Inne aktualności
- Warszawa. Zmarł tancerz i pedagog Zbigniew Czapski-Kłoda 20.11.2026 20:55
- Olsztyn. Prapremiera „Dzieci bladego słońca” w Olsztyńskim Teatrze Lalek już jutro 20.11.2026 18:20
- Warszawa. Koncert Sinfonii Iuventus w rocznicę urodzin Krzysztofa Pendereckiego 20.11.2026 16:15
- Gdańsk. Teatr Wybrzeże obchodzi dziś 80 urodziny. Pierwszy spektakl aktorzy zagrali w Gdyni 20.11.2026 16:08
-
Lublin. Podróż poza granice literatury: spotkania z Robertem Kowalskim i Krzysztofem Rutkowskim w Centrum Kultury
20.11.2026 15:57
-
Warszawa. 7. Nagroda im. Haliny Machulskiej
20.11.2026 15:53
- Jelenia Góra. Za dwa tygodnie świąteczna premiera w Zdrojowym Teatrze Animacji 20.11.2026 15:13
- Gniezno. Za tydzień premiera „Tramwaju zwanego pożądaniem” w Teatrze Fredry 20.11.2026 14:49
- Poznań. Listening party „Pieścidełko”, czyli premiera płyty z muzyką ze spektaklu Teatru Polskiego 20.11.2026 14:35
-
Wrocław. Opera Wayne'a Shortera i Esperanzy Spalding na Jazztopad Festival
20.11.2026 14:30
- Warszawa. Muzyczne emocje w WOK. Siedem nominacji, wielka premiera i święta w rytmie baroku 20.11.2026 14:19
- Gdańsk. Premiera „Bajek z królestwa Lailonii” dla dzieci 6+ już 28 listopada w Miniaturze 20.11.2026 14:18
- Szczecin. W sobotę premiera musicalu „Dracula!” w Teatrze Polskim 20.11.2026 13:03
-
Łódź. Wkrótce premiera „Otella” Giuseppe Verdiego w Teatrze Wielkim
20.11.2026 12:59
URODZINY MARIANA DZIĘDZIELA
Należy do grona najpopularniejszych aktorów w Polsce. Mówi: „Odnalazłem wewnętrzny spokój. Nigdy nie miałem chorobliwych ambicji, parcia na szkło. Brałem tylko to, co przyniósł mi los. Dlatego bez problemu akceptowałem chude lata, kiedy grałem niewiele. A dzisiaj nie zachłystuję się propozycjami”.
A przecież doskonale pamiętamy czasy, kiedy Dziędziel był wprawdzie aktorem doskonale rozpoznawalnym, gwiazdą Teatru im. Słowackiego w Krakowie, ale niekoniecznie docenianym szerzej. Tymczasem od dobrych kilku lat o Dziędziela walczą chyba wszyscy reżyserzy. Zaczęło się od „Gier ulicznych” Krauzego, potem przyszło „Wesele” Smarzowskiego. Od tej pory w polskim kinie trwa nieustający sezon na Mariana Dziędziela. Krakowski aktor w zasadzie nie schodzi z planu. Trudno się temu dziwić. Nikt jak Dziędziel nie zagra twardziela, w którego osobowości można wyłapać niepokojące rysy: depresję, wstyd, kompleksy; nikt jak on nie stworzy w pięciominutowym epizodzie kreacji rasowego prymitywa, w której w jednym, góra dwóch nerwowych tikach, pokazuje, że w innych warunkach, odmiennej rzeczywistości, jego bohater byłby kimś zupełnie innym. Na pewno szlachetniejszym.
„Naprawdę nigdy nie wiesz, na co naprawdę cię stać, dopóki nie pojawi się ktoś, kto wydobędzie z ciebie prawdziwe predyspozycje – podkreśla Dziędziel. – W moim przypadku w kinie byli to najpierw Krzysztof Krauze, potem Wojciech Smarzowski, a w teatrze na przykład Jerzy Goliński. „Gry uliczne” Krauzego były zwielokrotnionym zbiegiem okoliczności: późniejszy autor „Wesela”, Wojtek Smarzowski, robił do tego filmu fotosy i kręcił reportaż z planu, Łukasz Kośmicki, operator „Gier”, napisał scenariusz do „Sezonu na leszcza” i polecił mnie reżyserowi tego filmu, Bogusiowi Lindzie. Współautorem scenariusza „Sezonu…” był również Wojtek Smarzowski, który wkrótce potem zaproponował mi role w „Kuracji”, „Małżowinie”, wreszcie w „Weselu”, „Domu złym”, „Róży”, „Drogówce”. Ciąg dobrych przypadków.”
W znakomitym „Domu złym” Marian Dziędziel z poświęceniem zagrał Dziabasa, zmęczonego, zapitego kuzyna Wojnara z „Wesela”. Dzięki uzyskanej przez aktora prawdzie postaci – męta z PGR-u – wiemy o bohaterze znacznie więcej, niż przewidywał scenariusz. Czujemy, że ten człowiek chciałby powiedzieć coś więcej, coś mądrzejszego, chciałby odważniej mierzyć się z rzeczywistością, ale nie potrafi. Jego intelekt jest bezsilny wobec marzeń. Dlatego przegrywa. Dlatego wszyscy ciągle przegrywamy.
Dziędziel przeczy regułom. Zrobił karierę w momencie, kiedy jego rówieśnicy zeszli z ekranów. Nie dał się otumanić splendorom i nagrodom. Robi swoje. I potrafi zagrać wszystko: poczciwego księdza („W imieniu diabła”) i apodyktycznego seniora rodu („Wymyk”). W „Krecie” Rafaela Lewandowskiego zagrał faceta z przeszłością, po przejściach. Ale gdy Zygmunt Kowal patrzy z ekranu dobrymi, błękitnymi oczami Dziędziela, nie sposób go oskarżać. Za duży blask.