Kraków. Kwiecień w Teatrze Barakah

W repertuarze spektakle „Persona K2”, „Moja miłość”, „Amoria”, „Marzyciele”, „Twin Peaks: do drzwi czerwonych zapukam” oraz czytania performatywne.

Persona K2 
Anna Burzyńska i Magdalena Łazarkiewicz
reż. Magdalena Łazarkiewicz | fot. Piotr Kubic
10 i 11 kwietnia 2026 r. o godz. 19:00

Według Carla Gustawa Junga „persona” to nasze drugie „ja” stworzone dla innych po to, by zaspokoić ich oczekiwania. Ukrywa się za nią „cień” – nasze mroczne pokusy i złe skłonności. Tytułowe ‘K2’ symbolizuje dwie kobiety: matkę i córkę, których relacja wykracza poza granice realizmu. W spektaklu Aktorki uosabiają – a więc PERSONIFIKUJĄ – postacie MATKI I CÓRKI, oparte na jungowskim pojęciu PERSONY i jej CIENIA.

Sztuka czerpie inspiracje z przepełnionych emocjonalnymi pejzażami filmów Ingmara Bergmana, takich jak „Persona” i „Jesienna sonata”, tworząc nowe, pełne napięcia interpretacje.

Twórczynie spektaklu próbują poczuć i zrozumieć, jak figura MATKI – królowej, matki władczej, matki dominującej i matki obojętnej może przekształcić się w figurę MATKI współ-odczuwającej, przekraczającej granice swojego egoizmu. Czy przy takiej matce można rozwinąć skrzydła? Co musi się wydarzyć, żeby córka odzyskała poczucie własnej wartości? Czy w ogóle możliwe jest przebaczenie na linii MATKA-CÓRKA? Czy po życiu w krainie lodu można zdobyć się na ciepły gest, który może przynieść uczucie katharsis, oczyszczenia i zadośćuczynienia? Jaka siła jest w stanie sprawić, by w tym skomplikowanym związku oplecionym pępowiną, w którym miłość miesza się z nienawiścią, a wzajemne odpychanie z przyciąganiem, odnaleźć prawdziwą bliskość i pojednanie? Czy to jest w ogóle możliwe – zarówno w przestrzeni teatru, jak i w życiu?

Moja miłość
Jerzy Duszewski, Maciej Gorczyński i Adam Krepski
reż. Maciej Gorczyński | fot. Iwona Bandzarewicz
12 kwietnia 2026 r. o godz. 19:00

O sile słabych.

Punktem wyjścia pracy nad spektaklem jest sytuacja społeczności Queer w Republice Białorusi, gdzie przygotowywana ustawa zakazuje reprezentacji jakiejkolwiek symboliki odnoszącej się do LGBT+: od ubioru i sposobu zachowania, po dzieła sztuki. Za publikację w mediach społecznościowych lub komentarz dotyczący tematyki Queer grozić będzie grzywna, prace społeczne, a nawet kara więzienia. Zrozumienie przyczyn nienawistnego stosunku dyktatorów w rodzaju Łukaszenki czy Putina oraz ich propagandystów do społeczności Queer jest kluczowe do zrozumienia ideologii „russkiego miru”, będącej podstawą agresywnej polityki Federacji Rosyjskiej. Stawiamy tezę, że konflikt między społecznością LGBT+ a totalitarnymi dyktaturami jest uniwersalny, a jedną z jego przyczyn jest specyficzna pozycja artysty Queer.

Widmo dyktatora, które w spektaklu przywołujemy, nie może umrzeć, odradza się ciągle na nowo, przyjmując kolejne formy, infekuje marzeniem o kolektywnej przemocy i autorytarnej opiece. Czy widmo dyktatora ma coś do zaoferowania współczesnym Polakom? W „Mojej miłości” zestawiamy ze sobą widmo i Queera, a także słuchamy tego, co oboje mają do powiedzenia. Ukazujemy, jak ideologia jest kusząca, jak wabi, a równocześnie jak przenika się z Queerem w dziwnym miłosno-nienawistnym związku.

Nasze przedstawienie nie przyjmuje formy teatru politycznego czy dokumentalnego. Staramy się, aby nie był to spektakl bazujący na martyrologii osób Queer. Zależy nam, aby nie reprezentować tych osób jako ofiar, a wręcz przeciwnie, pokazać ich siłę. Tematem spektaklu jest więc siła słabych. A siłą słabych jest również poczucie humoru. To będzie zabawny spektakl.

Po spektaklu odbędzie się spotkanie z twórcami, które poprowadzi Alex Morgan Krzysztoń.

Amoria
Miłosz Mieszkalski
reż. Klaudia Gębska | fot. Maura Zabłocka
17 i 24 kwietnia 2026 r. o godz. 19:00

Do miłości nie wchodzi się bezkarnie.

Jak zachowujemy się w obliczu nadmiaru miłości? Takiej miłości, która podważa utarte, monogamiczne normy i stawia znak zapytania nad przyszłością struktur relacji międzyludzkich i ich definicji? Takiej miłości, której nie do końca rozumiemy, ale może pragniemy – jeśli tylko dowiemy się, na czym polega. Morze możliwości.

W norweskim filmie „Najgorszy człowiek na świecie” Joachima Triera, Julie podejmuje decyzję o zerwaniu długoletniego związku na rzecz „miłości od pierwszego wejrzenia”. Co mogłoby się stać i jak potoczyłaby się jej historia, gdyby znała pojęcie poliamorii? Inspirując się powyższą sceną, tworzymy alternatywny scenariusz, który w zabawny, miękki i subtelny sposób buduje nowy, potencjalny świat i stwarza hipotetyczne (ale możliwe!) sytuacje, grając w miłosną grę między widzem a aktorami.

Korzystając z poli(fonicznej) i metateatralnej narracji, zadajemy sobie najtrudniejsze z pytań: o poczucie przynależności, o to, w czym leży nasza wyjątkowość, oraz jak żyć w zgodzie z samym sobą i bliskimi. To spektakl o doświadczaniu tego, czego nam brakuje – wysłuchania, przytulenia, ciepła, a w końcu o poczuciu spełnienia, szacunku i dobrej komunikacji w relacjach romantycznych – nawet jeśli obejmują więcej niż dwie osoby.

Twin Peaks: do drzwi czerwonych zapukam
Grzegorz Like
reż. Michał Nowicki | fot. Piotr Kubic
18 i 19 kwietnia 2026 r. o godz. 19:00

Teatr BARAKAH bierze na deski kolejne kultowe dzieło – tym razem serial Davida Lyncha „Miasteczko Twin Peaks”. 

W spokojnym miasteczku gdzieś na północy Stanów Zjednoczonych zostaje odnalezione ciało uczennicy, Laury Palmer… Nie, nie, nie. Nas nie interesuje słynne pytanie: „Kto zabił Laurę Palmer?”. Nas interesuje, co się z nią działo wcześniej. Przenosząc świat Twin Peaks do współczesności, dekonstruujemy ludzkie relacje, analizując brak miłości między córką i ojcem czy brak oparcia w matce niczym z obrazu „Złe matki” Giovanniego Segantiniego. Czerpiemy z „Blue Velvet” i innych lynchowskich obrazów, czerpiemy z codzienności i aktualnych problemów, zastanawiamy się, na czym polega dualizm w odwiecznej wędrówce dusz pomiędzy dobrem i złem.

„Twin Peaks: do drzwi czerwonych zapukam” to nie tylko teatralna inspiracja kultową serią Davida Lyncha. To coś zdecydowanie więcej – my twin peaksowych bohaterów oraz lynchowski, surrealistyczny klimat przenosimy w inny czas i inną przestrzeń.

Marzyciele
Michał Telega
reż. Michał Telega | fot. Piotr Kubic
25 i 26 kwietnia 2026 r. o godz. 19:00

Autorski spektakl Michała Telegi inspirowany powieścią Gilberta Adair’a „The Holy Innocents”. Making of stwarzającego się filmu „Marzyciele” to odległa dla odbiorców sztuki aktorskiej rzeczywistość zakulisowa, w której tocząca się nieustannie dyskusja o cielesności i granicach w uprawianiu sztuki zgłębia społeczne lęki i frustracje na tle seksualnym. Spektakl zadaje szereg pytań o katastrofalne skutki norm, do których wszyscy przywykliśmy, a które stają się symptomem impulsów, marzeń i potrzeb polskiego społeczeństwa.

Inspirując się dziełem Bernardo Bertolucciego, który w 2003 roku zekranizował powieść „The Holy Innocents” Gilberta Adair’a, po dwudziestu latach od światowej premiery filmu, reżyser Michał Telega zaprosił do zespołu aktorów, poszukując odpowiedzi na tajemnice wewnętrznie skupionego świata. Czy świat, w którym sztuka jest sensem życia lub zapewnia ekonomiczny byt i pozwala na rozwój, jest przestrzenią bezkarności wielkich marzycieli? Jak wobec ukrytych pragnień wyzwolenia seksualnego artyści mierzą się z kryzysowymi sytuacjami, jakie decyzja o spełnieniu marzeń prowokuje?

ŚWIATŁO NA TEKST. Czytania reżyserowane sztuk finałowych Nagrody Dramaturgicznej im. Tadeusza Różewicza
14, 15 i 16 kwietnia 2026 r. o godz. 19:00
14 kwietnia, godz. 19:00
Czytanie sztuki „Papier, kamień, nożyce. Relacja z pogranicza” Marcina Teodorczyka
Reżyseria: Paweł Świątek

Sztuka „Papier, kamień, nożyce. Relacja z pogranicza” autorstwa Marcina Teodorczyka zwyciężyła w IV edycji Konkursu o Nagrodę Dramaturgiczną im. Tadeusza Różewicza. Nagrodę przyznała kapituła konkursowa w składzie: Maja Kleczewska (przewodnicząca), Katarzyna Minkowska, Jacek Cieślak, Andrzej Chyra i Tomasz Man.

„Kto jest odpowiedzialny za pozostawienie dzieci i ich rodzin samych sobie, gdzie są bezpieczne narzędzia, które dojrzałe społeczeństwo obywatelskie powinno wypracować dla ochrony młodego pokolenia? Co im możemy zaoferować? Dlaczego nie potrafimy ich uratować? Dzięki Marcinowi Teodorczykowi zostajemy z fundamentalnymi pytaniami, które powinny niepokoić nas tak długo, dopóki nie znajdziemy odpowiedzi i rozwiązań” – napisała w laudacji Maja Kleczewska.

Dramat Marcina Teodorczyka mierzy się z problematyką problemów psychicznych młodzieży i obnaża słabość systemu opieki psychiatrycznej. Autor wciąga nas w niebezpieczną, pełną manipulacji grę, pokazuje siłę postępującej choroby i naszą bezradność wobec destrukcji, jaką ze sobą niesie.

15 kwietnia, godz. 19:00

Czytanie sztuki „Najcieplejsza zima naszego życia” Tomasza J. Motyki

Reżyseria: Daria Kopiec

Kim są imprezowicze okupujący teren ogródków działkowych? Czy rzeczywiście istnieją? Jaki obraz naszego świata wyłania się z ich zapętlonych melorecytacji? Od jakiej prawdy uciekają w narastającym hip-hopowym rytmie i co najbardziej przeraża nas w ich porwanej opowieści?

Pod zaskakującą, pozornie żartobliwą formą poetycką dramatu Tomasza J. Motyki kryje się groza, którą początkowo zaledwie przeczuwamy. Tragiczny wymiar historii dociera do nas powoli. Wciągnięci w upiorną imprezę poznajemy zaledwie odpryski rzeczywistości, ale w finałowej paradokumentalnej części ukaże nam się seria zdarzeń o dynamice reakcji łańcuchowej.

16 kwietnia, godz. 19:00

Czytanie sztuki „Chciałaś hrabiego, to teraz rób na niego” Martyny Wawrzyniak

Reżyseria: Wojtek Rodak

W jaki sposób świadomość klasowego i ekonomicznego ucisku łączy pokolenia? Czy zrozumienie tego, jak system klasowy sankcjonował przemoc wobec kobiet, pomaga uporać się z traumami przeszłości? W jakim stopniu pamięć o doświadczeniach poprzednich generacji kształtuje naszą współczesną tożsamość i nasze życiowe motywacje?

Martyna Wawrzyniak w ostry, a zarazem dowcipny sposób rozlicza patriarchat, opowiadając historię starej kobiety w relacji z wnuczką. Pokazuje na czym polega trudne dziedzictwo historii, wskazuje jej antybohaterów i instytucje, które stanowią przedłużenie skompromitowanego systemu. Unikając publicystyki i interwencyjnego tonu przypomina, że krzywda zawsze domaga się zadośćuczynienia.

Zaadoptuj bezdomnego psiaka w Teatrze BARAKAH

19 kwietnia 2026 r. o godz. 13:00

Wszystkich, którzy są gotowi przygarnąć do swojego życia psa, zapraszamy w niedzielę, 19 kwietnia 2026 r., do foyer Teatru BARAKAH.

Na dobre, ciekawe i bezpieczne życie u boku człowieka będą czekały psy – podopieczni Fundacji Przyjaciele konia Petrusa. Będzie okazja porozmawiać o nich z wolontariuszami, wybrać się na spacer nad Wisłę. To psy uratowane, również z koszmaru wojny. Są już odrobaczone, zaczipowane, zaszczepiony, dorosłe, wysterylizowane. Na stoisku Fundacji w zamian za wolny datek będzie można wybrać jakieś cudeńko zrobione przez wolontariuszy. Pieniądze zbierane do puszki kwestarskiej pomagają utrzymywać, karmić i leczyć uratowane psy i koty.

Czekamy na Was od godziny 13:00, ul. Paulińska 28 – Teatr BARAKAH.

Do zobaczenia!

Kontakt w sprawie adopcji:
Fundacja Przyjaciele konia Petrusa
tel. +48 601 47 04 40