„I choć zmaganie z mickiewiczowskim dziełem stało się pewnego rodzaju tradycją Teatru Polskiego, inaczej niż w przypadku Zadary, reżyserka czyni znaczne skróty sięgając przede wszystkim po drugą część dramatu, swobodnie splatając wątki z pierwszej i czwartej części. Łącznikiem opowieści czyni postać Gustawa, jego niespełnioną miłość oraz samobójstwo”
„Czy blisko trzy dekady po śmierci Jan Wilkowski może stanowić inspirację dla współczesnych twórców? Czy jego dramaty nadal są aktualne i są twórczym materiałem dla młodych? Czy spuścizna, o której wspominają jego uczniowie, jest żywa tylko w nich, czy również oddziałuje na tych, którzy nie mogli się z nim spotkać osobiście?”
„Lublin ma niezwykle złożoną historię, która nas ukształtowała i w dużej mierze definiuje jako społeczność otwartą i tolerancyjną, a mówiąc precyzyjniej – akceptującą różnorodność w każdym wymiarze”
„Tegoroczne 61. Biennale Sztuki w Wenecji zaprasza do dialogu w molowych tonacjach. Rezygnując z hałaśliwych manifestów, kuratorzy i artyści – realizując wizję zmarłej Koyo Kouoh – wprowadzają nas w przestrzeń półmroków, szeptów i skupienia”
„Sejm przyjął ustawę o zabezpieczeniu socjalnym osób wykonujących zawód artystyczny. Poparli ją wszyscy głosujący posłowie Koalicji Obywatelskiej, PSL–Trzeciej Drogi, Lewicy i Polski 2050 oraz pięcioro posłów PiS, w tym byli szefowie resortu kultury”
„Poczułam potrzebę podzielenia się tym, co umiem, a jednocześnie powrotu do korzeni, do niewinności, do marzenia o aktorstwie. W szkole przechodzę cały czas niezły chrzest bojowy, ciągle się uczę i ciągle sprawdzam jeszcze dla siebie, czy w ogóle się do tego nadaję. To zupełnie inny zawód niż samo aktorstwo: uczenie rzemiosła, ale bardzo to lubię”
„Oto cały Geras. Tak jak Harrison Ford, łowca androidów, polował na sztuczne wytwory ludzkiego umysłu, on polował na monodramy już istniejące, ale także inspirował ich powstawanie”
„Podczas tegorocznej edycji Ogólnopolskich Spotkań Teatralnych Kszesło odkryto nowe prawo fizyki: publiczność wypełni każdą dostępną dla niej przestrzeń. W dniach 2–4 października 2026 roku Żyrardów ponownie zamienił się w miasto teatru i teatromanów, tłumnie przybywających na spektakle i wydarzenia”
„Kiedyś uwielbiałam spotkania towarzyskie, na których mogłam poznawać nowych ludzi; teraz tęsknię do spotkań z ludźmi, których znam, a rzadko widuję, bo wszyscy jesteśmy w biegu”
„Prus wykorzystał biografię Jana Mincla do stworzenia postaci nie tylko warszawskiego kupca o tym samym imieniu i nazwisku, ale także Stanisława Wokulskiego: powieściowy Mincel ma wygląd, wiek, zachowanie autentycznego kupca z Lublina, natomiast elementami jego życiorysu – kariery, sposobu dojścia do pieniędzy – Prus obdarzył Wokulskiego”
„Czytanie zaczyna się dynamicznie, czwórka aktorów pojawia się z latarkami na balkonach i w ciemnościach Teatru Królewskiego krzyczą Do broni!, dopiero potem pojawiają się na scenie przy pulpitach, niczym muzycy w orkiestrze”
„Międzynarodowa Konfederacja Stowarzyszeń Autorów i Kompozytorów (CISAC) opublikowała 4 listopada w Paryżu, raport Global Collections Report 2026. Raport zawiera kompleksową analizę wpływów z tantiem za 2025 rok. W tym okresie CISAC zrzeszała 228 organizacji autorów ze 111 krajów i terytoriów, reprezentujących twórców muzyki, dzieł audiowizualnych, sztuk wizualnych, literatury i dramatu”
„Mario Banushi, Jakub Skrzywanek, Jan Klata, Piotr Domalewski reprezentują zaledwie kilka z dwunastu reżyserskich nazwisk o europejskim znaczeniu, które gościły na kieleckim festiwalu. Ósma edycja to także tłumy i gorące owacje na widowni, 165 artystów na scenie, a nawet... jeden pies-robot”
„Trzy duże nazwiska w jednej, zaskakującej konfiguracji, która najpierw zaintrygowała nas na płycie, a następnie - ze zdwojoną siłą - zaatakowała na scenie”
„Multiorkiestra, orkiestra na wiele głosów i instrumentów, a każdy osobny, a wszystkim udaje się czasami zagrać wspólnie. I nie czuje się dysonansu. O tym koniecznie chciałbym napisać. Roman Gancarczyk – członek orkiestry, członek zespołu Starego”
„Empatia jest dla mnie wymianą i chęcią przyjrzenia się sobie oraz obecnym zjawiskom z różnych perspektyw. W tym kontekście Nowa Huta okazała się przyjazna, dlatego kontynuujemy tutaj – w Domu Utopii, Międzynarodowym Centrum Empatii, oraz w Teatrze Łaźnia Nowa – nasze, często niekonwencjonalne, działania”
„Drażni mnie, że ciągle jestem pouczana - jaką kobietą mam być, jak mam mówić, że powinnam być reżyserką, a nie reżyserem, scenografką, a nie scenografem, w którym teatrze mam reżyserować, a w którym nie, czego mi robić nie wypada, a co trzeba koniecznie. Żyję na swoich peryferiach i na swoich warunkach”
„Gdyby żył, 3 listopada skończyłby 99 lat! W Teatrze Wybrzeże wszystko się dlań zaczęło. Tutaj debiutował w 1953 roku. Jego ostatnia rola na Wybrzeżu to Jan w Pierwszym dniu wolności. Pożegnał się z Gdańskiem w 1960 roku”
„Jestem tradycjonalistą, dlatego otoczę się współpracownikami dużo bardziej awangardowymi ode mnie, żebyśmy mogli wspólnie twórczo działać. Teatr operowy żyje cieniami swoich poprzedników”
„Rzadko pojawiają się na salonach, nie pozują na okładkach i nie zapraszają kamer do swojego domu. O życiu prywatnym mówią niewiele, bo cenią je ponad wszystko. Zamiast bankietów i czerwonych dywanów wybierają kolację z przyjaciółmi w podwarszawskich Kaniach albo ciszę z dala od miasta”
„Dobrze się stało, że Teatr Polskiego Radia po dwóch mocno feministycznych premierach zaprezentował rzecz o kondycji psychicznej współczesnego mężczyzny, w dodatku zrealizowaną w sposób artystycznie niemal nienaganny, bez niepotrzebnych pseudoeksperymentów”
„W drugim odcinku październikowej Miesięcznej Kroniki Teatralnej garść recenzji ze spektakli premierowych tegoż miesiąca. Należy przyznać, że był to wyjątkowo udany czas dla naszego teatru”
„Największym objawieniem tego festiwalu okazało się wykonanie w katedrze św. Marii Magdaleny opery Dydona i Eneasz Z. 626 Henry' ego Purcella w wersji koncertowej przez Accademię Bizantinę, Chór Capella Cracoviensis, solistów pod dyrekcją niezrównanego Ottavia Dantone”
„Wielokrotnie stałem, bo nie mogłem usiedzieć na widowni, i widziałem, co robimy ludziom z endorfinami. Albo widziałem, że ludzie mają mokre oczy. Jestem z tego dumny, to mnie napędza, więc idę dalej”
„- Nigdy nie byłem aktorem łatwym. Mam coś kontrowersyjnego w sobie, coś niegładkiego, nie to, co się podoba – mówił Roman Wilhelmi w archiwalnym wywiadzie dla Polskiego Radia. Był artystą o niezwykłym temperamencie, wielkiej ambicji i trudnym charakterze. Widzowie pokochali go jako Nikodema Dyzmę czy Stanisława Anioła. 3 listopada mija 35 lat od śmierci jednego z najbardziej wyrazistych aktorów polskiego kina i teatru”
„Impulsem do podjęcia tematu było parę premier z przełomu sezonu, gdzie na warsztat wzięto peerelowskie seriale i filmy. Tytuły, w których kochały się starsze pokolenia, lecz dla młodszych też winny być atrakcyjne; inaczej po co do nich wracać? Chciałem podumać, co ten trend mówi o głębokich kłopotach z popularną współczesną opowieścią. Ale z tego, co obejrzałem, nie da się wyciągnąć dobrych wniosków”
„Aktor zawsze oddaje siebie, jest i postacią, i sobą. Nie ma takiego magicznego zaklęcia, które sprawiałoby, że wchodząc na scenę, zostawia w kulisach siebie”
„W październikowym numerze Miesięcznej Kroniki Teatralnej spotkanie z zespołami szeroko pojętego ruchu, które nie są powiązane ze scenami operowo-baletowymi. Każdy z nich posiada indywidualny język wypowiedzi, organizacyjną specyfikę oraz różnorodną ofertę repertuarową. Oto trzy instytucje, które łączy (choćby w nazwie) powiązanie ze sztuką bez słów: Wrocławski Teatr Pantomimy, Kielecki Teatr Tańca oraz Balet Dworski Cracovia Danza”
„Budynek Akademii Muzycznej w Bydgoszczy powstał na terenie dawnej cegielni - miejscu przez lata zapomnianym i zaniedbanym, mimo bliskości centrum miasta. Teren o ogromnym, niewykorzystanym dotychczas potencjale zyskał nowe życie, a inwestycja stała się impulsem do rewitalizacji całej okolicy. Usytuowanie budynku na zamknięciu osi tzw. Dzielnicy Muzycznej, która łączy filharmonię, szkołę muzyczną, teatr i rektorat uczelni, podkreśla jego rangę w miejskim pejzażu”
„Przemijanie niektórych form w sztuce to zjawisko naturalne, a to, co dawne, miesza się z nowym. Żywotność klasycznych technik jest zróżnicowana. Jawajka wydaje się na współczesnej scenie tylko ciekawostką. Podobnie trudno o spektakle wykorzystujące kukły”
„Połączenie jazzowego kwintetu, tekstów Witkacego i Marcina Dorocińskiego może brzmieć jak pomysł z gatunku tych, które skończą się artystycznym olśnieniem, albo spektakularnym nieporozumieniem”
„Niedawno minęła niezauważona okrągła rocznica. Oto 1 października 2006 roku w Operze Śląskiej odbył się pierwszy Salon Poezji i Muzyki Anny Dymnej. Prowadzili go: pomysłodawczyni Anna Dymna oraz dziś już nieżyjący aktor i reżyser Krzysztof Kolberger. (...) Anna Dymna takie przedsięwzięcia zainicjowała w kilku śląskich miastach - m.in. w Gliwicach i Rudzie Śląskiej, ale po dwóch dekadach Salon nadal działa jedynie w Bytomiu”
„Przez te trzy dni coraz wyraźniej czułam, że wracając do miasta młodości, spotykamy przede wszystkim dawnych siebie. Dziewczynę idącą do Zorzy. Studentkę siedzącą w Kosmosie. Młodą kobietę zaglądającą do księgarni i popełniającą drobne przestępstwo z miłości do zbyt drogiej książki o sztuce Dalekiego Wschodu”
„Opera Lubelska formalnie przejęła już stuletnią willę przy ul. Uniwersyteckiej. Budynek ma zostać wyremontowany, starodrzew wycięty, a na terenie działki marszałek Jarosław Stawiarski (PiS) planuje nowy obiekt. Wysokością dorówna Centrum Spotkania Kultur. – Dla Kamili Lendzion osobny budynek opery to idée fixe. Pani dyrektor nie podoba się, że musi współdzielić budynek z Filharmonią, a salę koncertową mamy w piwnicy – słyszymy od pracowników instytucji”
„Zanim wybuchła szalona małyszomania, był młody chłopak z Wisły, który musiał zmierzyć się z morderczą presją i brakiem perspektyw. Pochodzący z Gdyni aktor Bartłomiej Deklewa wcieli się w postać Adama Małysza w nadchodzącym filmie biograficznym Adam w reżyserii Tomasza Matuszczaka”
„Podczas wrześniowych wydarzeń, będących częścią festiwalu Sinfonia Varsovia – Nowe Otwarcie, słuchacze mogli wybierać spośród wielu tematycznych propozycji, różnorodnych gatunków muzycznych oraz składów wykonawczych. Czekała na nich muzyka wykonywana przez światowe gwiazdy, solistów, zespoły i orkiestry; lżejsza, skłaniająca się ku rozrywkowej, a obok refleksyjna”
„Szczerze mówiąc, wielu obserwatorów życia teatralnego spodziewało się takiego werdyktu. Minkowska jest najbardziej doświadczoną twórczynią z sześciorga reżyserów, zakwalifikowanych do finału katowickiego konkursu, ma w swoim dorobku wiele sukcesów, a prezentowany na INTERPRETACJACH spektakl Wszyscy jesteśmy Belén dotyka najbardziej dziś gorącego tematu w polskiej debacie społecznej”
„Przedmioty z drewna, szmatek czy skór, z plastiku, słomy czy czegokolwiek innego mają własny byt i materialny, namacalny kształt – czyli własną, jednostkową formę. W chwili, gdy pojawiają się na scenie, mogą albo pozostać martwym (choć znaczącym!) rekwizytem, albo mogą zostać poddane animacji, czyli celowym i świadomym działaniom aktorskim, które doprowadzą do powstania wrażenia, że żyją one naprawdę, ruszają się, mówią, działają”
„Gdynia przygotowuje się do budowy nowej siedziby Teatru Miejskiego im. Witolda Gombrowicza. Obecny budynek przy ul. Bema, pochodzący z lat 50., nie odpowiada potrzebom instytucji. Miasto rozpoczęło prace nad koncepcją inwestycji, która ma otworzyć nowy rozdział w historii gdyńskiej sceny. Na razie nie wskazano ani lokalizacji, ani terminu realizacji przedsięwzięcia”
„8 października Sejm RP przyjął uchwałę w sprawie upamiętnienia Conrada Drzewieckiego w setną rocznicę jego urodzin. Za przyjęciem dokumentu opowiedziało się 283 posłów, nikt nie był przeciw, ale wstrzymało się od głosu 155. Nie wiedzieli, z czym kojarzyć to nazwisko? Może taniec nic ich nie obchodzi…”
„Człowiekowi, który właśnie ucierpiał, dobrze byłoby najpierw pozwolić dojść do słowa. W Wezuwiuszu. Cyklu życia tragedii Bartosza Kozery musi on jednak poczekać. Dyrekcja ma oświadczenie, artysta pomysł, darczyńca rzeczy, których szkoda wyrzucić. Każdy przychodzi z czymś własnym i liczy na życzliwe przyjęcie. Poszkodowany powinien wykazać się cierpliwością”
„Powstały wtedy doceniane przez krytykę i publiczność takie przedstawienia jak: Wesele krwi Lorki i Pokojówki Geneta w reżyserii Krzysztofa Kelma, tak, chcę tak Joyce'a i Zamek Kafki w reżyserii Henryka Baranowskiego, Do Damaszku Strindberga w reżyserii Marcina Jarnuszkiewicza czy Woyzeck Büchnera w reżyserii Wojtka”
„Powieść i historia Debré od początku uruchomiły we mnie skojarzenia z grecką tragedią – bohaterka wybrała siebie, czym sprowadziła na siebie gniew tych, których porządek został podważony”
„Liczne wspomnienia o Stanisławie Ignacym Witkiewiczu wskazują, że kiedy siadał do fortepianu, słuchacze nie zawsze wiedzieli, co może wydarzyć się za chwilę. Podczas jednej z wizyt u rodziny swojego przyjaciela artysta przybiegł nagle na czworakach do salonu, po czym zagrał własny menuet i walczyk, a występ zakończył gwałtowną improwizacją. Takie muzyczne wybuchy nazywał chlustami, a teraz, po niemal stu latach, do podobnej swobody nawiązują muzycy przyzwyczajeni do nawet najbardziej zakręconych improwizacji”
„Mein Kampf Adolfa Hitlera trafiło do domeny publicznej 10 lat temu. Od tego czasu, jeśli pojawia się na rynku, to z wiadomych względów, z obszernymi komentarzami historycznymi. Komentarz artystyczny dopisali twórcy spektaklu pod tym tytułem w Teatrze Powszechnym w Warszawie. Tytuł wyreżyserowany przez Jakuba Skrzywanka po siedmiu latach właśnie zszedł z repertuaru. I dobrze”
„W Polsce działają obecnie 32 teatry lalkowe. Według danych GUS, w 2025 roku zagrały 8 039 przedstawień w stałych salach teatralnych, co stanowi prawie jedną czwartą wszystkich spektakli wystawionych w ubiegłym roku w Polsce”
„35 lat temu, 27 października 1991 r. zmarł Andrzej Panufnik – jeden z najwybitniejszych polskich kompozytorów XX wieku, dyrygent. Po opuszczeniu PRL w 1954 r. nazwano go zdrajcą, a jego twórczość miała zostać zapomniana. Ideałem moim jest utwór, w którym treść poetycka łączy się z doskonałością muzycznego rzemiosła – napisał w 1952 r.”
„Dziewięć festiwali teatralnych w jednym miesiącu, a do tego kolejne wydarzenia na początku jesieni. Łódź, Kielce, Radom, Toruń, Rzeszów, Zabrze, Katowice, Warszawa… Każdy ma własny program, ambicje i artystyczne argumenty, by właśnie tam skierować uwagę widzów. Tylko że doba nadal ma dwadzieścia cztery godziny, a nawet najbardziej wytrwały recenzent nie potrafi być w kilku miejscach jednocześnie. Czy naprawdę nie da się uzgodnić festiwalowych kalendarzy?”
„Przy źle domykających się drzwiach człowiek szybko nabiera wprawy. Podnosi klamkę, dociska, zna właściwy ruch. Po pewnym czasie może już nawet szczerze twierdzić, że tak było zawsze. Usterka została włączona w porządek dnia. Dom wymaga od mieszkańców odrobiny współpracy i ją otrzymuje. Michał Galiński zaczyna Szkodę od takiego właśnie porozumienia z rzeczywistością: dość kłopotliwego, lecz wygodniejszego niż sprawdzanie, dlaczego drzwi przestały się zamykać”
„Kiedyś zaprosiłem na próbę dziewczynę, którą przygotowywałem do szkoły teatralnej. W pewnym momencie usłyszałem chrapanie. Odwracam się — zasnęła! I wcale się jej nie dziwię. Dochodzenie do efektu bywa żmudne, czasochłonne, chwilami zwyczajnie nudne. Mówię oczywiście o aktorach, którym naprawdę zależy”
„Trzech aktorów, trzy pokolenia i jedno sceniczne imię. Ichikawa Somegorō po raz kolejny spotyka się z Hamletem, a rodzinna historia jednego z najważniejszych rodów kabuki prowadzi od japońskiej tradycji dziedziczenia artystycznych imion do współczesnego Szekspira”
„Niestety, autorka próbowała upiec wiele pieczeni na jednym ogniu i połączyła w niespełna trzy kwadranse trwającej audycji mnóstwo wątków. Czego tu nie ma?! Jest bieżąca polityka A.D. 1992/93, aborcja, przemoc, poeta – gej i jest ukraińska koza Marusia, która nie dość, że nielegalnie przekroczyła granicę, to jeszcze – cytuję – nasrała na ołtarz”
„Fabuła słuchowiska przenosi odbiorców w świat przedszkola. Są oni świadkami codziennych, banalnych sytuacji, u wielu znanych z autopsji, takich jak spory w sali zabaw, oczekiwanie na przyjście rodziców, wreszcie znienawidzone przez większość przedszkolaków leżakowanie”
„Jak daleko można posunąć się w poszukiwaniu nowych środków wyrazu, nie tracąc tego, co stanowi o odrębności lalkarstwa?”
„Byłam pod silnym wpływem profesora Jerzego Mierzejewskiego, malarza i teoretyka sztuki. Mierzejewski kazał nam rysować, malować, kleić kolaże, a przede wszystkim analizować każdy film jako dzieło sztuki plastycznej przede wszystkim”
„Wydarzenia adresowane są do słuchaczy w każdym wieku, otwierając na muzykę klasyczną wszystkich, nie tylko melomanów i bywalców filharmonii, ale także osoby, które na co dzień nie słuchają tego rodzaju kompozycji. Widzowie mogą wybierać też niecodzienne, ciekawie zaaranżowane, często śmiałe w swej nowoczesności projekty, łączące różne gatunki sztuki z muzyką”
„Jedenaście spektakli, artyści z trzech krajów, warsztaty oraz spotkania poświęcone tańcowi współczesnemu. Tak zapowiada się tegoroczny move festival. Na jednej scenie spotkają się odmienne wrażliwości, doświadczenia i języki ruchu. Wspólnym mianownikiem i jednocześnie hasłem przewodnim tegorocznej edycji jest obecność ”
„W drugiej części koncertu wysłuchaliśmy Koncertu f-moll Fryderyka Chopina, o intymnym, niemal ekstatycznym charakterze, który tak biegle oddaje pianista Krzysztof Jabłoński, wspaniały artysta, niezapomniany laureat III nagrody na 11. Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Krzysztof Jabłoński gra z wyczuciem, skupiony na kolorze i ilustracyjnej stronie utworu”
„Każdy z bohaterów ma swój idiom, własny rytm wypowiedzi i charakterystyczny sposób formułowania myśli. Dzięki temu dialog nie staje się jedynie narzędziem przekazywania autorskich idei, lecz sam w sobie buduje postaci, odsłania ich temperamenty, ambicje, lęki i sprzeczności”
„Po obejrzeniu kilku spektakli konkursu Klasyka Żywa prezentowanych podczas jubileuszowej, pięćdziesiątej edycji Konfrontacji Teatralnych w Teatrze im. Jana Kochanowskiego w Opolu można odnieść wrażenie, że zarówno sceniczni bohaterowie adaptacji Żeromskiego, Mickiewicza, Sienkiewicza i innych twórców, jak również ich współcześni interpretatorzy funkcjonują w stanie nieustannego pobudzenia”
„Już w sobotę 24 października premiera musicalu Piotruś Pan i Wanda w Operze Nova. O tym, czym będzie wyróżniać się bydgoska realizacja, jakie wyzwania czekają wykonawców i dlaczego warto wybrać się na ten spektakl całą rodziną, opowiada reżyserka Agnieszka Płoszajska”
„Humor stanowi rodzaj kontrapunktu. Kiedy robi się zbyt poważnie, trzeba to przełamać, by nie popaść w patos. Mam wrażenie, że przez to można opowiedzieć dużo więcej, bo ten śmieszny element może złagodzić coś, bo inaczej byłoby nieznośne”
„W tegorocznej edycji imprezy jest kilka świetnych komedii, ale w tych opowieściach, oprócz humoru, wybrzmiewają też pytania, które zostają z widzem na długo po opadnięciu kurtyny. A są wśród tych spektakli też takie, które ze stawianiem pytań nie czekają na końcowe brawa”
„Jan Englert i Daniel Olbrychski w znakomitych humorach! W poniedziałek, 19 października, obaj aktorzy spotkali się z dziennikarzami w Teatrze Żeromskiego w Kielcach, tuż przed spektaklem Żar”
„20 różnorodnych widowisk przedstawionych w ciągu dziewięciu dni przez teatry z Czech i Polski, a także z USA, złożyło się na bogaty program 35. edycji Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Bez Granic, zorganizowanego jak zwykle w Cieszynie i Czeskim Cieszynie”
„Są przedstawienia, których siła wynika nie tylko z reżyserii, aktorstwa, muzyki czy scenografii, lecz ze spotkania tekstu, miejsca i pamięci”
„Kiedy na początku roku 1991 ogłoszono konkurs na dyrektora Teatru Lubuskiego, reżyserowałem adaptację wielkiej powieści Marcela Prousta dla Teatru Dramatycznego w Warszawie. Nosiła tytuł Ach, Combray!..., w obsadzie - plejada wspaniałych aktorów. To już była moja 13. reżyseria. Wciąż utrzymywałem kontakt ze swoimi profesorami z warszawskiej PWST, i kiedy ogłoszono konkurs, prof. Bardini upewnił mnie, że warto spróbować szczęścia w Zielonej Górze”
„Dwie szklanki herbaty w ozdobnych metalowych koszyczkach. Wyglądają znajomo, choć jest w nich coś osobliwego. Wystarczy przyjrzeć się uchwytom, żeby zobaczyć dwa ludzkie profile zwrócone ku sobie”
„Zależy mi na tym, by być człowiekiem uczciwej pracy. To znaczy, buduję moją wartość przez pracę, role, wybory artystyczne i te bardziej zarobkowe, bo – nie oszukujmy się –są rzeczy, które robię wyłącznie dla pieniędzy. Jednak staram się pracować nad marką, a nie nad takim internetowym awatarem, który pokazuje, jak mieszka, czym jeździ i gdzie jeździ na wakacje”
„Klasyka naprawdę nie musi być spróchniałym trupem reanimowanym wyłącznie pod dyktando wycieczek szkolnych”
„Jak ma się nawet najbardziej szalony pomysł, warto o nim rozmawiać i się nie bać”
„Ciekawość, chęć rozpoznania miejsca, do którego idę, towarzyszy moim pierwszym dyrektorskim wyborom i propozycjom”
„Na pierwszy rzut oka można zobaczyć kawałki surowego mięsa i kilka listków laurowych. Po chwili z tej osobliwej kompozycji wyłania się profil mężczyzny. Jeszcze moment i skojarzenie prowadzi ku antycznej monecie z wizerunkiem cesarza”
„Musiałam liczyć na dużą wyobraźnię muzyczną reżysera i librecistki, bo wcielałam się w różne role i własnym głosem próbowałam prezentować, jak wyobrażam sobie partie poszczególnych bohaterów”
„Jestem przewodniczącym Rady Programowej Instytutu Teatralnego. Grono jest znakomite. Wszyscy są fachowcami, ekspertami w swoich dziedzinach. Cieszę się, że niektórych mogłem poznać, bo wiedziałem o ich dokonaniach, ale nie znałem osobiście”
„Szczególne miejsce zajmuje historia Jacka Soplicy, który jako ksiądz Robak próbuje odkupić wcześniejsze winy. Ważna będzie również przemiana Tadeusza, początkowo skupionego na własnych sprawach, który stopniowo odkrywa znaczenie patriotyzmu i odpowiedzialności za ojczyznę”
„Budynek Centrum Sztuki Dzieci i Młodzieży będzie miał 4,5 tysiąca metrów kwadratowych. W środku znajdą się Teatr im. Hansa Christiana Andersena, filia Miejskiej Biblioteki Publicznej, przestrzeń kulturalna na warsztaty, spotkania, działania animacyjne dla dzieci i młodzieży oraz miejsce schronienia”
„Wielka literatura jest więc czymś więcej niż świadectwem swoich czasów. Pozwala dotrzeć do tego, co w człowieku niezmienne. Także do metafizyki, do głębi tajemnic ludzkich myśli. Ale wielkie dzieła przemawiają również do naszych uczuć i emocji. Teatr posługuje się przede wszystkim emocjami. Opowiada o relacjach pięknych, dramatycznych, czasem tragicznych. To właśnie one potrafią nas porwać”
„Wierzę, że teatr może być pokojową formą oporu. Nie dlatego, że zmieni świat jednym spektaklem. Dlatego, że współtworzy społeczną wyobraźnię i sposób myślenia o tym, co możliwe”
„Z Tomaszem Foglem łączyły mnie lata teatralnych spotkań – najpierw w Gdańsku, potem w Gdyni. Pozostały role, wspomnienia i serdeczność, która nie znika mimo upływu czasu. To moje osobiste wspomnienie aktora, kolegi i człowieka teatru”
„To debata o nowej tożsamości i charakterze Bielska-Białej – o mieście, które nawet nieformalnie, ale całkiem zasadnie, może aspirować do miana Polskiej Stolicy Kultury. Niektórzy powiedzą, że to tylko marzenia, poetycka fantasmagoria. Mają do tego prawo, ale jak pokazuje historia najważniejsze rzeczy i projekty z takich fantasmagorii właśnie powstawały”
„Wydaje mi się, że literatura jest w tym skomplikowanym, nadmiernym świecie czymś, co syntetyzuje nasze doświadczenie, scala wszystkie rzeczy, które zwykle na co dzień widzimy osobno”
„Instalacja jest rodzajem struktury opartej na budowie cząsteczki wody. Trzy elementy budują całość, a każdy z nich niesie w sobie zupełnie inny potencjał. W warstwie scenograficznej i w projektowaniu kostiumów wykorzystałam fragmenty pisma klinowego z Eposu o Gilgameszu. W ten sposób odległa historia sprzed trzech tysięcy lat połączy się z tu i teraz w Łaźni Nowej”
„W 1995 roku zrealizowała Pokuszenie – film, zdaniem wielu najlepszy w jej dorobku, w którym zadebiutowała Magdalena Cielecka. – Jak mnie wybrała do tego filmu, wtedy, w tym 1995 roku, to stała się dla mnie osobą najważniejszą na świecie”
„Czy Gogol potrafi rozśmieszać tak, by chwilę później wywołać niepokój? Sylwia Frołow w książce „Zagadka Gogol” przybliża postać pisarza, którego twórczość wciąż zaskakuje aktualnością. O tym, co kryje się pod komizmem jego bohaterów, jak teatr wydobywa ukryte w ich zachowaniach lęki i słabości oraz dlaczego po śmiechu czasem pozostaje cisza”
„W Operze Bałtyckiej trwają próby do wyjątkowej premiery. 16 października na gdańskiej scenie odbędzie się światowa prapremiera opery Weiser, której libretto powstało na podstawie słynnej powieści Pawła Huellego pt. Weiser Dawidek. Na specjalne zamówienie przygotowała je Anna Czekanowicz, muzykę skomponowała Ewa Fabiańska-Jelińska, a reżyserii podjął się Romuald Wicza-Pokojski”
„Już przy pierwszej próbie okazało się, że nie tylko dla Różewicza tekst książki był bardzo intymny. Emocje i wspomnienia szybko udzieliły się i częstochowskim twórcom. Tekst zaczął budzić nasze wspomnienia, skojarzenia, powtarzaliśmy moja mama to, moja babcia tamto. Bo książka jest tak naprawdę o każdym z nas. Cieszylibyśmy, gdybyśmy u widzów ożywiali podobne refleksje”
„Gdy gasną światła na widowni gmachu przy Nowym Rynku, a kurtyna idzie w górę, w powietrzu natychmiast czuć tę samą niezwykłą magię, która porywa Płocczan od pokoleń. Zwykle mówi się o ponad dwustu latach instytucjonalnej płockiej tradycji scenicznej, ale w rzeczywistości głębokie korzenie płockiego teatru sięgają jeszcze dawniejszych wieków”
„Owacją na stojąco powitali Jana Englerta uczestnicy Festiwalu Kultury i Sztuki dla Osób Niewidomych. Aktor przyjechał do Płocka na zaproszenie organizatora wydarzenia - Stowarzyszenia De Facto. Z publicznością, która obejrzała film Skrzyżowanie Dominiki Montean-Pańków, rozmawiał m.in. o nagrodzonej na Międzynarodowym Festiwalu Kina Niezależnego Mastercard OFF CAMERA 2025 roli Tadeusza, kondycji współczesnego aktorstwa i sztucznej inteligencji”
„Autorka słuchowiska w interesujący sposób łączy intymne przeżycia królewskiej pary z tłem historycznym, a także legendarnym. Stąd obecność w opowieści choćby braci Jerzego i Mikołaja Mniszchów, wiarygodnie uosobionych przez Roberta Czebotara i Wojciecha Chorążego, czy Mikołaja Radziwiłła Rudego, brata Barbary (Szymon Kuśmider), który – wykorzystując małżeństwo siostry i miłość króla – chce ugrać jak najwięcej dla całego rodu”
„Przygotowując program jubileuszu zdecydowałem się na to, by wystąpili w nim aktorzy wrocławscy. W gronie tym znalazł się również Wiesław Komasa, który zadebiutował we Wrocławiu 55 lat temu spektaklem Wołający”
„105 lat temu, 13 października 1921 r., urodził się Yves Montand – francuski aktor i piosenkarz pochodzenia włoskiego. Symbol powojennej Francji i jedna z najważniejszych postaci francuskiej kultury tego czasu. W latach 80. wspierał ruch Solidarności. Jego motto brzmiało: nie grać więcej, niż trzeba”
„Oczywiście mamy główną bohaterkę, Weronikę, ale po to uciekamy od tego filmu, żeby stworzyć więcej postaci, przymierzyć bardziej współczesne perspektywy i zadać pytanie o nasze funkcjonowanie dzisiaj w świecie i o rolę sztuki i artysty”
„Dwie strzałki o przeciwległych wektorach, wpisane w kwadrat, kojarzą się niemal natychmiast z Ogólnopolskim Festiwalem Sztuki Reżyserskiej INTERPRETACJE w Katowicach. To logo nie tylko oddaje charakter konkursu, czyli po prostu walkę o nagrody. Oddaje też jego ideę, która prócz prezentacji wybranych spektakli zakłada twórczy dyskurs różnych pokoleń artystów”
„Krzysztof Tubilewicz w swoim słuchowisku obficie wykorzystał archiwalne nagrania Historii Mówionej Muzeum Kinematografii w Łodzi, zapiski Andrzeja Wajdy z Notesów, wypowiedzi aktorów: Wojciecha Pszoniaka, Daniela Olbrychskiego i Andrzeja Seweryna”
„W spektaklu opowiadamy o problemach ze zrozumieniem i z komunikacją między postaciami, bo we wspólnocie najważniejsza jest komunikacja”
„Mam wrażenie, że Orestes to człowiek, który nie do końca zdaje sobie sprawę z tego, co za chwilę zrobi. To mechanizm wojny, dziedziczenie przemocy, rodzinne traumy wpływają na niego. I choć może postąpić inaczej, dochodzi do przekonania, że ta droga przemocy jest słuszna. Że pomszczenie ojca jest jedyną słuszną drogą”
„Historia Zuzanny i obrazów z jej wizerunkiem to w pewien sposób historia świata mężczyzn. Często pełna szarości, niejednoznaczna, bo choć od mężczyzn Zuzanna zaznała krzywdy, ale i mężczyzna stanął w jej obronie. To najczęściej mężczyźni oddają w arcydziełach malarskich jej tragiczną historię, ale zarazem na powrót wystawiają Zuzannę na upokorzenie podglądactwa”
„Conrad Drzewiecki, wybitny choreograf i tancerz, obchodziłby w październiku swoje setne urodziny. Z tej okazji na cykl wydarzeń upamiętniających zapraszają trzy poznańskie instytucje najmocniej związane z Drzewieckim - Polski Teatr Tańca, Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki oraz Ogólnokształcąca Szkoła Baletowa im. Olgi Sławskiej-Lipczyńskiej”
„Żył tylko 44 lata, mimo to zdążył zagrać w ponad 50 filmach i serialach. Pamiętamy go m.in. jako Sturmfuhrera Stedtke w Stawce większej niż życie, wachmistrza Kalitę w serialu Czterej pancerni i pies czy Sitarza w Czarnych chmurach. Zdobył też uznanie publiczności teatralnej”
„Pomimo tematów żywcem wyjętych z pogranicza kryzysu, w tych dramatach jest jakaś lekkość. To rzadkość, a może wręcz odmiana w czasach, gdy od każdego oczekuje się kategorycznego zdania na każdy temat. Pakuła pokazuje, że można dumać nad tym, co się wokół nas dzieje, bez konieczności zajmowania frontu”
„Rzadko oglądam się za siebie. To zabawne, bo moje spektakle bardzo często dotyczą pamięci, ale sama nie mam specjalnej skłonności do rozpamiętywania przeszłości. Bardziej interesuje mnie to, co przede mną”
„W piątek mija 10 lat od śmierci Andrzeja Wajdy, w marcu reżyser obchodziłby setne urodziny. Z tej okazji Senat RP ustanowił rok 2026 Rokiem Wajdy – w uznaniu jego dokonań jako współtwórcy polskiej szkoły filmowej oraz kina moralnego niepokoju, które zdefiniowały polską pamięć historyczną i współczesną tożsamość kulturową”
„Uważam, że w teatrze nie można mówić o muzyce dla dzieci jako jakimś odrębnym gatunku. Muzyka w teatrze jest zawsze sługą narracji. I to, jaką funkcję w spektaklu dla młodego widza będzie przejmować, zależy od umowy między reżyserem a kompozytorem. Ten proces niczym nie różni się od umowy, którą podejmujemy pracując na scenie dramatycznej dla dorosłych”
„Amplifikacja, niczym na warsztatach z psychologii zorientowanej na proces, jest u Maślony jednym z podstawowych zabiegów konstrukcyjnych, który wprawia akcję w ruch”
„Pozostaje jednym z najbardziej wpływowych ludzi w Polsce. Mimo jednoczącego już kilka pokoleń Polaków uwielbienia jego twórczości Edmund Niziurski nie doczekał się jeszcze Narodowego Czytania swoich książek. Pisarz - wychowawca, a nie skandalista - zmarł 9 października 2013 roku”
„Dla nas, którzy mieliśmy zaszczyt i radość współpracy z Mieczysławem Daszewskim, Dyrektor był przede wszystkim wspaniałym Szefem, empatycznym doradcą i pedagogiem, wszechstronnie uzdolnionym aktorem i reżyserem i bardzo wykształconym oraz oczytanym człowiekiem”
„Żyjemy w epoce Różewicza. To on stworzył polską poezję współczesną. Nie tylko dlatego, że znawcy systemów wersyfikacyjnych od niego wywodzą właśnie współczesną szkołę polskiego wiersza. Różewicz to przede wszystkim człowiek, który jako jeden z nielicznych sprostał wyzwaniu, które sam zresztą przed poezją postawił: jak pisać wiersze po Oświęcimiu”
„Kulturą twórczą i wykonawczą rzucał estetyczne wyzwanie estradowej tandecie i artystycznej bylejakości – 9 października 2006 r. zmarł Marek Grechuta – piosenkarz, poeta i kompozytor, wykonawca takich piosenek jak Dni, których nie znamy, Będziesz moją panią, Niepewność i Hop, szklankę piwa”
„Punkt wyjścia dzieła tej krakowskiej artystki dźwiękowej, pianistki, architektki oraz edukatorki stanowi z pozoru zwyczajna, choć niecodzienna sytuacja: transport – nie wiadomo skąd dokąd – wielkiego, ciężkiego instrumentu, jakim jest tytułowy fortepian”
„Narodziny tragedii z ducha muzyki, czyli rytm, muzyczność, teatr, sztuka – brzmi jak wyzwanie rzucone praktyce teatralnej. W kontekście Przeglądu Nowego Teatru dla Dzieci, który odbył się we Wrocławskim Teatrze Lalek, staje się jednak nie tyle abstrakcyjną formułą, ile trafnym kluczem interpretacyjnym”
„Wielkie oczy są szeroko otwarte, a jednak niczego nie widzą. Palec z pierścieniem odciąga dolną powiekę, czerwona twarz została zamknięta w prostokątnej ramie, a od góry wciska się w nią błękitna forma. Plakat Joanny Ambroz do „Moralności pani Dulskiej” Anny Augustynowicz przyciąga wzrok intensywnym kolorem i niepokojącym spojrzeniem. Im dłużej mu się przyglądamy, tym mniej oczywista staje się przedstawiona na nim postać”
„Zaletą pracy dla teatru jest to, że przy spotkaniu z każdym reżyserem wchodzę w inny świat. I to mnie najbardziej fascynuje. Jest ciekawiej niż w epoce, kiedy jako kompozytor autonomiczny, siedząc przed biurkiem, myślałem tylko o tej swojej muzyce, korzystając oczywiście z licznych źródeł inspiracji. Ale dziś, wchodząc we współprace teatralne jako kompozytor, konfrontuję się z bardzo różnymi sposobami myślenia”
„Może gdyby sytuacja geopolityczna, w jakiej się dziś znajdujemy była inna, była spokojniejsza, to nie brałbym się za taki krwisty, narodowy temat, ale jestem głęboko przekonany, że Kościuszkę należy przypomnieć jako bohatera teatralnego”
„Z powodzeniem kontynuowała prowadzoną przez sekcję ideę nagradzania najwybitniejszych absolwentów szkół aktorskich za najciekawsze debiuty sezonu na profesjonalnych scenach dramatycznych kraju. Barwnie potem prezentując ich sukcesy na organizowanych w siedzibie ZASP-u uroczystościach, szeroko rejestrowanych przez media, a szczególnie przez oddział TVP 3 Łódź, w którym pracowała i TVP Kultura”
„Tańczące ciało jest estetyzowane. Jako tancerze i tancerki jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że nasze ciało jako medium jest oceniane — jego kształt, ruch, ekspresja. Nie jest to tylko ocena zewnętrzna, to też wewnętrzne dyscyplinowanie, które jest wzmacniane obecnością luster na salach baletowych”
„To jest bardzo ciekawy zabieg, a rzadko używany. W tym przypadku przynosi też nowe pytanie: jak zapach łączy się z pamięcią? Linda Ponińska w czasie pracy nad spektaklem rozmawiała z ludźmi o ich zapachowych skojarzeniach z Olsztynem. W odpowiedziach też często przewijała się jeziorna wilgoć. I praktycznie u wszystkich: mirabelki”
„Rozmowy o psychodeli, substancjach wpływających na nasze postrzeganie świata, spotkania z artystami i przede wszystkim spektakle, które zostają z nami na dłużej. W Zakopanem zakończyła się piętnasta edycja festiwalu Pępek Świata”
„Dla większości miłośników polskiego kina Stanisław Pąk to przede wszystkim Coca-Cola z odcinka serialu 07 zgłoś się pt. Złocisty. Dla niektórych – także Szwagier, tworzący wraz z Grubym (Piotr Grabowski) i Dudą (Zdzisław Bene Rychter) doborową bandę w Karate po polsku Wojciecha Wójcika”
„Myślę, że mało kto w tej chwili postrzega operę jako teatr koturnowy. My, jako Baltic Opera Festival, jesteśmy najlepszym przykładem, pokazującym, że każdy człowiek z plaży, tak zwany człowiek z plaży, może do nas przyjść, może obejrzeć Walkirię, może przeżyć wspaniałe, autentyczne wydarzenie”
„Na spadochronie ląduje elegancki jegomość w cylindrze i fraku. Za nim nadciąga cała armia podobnych przybyszów. Na dole czekają już kret z opryskiwaczem i biedronka z lampą. Wygląda jak pogodna ilustracja do dziecięcej książki. Tyle że w 1951 roku dzieci doskonale miały wiedzieć, kim jest wróg: Pan Stonka przybywał z Ameryki”
„Chór Górnickiej konfrontuje teraźniejszość z możliwością zaistnienia wspólnoty. Jej chór znajduje się w teraźniejszości, która nie jest jedyną; jako nieustanna kontr-realizacja, w której najpierw tworzy się wspólnota. Chór Górnickiej jest zatem zawsze chórem walczącym. Chór może być starożytny, ale w pojęciu Górnickiej istnieje on tylko jako sztuka radykalnie współczesna i jako sztuka przyszłości. Tylko ona potrafi nas poruszyć”
„Właściwie każdy zakątek tego miejsca przypomina o jego sławnych i znakomitych profesorach i studentach: fotografie na ścianach, lista absolwentów każdego rocznika, pamiątki, a jednocześnie kipi tu energia młodości i kolejnych talentów. W tym roku AST obchodzi jubileusz 80-lecia i – jak mówi rektor uczelni – będą to nie tylko wspomnienia, ale też spojrzeniem w przyszłość, bo poprzednicy zostawili też wiarę w to, że przyszłość może być jasna i klarowna”
„Teatr to twór interdyscyplinarny. Mój teatr tym bardziej, bo dochodzi jeszcze muzyka grana na żywo i choreografia budująca linię dramatyczną spektakli. Oprócz aktorów dramatycznych pojawiają się na scenie tancerze, instrumentaliści i wszyscy oni tworzą spektakl, nie trzymając się kurczowo swoich wyuczonych umiejętności scenicznych. Uzupełniają się, ale czasem zamieniają rolami”
„Przede wszystkim – wychodzimy poza mury uczelni, zarówno fizycznie, jak i mentalnie. Tegoroczny Festiwal to kolejna cegiełka do dyskusji, czy teatr lalek bez lalek jest możliwy. W programie znalazły się pozycje podejmujące refleksję nad rozwojem nowych technologii, wpływem sztucznej inteligencji na sztukę, zadające pytanie, czy wykorzystywanie klasycznych lalek jest dzisiaj atrakcyjne”
„Wdowik skupia się na formie, jej teatr jest wizyjny, często rozgrywa się poza warstwą werbalną, eksploruje obszary i doświadczenia graniczne. Sięga po wysokiej próby literaturę, eksperymentuje z językiem scenicznym (...). I tym razem reżyserka dotyka tego co bolesne i często wypierane z wyobraźni zbiorowej, biorąc na warsztat powieść Myerson”
„Przyglądanie się improwizacji tańca z widowni jest formą asymilacyjnego trenowania bycia tu i teraz; jest sposobem uczenia się reagowania na nieprzewidziane”
„W tym roku Teatr Wybrzeże obchodzi 80-lecie. W cyklu Poczet aktorów zapomnianych przypomnimy aktorów tej sceny sprzed lat. Dziś – Zofia Mayr”
„Z punktu widzenia choreografa magma na początku pozwala zbudować ostry kontrast. Najpierw widać organiczny, płynny ruch ciał, które dopiero szukają swojej formy i tożsamości. Dopiero z tej magmy stopniowo krystalizują się konkretne postacie: rodzi się Wokulski ze swoją obsesyjną energią i chłodny, salonowy świat Łęckiej”
„Festiwal kieruję do widzów, którzy poprzez teatr chcą spotkać się z samymi sobą, ze swoimi emocjami, wspomnieniami, wyobrażeniami”
„Ongoing dotyczy nie tyle pamięci, ile przeżywanych chwil. Między czubkiem kciuka i palca wskazującego staramy się wyczuć puls teraźniejszości karmionej przez przeszłość i zawierającej obietnicę na przyszłość”
„W części drugiej wrześniowej Miesięcznej Kroniki Teatralnej garść recenzji ze spektakli prezentowanych w okresie kanikuły oraz w leniwym wrześniowym czasie (...). Wielka wygrana Teatru Telewizji, który przygotował trzy udane premiery i niestety sceniczne rozczarowania”
„Kim byliby, gdyby nie zostali aktorami? Polonistą, fizjoterapeutą i lekarzem. To jednak tylko scenariusz z alternatywnej rzeczywistości. Trio Konrad Pawicki – Arkadiusz Buszko – Paweł Niczewski od lat ma niezwykłą chemię, która przekłada się na wspólne dokonania sceniczne. Aktorzy od początku lat 90. działają razem w Teatrze Współczesnym w Szczecinie”
„Karol Godula – chociaż poświęcono mu już kilkanaście książek – wciąż inspiruje pisarzy. Dowodem na to jest nowy dramat autorstwa Bytomianina Krzysztofa Karwata. Godula albo Diabeł z Rudy właśnie ukazał się drukiem w formie książkowej”
„Opowiadając o wewnętrznych doświadczeniach tej specyficznej grupy ludzi, jaką niewątpliwie są osoby parające się sztuką w różnych jej aspektach, Rasztawicka łączy elementy dokumentu z dramatem okraszonym stosunkowo subtelnym humorem niepozbawionym autoironii”
„Dołączyłem do prac scenariuszowych, kiedy fundamenty zostały postawione przez Pawła Demirskiego i Jagodę Dutkiewicz. Zastałem określoną propozycję świata, w jakim będziemy się poruszać. To było wspaniałe, bo stwarzało większą szansę na fantazję, na — jak to kiedyś ładnie krytyk Piotr Czerkawski powiedział — atrakcyjne zmyślenie. A dla mnie atrakcyjne zmyślenie jest narzędziem, żeby dotknąć prawdy”
„Krzysztof Rudziński, przez 27 lat związany na różnych stanowiskach z warszawskim Teatrem Powszechnym, został odznaczony Brązowym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis. Medal wręczył mu podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego Marek Krawczyk. I jest to decyzja absolutnie zasłużona”
„Mam takie wrażenie, oparte na wielu latach obserwacji, że widz jest coraz bardziej wymagający, również pod względem treści, emocji i głębi teatru muzycznego. Chyba mijają czasy, kiedy widzowie potrzebowali tylko lekkiej, łatwej rozrywki”
„Wakacje odeszły w niepamięć, teatry powróciły w pełnym wymiarze do pracy, zatem czas rozpocząć kolejny sezon artystyczny. Jaki będzie? Co nas czeka na krajowych deskach teatralnych? Oto garść indywidualnego wyboru najbliższych premier”
„Ukrainian Freedom Orchestra i jej koncert w Teatrze Wielkim, dzięki urodzie kompozycji i śpiewu, potrafią zobrazować cierpienie, smutek, rozpacz, ale i nadzieję oraz wewnętrzną siłę walczącego narodu”
„W Matkach Chersonia opowiadamy o ludziach, których możesz spotkać w autobusie, pociągu czy na dworcu. Ta historia jest wciąż żywa”
„Dramat na wzburzonych falach oceanu, klasyka literatury i porywająca głębia? Po bardzo dobrym otwarciu sezonu Teatr Muzyczny oddaje głos Wojciechowi Kościelniakowi. Jego najnowsze dzieło, Moby Dick, to inscenizacja łącząca aktorstwo, hipnotyzującą muzykę i mroczną metafizykę. Opowieść o walce człowieka z żywiołem i własnymi obsesjami zapowiada się jako jedna z ciekawszych premier tego roku”
„Wydaje się też, że główna wartość słuchowiska Robotnice opiera się właśnie na jego dokumentalnej zawartości, wspartej jakościowymi badaniami z zakresu socjologii i antropologii feministycznej”
„Kapituła Teatralna nominowała w tym roku dwie aktorki teatrów ulokowanych w przeciwległych skrzydłach Pałacu Kultury, Annę Moskal z Teatru Dramatycznego i Dominikę Ostałowską z Teatru Dramatycznego oraz Jana Klatę, reżysera, od 1 września 2025 roku dyrektora Teatru Narodowego. Wszyscy nominowani spełniają Norwidowskie kryterium sensu: dają odpowiednie słowo rzeczy.”
„Czarne tło, rozświetlone serce i czerwone jabłko, z którego ktoś zdążył już odgryźć kawałek. Tadeusz Trepkowski nie pokazuje bohaterów dramatu Stefana Żeromskiego ani żadnej sceny z przedstawienia. Wystarczają mu trzy elementy, żeby opowiedzieć o pokusie, miłości, winie i karze. Karze, którą społeczeństwo wymierza kobiecie, choć odpowiedzialność za jej dramat ponosi także mężczyzna”
„Największym wyzwaniem dyrektora – nawet niekoniecznie dyrektorki – jest chyba to, że na tym szczycie zarządczym ostatecznie zostaje się samotnym”
„Przed rokiem, komentując trzydziestą trzecią edycję Subiektywnego spisu aktorów teatralnych Jacka Sieradzkiego, zwracałem uwagę na rzecz, która wydała mi się wówczas szczególnie znamienna: na powrót aktora do postaci. (...) Pisałem wtedy o możliwej rehabilitacji klasycznych narzędzi aktorskich. Tegoroczny Spis każe tę diagnozę trochę przesunąć. Bo być może nie chodzi już tylko o powrót do postaci. Chodzi o powrót do drugiego człowieka”
„Teatr jest jedną z ostatnich bezpiecznych przestrzeni, które o prawo do inności może się upominać i pytać się: Czym inność jest?”
„235 lat temu, 30 września 1791 r. odbyła się prapremiera opery Wolfganga Amadeusza Mozarta Czarodziejski flet. To jedna z najważniejszych kompozycji Mozarta. Dzieło wyjątkowe, po które nadal chętnie sięgają kolejne pokolenia twórców — powiedział PAP krytyk muzyczny Jacek Marczyński”
„Biorąc pod uwagę wachlarz postaci, które gramy, nie umiem uciec od moich korzeni. Miałam bardzo silne babki i prababki, które żyły bardzo długo i mogłam z nich czerpać. To były wspaniałe postaci, więc na pewno każdą z tych kobiet noszę w sobie”
„Lalka w reżyserii Macieja Kawalskiego wchodzi w środę do polskich kin. To czwarta — po filmie Wojciecha Jerzego Hasa, serialu Ryszarda Bera oraz serialu Pawła Maślony — ekranizacja powieści Bolesława Prusa. Lalka jest żywa, dotyka strun, które są dla nas istotne — powiedział PAP reżyser”
„125 lat temu — 1 października 1901 roku — urodziła się Stanisława Przybyszewska, autorka dramatów o rewolucji francuskiej, m.in. Sprawy Dantona. Pozostając za życia w cieniu sławnego ojca, uznania doczekała się wiele lat po śmierci”
„Na pewno sezon zapowiada się dynamicznie i widowiskowo, nie zapomnimy o naszych najmłodszych widzach a tych starszych również zaprosimy na niezapomniane wrażenia. (...) Hasłem sezonu może być wyobraźnia na 102, która staje dla najmłodszych, dorastających i dorosłych kluczem do zrozumienia świata.”
„Siłą tego słuchowiska jest jego warstwa dźwiękowa autorstwa Anity Palimąki. Tworzy ona niepokojący, przygnębiający nastrój, kontrastujący z absurdalnością świata przedstawionego”
„Bunt artystów był spontaniczną reakcją środowisk kulturalnych i naukowych również na wprowadzenie w Polsce stanu wojennego 13 grudnia 1981 roku. Akcja, wspierana przez aktorską Solidarność, była szczególnie widoczna w radiu i telewizji, z których zniknęła większość znanych twarzy”
„Kiedy pierwszy raz pomyślałem o spektaklu o Hucie Katowice, miałem przed oczami coś starego: rury, piece, dym z kominów. Coś należącego do przeszłości. Dopiero kiedy zobaczyłem hutę, zrozumiałem, że to jest wysoka technologia i niezwykle skomplikowany mechanizm”
„W 1930 roku przypadała setna rocznica wybuchu powstania listopadowego. Teatr na Pohulance w Wilnie przygotowywał z tej okazji „Noc listopadową” Stanisława Wyspiańskiego, a kierujący wówczas sceną Aleksander Zelwerowicz zaprosił do współpracy Ferdynanda Ruszczyca. Malarz przygotował scenografię i kostiumy, zaprojektował także plakat zapowiadający przedstawienie”
„Nie cichną głosy zachwytu lub oburzenia wokół serialowej Lalki Netfliksa. Tymczasem odtwórca jednej z głównych ról - grający kupca Stanisława Wokulskiego - Tomasz Schuchardt został ostatnio zaskoczony przez producentów i podczas jednego z nagrań zaproszono do studia jego dawną polonistkę z I LO w Gdańsku - Katarzynę Budną, która uczyła Tomka polskiego”
„Pozew odnosi się do występującej w serialu Ołowiane dzieci postaci prof. Krystyny Berger, granej przez Agatę Kuleszę. Przedstawiciele Netfliksa twierdzą, że Berger jest fikcyjną postacią i nie stanowi odpowiednika prof. Bożeny Hager-Małeckiej. Innego zdania są bliscy prof. Hager-Małeckiej. Według nich twórcy przedstawili krzywdzący wizerunek ich babci”
„Lalka zawsze była jego ulubioną powieścią, a w aktorskim życiu nie miał okazji znaleźć się wśród jej bohaterów. Udało się to jego ojcu, Tadeuszowi Kondratowi, który w ekranizacji Wojciecha Hasa (1968) zagrał Szlangbauma”
„Mistrzyni aktorskiego dysonansu. Ta drobna, krucha kobieta, z charakterystycznym nieśmiałym uśmiechem, jest najczęściej obsadzana w skomplikowanych psychologicznie rolach, gra bohaterki destrukcyjne. Nawet jeżeli materiał literacki jest błahy lub oczywisty, Hajewska-Krzysztofik wzbogaca rolę elementami, które zaprzeczają powierzchownym interpretacjom”
„W cyklu Plakat teatralny tygodnia, realizowanym przez portal Teatr dla Wszystkich we współpracy z Muzeum Plakatu w Wilanowie, przedstawiamy najstarszy polski plakat teatralny zachowany w kolekcji Muzeum. To jedyny plakat zaprojektowany przez Stanisława Wyspiańskiego, uznawany zarazem za pierwszy polski artystyczny plakat teatralny”
„Performatywna obecność cierpienia, którego nie da się przezwyciężyć (oczyścić i oswoić), nie tylko nie pozwala widzom uodpornić się na cierpienie, ale ma też dać im energię do stawiania oporu. Tak oto w Matkach manifestuje się wulnerabilność jako ucieleśniona bezbronność, która stanowi nie tylko podstawowy warunek egzystencji, ale także nową wspólnotę, która opiera się na solidarnej relacyjności”
„Nie jest jednym z najważniejszych słów w procesie teatralnym. Mówię to nie dlatego, że chcę budować teatr oparty na odmowie, ale dlatego, że bez możliwości powiedzenia nie trudno mówić o prawdziwej zgodzie, a tym samym o wolności artystycznej”
„Tadeusz Link od 1958 roku dokumentował spektakle Teatru Wybrzeże, fotografował przedstawienia w Operze Bałtyckiej, Teatrze Muzycznym, Teatrze Miniatura. Doskonale wiedział, czemu mają służyć te fotografie. Zdawał sobie sprawę z tego, że ostatecznie to one zostaną jako jedyne świadectwo teatru, który odchodzi w niepamięć. Czuł, że tworzy teatralne dziedzictwo”
„Wybór dyrektorów teatrów powinien być wielostopniowy tak jak w poważnych przedsiębiorstwach, gdzie wynajmuje się headhunterów. To nie są konkursy marzeń, tylko udokumentowanych sukcesów zawodowych”
„Ryszard Smęda - bas, baryton, związany z Operą Nova od 50 lat. Tu debiutował, tu zagrał w kilkudziesięciu realizacjach oper, operetek i musicali. Znany ze znakomitych kreacji ról charakterystycznych”
„Nowy sezon Teatru TV rozpoczęły trzy wrześniowe premiery w najważniejszym poniedziałkowym paśmie. Widać w nich odchodzenie od tradycji tej unikalnej formy teatralnej”
„Fotografowanie było zawsze marzeniem wielu ludzi – mówi Marek Chełminiak, fotoreporter prasowy, autor albumów fotograficznych przede wszystkim o Bydgoszczy. W przyszłym roku zostanie wydany kolejny – poświęcony Operze Nova”
„Nie chodzi o to, że chcę być dalej dyrektorem, tylko że powinienem nadal przez chwilę tym dyrektorem być, żeby zakończyć pewne sprawy, żeby przygotować teatr na zbliżające się zdarzenia i przygotować następcę w tym teatrze”
„Pamiętnik zaginionego Leoša Janáčka piętrzy zagadki dotyczące pochodzenia tekstu literackiego, osobistych inspiracji czy teatralnej natury tego cyklu pieśni. Najnowsze nagranie, zrealizowane przez Filharmonię Poznańską z udziałem czeskiego tenora Petra Nekoranca, stawia jeszcze jedno pytanie: Co wnosi do kompozycji przeznaczonej na głosy i fortepian rozpisanie jej na orkiestrę?”
„Na scenie Oblackiego Centrum Edukacji i Kultury solistki zespołu Les Femmes: Joanna Sobowiec-Jamioł/sopran, Natalia Krajewska-Kitowska/sopran, Emilia Osowska/mezzosopran, harfistka Urszula Hazuka oraz pytanie: Czy w teatrze muzycznym jest miejsce na Boga?”
„Chcieliśmy wejść głębiej w historię regionu. Interesowało nas to, co wydarzyło się tutaj po wojnie, ale także to, jak te wydarzenia funkcjonują dzisiaj w naszej pamięci. Polska nie jest monolitem. Olsztyn i Warmia są tego bardzo dobrym przykładem”
„Ponowne spotkanie w Teatrze im. Juliusza Słowackiego! Kilka dni temu oficjalne otwarcie sezonu artystycznego, a teraz – 14 września 2026 roku – oficjalne zakończenie prac remontowych dachu teatru. To ważne dla teatru i całego zespołu aktorów, ale i mieszkańców Krakowa wydarzenie”
„Powstał jako odpowiedź na proces niszczenia polskiego życia kulturalnego przez niemieckiego okupanta, z potrzeby obrony języka, literatury i pamięci. Wśród pierwszych Rapsodyków znalazł się dwudziestojednoletni Karol Wojtyła, dla którego doświadczenie teatru Mieczysława Kotlarczyka stało się jednym z ważnych etapów formacji intelektualnej, artystycznej i duchowej”
„Mickiewicz i Słowacki byli gotowi burzyć trony czy buntować się przeciw tradycyjnej interpretacji katolicyzmu. Dziś to jednak lewica chce nas najchętniej – z powodów ideologicznych – uwalniać od balastu ich myśli i emocji”
„Gdyby udało się dać widzom narzędzie do popatrzenia na siebie poprzez te postaci i ten spektakl, na własne relacje rodzinne, no to myślę, że czulibyśmy się spełnieni”
„Hanna Bylka-Kanecka, poznańska choreografka i kuratorka, została laureatką Gwarancji Kultury 2026 w kategorii Taniec. To wyróżnienie dla młodych twórczyń i twórców, którzy poprzez swoją działalność, artystyczną odwagę i wyobraźnię wyznaczają nowe kierunki w kulturze. Została też nominowana do niemieckiej nagrody teatralnej DER FAUST”
„Polska Platforma Tańca Wrocław 2026 pokazała współczesną choreografię jako przestrzeń negocjowania pamięci, tożsamości i wolności. Od baletowej dyscypliny po performatywne doświadczenie patrzenia – taniec coraz częściej nie tyle opowiada historie, ile sprawdza, co ciało może jeszcze powiedzieć własnym językiem”
„Nasz spektakl będzie o utracie, która powoduje ból, ale zamienia też powstałą po kimś pustkę w jego wieczną obecność”
„Schubert to dla mnie też, niestety, muzyka intelektualnych elit. Rodzaj wrażliwości potrzebnej do obcowania z Schubertem powszechnie uznawany jest za wymagający znajomości muzyki i głębokiego zrozumienia treści. Te pieśni miały zachwycać zwykłego człowieka, wierzę, że Schubertowi bardziej zależało, żeby były śpiewane w gospodach niż w filharmoni”
„W grudniu tego roku Tęcza skończy 80 lat i ten sezon spędzimy w urodzinowym klimacie. Urodzinowa sesja zdjęciowa, w czerwcu jubileuszowa gala, powrót Festiwalu Teatrów Plastyki i Formy, a po drodze trzy albo nie, zaszalejmy – cztery premiery! Niestety, przy wysokości dotacji, jakie ma zagwarantowana Tęcza, dużo zależy od tego, czy i ile zarobimy, na co to wystarczy, czy uda nam się pozyskać dodatkowe fundusze”
„Zarówno jako aktorka, jak i teraz, kiedy uczę się reżyserii, lubię powoływać światy, które nie są do końca wygodne. Ale nie dlatego, że zależy mi na samym wywoływaniu dyskomfortu. Chodzi o to, żeby widz miał szansę zobaczyć jakiś kawałek samego siebie. Być może ten kawałek, na który na co dzień nie chce patrzeć”
„20 września 1961 r. w Kompinie (Łódzkie) ok. godz. 18 doszło do zderzenia fiata 600 z ciężarówką star 20. Kierowca fiata, 39-letni reżyser filmowy Andrzej Munk, zmarł 5 godzin później w szpitalu w Łowiczu. Nie skończył realizacji Pasażerki, nie wyreżyserował też zamierzonego filmu o Adolfie Eichmannie”
„Ponad 130 lat po premierze popularność Lalki Bolesława Prusa nie słabnie, a rośnie. Pierwsze reakcje nie były entuzjastyczne - Aleksander Świętochowski nazwał ją łajdacką powieścią, a Stowarzyszenie Nauczycielek kwestionowało wartości dydaktyczne dzieła. A jednak, jak pisała Olga Tokarczuk, »Lalce« czas nic nie zrobił”
„To pytanie o wspólnotę jest szersze, bo dotyczy nie tylko teatru, ale także edukacji i pamięci. Na przykład: jak powinien wyglądać podręcznik do historii w Polsce, w której coraz więcej osób ma cudzoziemskie pochodzenie? Jak negocjować historię zapisaną w szkolnych podręcznikach, by była uczciwa i transparentna wobec tego, co się wydarzyło? ”
„75 lat temu, 18 września 1951 r. w amerykańskich kinach pojawił się Tramwaj zwany pożądaniem. Oparty na dramacie Tennessee Williamsa film Elii Kazana, nagrodzony został czterema Oscarami, a Marlon Brando rolą Stanleya Kowalskiego zmienił historię aktorstwa”
„Całe to gadanie o dobrostanie, bezpieczeństwie i komunikacji może budzić znużenie, szczególnie gdy nie zmienia codzienności pracy w kulturze. Co jednak dzieje się wtedy, gdy za deklaracjami pojawiają się konkretne narzędzia, a zmiana przestaje być tylko postulatem?”
„Jubileuszowy sezon 80-lecia Tęczy otwiera bohater starszy od samego teatru. Koziołek Matołek wędruje przez polską kulturę od 1932 roku i, jak widać, ani wiek, ani zmieniający się świat nie są wystarczającym powodem, żeby wysłać go na emeryturę. Zwłaszcza że jego upór, ciekawość świata i niezwykła zdolność do podnoszenia się po kolejnych niepowodzeniach wcale się nie zestarzały”
„Jest to jedno z moich pierwszych podejść do takiej formy, która jest dość rzadko spotykaną formą lalki teatralnej. Marysia przede wszystkim jest dla mnie symbolem niepoddawania się i dążenia bezpośrednio do celu. Ona jest formą, która to wszystko spina w klamrę”
„Nasza instytucja nie chce stać się muzeum. Tworzymy szeroki repertuar, bo mamy widownię oczekującą propozycji naprawdę ambitnych. One budują nasz charakter pisma”
„Z jednej strony zawsze kusiła możliwość zatrzymania czasu, z drugiej przywoływania w poświacie czerwonego światła obrazów z przeszłości (...) Dlatego nie dziwi mnie pasja Radka Krzyżowskiego – aktora Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej. Od pewnego czasu z zachwytem podziwiam jego fotografie, którymi dzieli się w mediach społecznościowych”
„Myślałem jednak, że kariatydę, która trzyma na swoich barkach cały otaczający ją świat, powinien zagrać ktoś drobny, porażający siłą charakteru – wspominał Janusz Zaorski w Polskim Radiu (2011). Film, zatrzymany przez cenzurę po wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego, został pokazany dopiero w 1987 roku. Na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni zdobył pięć nagród, w tym dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej ”
„Kiedy aktor decyduje się opowiedzieć o sobie naprawdę, przestaje być bezpiecznie – bo nie można już schować się za rolą, anegdotą, zawodowym sukcesem czy dobrze brzmiącą historią o własnej drodze. Zostaje człowiek – ze swoimi wyborami, pomyłkami, ambicjami, słabościami i pamięcią, która nie zawsze jest wygodna. Właśnie dlatego rozmowa Tomasza Kowalskiego z Grażyną Bułką jest dla mnie czymś więcej niż kolejną książką o aktorce i teatrze”
„Kościuszko we Wrocławiu, Zakonnica w przebraniu w Gdyni, Frozen w Łodzi i Wielki Gatsby w Warszawie – to premiery największych musicalowych scen w tym sezonie. Budżety? Nawet kilka milionów”
„Teatr uliczny nie potrzebuje kurtyny ani biletu. Potrzebuje miejsca, aktora i widza, który choć na chwilę się zatrzyma. II Festiwal Teatrów Ulicznych OFF ART w Radzyminie pokazał, że plener może być nie tylko sceną dla widowiska, ale przestrzenią spotkania, refleksji i opowieści, które zostają z nami na dłużej ”
„W oczekiwaniu na zapowiadane premiery, wypada gratulować dotychczasowych osiągnięć i życzyć Teatrowi dalszych wspaniałych sukcesów! Choć nie ukrywam, że pisząc te słowa, spoglądam w przyszłość z pewną dozą niepokoju…”
„To Marek Teler w 2018 roku odkrył – kontaktując się, najpierw z wnukiem Iny, Gregiem, potem z jej synem, Tadeuszem – że aktorka przeżyła powstanie warszawskie. Do tej pory wszyscy myśleli, że zginęła w kanałach”
„Sezon 2026/27 to kolejny etap konsekwentnego budowania zróżnicowanego repertuaru. W planach znalazło się osiem premier, a obok nich projekty muzyczne, czytania i jednorazowe wydarzenia prezentowane w Klubokawiarni Modjeska”
„Plon pierwszego sezonu dyrektorskiego Łukasza Czuja w Legnicy to pięć premier. Konsekwentnie tworzymy repertuar adresowany do różnych grup odbiorców, poszerzając listę gatunków i tematów obecnych na naszym afiszu”
„Od momentu, gdy sama ze sobą zaczęłam czuć się dobrze i zyskałam spokój, zaczęłam częściej wracać do Torunia”
„Na początku XX wieku budowa Filharmonii Warszawskiej trwała niespełna półtora roku. W XXI wieku budowa nowoczesnej sali koncertowej w stolicy zakończy się, jak dobrze pójdzie, w 2030 roku, po ponad dwóch dekadach zabiegów, starań i prac”
„Świat zainfekowany sztuczną inteligencją i deepfake'ami, w którym nie wiadomo, kto jest botem, a kto człowiekiem. W taką rzeczywistość wkraczamy, oglądając Hamleta Jacka Jabrzyka, spektakl zrealizowany w Teatrze Zagłębia w Sosnowcu”
„W klasycznym teatrze instytucjonalnym byłem za bardzo zamknięty, nie mogłem wyjść poza jego formułę. Jako aktor byłem zakładem świadczącym usługi na rzecz tego teatru, na rzecz pewnych pomysłów inscenizatorów. Starałem się robić to jak najlepiej, służyć tej formule, ale od początku była we mnie potrzeba, by być właścicielem swojego czasu i wyobraźni”
„Sinfonia Varsovia to dom otwarty. Jest to nie tylko konkretny stołeczny adres po prawej stronie Wisły na Kamionku, ale i piękna twórcza idea”
„Dyrektor Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach w osobistej rozmowie opowiada o ludziach, którzy go ukształtowali, trudnych wyborach, bezsilności, wzruszeniu i tym, z czego jest naprawdę dumny. Kwestionariusz Dzień dobry to ja! jest opowieścią Jacka Jabrzyka o życiu, ludziach i cenie sukcesu”
„Wcale się nie dziwię, że Weisera Dawidka okrzyknięto kiedyś głosem pokolenia. To ważna opowieść o Gdańsku, ludziach, którzy tu się urodzili po wojnie, tych, którzy tworzyli to miasto. Urzekła mnie też biblijność tej historii”
„Na szczęście wiele z tego, co zrobił, zostało nagrane. Frycz pozostanie więc z nami w filmach, serialach i spektaklach Teatru Telewizji, do których będzie można wracać. Teatr jest pod tym względem bardziej okrutny: znika wraz z ostatnim przedstawieniem, a to, co po nim zostaje, zależy już od naszej pamięci”
„Spodobał mu się spektakl telewizyjny Wyprawa profesora Tarantogi (1991) w reżyserii Macieja Wojtyszki. Odnalazłem u Wojtyszki pełne pokrewieństwo duchowe z moim własnym spojrzeniem na ten tekst, który jest przecież satyryczny, a nawet groteskowy – wyjaśnił”
„To znakomita rola dla aktora, ale wiadomo było, że zbiegnie się z rolą ojca w moim prywatnym życiu, dlatego długo się wahałem, czy w ogóle się jej podejmować. Jednak po kilku rozmowach, kilku mocnych argumentach i otrzymaniu odpowiedniego wsparcia, zdecydowałem się w to wejść”
„W rocznicę jego urodzin przypomniał o nim Instytut im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu. To dobra okazja, żeby wrócić nie tylko do twórcy Teatru Laboratorium i jednego z najważniejszych reformatorów XX-wiecznego teatru, ale również do człowieka uwikłanego w politykę swojej epoki, budującego własną pozycję w realiach PRL i pozostawiającego po sobie dziedzictwo, które do dziś jest przedmiotem sporów”
„Frekwencja nie może być batem na dyrektora publicznego teatru ani ostatecznym kryterium oceny jego pracy. Gdyby jedynym zadaniem teatru publicznego było zapełnianie widowni, najbezpieczniej byłoby grać farsy i lektury. Sztuka wymaga ryzyka, eksperymentu, szukania nowych języków i nowych odbiorców. I z tego ryzyka nie zamierzam zrezygnować”
„Obawiałem się, że Lalka ma być tak uwspółcześniona, że Łęcka będzie używała iPhone'a. Szczęśliwie usłyszałem, że chodzi o serial kostiumowy, a ja bardzo kocham kostiumowe filmy”
„Aleksander Bardini pozostawił po sobie nie tylko role, spektakle i rzeszę wychowanków. W książce Grzegorza Kozaka przyglądam się człowiekowi stojącemu za legendą – wymagającemu pedagogowi, reżyserowi, aktorowi i mistrzowi rozmowy. To także opowieść o tym, co z jego lekcji zostało w kolejnych pokoleniach ludzi teatru”
„Na Śląsku, a zwłaszcza w Bytomiu, Adam Didur otoczony jest wielką estymą jako ojciec założyciel Opery Śląskiej. Strażnikiem tej pamięci był Tadeusz Kijonka – przez 50 lat (to zapewne absolutny rekord świata) kierownik literacki Opery Śląskiej”
„Była to debata budująca, ale pełna złych przeczuć tego, co mogą przynieść brunatniejące czasy, jeśli społeczeństwo w porę się nie opamięta... Czy teatr może temu przeciwdziałać? Czy nie jest już za późno? Stąd też ta inicjatywa – plenerowej debaty, do której pomału dołączali ludzie, których zainteresowało to, co usłyszeli przechodząc obok”
„Rok temu też dostaliśmy Złotą Maskę, za Innego, wcześniej za Łyska z pokładu Idy, ale laury za Masarę mają dla mnie szczególne znaczenie, bo jest ona moim bardzo osobistym spektaklem. Powiedziałam zresztą aktorom, że pierwszy raz zazdroszczę sobie, że jestem po tej stronie – na widowni, a nie na scenie – bo za każdym razem mam takie same emocje, przedstawienie mnie niezwykle wzrusza”
„Reżyser, Łukasz Brzeziński, przekonuje, że z teatru wyjdziemy nie tylko rozbawieni, ale i pełni refleksji. - Chociaż zmieniają się czasy i modele rodziny, nie zmienia się to, co w niej najważniejsze: potrzeba miłości i bliskości - mówi”
„Był komikiem Komedii Ludzkiej; pokazywał człowieka i w pełnym blasku, i w jego cieniach, w mroku. Ukazywał człowieka pełnego”
„Co się stanie, jeśli aktor zapomni tekstu? W tradycyjnym teatrze – katastrofa. W improwizacji – początek historii. Tu nie ma scenariusza, a widz może mieć wpływ na to, co wydarzy się na scenie. Błędy to prezenty”
„W rozmowie powracała myśl, że widz teatru ulicznego nie jest jedynie obserwatorem. Jego obecność, reakcje, ruch, a czasem nawet przypadkowe zachowanie stają się częścią przedstawienia”
„Wiele lat później podczas wspólnej pracy przy serialu Plebania doszło do wybuchu na planie. Próbowałem z nim dyskutować o tekście, tak jak z innymi reżyserami, ale żaden reżyser tak mnie nie objechał jak on wtedy. A byłem już po 40 latach uprawiania zawodu”
„W sezonie artystycznym 2026/27 przewidziano trzy premiery. Oprócz Niebezpiecznych związków zobaczymy Lot nad kukułczym gniazdem (reż. Paweł Aigner) i Szklaną menażerię (reż. Kuba Kowalski)”
„Jako prezeska Actors Studio Ellen Burstyn uczyniła kruchość i dyscyplinę narzędziami metody aktorskiej opartej na emocjonalnej prawdzie, uważności i szczodrości wobec granych postaci. Jej kunszt, ironia i odwaga pozostają absolutnym wzorem gry aktorskiej i zaangażowania obywatelskiego ”
„Twoje role pojawiały się w sposób naturalny, swobodny, niewymuszony. Tak się chyba mówi o kimś, kto urodził się, żeby być aktorem. Byłeś nie do podrobienia”
„Na ekranie jestem królem, a na co dzień - Tymkiem. Oczywiście będę pamiętać, jak wspaniały czas spędziłem na planie. Jeszcze bym pograł, gdybym mógł. Szkoda, że to tak szybko zleciało”
„Wydaje mi się, że dla młodych twórców szczególnie trudne jest to, że na początku kariery bardzo często działają z pozycji wdzięczności za możliwość pracy. Pojawia się propozycja, zaproszenie, pierwsza realizacja i człowiek bardziej myśli o szansie niż o zabezpieczeniu swoich praw. To zrozumiałe, ale też bardzo niebezpieczne”
„Miniony sezon teatralny stał ponoć pod znakiem szekspirowskiego Hamleta. Czy zostanie po nim coś więcej niż pamięć o swego rodzaju konkursie na realizację tego tytułu? Przekonamy się w sezonie nadchodzącym”
„Blisko 300 premier, dziesiątki aktorów, liczne nagrody, a to wszystko przy braku własnej siedziby i nieustannych problemach z niedofinansowaniem – Teatr Współczesny przez 50 lat swojej działalności w Szczecinie udowodnił, że to jedno z najważniejszych miejsc kultury w mieście. Jak zapamiętali je dyrektorzy artystyczni?”
„Norbert Kita z Kielc, na co dzień przedsiębiorca i z zawodu dziennikarz, wystąpi w spektaklu Teatru Telewizji Król Maciuś Pierwszy. Kielczanin pojawi się na ekranie u boku największych nazwisk polskiego kina i teatru. Premiera już w poniedziałek, 7 września, w TVP1”
„Mając w swoim dorobku występy w ambitnych spektaklach i dramatycznych filmach, w 2008 roku postanowiła coś odmienić i przyjęła propozycję zagrania komediowej postaci w serialu Ojciec Mateusz”
„Nie chce mi się wierzyć, że kiedyś nie lubiłam musicali. Jak teatr, to do szpiku kości, przejmujący, dramatyczny – myślałam. Dziś na takich spektaklach często się zastanawiam – po co tak się katować, skoro można pójść na musical?”
„Otaczają mnie życzliwi ludzie i coraz częściej – po roku dyrektorowania VARIÉTÉ – czuję, że jestem u siebie. Że mam tutaj do kogo zadzwonić i z kim wypić kawę w Krakowie”
„Dotykamy kwestii Gwatemali, Konga i Zatoki Świń. Bardzo interesuje mnie prawda, o tym co CIA robiła na świecie w ciągu ostatnich 50-60 lat. Uważam, że wciąż za mało się o tym mówi ”
„Stworzona przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego biblioteka jest dziś jedną z najważniejszych instytucji polskiej kultury. Dziś już mało kto pamięta, iż Ossoliński był jedną z pierwszych osób, które Tadeusz Kościuszko poinformował o planach insurekcji. – To świadczy o tym, jak duże znaczenie polityczne miał wówczas Ossoliński i jakiego zadania się podjął, by od strony dyplomatycznej uzyskać wsparcie dla insurekcji”
„Broadwayowski rozmach, porywające rytmy gospel i kultowa historia znana z wielkiego ekranu. Teatr Muzyczny w Gdyni otwiera nowy sezon jedną z najbardziej wyczekiwanych premier tego roku. Na Dużej Scenie zadebiutuje musical Zakonnica w przebraniu w reżyserii Pawła Aignera”
„Jest w Krakowie budynek, który do dziś mocno skrywa przed obcymi swoją tajemnicę. Jego adres: ulica Wrzesińska 11. To właśnie tutaj urodził się aktor i piosenkarz Gwidon Borucki, pierwszy w historii wykonawca ikonicznej pieśni Czerwone maki na Monte Cassino z 1944 roku”
„W Wolnej Europie jedna trzecia pracowników to były osoby pochodzenia żydowskiego. Należały one do przedwojennego świata, świata ludzi kulturalnych, ludzi z wielką klasą, którzy nie widzieli powodu, by rozmawiać o takich rzeczach jak pochodzenie”
„Bardini Grzegorza Kozaka to biografia wyjątkowego artysty, który łączył klasę dawnych mistrzów z profesorską wiarygodnością, skrywając przy tym tragiczną przeszłość Jego uczniami są najwięksi dziś pośród ludzi sceny i kina”
„Przełomem artystycznym była dla Olka nagroda Drama-Logue za rolę hrabiego Almavivy w sztuce Ódóna von Horvatha Figaro się rozwodzi. Któregoś dnia na spektakl przyszedł słynny reżyser filmowy Adrian Lyne, twórca Flashdance i Fatalnego zauroczenia. Lyne przygotowywał się wówczas do realizacji dramatu erotycznego 9 i 1/2 tygodnia. Zobaczył Olka i wiedział już, że chce się z nim spotkać na planie”
„Czy teatralne dotacje można naprawdę porównywać, ustawiając je w jednym szeregu i zestawiając z liczbą widzów? O pieniądzach w teatrze trzeba mówić – ale równie ważne jest pytanie, co właściwie mówią nam same liczby. Bo bez kontekstu nawet prawdziwe dane mogą prowadzić do fałszywych wniosków”
„14. Festiwal Kultury Żydowskiej Zbliżenia rozpoczyna się w środę, 2 września. W programie też premiera teatralna. W innym miejscu, w innym czasie Teatru Zielony Wiatrak. - Zależało mi, by był to spektakl, w którym wezmą udział członkowie Gminy Żydowskiej”
„Stanisław Grochowiak, po okresie ogromnej popularności w latach 50. i 60., popadł w zapomnienie. Pół wieku od śmierci, pora wyprowadzić go z czyśćca i scalić zarówno jako wirtuoza słowa, jak i człowieka”
„W konkursie Orizzonti zaprezentowane zostaną Cudze rzeczy Grzegorza Dębowskiego. Nowy obraz twórcy Tyle co nic śledzi losy kobiety, która zarabia na utrzymanie, okradając mieszkania. Kiedy pewnego dnia bohaterka trafia do domu zmarłego mężczyzny i zaczyna podszywać się pod jego partnerkę, dochodzi do wniosku, że mogłaby żyć inaczej. W głównej roli zobaczymy Monikę Kwiatkowską”
„Wolę brzydotę. Jest bliżej krwioobiegu słów - pisał o swojej twórczości Stanisław Grochowiak. Jeden z najoryginalniejszych polskich poetów, prozaik i dramaturg zmarł 50 lat temu, 2 września 1976 roku, w wieku zaledwie 42 lat”
„Kuba Tabisz jest jednym z najważniejszych przedstawicieli polskiego teatru dokumentalnego. Reżyser, animator kultury i pedagog od lat związany z Instytutem im. Jerzego Grotowskiego we Wrocławiu, gdzie współtworzy projekt Teatr na Faktach oraz kieruje Festiwalem Teatru na Faktach”
„Z tych rozmów wyłania się ciekawy portret charakterologiczny Bardiniego, znaczony błyskotliwością ocen niepozbawionych złośliwości i sarkazmu, szczerością i skromnością”
„Aktorka Iwona Kotzur zmarła 15 lipca 2026 r. Był to okres wakacyjny, byłem za granicą – nie dane mi było pożegnać Artystki. Łączyło nas 5 lat zielonogórskiej (T. Lubuski, 1991-1996) i 2 poznańskiej (T. Polski w Poznaniu, 1998-1999) współpracy oraz wiele lat przyjaźni”
„Ważne jest dla mnie nieustanne bycie blisko mieszkańców Słupska i zachęcenie ich do repertuaru, który nie proponuje fars, ale może być równie rozrywkowy i wciągający”
„Zdobyła Srebrną Palmę w Cannes za Kanał Andrzeja Wajdy, spotkała Marilyn Monroe i była nominowana do nagrody BAFTA. Wszystko wskazywało na to, że Teresa Iżewska stanie się międzynarodową gwiazdą kina. Zamiast światowej kariery przyszło zderzenie z rzeczywistością PRL. Po jednym wywiadzie władze zablokowały jej paszport, a droga do zagranicznych sukcesów została zamknięta”
„Teatry nie zmieniają się z dnia na dzień. Nie zmienia ich jedna premiera, pojedyncza nagroda ani sukces frekwencyjny. Prawdziwa zmiana dokonuje się wtedy, gdy zmienia się sposób myślenia o roli instytucji, o tym, komu służy, jakie bierze na siebie zobowiązania i jak odpowiada na wyzwania współczesnego świata. Taką drogę przeszedł Teatr Zagłębia w latach 2018–2026”
„Pamiętam przede wszystkim aktora, który potrafił myśleć na scenie. To określenie może zabrzmieć banalnie, ale w przypadku Frycza było fundamentalne. Jego postacie nie tylko mówiły tekst — one prowadziły w nim własne śledztwo”
„Chcemy wykorzystać trendy obecne w mediach społecznościowych, ale jednocześnie zaproponować coś własnego i zainteresować widza. Dzisiaj mówi się, że widz potrafi poświęcić treści zaledwie kilka sekund uwagi. Nawet jeśli odcinek będzie trwał około 30 sekund, utrzymanie zainteresowania przez cały ten czas jest wyzwaniem. To chyba mój największy stres związany z tym projektem”
„Międzynarodowy Festiwal Sztuk Performatywnych Opowieści w Muzeum Mazowieckim w Płocku to interdyscyplinarna platforma dialogu”
„Paradoksalnie właśnie brak legendy czyni tę postać tak fascynującą. W świecie, w którym pamięć artystyczna chętnie zatrzymuje się przy nazwiskach największych, Osterloff przypomina, że teatr tworzą również ci, którzy przez całe życie pozostają pracownikami sceny. Ich dorobek może być mniej efektowny, ale bez nich teatr nie istnieje”
„Wybieram ewolucję zamiast rewolucji, współdziałanie zamiast ojcobójstwa i rozmowę zamiast manifestu. W tym modelu wspólnota jest wyzwaniem, żenada – siłą, a komizm staje się jednocześnie bronią i narzędziem przetrwania”
„Ruszyły spotkania konsultacyjne dotyczące powstania nowego gmachu Opery Bałtyckiej na Placu Zebrań Ludowych. Na początek po lokalizacji przeszedł spacer badawczy – tym razem w charakterze rozpoznawczym. Gdańszczanie mogli podzielić się pierwszymi wrażeniami i pomysłami na zagospodarowanie terenu”
„Odeszła Wielka Artystka, wybitna piosenkarka, aktorka, publicystka, dziennikarka radiowa, autorka książek i tłumaczka. Dobry Człowiek, Wspaniała, Mądra Kobieta”
„W teatrze był jednym z ulubionych aktorów Mikołaja Grabowskiego, a w kinie fenomenalna okazała się jego współpraca z Mariuszem Trelińskim. Niewiele pamiętam z niezbyt udanego filmu Egoiści, ale kreacja Frycza pozostaje wybitna”
„Był aktorem totalnym, kiedy go spotkałem na planie, miałem wrażenie, że nie odkłada roli na bok, że jest w niej całodobowo, także w prywatnych rozmowach”
„Ze względu na patronkę Sceny Letniej – Jadwigę Warnkównę – na uwagę zasługuje premiera zatytułowana „Z biegiem Wisły” ”
„Jan Frycz miał oblicze amanta, duszę buntownika, niski głos, który wydawał się dojrzalszy niż utrzymująca się długo młodzieńcza uroda”
„Rekordowe upały zmieniły ubraniowe obyczaje gości tego targowiska próżności, jak twierdzą jedni, lub najważniejszej letniej imprezy Europy, jak mówią inni. Ale nie ta zmiana jest najważniejszym wyłomem, jakiego doświadcza festiwal w Salzburgu ”
„Zachęcam wszystkich do zamanifestowania swojej solidarności z walczącą Ukrainą. Powinniśmy ją wspierać do samego zwycięstwa nad Rosją”
„Ponad 100 wydarzeń w mieście, od kameralnych spotkań poprzez spektakle i performanse, do widowiska w Teatrze Wielkim w stylu Kurta Weilla i Toma Waitsa przygotował 23. Festiwal Kultury Żydowskiej Warszawa Singera ”
„W warstwie wizualnej realizacja twórczo czerpie z dokonań Tima Burtona, a szybkie tempo, świetna choreografia i ruch sceniczny oraz wyborne aktorstwo czynią z Beetlejuice’a doskonałą propozycję teatralną, którą reżyseria Jacka Mikołajczyka trzyma w ryzach od pierwszej do ostatniej sceny”
„Unikam wykonań potencjalnie wątpliwych jeśli chodzi o kunszt wykonawczy, zapraszam dyrygentów czy zespoły, co do których wiem, mniej więcej, czego mogę się spodziewać. Natomiast jeśli chodzi o interpretację muzyki czy wizję, tu zostawiam artystom pełną autonomię ”
„Do tego teatru będzie można zajrzeć bez biletu. Spacer przez jedną z najbardziej zielonych części Olsztyna zaprowadzi nas prosto do foyer nowej siedziby Olsztyńskiego Teatru Lalek. Miasto właśnie rozstrzygnęło konkurs, wybierając projekt pracowni plus3-architekci. Otwarty na park, przypominający duży ogrodowy pawilon budynek z ażurową kurtyną zachęci do wejścia nie tylko na spektakl”
„Teatr publiczny nie powinien ograniczać swojej działalności wyłącznie do własnego budynku i do publiczności, która sama do niego przyjdzie. Wyjazdy w teren są czymś, co Opera na Zamku robi i co, moim zdaniem, robić powinna. Szczególnie zależy nam na docieraniu z kulturą wysoką do mniejszych miejscowości, gdzie dostęp do opery czy dużych koncertów symfonicznych siłą rzeczy jest mniejszy”
„Cieszę się, że przez najbliższych kilka sezonów może to być nie tyle mój, co wspólny dom nas wszystkich. Niezmiennie jestem przekonany o tym, że teatr operowy jest dyscypliną wybitnie zespołową, a najlepsze rezultaty daje w przypadku opery efekt synergii”
„Publiczność nie dostaje wyłącznie aktora tańczącego tango czy walca. Dostaje historię. Najlepiej historię, która pozwala powiedzieć: Ja też tak miałem, Ja też przez to przeszedłem, On jest taki jak my. Gwiazda ma zostać odczarowana, sprowadzona z plakatu, ekranu czy sceny do roli człowieka, któremu też było trudno. Im bardziej prywatna historia, tym łatwiej o emocjonalną identyfikację”
„100 lat temu, 23 sierpnia 1926 r., zmarł Rudolf Valentino – włoski aktor i tancerz, uznawany za amanta wszech czasów i jedną z największych gwiazd kina niemego. Mówił, że jest płótnem, na którym kobiety malują swoje marzenia”
„Polski jazz coraz wyraźniej zaczął się dzielić na dwie enklawy: tradycyjną (Melomani, New Orleans Stopmpers, Modern Dixielanders, Jazz Band Ball, Ragtime Jazz Band, zespół Jerzego Grzewińskiego) oraz bastion modern-jazzu, pilotowany przez takich twórców jak Krzysztof Komeda-Trzciński, Andrzej Trzaskowski, Zbigniew Namysłowski, Andrzej Kurylewicz, Jerzy Milian i Jan Wróblewski. Rozbieżności stylistyczne w niczym nie przeszkadzały rosnącej popularności tej muzyki”
„Książkowy wywiad Cezarego Łazarewicza z Janem Holoubkiem – Między światłem a cieniem w niebudzący wątpliwości sposób nawiązuje tytułem do znakomitego filmu syna Magdaleny Zawadzkiej i Gustawa Holoubka Światło i cień, uważanego za debiut późniejszego twórcy takich filmów, jak 25 lat niewinności, Doppelgänger. Sobowtór i seriali Rojst, Wielka woda, Heweliusz”
„22 lipca 1951 roku w Warszawie wznowił działalność artystyczną Teatr Ateneum”
„Byłem amatorem, ale z zarysem mechanizmu twórczego, który realizowałem wbrew radom wszystkich dobrych ludzi”
„Prawie się nie zdarza, albo nawet wcale, żeby artysta, który pozostawił po sobie tak niewiele, pozostawił tak wiele. Jarek Maszewski tworzył, inspirując. Poznań zawdzięcza mu Nierozpoznanych Magdaleny Abakanowicz na Cytadeli, skrzydlate Pegazy na ulicznych paradach i niezapomniane scenografie. Jeżeli pamięć o nim stanie się legendą, przetrwa, jeżeli nie - zgaśnie z końcem jego pokolenia. Gdyby żył, 21 sierpnia 2026 roku skończyłby 75 lat”
„Przed nami jubileuszowa, XV edycja Festiwalu Teatru Dokumentalnego i Rezydencji Artystycznej Sopot Non-Fiction, która startuje jutro, 22 sierpnia, a zakończy się 29 sierpnia. Prócz prezentacji spektakli, jak co roku zaproszeni reżyserzy, dramaturdzy i aktorzy z całej Polski będą rozwijali swoje projekty teatralne”
„To zabawne, tak długo jest się młodym twórcą. Niektórzy dodają: obiecującym. Mijają lata, a nazwa – przynajmniej tego pierwszego członu – się nie zmienia”
„Jestem usatysfakcjonowana i w pełni zadowolona z tego, czego dokonaliśmy razem, bo człowiek sam nigdy nie jest w stanie dokonać rzeczy bez drugiego człowieka. W operze mamy wspaniałe zespoły o bardzo wysokim poziomie, nie mamy się czego wstydzić. Jest też wspaniale działająca administracja, marketing, promocja. Dzięki temu istniejemy”
„Są książki, które się czyta. Są też takie, które się słucha, ogląda i – po zamknięciu – jeszcze długo nosi w sobie. Randia… po polsku – drapieżna Anny Bojarskiej-Urbańskiej należy zdecydowanie do tej drugiej kategorii”
„Jan Frycz nie żyje. Jeden z najbardziej cenionych współczesnych aktorów był związany przede wszystkim z Krakowem, jednak dał się również poznać na toruńskiej scenie. Wystąpił m.in. na Festiwalu Kontakt w spektaklu, w którym stworzył jedną z najlepszych ról w swojej karierze”
„ W 1924 r. był w Turcji, rok później w Tunezji, w 1927 r. w Maroku, potem w Algierze i Egipcie, w 1934 r. zwiedził Bliski Wschód i kraje azjatyckie. W 1936 r. wyruszył w podróż dookoła świata dziewiczym rejsem Batorego do Nowego Jorku, a potem przez USA do Azji i przez Bliski Wschód do Europy. W 1937 i 1938 r. odwiedził Afrykę Zachodnią i Kanadę. Nic dziwnego zatem, że Przygody Koziołka Matołka duetu Walentynowicz-Makuszyński są fascynującą powieścią drogi”
„Finał 4. Festiwalu Sztuki CARPE DIEM nie przyniósł efektownego podsumowania ani głośnych deklaracji. Zamiast tego zaproponował coś znacznie cenniejszego – kolejne rozmowy o człowieku”
„Twórca cenionego teatru pantonimy Mikołaj Wiepriew zaprezentuje tym razem spektakl „Różowy punk”. Tytuł brzmi zagadkowo, ale nie jest nowością, że Nikoli uwielbia intrygować”
„Drugi dzień 4. Festiwalu Sztuki CARPE DIEM pokazał, że słowo i muzyka mogą tworzyć jedną, spójną opowieść”
„Uważam, że dobry teatr repertuarowy, biorąc pod uwagę zarówno oczekiwania publiczności, jak i misję teatru publicznego, powinien mieć w repertuarze przynajmniej trzy klasyczne premiery. Jednocześnie teatr powinien być otwarty na nowe teksty i eksperymenty”
„Zagrał w niezliczonej ilości spektakli, filmów i seriali. Jego ścieżki przecięły się z wieloma aktorami i aktorkami. Czworo z nich zgodziło się specjalnie dla nas powiedzieć kilka zdań o zmarłym Janie Fryczu”
„Tę książkę czyta się jednym tchem. Anna Królica – teoretyczka tańca, kuratorka, adiunktka w Katedrze Teatru i Sztuki Mediów Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu – od kilkunastu lat żarliwie i zajmująco pisze o współczesnym teatrze tańca, choreografkach i choreografach, spektaklach, trendach i fenomenach”
„Przez trzy dni (14-16 sierpnia) Płock gościł aktorów i stand-uperów. Były pokazy filmowe, gala stand-upu, warsztaty tematyczne i poważne rozmowy o niepoważnym gatunku komediowym. Podczas zamykającej Festiwal gali, nagrodę za całokształt twórczości komediowej - dywan - otrzymał aktor i reżyser Olaf Lubaszenko”
„Żywo napisana autobiografia Więcej niż teatr Ewy Wójciak budzi ciekawość, pozwala na wiele przemyśleń. Ułożona w porządku chronologicznym, jest zapisem nie tylko losu dziewczyny od młodości związanej z teatrem, ale też historii studenckiego ruchu kontrkultury, zrodzonego z buntu przeciw siermiężnej rzeczywistości i zakłamanej socjalistycznej ideologii”
„Na pierwszej kompozycji, Zatrzymanie, słychać krzyki funkcjonariuszy AMAP-u. Głosy są przytłumione, prawdopodobnie zarejestrowano je wewnątrz budynku, co oznacza, że siły bezpieczeństwa brutalnie wtargnęły do mieszkania lub biura. Nagranie zostaje przerwane [...]”
„Jestem szczera, więc zależy mi, żeby moje historie też takie były. Dzięki temu ludzie je lubią i odnajdują się w nich”
„Rozpoczął się festiwal poezji, teatru, muzyki i literatury w Muzeum Jana Kochanowskiego w Czarnolesie”
„Mam 30 lat. Kiedy wyjeżdżałem, miałem 27. Niczego nie straciłem. Nie miałem ani mieszkania, ani samochodu, tylko kilka swetrów z second-handu i gitarę, na której i tak nie nauczyłem się grać. Ale potrafię sobie wyobrazić, jak trudno jest aktorom, którzy mieli głośne nazwisko, mieszkanie, dorobek, majątek, a na emigracji stali się nikim”
„W wieku 72 lat zmarł mistrz sceny i kina. Aktor Grabowskiego, Lupy i Jarockiego, gwiazda Starego Teatru i Narodowego”
„Mówił, że aktor, który traci dar dziwienia się, jest skończony. Słynął z charyzmy i pracy z najgłośniejszymi reżyserami. Wczoraj Teatr Narodowy w Warszawie poinformował o śmierci Jana Frycza. Ceniony aktor zmarł 15 sierpnia w wieku 72 lat”
„Kajzar był twórcą koncepcji teatru meta-codziennego. Odwołuję trzy jedności - czasu, miejsca i akcji. Ich estetyczną tyranię. W teatrze meta-codzienności »teatr« odzyskuje swój rytualny sens. Przywracam mu godność i urodę, i ostateczność, i zwykłość, i prostotę - Gotowania mleka - Zamykania i otwierania drzwi - Ubierania i rozbierania - Patrzenia przez okno. Od tej pory »teatr« jest miejscem pośrednim – takim jak schody, jak korytarz, jak Ziemia. Jest zwykły”
„Rozmawiałem z nim krótko, kilka razy, a jednak czułem, jakbym go znał. W końcu, od kiedy pamiętam, mój teatr to był również Jan Frycz. Jego barwa, siła, delikatność – nie do podrobienia”
„Wydawał się być nieśmiertelny. A jeżeli ma być nieśmiertelny, to zależy tylko od naszej pamięci. Ten zawód żyje, zostaje w pamięci kolegów i przede wszystkim widzów”
„To nie jest recenzja ani tekst krytyczny – nie czuję się w roli, by takowy pisać. Natomiast od Przemysława Czaplińskiego nauczyłam się ciekawości nie opinii czy ocen, lecz tego, co się w tekście/dziele widzi. Zatem opisałam kilka rzeczy, które zobaczyłam”
„Poza spektaklami i wydarzeniami literackimi Festiwal Warszawa Singera pokaże publiczności operę klezmerską w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej. Na scenie wystąpią artyści amerykańskich scen. Muzykę do przedstawienia stworzył laureat Grammy Frank London”
„Marcin Hałaś uważa, podobnie jak profesor Stanisław Sł. Nicieja, autor monumentalnej Kresowej Atlantydy, że historia to nie tylko wydarzenia, ale i losy pojedynczych jednostek. Stąd sylwetki ludzi związanych z Pyrlikiem, Wiatykiem i festiwalem Mulimare, a dziś rozrzuconych po całym świecie lub zmarłych, jak Adam Kaczorowski, marynarz, który zginął podczas wojny w Wietnamie czy samobójca Roman Czubak, twórca Wiatyku, jego reżyser, autor, aktor i kierownik artystyczny”
„Rubaszny, o inteligentnym i ostrym poczuciu humoru. Kiedy przeklinał, wydawało się, jakby recytował poezję. Nie lubił bylejakości – zarówno w pracy, jak i w życiu prywatnym. Kochał swoją rodzinę, chwalił się często przyjaciołom swoimi wnukami. Niektórym mógł wydawać się zbyt przebojowy, ale tak naprawdę miał gołębie serce. Mówił i żył tak jak czuł. I nie poddawał się łatwo. Andrzej Beya-Zaborski zmarł 11 sierpnia. Miał 75 lat”
„Doświadczenie dyrekcji upewniło mnie, że niezależność artystyczna w publicznej instytucji kultury to szkodliwy mit. Ludziom się wydaje, że walka polityczna rozgrywa się na scenie, tymczasem ona już dawno rozegrała się na zapleczu”
„Niektórym mógł wydawać się zbyt przebojowy, ale tak naprawdę miał gołębie serce. Mówił i żył tak jak czuł. I nie poddawał się łatwo. Andrzej Beya-Zaborski zmarł 11 sierpnia po długiej chorobie. Miał 75 lat, a w świadomości widzów teatralnych i filmowych, a przede wszystkim studentów, współpracowników, przyjaciół i bliskich zapisał się jako ktoś, kogo brak jest niebywale dotkliwy”
„Refleksjowanie (coś więcej niż snucie refleksji, a zarazem coś mniej niż chęć stawiania diagnoz) o młodym polskim teatrze, procesach i przedstawieniach tworzonych przez twórców urodzonych po 1990 roku, w roku 2026 nie może odbyć się bez określenia ogólnych cech rzeczywistości, w której znajduje się teatr”
„W październiku pożegnamy się ze Śmiercią i dziewczyną, potem z Kurą na plecach, a następnie z kolejnymi tytułami, co zostanie rozłożone na półtora roku. Co symboliczne, zamknę teatr w momencie, w którym osiągniemy piętnastolecie działalności”
„Dzięki wojnie, poniekąd, Ukraińcy uświadomili sobie, że są niepodległym narodem z wyjątkową kulturą”
„Był jednym z pierwszych idoli rodzącej się właśnie kultury masowej. W 1942 r. na jego koncert w nowojorskiej Madison Square Garden przyszło 40 tys. ludzi. W tym samym roku przekazał 100 tys. USD na Fundusz Pomocy Polsce. 15 sierpnia 1966 r. zmarł tenor Jan Kiepura – miał 64 lata”
„Jest paradoksem mojego zawodowego losu, że dziś jestem kojarzony bardziej z recenzjami filmowymi niż ze sztukami”
„Z roku na rok rozrasta się program, liczba zaangażowanych instytucji i gwiazd, które w czerwcu odwiedzają Częstochowę”
„Castellucci buduje spektakl z często używanych przez niego elementów. Oprócz nagości jest więc ogień i oblepiająca ciało ziemia, a także żywe zwierzęta. Tym razem pojawia się wilk, którego obłaskawił Franciszek oraz paw – w średniowiecznym chrześcijaństwie symbol nieśmiertelności. A po śmierci Franciszka na pustej scenie pozostaje stadko owiec”
„W jubileuszowym sezonie 2025/26 – obchodziliśmy XXX-lecie istnienia ADiT-u – poprosiłam o relacje indywidualne naszych agentów, dzięki którym sezon był bardzo intensywny. Podzielę się jednak na wstępie kilkoma ogólnymi informacjami z własnej perspektywy”
„Wolni Kupałowcy. Teatr narodowy na wygnaniu Iriny Lappo to książka, którą można i należy czytać z różnych perspektyw. Najbardziej oczywista – to spojrzenie na nią jako na kronikarski zapis białoruskiego życia teatralnego po 2020 roku”
„Trudno mi wskazać premierę filmową z ostatnich lat, która wywołałaby tak duże poruszenie jak Odyseja Christophera Nolana. Nic dziwnego, mówimy o fundamentalnym dla kultury Zachodu tekście i o adaptacji, której kampanię marketingową od początku napędzały kontrowersje – w większości naciągane i biorące się z niekończącej się wojny kulturowej”
„Ważne jest, by rozwijać się artystycznie, ale i utrzymać dobre relacje w rodzinie, by w szacunku i miłości wychować dzieci, co jest trudne i wcale nieoczywiste – to dewiza Les Femmes Opera: Emilii Osowskiej, Natalii Krajewskiej-Kitowskiej i Joanny Sobowiec-Jamioł. Zespół świętuje w tym roku 15 urodziny”
„Czy aktor ma prawo mówić własnym głosem, kiedy schodzi ze sceny? O wolności słowa, prawie artysty do obywatelskiej opinii i o tym, dlaczego aktor nie przestaje być obywatelem tylko dlatego, że jest aktorem”
„Kiedy w pierwszym roku uruchamialiśmy niektóre produkcje, usłyszałem, że będę ekskomunikowany. Ze smutkiem konstatuję, że nadal nie jestem. Publiczność oczekuje oprócz rozrywki również poważnej rozmowy. I budowania przestrzeni, która wychodzi poza polaryzację, ogarniającą już chyba wszystkie sfery życia publicznego”
„Chcę odwoływać się do wartości, ale forma musi być nowoczesna. Mnie to rajcuje. „Gen wolności” to performans, forma trochę koncertowa, mam nadzieję, że pozwalająca wyjść poza bańkę ludzi zainteresowanych martyrologią”