EN

Jerzy Trela – warsztat i maestria

Jerzy Trela, o którym z pewnością można powiedzieć, że bez reszty oddawał siebie granym postaciom, nie mylił sztuki z życiem.

pisze Maria Prussak

Czuł się oszukany jak Lear

Po śmierci Grzegorzewskiego poczułem się strasznie osamotniony w teatrze, w zawodzie. Miałem do niego absolutne zaufanie i oddanie. Wiedziałem, że nie tylko on mnie, ale i ja też jestem jemu potrzebny.

Jerzy Trela w rozmowie z Marylą Zielińską

Krzesła

O samym kostiumie nie dyskutował, choć najlepiej czuł się w długim płaszczu, chętnie ciemnym i niegrubym. Jak te Samuela, Szypowskiego czy Prospera.

pisze Barbara Hanicka

„Myśmy uczyli was myśleć, a nie bić się...”

Nie lubił pustego gadania, akademickich analiz, udawania, artystowskiego nadęcia, od razu skracał dystans, przechodził do konkretu, szukał sedna sprawy.

pracę z Jerzym Trelą wspominają Anna Augustynowicz, Ewa Konstancja Bułhak, Przemysław Stippa i Artur „Baron” Więcek

Autokreacja

Znam wiele anegdot o ludziach, opowiadamy je sobie przecież chętnie. Jedne wydają mi się tak świadomie stworzone przez ich bohaterów, jakby nad każdą z nich świecił się neon z napisem: DLA POTOMNYCH.

pisze Dominika Kluźniak

Pozostałe numery

nr 12/13: Cancel Russian Culture

czytaj Czytaj więcej

nr 11: Imagine

czytaj Czytaj więcej

nr 10: O śmiechu

czytaj Czytaj więcej

nr 9: Dzień matki

czytaj Czytaj więcej

nr 8:
Teatr gwiazd – teatr obywateli

czytaj Czytaj więcej

nr 7:

UA – ТУТ

czytaj Czytaj więcej

Nr 6: PRL – nostalgia i resentyment?

czytaj Czytaj więcej

Nr 5: Travesti. Kostiumy płci

czytaj Czytaj więcej

Nr 4: Dyrektor teatru

czytaj Czytaj więcej

Nr 3: ŁOM

czytaj Czytaj więcej

Nr 2: MARCIN CZARNIK

czytaj Czytaj więcej

Nr 1: A więc wojna!

czytaj Czytaj więcej