”
„Teatr operowy powinien służyć odbiorcom o różnych potrzebach i włączać się w życie miasta”
„Powtarzam często, że w sztuce teatru dwa plus dwa nie równa się cztery. Nie ma tu reakcji chemicznej, w której z góry wiadomo, co z czego wyniknie”
„Moim marzeniem jest dalej się rozwijać i tym samym podnosić prestiż szkoły. Bardzo bym chciała połączyć współpracą szkołę baletową Kuźmina z Państwową Szkołą Baletową, dlatego obecnie stawiam pierwsze kroki w tym kierunku”
„Za mniej niż miesiąc rozpocznie się jubileuszowa, trzydziesta edycja Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Kontakt w Toruniu. Jestem przekonany, że wydarzenia, które w życiu każdego teatromana odegrało ważną rolę. Zapraszam do mojej osobistej podróży po dawnych dniach i spojrzenia na dziś”
„Jak co miesiąc garść recenzji premier operowych, teatru telewizji i scen dramatycznych. Zapraszam do lektury”
„Ameryka funkcjonuje w opowieści o Hershu jako ziemia obiecana. Ziemia, w której wszystko jest możliwe. Ale to nie jest sztuka o Ameryce. Mówimy o pewnych mechanizmach, o pewnych siłach. Mówimy o człowieku, który doświadcza różnych rzeczy i który sam nie jest do końca dumny z tego, co się wydarzyło w jego życiu”
„Do tej pory pracowałam w teatrze i w filmie tylko jako aktorka i poza swoją rolą, niczym nie musiałam się martwić. Teraz jestem też producentką spektaklu i muszę zadbać o jego promocję i sprzedaż. To cholernie trudne, ale nie poddaję się i powoli uczę się tego”
„To opowieść o toksycznej relacji, która – często mylona z miłością – jest uzależnieniem emocjonalnym. Nie daje nic oprócz niespełnienia, frustracji i zagubienia siebie”
„Czy można się zagubić i zarazem odnaleźć w mitycznym lesie Williama Szekspira, przeniesionym potem do opery Henry'ego Purcella, a dziś w niezwykły sposób wykreowanym na historycznej scenie Teatru Stanisławowskiego?”
„To największy dom Polonii na świecie - mówi PAP prezes Polskiego Ośrodka Społeczno-Kulturalnego (POSK) w Londynie Marcin Kalinowski. W ramach tej instytucji działa wiele inicjatyw kulturalnych, takich jak klub muzyczny i rozgłośnia”
„– Wróg? A wróg! Ale mój, swój, nasz – na własnej krwi wyhodowany!… Płacz, Władek, nie wstydź się. Bo jak prawdziwy chłop płacze, to musi być święto!… – mówił Pawlak. – Koniec świata! – wołał Popiołek. 2 maja 1916 r. urodził się Wacław Kowalski – aktor, który dał życie wieczne tym postaciom”
„Nigdy nie uprawiałem świadomego romansu z krytyką i tego, że artysta wchodzi w jakieś manipulacje wizerunkowe, nawet takie, w jakie wchodził Jerzy Grotowski. Nigdy nie byłem zainteresowany modelowaniem i wymuszaniem własnego wizerunku. Wszyscy moi uczniowie dużo lepiej to robili”
„W dniu Międzynarodowego Dnia Tańca zapraszam do podróży na Litwę. Krainy bliskiej, znanej teatralnie, ale mam poczucie nieodkrytej nadal sztuki baletowej i tańca. Oto kilka refleksji artystycznych z politycznym tłem”
„Nie mam jakiegoś jednego marzenia aktorskiego. Uważam, że to, co najlepsze i to, co wielkie pod względem aktorskim, jeszcze przede mną. Dla mnie nie ma rzeczy niemożliwych”
„Zawsze miałam w sobie dużo odwagi i determinacji, ale nigdy nie planowałam, że będę grała za granicą – nie zabiegałam o to w sposób szczególny. Myślę, że w dużej mierze był to splot różnych okoliczności, ale też efekt decyzji podejmowanych na kolejnych etapach drogi. Z perspektywy czasu widzę w tym pewną logikę”
„Wojna w mojej głowie to międzypokoleniowy spektakl, który mogliśmy zobaczyć w Domu Harcerza. Najstarszy artysta w maju skończy 92 lata, najmłodszy – cztery. Sztuka opowiada o konflikcie – nie tylko tym, który rozgrywa się na świecie, ale także tym, który nosimy w sobie”
„Publiczność się zmienia, wrażliwość, zainteresowania, sposoby patrzenia na świat. Teatr nie może być zakładnikiem czasów, kiedy wmawiano nam, że istnieje jedna definicja teatru, jeden sposób robienia go i jedna możliwa publiczność”
„Ten film w tamtych czasach nie miał prawa powstać, a jednak powstał – mówi PAP Ewa Szykulska. 30 kwietnia 1971 r. o godz. 22.15 w Programie I Telewizji Polskiej pokazano Hydrozagadkę w reżyserii Andrzeja Kondratiuka. Po niej wyemitowano już tylko Program na jutro”
„Reżyserka, aktorka i autorka tekstów Joanna Drozda wraca do podziemi Teatru Polskiego z nową propozycją. „Scandalizza" ma zawierać skandalicznie aktualne treści”
„To co potrafił, mógłby sobie przyswoić tylko w nowojorskim Studio Lee Strasberga i Eli Kazana. Ale idee Actors Studio dotarły do nas znacznie później – przypomniał Andrzej Wajda. 25 kwietnia 1926 r. urodził się Tadeusz Musiał, który – jako Janczar – przeszedł do historii filmu i teatru polskiego”
„Jest ambasadorem kultury polskiej we Francji, jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów. Był jednym z trzech cudzoziemców zaangażowanych do legendarnego zespołu Komedii Francuskiej. 80 lat temu urodził się Andrzej Seweryn – aktor, reżyser, dyrektor Teatru Polskiego im. A. Szyfmana w Warszawie”
„Sto lat temu, 25 kwietnia 1926 r., w mediolańskiej La Scali, odbyła się światowa prapremiera opery Turandot Giacoma Pucciniego. Cała publiczność, głęboko poruszona, wydawała się raczej uczestniczyć w rytuale ku czci narodowego mistrza niż oglądać przedstawienie teatralne - informował Guardian”
„Elżbieta Donimirska, aktorka Lubuskiego Teatru w Zielonej Górze, z którym związana jest od 1989 roku, obchodzi 40-lecie pracy scenicznej. Dla artystów jest wzorem i wielkim autorytetem. Widzowie nie wyobrażają sobie teatru bez niej. Znajomi podkreślają, że to także wspaniały, wrażliwy i empatyczny człowiek”
„Maria Janion pisała o galernikach wrażliwości, odszczepieńcy należeli wtedy do kanonu teatru, literatury, sztuki. Dzisiaj odszczepieniec traktowany jest jak człowiek, który powinien iść do psychologa i się ogarnąć, a nie chodzić i marudzić”
„Tekst jest swego rodzaju partyturą z wyraźnie zaznaczonymi pauzami. Te pauzy są dla mnie niezwykle ważne, bo stają się momentami wglądu w to, co pozajęzykowe. To właśnie tam pojawiają się pęknięcia, szczeliny w rzeczywistości. Język nagle otwiera się na coś, czego sam nie potrafi w pełni unieść”
„Scenografia tej wystawy została zaaranżowana tak, że czujemy się dosłownie jak w królewskim teatrze XVII w. Wielka gra. Opera Władysława IV to nie tylko ekspozycja – to doświadczenie, które wciąga widza w sam środek barokowego spektaklu. Nareszcie doczekaliśmy się wystawy na miarę Zamku Królewskiego”
„We wprowadzeniu do swego zbioru recenzji teatralnych Łukasz Maciejewski wyznaje, że jest krytykiem szczęśliwym. Takie wyznanie należy do rzadkości, szczerze mówiąc nie spotkałem się z podobną deklaracją nigdy wcześniej ”
„Stanąłem nieco z boku i próbowałem wsłuchać się w tematy, na których szczególnie zależało realizatorkom. Po to, by nie uzurpować sobie prawa do zabierania głosu w pierwszej kolejności”
„Jest jedyna w swoim rodzaju. Opera Król Roger Karola Szymanowskiego do libretta Jarosława Iwaszkiewicza nie mieści się w żadnym nurcie muzycznym, choć ma wpływy wielu z nich. Jest filozoficznie uniwersalna, a jednocześnie bardzo osobista. Muzyka hipnotyzuje, uwodzi, opowiada historię sama, jakby nie potrzebowała libretta. Ono z kolei jednych zachwyca, innych razi młodopolską manierą. W Teatrze Wielkim to arcydzieło opery wyreżyseruje Krzysztof Cicheński. Premiera 24 kwietnia”
„Przyciągają mnie historie, które odsyłają do tego, co kolektywnie zepchnięte w pod- lub nieświadomość. Wiele z nich dotyka traumy transgeneracyjnej i korzysta z epigenetyki przy tworzeniu wielopoziomowych konstrukcji psychologicznych (i dramaturgicznych)”
„Chcę, aby Boska Komedia pozostała wehikułem promującym polski teatr, który udowadnia, że trzeba mieć aspiracje, odważnie mówić o rzeczywistości i stawiać barykady przeciwko nacjonalizmowi i innym negatywnym scenariuszom dla świata”
„Skończyłem 42 lata i pewnego dnia spytałem: Gdzie się podział tamten Jacek Bała? Co się z nim stało? W lustrze widziałem pozbawionego wiary i nadziei szarego człowieka”
„Karol Szymanowski, żeby opowiedzieć o sobie, skomponował operę z tak wielką orkiestrą, że nie mieści się w orkiestronie”
„Karol Suszczyński, dyrektor Teatru Groteska, będzie - jako zwycięzca konkursu – piastował to stanowisko przez kolejne sezony. Nam zdradził, jaki ma plan na nową kadencję i z jakimi bolączkami się zmaga kierowana przez niego scena przy ul. Skarbowej”
„10 lat bluesowych poniedziałków, 10 lat jazzowych czwartków, 10 lat spektakli, wernisaży, koncertów, imprez i spotkań. Tak w skrócie można podsumować dekadę obecności Teatru BOTO w siedzibie przy Placu Jasia Rybaka w Sopocie. Fundacja Teatru BOTO działa jednak znacznie dłużej, bo od 16 lat. Dziś wieczorem artyści zapraszają na wspólne świętowanie 10. Urodzin Teatru BOTO w obecnym miejscu”
„Dwanaście lat w teatrze to zarówno dużo, jak i niewiele. Wystarczająco, by mówić o zjawisku, ale zbyt krótko, by mówić o instytucji. A jednak Klub Komediowy – miejsce wyjątkowe na mapie Warszawy – w tym czasie zdążył wypracować własny język, własną dramaturgię i, co najciekawsze, własny sposób pozostawiania śladu w pamięci widza. Pamięci ulotnej, bo często opartej na improwizacji, a jednocześnie zaskakująco trwałej”
„Społeczność niemiecka, która uciekała z tego miasta, nie jest głównym tematem spektaklu, ale jest to korzeń wszystkiego, co wydarza się w teraźniejszości. Tam jest ukryty kod do tego, kim się stajemy dzisiaj”
„Zawsze robiłem bardzo osobiste spektakle – mówi reżyser Marek Weiss, który zapowiada, że premierą „Falstaffa" w Operze Narodowej i po zrealizowaniu 150 inscenizacji definitywnie żegna się ze sceną”
„Berek jest ekranizacją bestsellerowej powieści Marcina Szczygielskiego wydanej w 2007 roku i zarazem jednego z najpopularniejszych polskich spektakli komediowych ostatnich lat – Berek, czyli upiór w moherze”
„Pochodzący ze Środy Wielkopolskiej Władysław Stoma (1888–1968), aktor teatralny i filmowy, przez 11 sezonów (1927–1938) był dyrektorem Teatru Miejskiego. To wyjątkowo zasłużona postać dla kultury pisanej przez duże K. Jako 32-letni aktor grał w Bydgoszczy już 22 stycznia 1920 r. w Warszawiance. Świetnie spełniał się jako menedżer, reżyser i aktor. Nauczył bydgoszczan chodzić do teatru. Teatrowi dał Stoma sukces artystyczny oraz stabilizację kadrową. Adam Grzymała-Siedlecki nazwał go Padrone Stoma.”
„Ostatni bon vivant, bywalec ogródków, ostatni Warszawiak, który potrafił nosić tużurek, tańczyć walca, robić oko do dam, jeździć wytwornie dorożką – 17 kwietnia 1981 r. zmarł Ludwik Sempoliński, artysta estrady i kabaretu, profesor warszawskiej PWST”
„O ile w dwudziestowiecznym teatrze inteligencji proces jej potwierdzania i weryfikowania zachodził w porozumieniu z publicznością, skutkując odnowieniem poczucia przynależności wszystkich osób uczestniczących do współtworzonej grupy, o tyle w teatrze przełomu stuleci nie tworzy się żadna wspólnota, ale w mocy pozostaje sam głos wypowiadający się w imieniu zbioru pustego”
„Na początku lat 90-tych z pomocą Spielberga pracował nad adaptacją prozy Józefa Conrada. Nostromo miał być kolejnym wielkim epickim dziełem angielskiego reżysera. Produkcja trafiła jednak na wiele trudności. 16 kwietnia 1991 r., na sześć tygodni przed rozpoczęciem zdjęć, David Lean zmarł”
„Tadeusz Kantor (1915-1990). Embalage, Cricotage and Madame Jarema – to wystawa poświęcona relacji i twórczości Tadeusza Kantora i Marii Jaremy – czołowym przedstawicielom światowej awangardy powojennej”
„80 lat kończy w czwartek Maciej Wojtyszko, reżyser teatralny, filmowy i telewizyjny, pisarz, autor sztuk, komiksów, ojciec Bromby. Pracuje właśnie nad nowym spektaklem dla Teatru Telewizji Amerykański przyjaciel Izaaka. Realizacja zdjęć w czerwcu, a premiera – prawdopodobnie jesienią”
„Chcemy opowiadać o braku relacji, o deficytach, o tym, co powoduje, że jedyny sposób na przetrwanie dla nas widzimy w sytuacji, w której musimy sięgnąć po coś, co odpowiednio nas zastymuluje”
„Stanisław Wyspiański przypomniał Łukasińskiego w dziesiątej scenie Nocy Listopadowej – Tak ja tu klejnot mam! – Ja ci pokażę. Prometeusz wasz polski. Ot, wiodą go straże – tymi słowy Wielki Książę Konstanty prezentuje Łukasińskiego generałowi Wincentemu Krasińskiemu.”
„Pracując już nad rolą, prowadziłem dziennik życia Aleksandra Doby. Lubię wracać do dzieciństwa i dorastania bohatera, którym mam bywać. To mi bardzo pomaga, opowiada o potrzebach i pragnieniach”
„Spaceruję po Krakowie w celu znalezienia odpowiedzi na pytania o rolę aktorów teatralnych w dzisiejszym świecie oraz wysłuchania opowieści o tym, jak tym aktorom się w Polsce wiedzie. Wybrałam Kraków z egoizmu – tu mieszkam i lubię go w Polsce najbardziej. Ale też wybrałam go dlatego, że to z krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej (PWST, a obecnie AST – Akademia Sztuk Teatralnych) wyszli najwybitniejsi polscy reżyserzy i aktorzy”
„Cechą pierwszą odmienionej Opery Wrocławskiej jest oryginalność repertuarowa. Na najnowszą, kwietniową premierę wybrano powstałą sto lat temu „Juliettę" Bohuslava Martinu, do tej pory jedynie raz wystawioną w Polsce, choć jest uznawana za jedną z najlepszych oper pierwszej połowy XX wieku”
„Nowe wydawnictwo inspirowane spektaklem Nietoperz czyli dwoistość to nie tylko zapis teatralnej propozycji, ale przede wszystkim poetycka podróż przez twórczość Joanny Kulmowej. Artyści Teatru Witkacego w Zakopanem udowadniają, że jej teksty wciąż brzmią świeżo, zaskakująco i przejmująco”
„Jednak biografia Sieradzińskiej pokazuje coś więcej niż tylko sceniczną legendę. W kręgu Baker pojawiają się nazwiska definiujące kulturę XX wieku: Pablo Picasso, Le Corbusier, Frida Kahlo, Maurice Chevalier czy Charlie Chaplin. Ich obecność nie jest jednak jedynie ozdobą narracji – raczej potwierdzeniem, że Baker była częścią artystycznego fermentu swojej epoki i jednym z najbardziej wyrazistych symboli tamtego czasu”
„Ukrainiec, zwolennik rosyjskiego imperializmu, jak nikt opisał absurdy i mrok Rosji, całe życie zmagał się z depresją, wiele razy palił swoje rękopisy, zagłodził się na śmierć w fazie religijnej obsesji. Miał w sobie coś z Jokera, komediowość skrywała mrok”
„Publiczność nie jest abstrakcyjną kategorią statystyczną. To konkretni ludzie z konkretnymi przyzwyczajeniami, potrzebami i ograniczeniami. Jeśli instytucje kultury chcą z nimi rozmawiać – muszą najpierw spróbować ich poznać”
„Monografię Teatru Wielkiego w Poznaniu wydało pod koniec ubiegłego roku Wydawnictwo Miejskie Posnania. Opowieść Zenona Pałata i Małgorzaty Arentowskiej nawet dla czytelnika niebędącego koneserem sztuki operowej będzie interesująca”
„Dane mi było zaprzyjaźnić się z wielką aktorką i bliżej ją poznać. Mieszkanie Oli Zawieruszanki było – w czasach przaśnego PRL-u azylem, odskocznią, przybytkiem piękna, w którym rozbrzmiewały melodie jej ukochanej pozytywki (leku na całe zło)”
„Szalone nożyczki w Teatrze Bagatela to jeden z największych teatralnych fenomenów w Polsce. Komedia kryminalna, w której publiczność staje się współuczestnikiem śledztwa, od premiery 1 kwietnia 2006 roku nie traci popularności”
„Nauczyłem się pewnej filozofii głoszącej, że najważniejszym elementem teatru jest widz. Oznacza to dialog z widzem i nieustanny kontakt z publicznością”
„Gdyby chcieć wskazać na jakąś postać biblijną, którą zdawał się rozumieć najlepiej i która mu była najbliższa, z całą pewnością byłby nią Hiob – pisał o nim Antoni Libera”
„Kategorycznie przeciwstawiam się poglądowi, że likwidacja pracowni teatralnych rozwiązuje problemy organizacyjne i produkcyjne w teatrze, wprowadza nową jakość i jest przyszłością teatru. Także myślenie o teatrze wyłącznie przez pryzmat jednej instytucji jest zbyt łatwym uogólnieniem”
„Największą popularność przyniosły jej role, które do dziś pozostają ważnymi punktami w historii polskiej telewizji i kina rozrywkowego. Wymienia się tu przede wszystkim kreację Edyty Lausch w serialu „Stawka większa niż życie” oraz postać por. Krystyny Gromowicz w komedii „Rzeczpospolita babska””
„Szklarski stworzył jedną z najpełniejszych w polskiej literaturze opowieści o rdzennych mieszkańcach Ameryki. To historia Dakotów – ich kultury, wierzeń, tragedii i walki o przetrwanie. W centrum tej opowieści stoi Przebiegły Wąż, a później jego syn, wojownik o imieniu… Żółty Kamień. I tu pojawia się niezwykła zbieżność: Żółty Kamień to po angielsku Yellowstone. Imię, które dziś kojarzymy z serialem Sheridana, Szklarski nadał swojemu bohaterowi już w latach 70. XX wieku”
„W wydanej w 2019 roku książce Demokracja. Przedstawienia Joanna Krakowska opisuje historię teatru publicznego w Polsce po roku 1989. Przygląda się jej z subiektywnej perspektywy, warunkowanej przez kilka wydarzeń, które uznała za ważne: symptomatyczne dla wskazanego okresu i dla samego teatru”
„W Łodzi spełniałem się nie tylko jako aktor, ale też jako człowiek, który chce przez teatr wyrażać swoje poglądy na różne sprawy”
„Pewnie to jedne z najpiękniejszych moich dni, bo wreszcie Teatr Żydowski znajdzie dom. Myślę, że zrobimy wszystko, żeby nasz teatr na Woli miał swoją duszę”
„Pandemia COVID-19 zatrzymała kulturę, ale nie na długo. Projekty dofinansowane z Krajowego Planu Odbudowy pokazują, że instytucje kultury, organizacje pozarządowe i przedsiębiorstwa w całej Polsce wyszły z kryzysu, stawiając na cyfryzację, działania społeczne i zrównoważony rozwój”
„W 2023 r. Teatr zamieszkał na Błesznie, a pierwszą wyprodukowaną na swoim propozycją było Umrzeć ze śmiechu Paula Elliotta. Współpracy z Nowym ponownie podjął się Tomasz Man. Trzy przyjaciółki na śmierć i życie grają w nim etatowe aktorki Teatru im. Mickiewicza – Iwona Chołuj, Marta Honzatko i Agnieszka Łopacka. Młode pokolenie reprezentują zaś wspomniani Kajdanowicz i Berendt (występujący zamiennie z Michałem Kaszakiem). Kultowa komedia w tym wydaniu szybko podbiła serca publiczności.”
„W teatrze bywają spotkania, które po latach pozostają w pamięci z zadziwiającą wyrazistością. Nie zawsze są to wielkie premiery czy wydarzenia zapisane w historii sceny. Czasem wystarczy moment rozmowy w teatralnym korytarzu, charakterystyczny śmiech albo głos, który natychmiast rozpoznaje się bez patrzenia. Tak zapamiętałem Hankę Bielicką – artystkę, którą miałem okazję poznać, gdy na zaproszenie Andrzeja Marii Marczewskiego przyjechała do Teatru Polskiego w Bydgoszczy, by zagrać tytułową rolę w Moralności pani Dulskiej Gabrieli Zapolskiej”
„Wielowymiarowy świat polsko-niemieckiego pogranicza, jaki wykreował w Pulverkopf Edward Pasewicz, czyni tę powieść jednym z najciekawszych zjawisk w polskiej literaturze ostatnich lat. Teraz na scenę przenosi ją Katarzyna Kalwat”
„Łucja z Lammermooru nie jest z natury opowieścią neapolitańską. Jej dramat wyrasta ze szkockiego świata Waltera Scotta, a jednak poetyka, którą operuje – linia wokalna, dramaturgia, nawiązanie do bel canta – jest nierozerwalnie związana z kulturą Neapolu”
„Choć zaczęła od teatru, rozpoznawalność przyniosło jej kino. Początkowo wydawało się, że zostanie aktorką komediową, bo świetnie wypadła w Lejdis i Testosteronie. Dopiero Różyczka sprawiła, że dostrzeżono jej dramatyczny talent. Potwierdziła go potem w Sztuce kochania, wcielając się w seksualną rewolucjonistkę doby PRL-u – Michalinę Wisłocką. Że tematyka ta jest jej bliska, przypomniała ostatnio występem w erotyku Heaven In Hell”
„Pamiętam opiekuńczość Hasa, jego delikatność. Ale kiedy dostałam propozycję tej roli, chciałam ją odrzucić. Wydała mi się zbyt erotyczna, zbyt wyuzdana, a ja nie lubię takich ról i grania scen erotycznych. Nawet polecałam reżyserowi inną aktorkę. W końcu jednak Has mnie przekonał. Dał mi wolną rękę, która pozwoliła mi pokazać wyuzdanie Adeli w krzywym zwierciadle, w tonie groteski, a nie magazynu erotycznego”
„W teatrze nie było mnie przez dziesięć lat. Dopiero od zeszłego roku, od mojego udziału w spektaklu Prestiż, jestem w nim bardziej aktywna”
„O tym, że tak znane postacie ekranu jak Janusz Gajos, Wirgiliusz Gryń, Łukasz Simlat, Michał Czernecki czy Jan Kiepura są związane z Zagłębiem Dąbrowskim, większość już wie. Ale są też takie osoby, których nazwisko, pochodzenie lub zasługi są mniej znane, a bez których kultowe produkcje kinowe wyglądałyby inaczej lub nie powstałyby wcale. Przedstawiamy pięcioro z nich”
„Ostatnie lata upłynęły w polskim szkolnictwie teatralnym pod hasłem zmian etycznych. Dużo było rozmów o narzędziach, wprowadzania regulaminów, funkcji i szumnych zapowiedzi. Kilka karier stanęło pod znakiem zapytania, kilka nazwisk wypłynęło na nowej, zmiennej fali. Rozliczeniom towarzyszył szum medialny, powstały dwie książki – jedna szybko (2022), druga późno, kilka lat po fali, bez dwóch rozdziałów, bo te zablokował sąd”
„Jeśli ambasador to ktoś, kto reprezentuje kogoś innego, kto zostaje powołany po to, by strzec dobrego imienia tego, kogo reprezentuje, zyskiwać zaufanie coraz to nowych osób i starać się o to, aby lepiej rozumiano tych reprezentowanych, to oboje laureaci są znakomitymi ambasadorami w podwójnym znaczeniu”
„Na gruncie sztuki słowa ukuto takie określenia jak: poeta przeklęty, kaskader literatury. Romuald Czubak, założyciel i reżyser bytomskiego Teatru Wiatyk (1979-1986) był bez wątpienia - stosując podobne kryteria - reżyserem przeklętym i kaskaderem teatru”
„Już samo to, że paprykarz nie tylko jako potrawa, ale też jako pewien fakt społeczny, jest niejednorodny, wydawało się obiecujące. No a potem okazało się, że te małe aluminiowe puszeczki są dodatkowo dosyć pojemne i że można przy ich pomocy opowiedzieć takie rzeczy, jakie bez nich byłoby opowiedzieć trudniej”
„Premiera „Wieczernika” Ernesta Brylla w reżyserii Andrzeja Wajdy odbyła się w Wielki Piątek, 5 kwietnia 1985 r. w warszawskim kościele Miłosierdzia Bożego przy ul. Żytniej. Nie było dla niej miejsca w żadnym stołecznym teatrze, choć nieczynny był tylko – spalony miesiąc wcześniej – Narodowy”
„6 kwietnia 1901 r. urodził się Marian Hemar – poeta, jeden z najwybitniejszych polskich satyryków i twórców kabaretowych, autor szlagierów, m.in.: Kiedy znów zakwitną białe bzy, Czy pani Marta jest grzechu warta, Nikt, tylko ty, Jest jedna, jedyna i Upić się warto”
„Tak, był aplauz, ale przeżyłem też w trakcie grania Wroga ludu mnóstwo reakcji negatywnych, łącznie z trzaskaniem drzwiami, wychodzeniem, krytykowaniem mnie publicznie, wejściem ze mną w dyskusję”
„Kamil Białaszek należy do tych twórców młodego pokolenia, którzy nie próbują udawać, że zaczynają od zera. Wchodząc do teatru, ma za sobą doświadczenie rapera, performera i człowieka wychowanego w kulturze ironii”
„Marzec – miesiąc Międzynarodowego Dnia Teatru zazwyczaj obfituje w premiery i ciekawe artystyczne zdarzenia. W bieżącym roku jednak, niestety, wielkich zachwytów nie było. Ale dla kontrastu słów kilka o teatrach rozrywkowych stolicy, gdzie uśmiech, komedia i dobra zabawa mają odgrywać główną rolę. Zapraszam do lektury!”
„W programie Teatr nie chodzi tylko o to, kto dostał pieniądze. Chodzi o to, czy publiczne środki w kulturze rzeczywiście podlegają procedurze konkursowej, czy coraz częściej – formalnie albo nieformalnie – trafiają do tych, którzy są najsilniejsi, najbardziej rozpoznawalni i potrafią najgłośniej zaprotestować”
„Jak można uatrakcyjnić życie na emeryturze zwalczając nudę i samotność w starszym wieku? To całkiem proste – wystarczy zostać aktorem”
„Niegdyś popularny w wielu regionach Europy wielkanocny obrzęd symbolicznego „wygnania Judasza” dziś przetrwał jedynie w przekazach i rekonstrukcjach folklorystycznych. Ten widowiskowy zwyczaj był jednym z wyrazistych elementów ludowej obrzędowości pasyjnej jeszcze na początku XX wieku”
„31 marca 2026 roku miało miejsce w Brwinowie wydarzenie teatralne dużej rangi – spektakl Teatru Klasyki Polskiej Herbert. Prowadził za rękę światło w reżyserii Karoliny Labahua”
„W sprawie kieleckiego teatru jest wiele pierwszoplanowych postaci. Warto jednak pamiętać, że od pewnego momentu całej tej wojny, jej cichą bohaterką jest kierowniczka literacka teatru, Luiza Buras-Sokół, która z dnia na dzień, nie marząc o tym, została poniekąd zmuszona przez sytuację, lojalność wobec swoich koleżanek i kolegów i ludzką uczciwość wobec swojego miejsca pracy, do objęcia funkcji pełnomocniczki Teatru im. Żeromskiego”
„Z tymi duchami to jest tak, że my tu nie czekamy na ciemną scenę po to, żeby nasłuchiwać kroków duchów naszych starszych kolegów, którzy już są po tamtej stronie. Ale po prostu na co dzień o nich rozmawiamy i na pewno są z nami w wielu chwilach”
„W ostatnich latach zwłaszcza, a te lata to już w zasadzie dekady, Dorota Kolak zyskała pozycję aktorki, na której pojawienie się, w kinie czy w teatrze, zawsze się wyczekuje. Pewność aktorskich środków, szerokość skali. Potrafi wszystko i we wszystkim jest wiarygodna. Widzowie to doceniają”
„W odróżnieniu od wielu państw europejskich, gdzie teatr ewoluował głównie jako forma ekspresji estetycznej, w Polsce znaczny wpływ na rozwój tej sztuki miały także realizowane przez nią cele społeczne i polityczne. W obliczu kryzysów państwowości, ograniczeń swobód lub autorytarnych rządów teatr stawał się przestrzenią zaangażowania, a niejednokrotnie nawet polem dla szczególnych form obywatelskiej interwencji”
„Od początku istnienia Teatr STU współpracował z wielkimi kompozytorami, wokalistami, autorami tekstów, muzykami (...). Owocem były kultowe (to słowo nie jest tu nadużyciem) sceniczno-muzyczne wydarzenia – Exodus, Szalona lokomotywa, Pan Twardowski, Cabaret. Ale też piosenki, czy to wywodzące się z nich, czy też z innych spektakli”
„Tak znakomitego debiutu dawno nie widziałam. Ponadto, co istotne Aurora Lipartowska spełnia wszystkie regulaminowe wymogi pozwalające jej po laur Andrzeja Nardellego sięgać”
„Dumny jestem z wszystkich absolwentów, którzy oddają serce naszej profesji i pracują rzetelnie nad rozwojem swego warsztatu. Nie wiem, czy popularność jest tu miarą sukcesu. Najważniejszy jest chyba wyrazisty charakter twórczości, czytelny styl, rzemiosło. Czasami dochodzi się do tego momentu latami”
„Tak oto zasiadłam na sali teatralnej jako jeden jedyny widz, by patrzeć na drobiazgowe i, jak się miało okazać, niesłychanie pracochłonne, a nawet dramatyczne wykuwanie się „Biesów". Siedziałam tak przez blisko trzy miesiące, od pierwszej do ostatniej próby. Od czytanej – do generalnej. Od pierwszych dni lutego do 28 kwietnia 1971 roku. A jeszcze 29 kwietnia, gdy była premiera”
„Te 20 lat teatru to czas pasji, prób, poszukiwań, z których jestem dumny. Jestem dumny z ludzi, którymi teatr się otacza, jestem dumny ze współpracowników i z aktorów, z wielu przyjaciół teatralnych. Teatr Nowy Proxima jest miejscem wyjątkowym, jakiego nie ma w Krakowie, a na pewno nie ma w sektorze NGO. Kto zna nasze miejsce, przyzna mi rację”
„Z jego prozy możemy się nauczyć pokory, skupienia i cierpliwości - ocenił marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty, wspominając Wiesława Myśliwskiego. Nikt mnie tak nie onieśmielał jak pan Wiesław ”
„Teksty Wiesława Myśliwskiego same prowadziły człowieka, który je mówił. Narzucały, w jaki sposób do nich podchodzić”
„To była znakomita informacja na Międzynarodowy Dzień Teatru. Ministra Marta Cienkowska i marszałek Świętokrzyskiego Renata Janik zawarły ugodę w sprawie powołania Jacka Jabrzyka na dyrektora Teatru Żeromskiego”
„Już nie tylko spektakle, ale i warsztaty kreatywne czy spotkania kontekstowe poszerzające tematykę sztuki – Teatr Współczesny i Teatr Lalek Pleciuga w Szczecinie mają silnie rozwinięte działy edukacji. A wszystko po to, by wizyta w teatrze była jeszcze pełniejszym doświadczeniem”
„Nie klasyfikowałbym tego typu miejsc, używając starej nomenklatury: że do domu spokojnej starości idziesz tylko po to, żeby umierać. Tam jest piękne, wartościowe życie. Takie samo, jak w wielu domach, instytucjach, kościołach. Śmierć jest wokół nas. Pytanie, jak na nią reagujemy, jak na nią patrzymy i jak umiemy w trudnych momentach zaświadczać o swoim człowieczeństwie”
„– Jeżeli chodzi o to, co w tym tekście pozostaje współczesne, to tych elementów jest bardzo wiele. Przede wszystkim opowiadamy o mechanizmie, w którym chaos – zarówno wewnętrzny, jak i społeczny – porządkowany jest poprzez agresję, gniew, a w konsekwencji przemoc”
„W moim gdańskim magazynie są stroje z teatrów uratowane. Wiele z nich skończyłoby na śmietniku... Dałam tym rzeczom dom, choć ich przechowywanie to niełatwa i kosztowna sprawa – mówi w Międzynarodowym Dniu Teatru Jadwiga Możdżer, aktorka, scenografka”
„Miałem szczęście być krytykiem drukowanym. Moje artykuły były publikowane niemal we wszystkich periodykach kulturalnych w Polsce, nie tylko teatralnych. Jeździłem po kraju, teatr był moją pasją. Ta książka, jest podsumowaniem tej wieloletniej drogi i afektu do teatru”
„Fajnie byłoby, gdyby przychodzili młodzi ludzie, którzy grają, malują, którym coś siedzi w sercu i o czymś marzą. Chciałbym, żeby ze spektaklu wynieśli myśl, że jeśli będą konsekwentni i będą wierzyć w to, co robią, osiągną sukces. Tego nas uczy Vader”
„– To taka wisienka na torcie – mówi o wystawie Robert Grochowski, który prowadził prace archeologiczne przed rozbudową czwartego kręgu Opery Nova. Na ekspozycji zaprezentowano znalezione artefakty, nawet z czasów staropolskich. Powstał też film ukazujący dzieje tego miejsca”
„Życzę nam wszystkim, abyśmy powstrzymywali się od pochopnych ocen – zarówno wobec siebie nawzajem, wobec osób pracujących w różnych działach instytucji, jak i wobec dzieł oraz osób występujących na scenie – napisała do ludzi teatrów Pomorza Zdenka Pszczołowska, dyrektorka Nowego Teatru w Słupsku”
„O tym, jak aktorzy musieli uciekać, bo rekwizytor pomylił naboje albo jak woda zalewała przewody reflektorów wspominali uczestnicy wyjątkowego wieczoru w Piekarni Cichej Kobiety. Wydarzenie związane było z wydaniem książki La belle epoque Teatru Lubuskiego (1991-1996). Mały słownik biograficzny, czyli wspomnienia byłego dyrektora autorstwa Waldemara Matuszewskiego”
„27 marca 2006 r. zmarł Stanisław Lem – pisarz, futurolog i filozof poruszający problemy natury człowieka i jego miejsca we wszechświecie. Był najczęściej tłumaczonym polskim pisarzem. Jego nazwiskiem nazwano planetoidę 3836 Lem. Kilka dni temu odnaleziono debiutanckie opowiadanie 14-letniego Lema”
„Z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru w Zielonej Górze odżył teatralny krąg sprzed lat – podczas wieczoru promocyjnego (24 marca) wydawnictwa zatytułowanego La belle époque Teatru Lubuskiego (1991-1996). Mały słownik biograficzny (wspomnienia byłego dyrektora), autorstwa Waldemara Matuszewskiego”
„Pięć lat temu została zawieszona inwestycja związana z rozbudową Teatru Miejskiego w Gdyni. Miasto odstąpiło od umowy z projektantem. Obydwie strony skierowały się w tej sprawie do sądu - Gdynia chce zapłaty kary umownej, wykonawca zapłaty wynagrodzenia za zerwaną umowę”
„Filharmonia niemal pełna, światło przygaszone, a scena od pierwszych minut zanurzona w onirycznym półmroku. Twórczość Stanisława Ignacego Witkiewicza, znanego jako Witkacy, jest inspiracją dla wielu współczesnych artystów. Tym razem na warsztat jego teksty wzięli Marcin Dorociński oraz Wojtek Mazolewski Quintet, tworząc występ na granicy koncertu jazzowego, performansu i spektaklu, zatytułowany Witkacy. Kompozycje Astronomiczne”
„Silne kobiece bohaterki są najczęściej jednowymiarowe, to wersje męskich bohaterów, podczas gdy kobiecość jest złożona, rozmaita”
„25 lat Teatru Sabat i imieniny Małgorzaty Potockiej – wieczór, w którym rewia znów okazała się sztuką konsekwencji, splendoru i wiary w teatralny blask”
„Połączenie dźwięków potężnego w formie oratorium Pasja wg św. Łukasza Krzysztofa Pendereckiego z obrazem męki Chrystusa pędzla późnogotyckiego mistrza Matthiasa Grünewalda oraz frapującej w formie animacji Dariusza Gorczycy jest próbą wglądu w mrok tajemnicy męki Chrystusa – o tyleż ryzykowną emocjonalnie dla odbiorców, że w duchową podróż z ich absorbującymi dziełami nie można wyruszyć bezkarnie”
„Zawsze mam wrażenie, że każda moja książka jest niedopisana, że gdybym posiedział jeszcze nad nią rok, dwa, trzy, to napisałbym lepszą - mówił Wiesław Myśliwski. Ceniony pisarz, laureat Nagrody Nike za Widnokrąg i Traktat o łuskaniu fasoli, w środę kończy 94 lata”
„Oparta na tekście Wajdiego Mouwada Europa to spektakl z kilku powodów zaskakujący. O styczniowej premierze Nowego Teatru, a także artystycznych planach Sceny pod nowym kierownictwem opowiada Piotr Gruszczyński”
„Jaka jest relacja miedzy dramatopisarzami a dramaturgami we współczesnym teatrze w Polsce. Jaki tworzą związek? Jak obie grupy piszących dla teatru mają się do siebie?”
„Janusz Ratajczak urodził się w 1962 roku w Szczecinku. Był absolwentem Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, gdzie ukończył studia wokalno-aktorskie. Sam także prowadził działalność pedagogiczną - wykładał śpiew klasyczny w Akademii Muzycznej w Łodzi oraz uczył w szkołach muzycznych w Inowrocławiu i Toruniu. W swoim dorobku miał ponad 60 ról scenicznych”
„Należał do grona Mistrzów Epizodu polskiego kina. W jego filmografii widnieją zarówno nazwiska reżyserów dziś już zapomianych, jak i tych, którzy w historii kinematografii zapisali się jednym lub kilkoma pamiętnymi tytułami”
„Przyjeżdżając do Polski nie miałam zamiaru robić spektaklu o Holocauście, gdy się tu jednak znalazłam, zmieniłam perspektywę. Ale to nie jest spektakl o Holocauście, a o pamięci, o tym jak historia zmienia się w pamięć”
„Bardzo się z tego cieszę, że w tym roku, wzorem roku ubiegłego, Międzynarodowy Dzień Teatru udało nam się rozbudować do Międzynarodowego Tygodnia Teatru. Zaczęliśmy w ubiegłą sobotę – w Światowy Dzień Lalkarstwa premierą w Białostockim Teatrze Lalek. Kończymy 29 marca, w niedzielę w Galerii Białej, pewnym happeningiem i pokazami, które będziemy mieli przez cały ten tydzień”
„Miasto Kielce ogłosiło konkurs na dyrektora Teatr Lalki i Aktora Kubuś. - To bardzo ważna instytucja dla naszego miasta. Teatr z ogromnymi tradycjami, ukochany przez kolejne pokolenia najmłodszych Kielczan. Jednocześnie to miejsce, które od niespełna dwóch lat funkcjonuje w nowoczesnej siedzibie, dającej zupełnie nowe możliwości rozwoju artystycznego i organizacyjnego. Szukamy osoby, która będzie potrafiła ten potencjał dobrze wykorzystać”
„Spór wokół wyników programu Teatr 2026 nie jest wyłącznie konfliktem o dotacje. To debata o zaufaniu do ekspertów, przejrzystości procedur i kierunku państwowej polityki teatralnej. Czy problem tkwi w matematyce, czy w braku dialogu ze środowiskiem?”
„Muzyka Beatlesów jest tak samo dobra jak muzyka Mahlera –powiedział w pierwszym wywiadzie po ogłoszeniu nominacji na dyrektora muzycznego Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie amerykański dyrygent i kompozytor pochodzenia izraelskiego Yoel Gamzou. – Kiedy widzowie nie są poruszeni, to znaczy, że to my, artyści zawiedliśmy – dodał”
„Miałem ten przywilej, że towarzyszyłem drodze teatralnej Doroty Stalińskiej od samego początku aż do dzisiaj, od jej debiutu w Teatrze na Woli (1976) po najnowsza kreację w Teatrze Komedia w „Złodzieju” Erica Chappella ”
„Przyglądając się zespołowi aktorskiemu Szaniawskx odkryłem, że to Angela Cegielska będzie moją palaczką. Ta decyzja popchnęła cały proces adaptacyjny i kreacyjny. Dziś, będąc na miesiąc przed premierą jestem pewny, że był to świetny wybór. Angela jest genialną aktorką o niezwykłej charyzmie, podobnie jak ja pracuje bardzo intuicyjnie. Zmiana płci sprawiła natomiast, że pomiędzy słowami i rozdziałami odkryliśmy z zespołem nowe sensy tej historii”
„We wczesnej licealnej młodości członkiem Klubu 1212 we Wrocławiu. Zasłynął wtedy z niezwykle błyskotliwej wypowiedzi podczas spotkania z prof. Marią Janion, która przyjechała do Wrocławia ratować Nie-Boską komedię Krasińskiego w reż. Jerzego Grzegorzewskiego, bezpardonowo zaatakowaną przez kwiat lokalnej krytyki. ”
„Mijają właśnie dwa lata od śmierci Rafała Węgrzyniaka – urodzonego w 1960 roku historyka teatru, krytyka, publicysty i edytora”
„Minął niemal tydzień od rozstrzygnięcia konkursu na projekt Teatru Współczesnego w Szczecinie, a echa wyboru dokonanego przez jury wciąż nie milkną (..). Nowy gmach zmieni oblicze zaniedbanej przez lata Łasztowni, znaczna część mieszkańców zastanawia się jednak, czy oby nie będzie to zmiana na gorsze. Czy koncepcji SAAW faktycznie nie da się bronić, jak chciałoby tego wielu krytyków?”
„Koncert aMuz po kaszubsku okazał się wyjątkowym wydarzeniem artystycznym, w którym studenci, doktoranci i pedagodzy Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku, sięgnęli do bogactwa kaszubskiej kultury muzycznej”
„Budowanie od podstaw wymagało czasu, trzeba się było mocno napracować, aby dojść do punktu, w którym jesteśmy, ale gdy tworzy się coś od podstaw, towarzyszy temu autentyczna satysfakcja, poczucie pełni. Choć nie planowałam być długo w Teatrze Powszechnym i miałam po drodze różne propozycje z innych miast (dwie bardzo ciekawe około roku temu), wkręciłam się właśnie w Powszechny”
„Muzyka jest nie tylko moim zawodem, ale i światem. Słucham jej prawie non stop”
„Pierwsza decyzja reżysera to obsadzenie Teresy Budzisz-Krzyżanowskiej w roli tytułowej. Wajda podkreślał, że uważał ją za najlepszego wówczas aktora w Polsce, umieszczając jej profesjonalizm poza płcią. Druga decyzja polegała na umieszczeniu całej akcji w aktorskiej garderobie. Demonstrowanie teatralności, spojrzenie na przedstawianą rzeczywistość z perspektywy przestrzeni o granicznym, prywatno-zawodowym statusie, zapowiadało nadchodzące zmiany”
„Odra – co wcale nie było wówczas takie oczywiste – mogła zacząć promować Grotowskiego z jego manifestami i wizją teatru oraz Ludwika Flaszena, współtwórcę Teatru Laboratorium z jego recenzjami i esejami. A Tadeusz Różewicz publikował w Odrze bardzo dużo nowych wierszy, felietonów, opowiadań, stał się naszym tajnym nadredaktorem, jak czasem mówiono”
„Pandemia, wojny i poczucie niepewności sprawiają, że powieść Alberta Camusa znów brzmi zaskakująco aktualnie. Reżyser Wojciech Kościelniak przygotowuje w Bydgoszczy sceniczną adaptację Dżumy i opowiada o ludziach, którzy w czasach kryzysu po prostu robią swoje”
„W Polsce nie ma dla mnie sceny. Teatr funkcjonuje tutaj w zupełnie inny sposób – to teatr państwowy ze stałymi zespołami. Ten system mi nie odpowiada. Nie mogę w nim pracować. Teraz chcę bardziej skupić się na pisaniu książek, przemówień i tekstów refleksyjnych. Zostałem doktorem nauk i profesorem Uniwersytetu Peloponeskiego. Chcę poważnie zająć się pedagogiką”
„Dokładnie 90 lat temu (17.03.1936) w Czeladzi przyszedł na świat Henryk Kuźniak. Choć muzykolog i kompozytor ma na swoim koncie wiele dokonań, najbardziej znana jest jego muzyka do przebojów kinowych i telewizyjnych, takich jak Vabank, Seksmisja czy Na kłopoty… Bednarski!. Jubileusz artysty miasto m. in. uświetniło muralem”
„16 marca o godz. 12.00 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, z okazji 140. rocznicy urodzin (10 lutego) i przypadającej tego dnia 56. rocznicy śmierci Jerzego Szaniawskiego, aktorzy Teatru Dramatycznego w Płocku z dyrektorem Markiem Mokrowieckim wraz z przedstawicielami, noszącej imię dramaturga Szkoły Podstawowej w Jadwisinie, spotkali się przy grobie patrona”
„50 lat temu, 17 marca 1976 r., zmarł Luchino Visconti – włoski scenarzysta oraz reżyser teatralny, filmowy i operowy – autor takich filmów, jak Rocco i jego bracia, Lampart i Śmierć w Wenecji. Był nostalgicznym poszukiwaczem piękna – powiedziała PAP filmoznawczyni Diana Dąbrowska”
„Requiem dla mojego przyjaciela pozostaje jednym z najbardziej osobistych utworów – muzycznym pożegnaniem i hołdem dla twórcy Dekalogu”
„Janusz Warmiński postanowił w roku 1982 wystawić Aloes Athola Fugarda, sztukę napisaną w roku 1978 i osadzoną w realiach południowoafrykańskiego apartheidu – wystawić w warunkach stanu wojennego w Polsce. Nieoczekiwana zbieżność obu kontekstów czyniła ze sztuki Fugarda w ówczesnych polskich warunkach tekst, którego żywot sceniczny uzależniony był w całości (a nie we fragmentach tylko) od decyzji cenzora”
„Zostały już tylko trzy miesiące do wyprowadzki Teatru Mostownia z obecnej siedziby we Wrzeszczu przy Miszewskiego 16. Budynek został wykupiony przez dewelopera, a Mostownia od miesięcy bezskutecznie poszukuje nowego lokalu. Sprawa ciągnie się od grudnia, odbyło się wiele spotkań, które nic nie przyniosły”
„17 marca 2016 roku zmarł Marian Kociniak – Franek Dolas z Jak rozpętałem drugą wojnę światową i Marcin Kabat w Igraszkach z diabłem. Ról filmowych i telewizyjnych miał znacznie więcej, ale to teatr był dlań miejscem, które dało mu życie. Jest sam w sobie Teatrem – ocenił Gustaw Holoubek”
„Widowisko muzyczno-teatralne Bal w operze według poematu Juliana Tuwima zadebiutuje w Warszawskiej Operze Kameralnej 26 marca br. Za mało sięgamy po teksty naszych wielkich poetów. Wszystko przykrywa kultura współczesna, współczesny przekaz”
„Sukces frekwencyjny sprawił, że spektakle Tristana i Izoldy będą prezentowane w Nowym Jorku do 4 kwietnia. Przedstawienie będzie również transmitowane na żywo do kin na całym świecie w ramach popularnego cyklu The Met: Live in HD 21 marca. 2 kwietnia Tomasz Konieczny wystąpi na koncercie z cyklu Wielkie Głosy w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie”
„Związany z Teatrem Rozbark w Bytomiu tancerz Mateusz Kowalski od kilkunastu lat żyje z chorobą Parkinsona. Mimo diagnozy, którą usłyszał jako 27-latek, nadal pracuje na scenie i prowadzi warsztaty ruchowe dla pacjentów w kryzysie psychicznym”
„O ile po pierwszym akcie zdawało się, że spektakl będzie komediowym źródłem towarzyskich plotek na kolejne tygodnie, o tyle w drugiej odsłonie stało się oczywiste, że chodzi o sprawy poważniejsze. Stanisław Tarnowski po scenie z Hetmanem – widzowie domyślili się, że jest nim zdrajca Franciszek Ksawery Branicki, dziadek żony Tarnowskiego – wyszedł ostentacyjnie z teatru”
„Książka Marty Bryś to wyjątkowa pozycja w polskiej literaturze teatrologicznej, która łączy kilka poziomów narracji: historię instytucji, codzienność zespołu aktorskiego oraz refleksję nad rolą teatru w kształtowaniu pamięci kulturowej i tożsamości. To nie jest typowa monografia ani kronika – autorka wybrała formę opowieści o teatrze od środka, dając głos samym aktorom i aktorkom”
„Pokolenie tworzące kulturę niezależną w latach 70. i 80. dwudziestego wieku weszło już w smugę cienia, niektórzy jego reprezentanci definitywnie zeszli ze sceny. Nie powinno więc dziwić, że ludzie ci doszli do punktu, w jakim podsumowuje się swoje doświadczenia i spisuje wspomnienia”
„Conradowski tytuł jest punktem wyjścia do przyjrzenia się takim sytuacjom w życiu człowieka, w których przekracza on pewną granicę, w których coś się kończy i zaczyna coś innego. Pisarz symbolicznie przedstawił moment pozostawienia młodości za sobą i wzięcia pełnej odpowiedzialności za życie swoje i innych”
„Plac Zebrań Ludowych w Gdańsku, po roku 2032 roku będzie tętnić życiem, a budynek nowej opery stanie się przestrzenią, do której będzie się przychodzić nie tylko na spektakl”
„Funkcjonuje podział na kino komercyjne i niszowe, ale może da się znaleźć coś pośrodku. Jest sporo europejskich twórców, którzy robią kino autorskie. Jak choćby Alice Rohrwacher – Szczęśliwy Lazarro czy La Chimera to jest coś, czego mi brakuje w polskim kinie”
„W międzynarodowym świecie choreografii, w którym funkcjonuję, klasowość jest tematem wstydliwym, pomija się go w biogramach. Nie mówi się głośno, że rąbało się rumbę”
„W piątek mija 30 lat od śmierci Krzysztofa Kieślowskiego - jednego z najważniejszych polskich reżyserów. Operator filmowy Jacek Petrycki powiedział w rozmowie z PAP, że jego relacja z Kieślowskim wykraczała poza wspomnienie z jakiegoś filmu czy grupy filmów. – Nasza przyjaźń rozwijała się równolegle z robieniem filmów – dodał”
„Kiedy ojciec spytał Mateusza, czy nie chciałby zagrać bohatera, maluch zgodził się ochoczo. Będąc na scenie, doznał uczucia zachwytu, które sprawiło, że pociągnęło go w stronę aktorstwa. Zaczął więc pojawiać się w telewizyjnych serialach i spektaklach teatralnych”
„Sztuka dla sztuki, forma dla formy, porażenie swoją przenikliwością czy talentem mnie w ogóle nie interesują. Moim celem jest opowiedzenie historii zajmującej ludzi – powiedział Krzysztof Kieślowski kilka dni przed śmiercią. Reżyser i scenarzysta zmarł 13 marca 1996 r.”
„Notesy odsłaniają fenomen osobistego resentymentu Wajdy (nienawistnie wyszydzony generał Rydz!), pozwalającego mu uwierzyć w wizję świata poniżającą jego talent i zaprzeczającą zgromadzonym przez wojnę doświadczeniom. Wstręt do własnej, przegranej klasy, uznanie klęski, wzięcie na siebie winy – cały ten masochistyczny splot inteligenckich rozrachunków syna ułana rozstrzelanego w Charkowie nie tłumaczy akcesu do zwycięskiego obozu marksistów”
„Pierwszy dzień świętowania 41. urodzin Teatru Witkacego i 141. urodzin Patrona upłynął pod znakiem kuratorskiego oprowadzania gości po Galerii Władysława Hasiora i wieczornego spotkania w Teatrze Witkacego. Zanim na scenę wjechał tort i odśpiewano gromkie 100 lat!, publiczność oklaskiwała aktorów i muzyków, instrumentalistów i wokalistów. A to za sprawą niezwykłego koncertu. Swoje siły połączyli jazzmani z grupy Young Power New Edition oraz aktorzy zakopiańskiego Teatru”
„Ty masz być Heglem – miał mu rzec papież. Był filozofem, a zarazem duszpasterzem; sam, a jednak zawsze dla innych. Za nim rozpościera się ogród wiedzy i tajemnicy – to nawiązanie do roli filozofii, która otwiera bramy ku poznaniu świata i człowieka – 12 marca 1931 r. urodził się Józef Tischner”
„Gdyby policzyć słowa, jakie najczęściej pojawiają się na kartach książki Beaty Biały Siara. I nic nie jest jasne, to z pewnością na czołowych miejscach znalazłyby się: cisza i milczenie. Chwilami można odnieść wrażenie, że zamiast książki biograficznej czytamy traktat domorosłego filozofa poświęcony tym dwóm, bliskim sobie stanom”
„Odeszła, przez ponad 40 lat służąca Teatrowi Lubuskiemu w Zielonej Górze, garderobiana Dorota Przewłocka (wcześniej Kubczak) – zwana przez kolegów Doris. Cechą najważniejszą Doroty, poza pracowitością i lojalnością, był jej piękny uśmiech – wyraz nieśmiałości i taktu, a czasem nieco szelmowski”
„Temat dojrzewania jest tematem, który eksploruję w wielu swoich spektaklach. Tym razem mamy chłopca, który zmaga się z dojrzewaniem, jak również ze swoją nieumiejętnością reagowania na rzeczy, które go przytłaczają. Reakcją na to jest złość, izolująca go od innych”
„Dorośli, którzy znają i lubią twórczość Lema czy też nurt science fiction powinni coś ciekawego dla siebie odnaleźć w spektaklu. Dla fanów lalkarstwa spektakl również powinien być interesujący ze względu na sposób podejścia do teatru formy, do lalek”
„Z moim aktorstwem jest, jak z pisaniem wierszy i śpiewaniem. Robię to wszystko, bo lubię się dzielić”
„Choć pieśni Jacka Kleyffa znam głównie z zupełnie innej stodoły, a sama nie wyrosłam na Orkiestrze Na Zdrowie – w moim liceum królował Kaczmarski i Stachura – to nie miałam żadnych wątpliwości, że na moich oczach we wtorek w Stodole odbywał się niezwykły spektakl. Bo i rozpoczęcie obchodów 70-lecia Stodoły i nowa płyta Jacka Kleyffa. Czas podsumowań i powrotów”
„W setną rocznicę urodzin oraz dziesiątą rocznicę śmierci jednego z najwybitniejszych twórców polskiego i światowego kina, Senat RP ustanowił rok 2026 Rokiem Andrzeja Wajdy. Warto przypomnieć, że jako reżyser teatralny Andrzej Wajda debiutował na gdyńskiej scenie Teatru Wybrzeże. Był równolatkiem Gdyni! A także, od 2000 roku, jej Honorowym Obywatelem”
„Czasem czuję lekkie przerażenie, gdy uświadamiam sobie, ile lat już gramy; kiedyś wydawało mi się, że kapela rockowa nie powinna tyle czasu istnieć”
„Kochaj teatr w sobie, a nie siebie w teatrze – takie motto zobaczysz, odwiedzając stronę Studia Sztuki Teatralno-Aktorskiej STA, które od niedawna zaprasza na swoją drugą w pełni wyposażoną scenę. – Pod nasz dach przyjmujemy też wszystkich, którzy chcą pokazać światu swoją sztukę. Wystarczy do nas napisać, ustalić termin i warunki prezentacji”
„I z TTV kiedyś przyszło się pożegnać, zdawało się nawet, że bezpowrotnie, bo najpierw zniknął z anteny, a potem za PiS wrócił jako scena grafomańskich panegiryków dla żołnierzy wyklętych, tymczasem jednak odżył i ma się całkiem nieźle”
„Śmierć Edwarda Linde-Lubaszenki zamyka jeden z najważniejszych rozdziałów polskiego teatru powojennego – rozdział pisany konsekwencją, etosem pracy i dziś rzadką umiejętnością łączenia wielkiej tradycji aktorstwa zespołowego z indywidualną, niepodrabialną obecnością sceniczną. Aktor, który przez ponad sześć dekad łączył tradycję z nowoczesnością, autorytet z pokorą, scenę z pamięcią historii”
![Zdjęcie Sylwia Hanff lipcową Postacią miesiąca portalu taniecpolska.pl](/files/multimedias/181275/sthumb_13448-645x430.jpg "Sylwia Hanff w spektaklu "Dybuk"")
![Zdjęcie Miesięczna kronika teatralna – #5. Maj 2026 [recenzje]](/files/multimedias/180102/sthumb_obraz_2026-05-19_155125011.png)
