„I choć zmaganie z mickiewiczowskim dziełem stało się pewnego rodzaju tradycją Teatru Polskiego, inaczej niż w przypadku Zadary, reżyserka czyni znaczne skróty sięgając przede wszystkim po drugą część dramatu, swobodnie splatając wątki z pierwszej i czwartej części. Łącznikiem opowieści czyni postać Gustawa, jego niespełnioną miłość oraz samobójstwo”
„Czy blisko trzy dekady po śmierci Jan Wilkowski może stanowić inspirację dla współczesnych twórców? Czy jego dramaty nadal są aktualne i są twórczym materiałem dla młodych? Czy spuścizna, o której wspominają jego uczniowie, jest żywa tylko w nich, czy również oddziałuje na tych, którzy nie mogli się z nim spotkać osobiście?”
„Lublin ma niezwykle złożoną historię, która nas ukształtowała i w dużej mierze definiuje jako społeczność otwartą i tolerancyjną, a mówiąc precyzyjniej – akceptującą różnorodność w każdym wymiarze”
„Tegoroczne 61. Biennale Sztuki w Wenecji zaprasza do dialogu w molowych tonacjach. Rezygnując z hałaśliwych manifestów, kuratorzy i artyści – realizując wizję zmarłej Koyo Kouoh – wprowadzają nas w przestrzeń półmroków, szeptów i skupienia”
„Sejm przyjął ustawę o zabezpieczeniu socjalnym osób wykonujących zawód artystyczny. Poparli ją wszyscy głosujący posłowie Koalicji Obywatelskiej, PSL–Trzeciej Drogi, Lewicy i Polski 2050 oraz pięcioro posłów PiS, w tym byli szefowie resortu kultury”
„Poczułam potrzebę podzielenia się tym, co umiem, a jednocześnie powrotu do korzeni, do niewinności, do marzenia o aktorstwie. W szkole przechodzę cały czas niezły chrzest bojowy, ciągle się uczę i ciągle sprawdzam jeszcze dla siebie, czy w ogóle się do tego nadaję. To zupełnie inny zawód niż samo aktorstwo: uczenie rzemiosła, ale bardzo to lubię”
„Oto cały Geras. Tak jak Harrison Ford, łowca androidów, polował na sztuczne wytwory ludzkiego umysłu, on polował na monodramy już istniejące, ale także inspirował ich powstawanie”
„Podczas tegorocznej edycji Ogólnopolskich Spotkań Teatralnych Kszesło odkryto nowe prawo fizyki: publiczność wypełni każdą dostępną dla niej przestrzeń. W dniach 2–4 października 2026 roku Żyrardów ponownie zamienił się w miasto teatru i teatromanów, tłumnie przybywających na spektakle i wydarzenia”
„Kiedyś uwielbiałam spotkania towarzyskie, na których mogłam poznawać nowych ludzi; teraz tęsknię do spotkań z ludźmi, których znam, a rzadko widuję, bo wszyscy jesteśmy w biegu”
„Prus wykorzystał biografię Jana Mincla do stworzenia postaci nie tylko warszawskiego kupca o tym samym imieniu i nazwisku, ale także Stanisława Wokulskiego: powieściowy Mincel ma wygląd, wiek, zachowanie autentycznego kupca z Lublina, natomiast elementami jego życiorysu – kariery, sposobu dojścia do pieniędzy – Prus obdarzył Wokulskiego”
„Czytanie zaczyna się dynamicznie, czwórka aktorów pojawia się z latarkami na balkonach i w ciemnościach Teatru Królewskiego krzyczą Do broni!, dopiero potem pojawiają się na scenie przy pulpitach, niczym muzycy w orkiestrze”
„Międzynarodowa Konfederacja Stowarzyszeń Autorów i Kompozytorów (CISAC) opublikowała 4 listopada w Paryżu, raport Global Collections Report 2026. Raport zawiera kompleksową analizę wpływów z tantiem za 2025 rok. W tym okresie CISAC zrzeszała 228 organizacji autorów ze 111 krajów i terytoriów, reprezentujących twórców muzyki, dzieł audiowizualnych, sztuk wizualnych, literatury i dramatu”
„Mario Banushi, Jakub Skrzywanek, Jan Klata, Piotr Domalewski reprezentują zaledwie kilka z dwunastu reżyserskich nazwisk o europejskim znaczeniu, które gościły na kieleckim festiwalu. Ósma edycja to także tłumy i gorące owacje na widowni, 165 artystów na scenie, a nawet... jeden pies-robot”
„Trzy duże nazwiska w jednej, zaskakującej konfiguracji, która najpierw zaintrygowała nas na płycie, a następnie - ze zdwojoną siłą - zaatakowała na scenie”
„Multiorkiestra, orkiestra na wiele głosów i instrumentów, a każdy osobny, a wszystkim udaje się czasami zagrać wspólnie. I nie czuje się dysonansu. O tym koniecznie chciałbym napisać. Roman Gancarczyk – członek orkiestry, członek zespołu Starego”
„Empatia jest dla mnie wymianą i chęcią przyjrzenia się sobie oraz obecnym zjawiskom z różnych perspektyw. W tym kontekście Nowa Huta okazała się przyjazna, dlatego kontynuujemy tutaj – w Domu Utopii, Międzynarodowym Centrum Empatii, oraz w Teatrze Łaźnia Nowa – nasze, często niekonwencjonalne, działania”
„Drażni mnie, że ciągle jestem pouczana - jaką kobietą mam być, jak mam mówić, że powinnam być reżyserką, a nie reżyserem, scenografką, a nie scenografem, w którym teatrze mam reżyserować, a w którym nie, czego mi robić nie wypada, a co trzeba koniecznie. Żyję na swoich peryferiach i na swoich warunkach”
„Gdyby żył, 3 listopada skończyłby 99 lat! W Teatrze Wybrzeże wszystko się dlań zaczęło. Tutaj debiutował w 1953 roku. Jego ostatnia rola na Wybrzeżu to Jan w Pierwszym dniu wolności. Pożegnał się z Gdańskiem w 1960 roku”
„Jestem tradycjonalistą, dlatego otoczę się współpracownikami dużo bardziej awangardowymi ode mnie, żebyśmy mogli wspólnie twórczo działać. Teatr operowy żyje cieniami swoich poprzedników”
„Rzadko pojawiają się na salonach, nie pozują na okładkach i nie zapraszają kamer do swojego domu. O życiu prywatnym mówią niewiele, bo cenią je ponad wszystko. Zamiast bankietów i czerwonych dywanów wybierają kolację z przyjaciółmi w podwarszawskich Kaniach albo ciszę z dala od miasta”
„Dobrze się stało, że Teatr Polskiego Radia po dwóch mocno feministycznych premierach zaprezentował rzecz o kondycji psychicznej współczesnego mężczyzny, w dodatku zrealizowaną w sposób artystycznie niemal nienaganny, bez niepotrzebnych pseudoeksperymentów”
„W drugim odcinku październikowej Miesięcznej Kroniki Teatralnej garść recenzji ze spektakli premierowych tegoż miesiąca. Należy przyznać, że był to wyjątkowo udany czas dla naszego teatru”
„Największym objawieniem tego festiwalu okazało się wykonanie w katedrze św. Marii Magdaleny opery Dydona i Eneasz Z. 626 Henry' ego Purcella w wersji koncertowej przez Accademię Bizantinę, Chór Capella Cracoviensis, solistów pod dyrekcją niezrównanego Ottavia Dantone”
„Wielokrotnie stałem, bo nie mogłem usiedzieć na widowni, i widziałem, co robimy ludziom z endorfinami. Albo widziałem, że ludzie mają mokre oczy. Jestem z tego dumny, to mnie napędza, więc idę dalej”
„- Nigdy nie byłem aktorem łatwym. Mam coś kontrowersyjnego w sobie, coś niegładkiego, nie to, co się podoba – mówił Roman Wilhelmi w archiwalnym wywiadzie dla Polskiego Radia. Był artystą o niezwykłym temperamencie, wielkiej ambicji i trudnym charakterze. Widzowie pokochali go jako Nikodema Dyzmę czy Stanisława Anioła. 3 listopada mija 35 lat od śmierci jednego z najbardziej wyrazistych aktorów polskiego kina i teatru”
„Impulsem do podjęcia tematu było parę premier z przełomu sezonu, gdzie na warsztat wzięto peerelowskie seriale i filmy. Tytuły, w których kochały się starsze pokolenia, lecz dla młodszych też winny być atrakcyjne; inaczej po co do nich wracać? Chciałem podumać, co ten trend mówi o głębokich kłopotach z popularną współczesną opowieścią. Ale z tego, co obejrzałem, nie da się wyciągnąć dobrych wniosków”
„Aktor zawsze oddaje siebie, jest i postacią, i sobą. Nie ma takiego magicznego zaklęcia, które sprawiałoby, że wchodząc na scenę, zostawia w kulisach siebie”
„W październikowym numerze Miesięcznej Kroniki Teatralnej spotkanie z zespołami szeroko pojętego ruchu, które nie są powiązane ze scenami operowo-baletowymi. Każdy z nich posiada indywidualny język wypowiedzi, organizacyjną specyfikę oraz różnorodną ofertę repertuarową. Oto trzy instytucje, które łączy (choćby w nazwie) powiązanie ze sztuką bez słów: Wrocławski Teatr Pantomimy, Kielecki Teatr Tańca oraz Balet Dworski Cracovia Danza”
„Budynek Akademii Muzycznej w Bydgoszczy powstał na terenie dawnej cegielni - miejscu przez lata zapomnianym i zaniedbanym, mimo bliskości centrum miasta. Teren o ogromnym, niewykorzystanym dotychczas potencjale zyskał nowe życie, a inwestycja stała się impulsem do rewitalizacji całej okolicy. Usytuowanie budynku na zamknięciu osi tzw. Dzielnicy Muzycznej, która łączy filharmonię, szkołę muzyczną, teatr i rektorat uczelni, podkreśla jego rangę w miejskim pejzażu”
„Przemijanie niektórych form w sztuce to zjawisko naturalne, a to, co dawne, miesza się z nowym. Żywotność klasycznych technik jest zróżnicowana. Jawajka wydaje się na współczesnej scenie tylko ciekawostką. Podobnie trudno o spektakle wykorzystujące kukły”
„Połączenie jazzowego kwintetu, tekstów Witkacego i Marcina Dorocińskiego może brzmieć jak pomysł z gatunku tych, które skończą się artystycznym olśnieniem, albo spektakularnym nieporozumieniem”
„Niedawno minęła niezauważona okrągła rocznica. Oto 1 października 2006 roku w Operze Śląskiej odbył się pierwszy Salon Poezji i Muzyki Anny Dymnej. Prowadzili go: pomysłodawczyni Anna Dymna oraz dziś już nieżyjący aktor i reżyser Krzysztof Kolberger. (...) Anna Dymna takie przedsięwzięcia zainicjowała w kilku śląskich miastach - m.in. w Gliwicach i Rudzie Śląskiej, ale po dwóch dekadach Salon nadal działa jedynie w Bytomiu”
„Przez te trzy dni coraz wyraźniej czułam, że wracając do miasta młodości, spotykamy przede wszystkim dawnych siebie. Dziewczynę idącą do Zorzy. Studentkę siedzącą w Kosmosie. Młodą kobietę zaglądającą do księgarni i popełniającą drobne przestępstwo z miłości do zbyt drogiej książki o sztuce Dalekiego Wschodu”
„Opera Lubelska formalnie przejęła już stuletnią willę przy ul. Uniwersyteckiej. Budynek ma zostać wyremontowany, starodrzew wycięty, a na terenie działki marszałek Jarosław Stawiarski (PiS) planuje nowy obiekt. Wysokością dorówna Centrum Spotkania Kultur. – Dla Kamili Lendzion osobny budynek opery to idée fixe. Pani dyrektor nie podoba się, że musi współdzielić budynek z Filharmonią, a salę koncertową mamy w piwnicy – słyszymy od pracowników instytucji”
„Zanim wybuchła szalona małyszomania, był młody chłopak z Wisły, który musiał zmierzyć się z morderczą presją i brakiem perspektyw. Pochodzący z Gdyni aktor Bartłomiej Deklewa wcieli się w postać Adama Małysza w nadchodzącym filmie biograficznym Adam w reżyserii Tomasza Matuszczaka”
„Podczas wrześniowych wydarzeń, będących częścią festiwalu Sinfonia Varsovia – Nowe Otwarcie, słuchacze mogli wybierać spośród wielu tematycznych propozycji, różnorodnych gatunków muzycznych oraz składów wykonawczych. Czekała na nich muzyka wykonywana przez światowe gwiazdy, solistów, zespoły i orkiestry; lżejsza, skłaniająca się ku rozrywkowej, a obok refleksyjna”
„Szczerze mówiąc, wielu obserwatorów życia teatralnego spodziewało się takiego werdyktu. Minkowska jest najbardziej doświadczoną twórczynią z sześciorga reżyserów, zakwalifikowanych do finału katowickiego konkursu, ma w swoim dorobku wiele sukcesów, a prezentowany na INTERPRETACJACH spektakl Wszyscy jesteśmy Belén dotyka najbardziej dziś gorącego tematu w polskiej debacie społecznej”
„Przedmioty z drewna, szmatek czy skór, z plastiku, słomy czy czegokolwiek innego mają własny byt i materialny, namacalny kształt – czyli własną, jednostkową formę. W chwili, gdy pojawiają się na scenie, mogą albo pozostać martwym (choć znaczącym!) rekwizytem, albo mogą zostać poddane animacji, czyli celowym i świadomym działaniom aktorskim, które doprowadzą do powstania wrażenia, że żyją one naprawdę, ruszają się, mówią, działają”
„Gdynia przygotowuje się do budowy nowej siedziby Teatru Miejskiego im. Witolda Gombrowicza. Obecny budynek przy ul. Bema, pochodzący z lat 50., nie odpowiada potrzebom instytucji. Miasto rozpoczęło prace nad koncepcją inwestycji, która ma otworzyć nowy rozdział w historii gdyńskiej sceny. Na razie nie wskazano ani lokalizacji, ani terminu realizacji przedsięwzięcia”
„8 października Sejm RP przyjął uchwałę w sprawie upamiętnienia Conrada Drzewieckiego w setną rocznicę jego urodzin. Za przyjęciem dokumentu opowiedziało się 283 posłów, nikt nie był przeciw, ale wstrzymało się od głosu 155. Nie wiedzieli, z czym kojarzyć to nazwisko? Może taniec nic ich nie obchodzi…”
