„I choć zmaganie z mickiewiczowskim dziełem stało się pewnego rodzaju tradycją Teatru Polskiego, inaczej niż w przypadku Zadary, reżyserka czyni znaczne skróty sięgając przede wszystkim po drugą część dramatu, swobodnie splatając wątki z pierwszej i czwartej części. Łącznikiem opowieści czyni postać Gustawa, jego niespełnioną miłość oraz samobójstwo”
„Czy blisko trzy dekady po śmierci Jan Wilkowski może stanowić inspirację dla współczesnych twórców? Czy jego dramaty nadal są aktualne i są twórczym materiałem dla młodych? Czy spuścizna, o której wspominają jego uczniowie, jest żywa tylko w nich, czy również oddziałuje na tych, którzy nie mogli się z nim spotkać osobiście?”
„Lublin ma niezwykle złożoną historię, która nas ukształtowała i w dużej mierze definiuje jako społeczność otwartą i tolerancyjną, a mówiąc precyzyjniej – akceptującą różnorodność w każdym wymiarze”
„Tegoroczne 61. Biennale Sztuki w Wenecji zaprasza do dialogu w molowych tonacjach. Rezygnując z hałaśliwych manifestów, kuratorzy i artyści – realizując wizję zmarłej Koyo Kouoh – wprowadzają nas w przestrzeń półmroków, szeptów i skupienia”
„Sejm przyjął ustawę o zabezpieczeniu socjalnym osób wykonujących zawód artystyczny. Poparli ją wszyscy głosujący posłowie Koalicji Obywatelskiej, PSL–Trzeciej Drogi, Lewicy i Polski 2050 oraz pięcioro posłów PiS, w tym byli szefowie resortu kultury”
„Poczułam potrzebę podzielenia się tym, co umiem, a jednocześnie powrotu do korzeni, do niewinności, do marzenia o aktorstwie. W szkole przechodzę cały czas niezły chrzest bojowy, ciągle się uczę i ciągle sprawdzam jeszcze dla siebie, czy w ogóle się do tego nadaję. To zupełnie inny zawód niż samo aktorstwo: uczenie rzemiosła, ale bardzo to lubię”
„Oto cały Geras. Tak jak Harrison Ford, łowca androidów, polował na sztuczne wytwory ludzkiego umysłu, on polował na monodramy już istniejące, ale także inspirował ich powstawanie”
„Podczas tegorocznej edycji Ogólnopolskich Spotkań Teatralnych Kszesło odkryto nowe prawo fizyki: publiczność wypełni każdą dostępną dla niej przestrzeń. W dniach 2–4 października 2026 roku Żyrardów ponownie zamienił się w miasto teatru i teatromanów, tłumnie przybywających na spektakle i wydarzenia”
„Kiedyś uwielbiałam spotkania towarzyskie, na których mogłam poznawać nowych ludzi; teraz tęsknię do spotkań z ludźmi, których znam, a rzadko widuję, bo wszyscy jesteśmy w biegu”
„Prus wykorzystał biografię Jana Mincla do stworzenia postaci nie tylko warszawskiego kupca o tym samym imieniu i nazwisku, ale także Stanisława Wokulskiego: powieściowy Mincel ma wygląd, wiek, zachowanie autentycznego kupca z Lublina, natomiast elementami jego życiorysu – kariery, sposobu dojścia do pieniędzy – Prus obdarzył Wokulskiego”
„Czytanie zaczyna się dynamicznie, czwórka aktorów pojawia się z latarkami na balkonach i w ciemnościach Teatru Królewskiego krzyczą Do broni!, dopiero potem pojawiają się na scenie przy pulpitach, niczym muzycy w orkiestrze”
„Międzynarodowa Konfederacja Stowarzyszeń Autorów i Kompozytorów (CISAC) opublikowała 4 listopada w Paryżu, raport Global Collections Report 2026. Raport zawiera kompleksową analizę wpływów z tantiem za 2025 rok. W tym okresie CISAC zrzeszała 228 organizacji autorów ze 111 krajów i terytoriów, reprezentujących twórców muzyki, dzieł audiowizualnych, sztuk wizualnych, literatury i dramatu”
„Mario Banushi, Jakub Skrzywanek, Jan Klata, Piotr Domalewski reprezentują zaledwie kilka z dwunastu reżyserskich nazwisk o europejskim znaczeniu, które gościły na kieleckim festiwalu. Ósma edycja to także tłumy i gorące owacje na widowni, 165 artystów na scenie, a nawet... jeden pies-robot”
„Trzy duże nazwiska w jednej, zaskakującej konfiguracji, która najpierw zaintrygowała nas na płycie, a następnie - ze zdwojoną siłą - zaatakowała na scenie”
„Multiorkiestra, orkiestra na wiele głosów i instrumentów, a każdy osobny, a wszystkim udaje się czasami zagrać wspólnie. I nie czuje się dysonansu. O tym koniecznie chciałbym napisać. Roman Gancarczyk – członek orkiestry, członek zespołu Starego”
„Empatia jest dla mnie wymianą i chęcią przyjrzenia się sobie oraz obecnym zjawiskom z różnych perspektyw. W tym kontekście Nowa Huta okazała się przyjazna, dlatego kontynuujemy tutaj – w Domu Utopii, Międzynarodowym Centrum Empatii, oraz w Teatrze Łaźnia Nowa – nasze, często niekonwencjonalne, działania”
„Drażni mnie, że ciągle jestem pouczana - jaką kobietą mam być, jak mam mówić, że powinnam być reżyserką, a nie reżyserem, scenografką, a nie scenografem, w którym teatrze mam reżyserować, a w którym nie, czego mi robić nie wypada, a co trzeba koniecznie. Żyję na swoich peryferiach i na swoich warunkach”
„Gdyby żył, 3 listopada skończyłby 99 lat! W Teatrze Wybrzeże wszystko się dlań zaczęło. Tutaj debiutował w 1953 roku. Jego ostatnia rola na Wybrzeżu to Jan w Pierwszym dniu wolności. Pożegnał się z Gdańskiem w 1960 roku”
„Jestem tradycjonalistą, dlatego otoczę się współpracownikami dużo bardziej awangardowymi ode mnie, żebyśmy mogli wspólnie twórczo działać. Teatr operowy żyje cieniami swoich poprzedników”
„Rzadko pojawiają się na salonach, nie pozują na okładkach i nie zapraszają kamer do swojego domu. O życiu prywatnym mówią niewiele, bo cenią je ponad wszystko. Zamiast bankietów i czerwonych dywanów wybierają kolację z przyjaciółmi w podwarszawskich Kaniach albo ciszę z dala od miasta”
„Dobrze się stało, że Teatr Polskiego Radia po dwóch mocno feministycznych premierach zaprezentował rzecz o kondycji psychicznej współczesnego mężczyzny, w dodatku zrealizowaną w sposób artystycznie niemal nienaganny, bez niepotrzebnych pseudoeksperymentów”
„W drugim odcinku październikowej Miesięcznej Kroniki Teatralnej garść recenzji ze spektakli premierowych tegoż miesiąca. Należy przyznać, że był to wyjątkowo udany czas dla naszego teatru”
„Największym objawieniem tego festiwalu okazało się wykonanie w katedrze św. Marii Magdaleny opery Dydona i Eneasz Z. 626 Henry' ego Purcella w wersji koncertowej przez Accademię Bizantinę, Chór Capella Cracoviensis, solistów pod dyrekcją niezrównanego Ottavia Dantone”
„Wielokrotnie stałem, bo nie mogłem usiedzieć na widowni, i widziałem, co robimy ludziom z endorfinami. Albo widziałem, że ludzie mają mokre oczy. Jestem z tego dumny, to mnie napędza, więc idę dalej”
„- Nigdy nie byłem aktorem łatwym. Mam coś kontrowersyjnego w sobie, coś niegładkiego, nie to, co się podoba – mówił Roman Wilhelmi w archiwalnym wywiadzie dla Polskiego Radia. Był artystą o niezwykłym temperamencie, wielkiej ambicji i trudnym charakterze. Widzowie pokochali go jako Nikodema Dyzmę czy Stanisława Anioła. 3 listopada mija 35 lat od śmierci jednego z najbardziej wyrazistych aktorów polskiego kina i teatru”
„Impulsem do podjęcia tematu było parę premier z przełomu sezonu, gdzie na warsztat wzięto peerelowskie seriale i filmy. Tytuły, w których kochały się starsze pokolenia, lecz dla młodszych też winny być atrakcyjne; inaczej po co do nich wracać? Chciałem podumać, co ten trend mówi o głębokich kłopotach z popularną współczesną opowieścią. Ale z tego, co obejrzałem, nie da się wyciągnąć dobrych wniosków”
„Aktor zawsze oddaje siebie, jest i postacią, i sobą. Nie ma takiego magicznego zaklęcia, które sprawiałoby, że wchodząc na scenę, zostawia w kulisach siebie”
„W październikowym numerze Miesięcznej Kroniki Teatralnej spotkanie z zespołami szeroko pojętego ruchu, które nie są powiązane ze scenami operowo-baletowymi. Każdy z nich posiada indywidualny język wypowiedzi, organizacyjną specyfikę oraz różnorodną ofertę repertuarową. Oto trzy instytucje, które łączy (choćby w nazwie) powiązanie ze sztuką bez słów: Wrocławski Teatr Pantomimy, Kielecki Teatr Tańca oraz Balet Dworski Cracovia Danza”
„Budynek Akademii Muzycznej w Bydgoszczy powstał na terenie dawnej cegielni - miejscu przez lata zapomnianym i zaniedbanym, mimo bliskości centrum miasta. Teren o ogromnym, niewykorzystanym dotychczas potencjale zyskał nowe życie, a inwestycja stała się impulsem do rewitalizacji całej okolicy. Usytuowanie budynku na zamknięciu osi tzw. Dzielnicy Muzycznej, która łączy filharmonię, szkołę muzyczną, teatr i rektorat uczelni, podkreśla jego rangę w miejskim pejzażu”
„Przemijanie niektórych form w sztuce to zjawisko naturalne, a to, co dawne, miesza się z nowym. Żywotność klasycznych technik jest zróżnicowana. Jawajka wydaje się na współczesnej scenie tylko ciekawostką. Podobnie trudno o spektakle wykorzystujące kukły”
„Połączenie jazzowego kwintetu, tekstów Witkacego i Marcina Dorocińskiego może brzmieć jak pomysł z gatunku tych, które skończą się artystycznym olśnieniem, albo spektakularnym nieporozumieniem”
„Niedawno minęła niezauważona okrągła rocznica. Oto 1 października 2006 roku w Operze Śląskiej odbył się pierwszy Salon Poezji i Muzyki Anny Dymnej. Prowadzili go: pomysłodawczyni Anna Dymna oraz dziś już nieżyjący aktor i reżyser Krzysztof Kolberger. (...) Anna Dymna takie przedsięwzięcia zainicjowała w kilku śląskich miastach - m.in. w Gliwicach i Rudzie Śląskiej, ale po dwóch dekadach Salon nadal działa jedynie w Bytomiu”
„Przez te trzy dni coraz wyraźniej czułam, że wracając do miasta młodości, spotykamy przede wszystkim dawnych siebie. Dziewczynę idącą do Zorzy. Studentkę siedzącą w Kosmosie. Młodą kobietę zaglądającą do księgarni i popełniającą drobne przestępstwo z miłości do zbyt drogiej książki o sztuce Dalekiego Wschodu”
„Opera Lubelska formalnie przejęła już stuletnią willę przy ul. Uniwersyteckiej. Budynek ma zostać wyremontowany, starodrzew wycięty, a na terenie działki marszałek Jarosław Stawiarski (PiS) planuje nowy obiekt. Wysokością dorówna Centrum Spotkania Kultur. – Dla Kamili Lendzion osobny budynek opery to idée fixe. Pani dyrektor nie podoba się, że musi współdzielić budynek z Filharmonią, a salę koncertową mamy w piwnicy – słyszymy od pracowników instytucji”
„Zanim wybuchła szalona małyszomania, był młody chłopak z Wisły, który musiał zmierzyć się z morderczą presją i brakiem perspektyw. Pochodzący z Gdyni aktor Bartłomiej Deklewa wcieli się w postać Adama Małysza w nadchodzącym filmie biograficznym Adam w reżyserii Tomasza Matuszczaka”
„Podczas wrześniowych wydarzeń, będących częścią festiwalu Sinfonia Varsovia – Nowe Otwarcie, słuchacze mogli wybierać spośród wielu tematycznych propozycji, różnorodnych gatunków muzycznych oraz składów wykonawczych. Czekała na nich muzyka wykonywana przez światowe gwiazdy, solistów, zespoły i orkiestry; lżejsza, skłaniająca się ku rozrywkowej, a obok refleksyjna”
„Szczerze mówiąc, wielu obserwatorów życia teatralnego spodziewało się takiego werdyktu. Minkowska jest najbardziej doświadczoną twórczynią z sześciorga reżyserów, zakwalifikowanych do finału katowickiego konkursu, ma w swoim dorobku wiele sukcesów, a prezentowany na INTERPRETACJACH spektakl Wszyscy jesteśmy Belén dotyka najbardziej dziś gorącego tematu w polskiej debacie społecznej”
„Przedmioty z drewna, szmatek czy skór, z plastiku, słomy czy czegokolwiek innego mają własny byt i materialny, namacalny kształt – czyli własną, jednostkową formę. W chwili, gdy pojawiają się na scenie, mogą albo pozostać martwym (choć znaczącym!) rekwizytem, albo mogą zostać poddane animacji, czyli celowym i świadomym działaniom aktorskim, które doprowadzą do powstania wrażenia, że żyją one naprawdę, ruszają się, mówią, działają”
„Gdynia przygotowuje się do budowy nowej siedziby Teatru Miejskiego im. Witolda Gombrowicza. Obecny budynek przy ul. Bema, pochodzący z lat 50., nie odpowiada potrzebom instytucji. Miasto rozpoczęło prace nad koncepcją inwestycji, która ma otworzyć nowy rozdział w historii gdyńskiej sceny. Na razie nie wskazano ani lokalizacji, ani terminu realizacji przedsięwzięcia”
„8 października Sejm RP przyjął uchwałę w sprawie upamiętnienia Conrada Drzewieckiego w setną rocznicę jego urodzin. Za przyjęciem dokumentu opowiedziało się 283 posłów, nikt nie był przeciw, ale wstrzymało się od głosu 155. Nie wiedzieli, z czym kojarzyć to nazwisko? Może taniec nic ich nie obchodzi…”
„Człowiekowi, który właśnie ucierpiał, dobrze byłoby najpierw pozwolić dojść do słowa. W Wezuwiuszu. Cyklu życia tragedii Bartosza Kozery musi on jednak poczekać. Dyrekcja ma oświadczenie, artysta pomysł, darczyńca rzeczy, których szkoda wyrzucić. Każdy przychodzi z czymś własnym i liczy na życzliwe przyjęcie. Poszkodowany powinien wykazać się cierpliwością”
„Powstały wtedy doceniane przez krytykę i publiczność takie przedstawienia jak: Wesele krwi Lorki i Pokojówki Geneta w reżyserii Krzysztofa Kelma, tak, chcę tak Joyce'a i Zamek Kafki w reżyserii Henryka Baranowskiego, Do Damaszku Strindberga w reżyserii Marcina Jarnuszkiewicza czy Woyzeck Büchnera w reżyserii Wojtka”
„Powieść i historia Debré od początku uruchomiły we mnie skojarzenia z grecką tragedią – bohaterka wybrała siebie, czym sprowadziła na siebie gniew tych, których porządek został podważony”
„Liczne wspomnienia o Stanisławie Ignacym Witkiewiczu wskazują, że kiedy siadał do fortepianu, słuchacze nie zawsze wiedzieli, co może wydarzyć się za chwilę. Podczas jednej z wizyt u rodziny swojego przyjaciela artysta przybiegł nagle na czworakach do salonu, po czym zagrał własny menuet i walczyk, a występ zakończył gwałtowną improwizacją. Takie muzyczne wybuchy nazywał chlustami, a teraz, po niemal stu latach, do podobnej swobody nawiązują muzycy przyzwyczajeni do nawet najbardziej zakręconych improwizacji”
„Mein Kampf Adolfa Hitlera trafiło do domeny publicznej 10 lat temu. Od tego czasu, jeśli pojawia się na rynku, to z wiadomych względów, z obszernymi komentarzami historycznymi. Komentarz artystyczny dopisali twórcy spektaklu pod tym tytułem w Teatrze Powszechnym w Warszawie. Tytuł wyreżyserowany przez Jakuba Skrzywanka po siedmiu latach właśnie zszedł z repertuaru. I dobrze”
„W Polsce działają obecnie 32 teatry lalkowe. Według danych GUS, w 2025 roku zagrały 8 039 przedstawień w stałych salach teatralnych, co stanowi prawie jedną czwartą wszystkich spektakli wystawionych w ubiegłym roku w Polsce”
„35 lat temu, 27 października 1991 r. zmarł Andrzej Panufnik – jeden z najwybitniejszych polskich kompozytorów XX wieku, dyrygent. Po opuszczeniu PRL w 1954 r. nazwano go zdrajcą, a jego twórczość miała zostać zapomniana. Ideałem moim jest utwór, w którym treść poetycka łączy się z doskonałością muzycznego rzemiosła – napisał w 1952 r.”
„Dziewięć festiwali teatralnych w jednym miesiącu, a do tego kolejne wydarzenia na początku jesieni. Łódź, Kielce, Radom, Toruń, Rzeszów, Zabrze, Katowice, Warszawa… Każdy ma własny program, ambicje i artystyczne argumenty, by właśnie tam skierować uwagę widzów. Tylko że doba nadal ma dwadzieścia cztery godziny, a nawet najbardziej wytrwały recenzent nie potrafi być w kilku miejscach jednocześnie. Czy naprawdę nie da się uzgodnić festiwalowych kalendarzy?”
„Przy źle domykających się drzwiach człowiek szybko nabiera wprawy. Podnosi klamkę, dociska, zna właściwy ruch. Po pewnym czasie może już nawet szczerze twierdzić, że tak było zawsze. Usterka została włączona w porządek dnia. Dom wymaga od mieszkańców odrobiny współpracy i ją otrzymuje. Michał Galiński zaczyna Szkodę od takiego właśnie porozumienia z rzeczywistością: dość kłopotliwego, lecz wygodniejszego niż sprawdzanie, dlaczego drzwi przestały się zamykać”
„Kiedyś zaprosiłem na próbę dziewczynę, którą przygotowywałem do szkoły teatralnej. W pewnym momencie usłyszałem chrapanie. Odwracam się — zasnęła! I wcale się jej nie dziwię. Dochodzenie do efektu bywa żmudne, czasochłonne, chwilami zwyczajnie nudne. Mówię oczywiście o aktorach, którym naprawdę zależy”
„Trzech aktorów, trzy pokolenia i jedno sceniczne imię. Ichikawa Somegorō po raz kolejny spotyka się z Hamletem, a rodzinna historia jednego z najważniejszych rodów kabuki prowadzi od japońskiej tradycji dziedziczenia artystycznych imion do współczesnego Szekspira”
„Niestety, autorka próbowała upiec wiele pieczeni na jednym ogniu i połączyła w niespełna trzy kwadranse trwającej audycji mnóstwo wątków. Czego tu nie ma?! Jest bieżąca polityka A.D. 1992/93, aborcja, przemoc, poeta – gej i jest ukraińska koza Marusia, która nie dość, że nielegalnie przekroczyła granicę, to jeszcze – cytuję – nasrała na ołtarz”
„Fabuła słuchowiska przenosi odbiorców w świat przedszkola. Są oni świadkami codziennych, banalnych sytuacji, u wielu znanych z autopsji, takich jak spory w sali zabaw, oczekiwanie na przyjście rodziców, wreszcie znienawidzone przez większość przedszkolaków leżakowanie”
„Jak daleko można posunąć się w poszukiwaniu nowych środków wyrazu, nie tracąc tego, co stanowi o odrębności lalkarstwa?”
„Byłam pod silnym wpływem profesora Jerzego Mierzejewskiego, malarza i teoretyka sztuki. Mierzejewski kazał nam rysować, malować, kleić kolaże, a przede wszystkim analizować każdy film jako dzieło sztuki plastycznej przede wszystkim”
„Wydarzenia adresowane są do słuchaczy w każdym wieku, otwierając na muzykę klasyczną wszystkich, nie tylko melomanów i bywalców filharmonii, ale także osoby, które na co dzień nie słuchają tego rodzaju kompozycji. Widzowie mogą wybierać też niecodzienne, ciekawie zaaranżowane, często śmiałe w swej nowoczesności projekty, łączące różne gatunki sztuki z muzyką”
„Jedenaście spektakli, artyści z trzech krajów, warsztaty oraz spotkania poświęcone tańcowi współczesnemu. Tak zapowiada się tegoroczny move festival. Na jednej scenie spotkają się odmienne wrażliwości, doświadczenia i języki ruchu. Wspólnym mianownikiem i jednocześnie hasłem przewodnim tegorocznej edycji jest obecność ”
„W drugiej części koncertu wysłuchaliśmy Koncertu f-moll Fryderyka Chopina, o intymnym, niemal ekstatycznym charakterze, który tak biegle oddaje pianista Krzysztof Jabłoński, wspaniały artysta, niezapomniany laureat III nagrody na 11. Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Krzysztof Jabłoński gra z wyczuciem, skupiony na kolorze i ilustracyjnej stronie utworu”
„Każdy z bohaterów ma swój idiom, własny rytm wypowiedzi i charakterystyczny sposób formułowania myśli. Dzięki temu dialog nie staje się jedynie narzędziem przekazywania autorskich idei, lecz sam w sobie buduje postaci, odsłania ich temperamenty, ambicje, lęki i sprzeczności”
„Po obejrzeniu kilku spektakli konkursu Klasyka Żywa prezentowanych podczas jubileuszowej, pięćdziesiątej edycji Konfrontacji Teatralnych w Teatrze im. Jana Kochanowskiego w Opolu można odnieść wrażenie, że zarówno sceniczni bohaterowie adaptacji Żeromskiego, Mickiewicza, Sienkiewicza i innych twórców, jak również ich współcześni interpretatorzy funkcjonują w stanie nieustannego pobudzenia”
„Już w sobotę 24 października premiera musicalu Piotruś Pan i Wanda w Operze Nova. O tym, czym będzie wyróżniać się bydgoska realizacja, jakie wyzwania czekają wykonawców i dlaczego warto wybrać się na ten spektakl całą rodziną, opowiada reżyserka Agnieszka Płoszajska”
„Humor stanowi rodzaj kontrapunktu. Kiedy robi się zbyt poważnie, trzeba to przełamać, by nie popaść w patos. Mam wrażenie, że przez to można opowiedzieć dużo więcej, bo ten śmieszny element może złagodzić coś, bo inaczej byłoby nieznośne”
„W tegorocznej edycji imprezy jest kilka świetnych komedii, ale w tych opowieściach, oprócz humoru, wybrzmiewają też pytania, które zostają z widzem na długo po opadnięciu kurtyny. A są wśród tych spektakli też takie, które ze stawianiem pytań nie czekają na końcowe brawa”
„Jan Englert i Daniel Olbrychski w znakomitych humorach! W poniedziałek, 19 października, obaj aktorzy spotkali się z dziennikarzami w Teatrze Żeromskiego w Kielcach, tuż przed spektaklem Żar”
„20 różnorodnych widowisk przedstawionych w ciągu dziewięciu dni przez teatry z Czech i Polski, a także z USA, złożyło się na bogaty program 35. edycji Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Bez Granic, zorganizowanego jak zwykle w Cieszynie i Czeskim Cieszynie”
„Są przedstawienia, których siła wynika nie tylko z reżyserii, aktorstwa, muzyki czy scenografii, lecz ze spotkania tekstu, miejsca i pamięci”
„Kiedy na początku roku 1991 ogłoszono konkurs na dyrektora Teatru Lubuskiego, reżyserowałem adaptację wielkiej powieści Marcela Prousta dla Teatru Dramatycznego w Warszawie. Nosiła tytuł Ach, Combray!..., w obsadzie - plejada wspaniałych aktorów. To już była moja 13. reżyseria. Wciąż utrzymywałem kontakt ze swoimi profesorami z warszawskiej PWST, i kiedy ogłoszono konkurs, prof. Bardini upewnił mnie, że warto spróbować szczęścia w Zielonej Górze”
„Dwie szklanki herbaty w ozdobnych metalowych koszyczkach. Wyglądają znajomo, choć jest w nich coś osobliwego. Wystarczy przyjrzeć się uchwytom, żeby zobaczyć dwa ludzkie profile zwrócone ku sobie”
„Zależy mi na tym, by być człowiekiem uczciwej pracy. To znaczy, buduję moją wartość przez pracę, role, wybory artystyczne i te bardziej zarobkowe, bo – nie oszukujmy się –są rzeczy, które robię wyłącznie dla pieniędzy. Jednak staram się pracować nad marką, a nie nad takim internetowym awatarem, który pokazuje, jak mieszka, czym jeździ i gdzie jeździ na wakacje”
„Klasyka naprawdę nie musi być spróchniałym trupem reanimowanym wyłącznie pod dyktando wycieczek szkolnych”
„Jak ma się nawet najbardziej szalony pomysł, warto o nim rozmawiać i się nie bać”
„Ciekawość, chęć rozpoznania miejsca, do którego idę, towarzyszy moim pierwszym dyrektorskim wyborom i propozycjom”
„Na pierwszy rzut oka można zobaczyć kawałki surowego mięsa i kilka listków laurowych. Po chwili z tej osobliwej kompozycji wyłania się profil mężczyzny. Jeszcze moment i skojarzenie prowadzi ku antycznej monecie z wizerunkiem cesarza”
„Musiałam liczyć na dużą wyobraźnię muzyczną reżysera i librecistki, bo wcielałam się w różne role i własnym głosem próbowałam prezentować, jak wyobrażam sobie partie poszczególnych bohaterów”
„Jestem przewodniczącym Rady Programowej Instytutu Teatralnego. Grono jest znakomite. Wszyscy są fachowcami, ekspertami w swoich dziedzinach. Cieszę się, że niektórych mogłem poznać, bo wiedziałem o ich dokonaniach, ale nie znałem osobiście”
„Szczególne miejsce zajmuje historia Jacka Soplicy, który jako ksiądz Robak próbuje odkupić wcześniejsze winy. Ważna będzie również przemiana Tadeusza, początkowo skupionego na własnych sprawach, który stopniowo odkrywa znaczenie patriotyzmu i odpowiedzialności za ojczyznę”
„Budynek Centrum Sztuki Dzieci i Młodzieży będzie miał 4,5 tysiąca metrów kwadratowych. W środku znajdą się Teatr im. Hansa Christiana Andersena, filia Miejskiej Biblioteki Publicznej, przestrzeń kulturalna na warsztaty, spotkania, działania animacyjne dla dzieci i młodzieży oraz miejsce schronienia”
„Wielka literatura jest więc czymś więcej niż świadectwem swoich czasów. Pozwala dotrzeć do tego, co w człowieku niezmienne. Także do metafizyki, do głębi tajemnic ludzkich myśli. Ale wielkie dzieła przemawiają również do naszych uczuć i emocji. Teatr posługuje się przede wszystkim emocjami. Opowiada o relacjach pięknych, dramatycznych, czasem tragicznych. To właśnie one potrafią nas porwać”
„Wierzę, że teatr może być pokojową formą oporu. Nie dlatego, że zmieni świat jednym spektaklem. Dlatego, że współtworzy społeczną wyobraźnię i sposób myślenia o tym, co możliwe”
„Z Tomaszem Foglem łączyły mnie lata teatralnych spotkań – najpierw w Gdańsku, potem w Gdyni. Pozostały role, wspomnienia i serdeczność, która nie znika mimo upływu czasu. To moje osobiste wspomnienie aktora, kolegi i człowieka teatru”
