Logo
Zaloguj się

Wybierz województwo

Magazyn

Filmowa petarda księdza Kaczkowskiego

30.01.2020, 19:43 Wersja do druku
Grzegorz Adamski
Inne aktualności



 - Facet z krwi i kości, który umiał patrzeć - mówi o księdzu Kaczkowskim Piotr Szeląg. Zaprzyjaźnili się w seminarium, ale po latach Piotr Szeląg opuścił stan kapłański. Jego przyjaciel - charyzmatyczny duchowny znany z barwnego języka, trzeźwego spojrzenia na polski Kościół i krytyczny wobec hierarchów - założył i przez lata prowadził stacjonarne hospicjum w Pucku. Cała Polska zaczytywała się w książkach, w których dawał nadzieję, opowiadając o swoich zmaganiach z guzem mózgu i pracy w hospicjum. Cała Polska słuchała jego słów o prawdziwej misji Kościoła, o tym, co to znaczy być dobrym chrześcijaninem.

Zmarł w 2016 r., w wieku 38 lat.

Heroiczna wielkość, biesiadnicza natura

Dziś Piotr Szeląg o swoim przyjacielu opowiada twórcom filmu "Na pełnej petardzie" (to na razie roboczy tytuł), do którego prace właśnie ruszyły. 


- Odbyłem długą rozmowę z reżyserem i scenarzystą. Chciałbym, by był to film o człowieku, który walczy o ideały mimo swoich licznych ograniczeń. By nie była to prosta faktograficzna ilustracja życia Jana ani lukrowana hagiografia, ani rzecz trącąca moralizatorstwem. Zależy mi, by z jednej strony film opowiadał o heroicznej wielkości Jana w pokonywaniu trudności, ale z drugiej - pokazał jego osadzenie w życiu: świetne poczucie humoru, biesiadniczą naturę, radość z relacji z ludźmi - mówi "Wyborczej" Piotr Szeląg. - Wiem, że film jest wielkim skrótem, ale Jana należy pokazać w wielu wymiarach.

Zaloguj się i czytaj dalej za darmo

Zalogowani użytkownicy mają nieograniczony dostęp do wszystkich artykułów na e-teatrze.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się.

Tytuł oryginalny

Filmowa petarda księdza Kaczkowskiego

Źródło:

„Gazeta Wyborcza - Katowice” online

Wszystkie teksty Gazety Wyborczej od 1998 roku są dostępne w internetowym Archiwum Gazety Wyborczej - największej bazie tekstów w języku polskim w sieci. Skorzystaj z prenumeraty Gazety Wyborczej.
Autor:

Katarzyna Fryc

Data publikacji oryginału:

27.01.2020

Krzysztof Mieszkowski do marszałka: "Zniszczył pan teatr. Bez skrupułów"

Nie liczę na to, że kiedykolwiek ktoś z Urzędu Marszałkowskiego za to zniszczenie przeprosi, że komuś zrobi się wstyd, że Pan, Panie Marszałku, przyzna się do umyślnego spowodowania nieodwracalnej katastrofy kulturalnej.
pisze były dyrektor Teatru Polskiego we Wrocławiu

Mieszkowski 2 Ziszczył pan tera bez skrupułów

Nie liczę na to, że komuś zrobi się wstyd, że Pan, Panie Marszałku, przyzna się do umyślnego spowodowania nieodwracalnej katastrofy kulturalnej.
mówi były dyrektor Teatru Polskiego we Wrocławiu

Sprawdź także

Zdjęcie Z czerwonego dywanu w Cannes na scenę Wybrzeża. Historia niezwykłej aktorki, o której długo milczano
Z czerwonego dywanu w Cannes na scenę Wybrzeża. Historia niezwykłej aktorki, o której długo milczano
Wczoraj 14:07 „Zdobyła Srebrną Palmę w Cannes za Kanał Andrzeja Wajdy, spotkała Marilyn Monroe i była nominowana do nagrody BAFTA. Wszystko wskazywało na to, że Teresa Iżewska stanie się międzynarodową gwiazdą kina. Zamiast światowej kariery przyszło zderzenie z rzeczywistością PRL. Po jednym wywiadzie władze zablokowały jej paszport, a droga do zagranicznych sukcesów została zamknięta”
Magazyn
Zdjęcie Teatr, który odważył się zmienić. Iwona Woźniak i Jacek Jabrzyk kończą pracę w Teatrze Zagłębia
Teatr, który odważył się zmienić. Iwona Woźniak i Jacek Jabrzyk kończą pracę w Teatrze Zagłębia
Wczoraj 13:52 „Teatry nie zmieniają się z dnia na dzień. Nie zmienia ich jedna premiera, pojedyncza nagroda ani sukces frekwencyjny. Prawdziwa zmiana dokonuje się wtedy, gdy zmienia się sposób myślenia o roli instytucji, o tym, komu służy, jakie bierze na siebie zobowiązania i jak odpowiada na wyzwania współczesnego świata. Taką drogę przeszedł Teatr Zagłębia w latach 2018–2026”
Magazyn
Zdjęcie Jan Frycz. Pamięć o aktorze, którego nie dało się oglądać obojętnie
Jan Frycz. Pamięć o aktorze, którego nie dało się oglądać obojętnie
Wczoraj 12:12 „Pamiętam przede wszystkim aktora, który potrafił myśleć na scenie. To określenie może zabrzmieć banalnie, ale w przypadku Frycza było fundamentalne. Jego postacie nie tylko mówiły tekst — one prowadziły w nim własne śledztwo”
Magazyn