„To ja może się położę” wg tekstów Artura Andrusa, Michała Chludzińskiego i Roberta Górskiego, pod opieką reżyserską Jerzego Jana Połońskiego, koprodukcja agencji Green Production Katarzyny Zielińskiej i Teatru Komedia w Warszawie. Pisze Wiesław Kowalski.
„To ja może się położę” w Teatrze Komedia to przedstawienie, którego największą siłą jest osobowość sceniczna Katarzyny Zielińskiej. Aktorka z dużą swobodą prowadzi publiczność przez kolejne odsłony spektaklu, sprawnie zmieniając konwencje, nastroje i sposoby ekspresji. Solowa formuła nie ogranicza jej możliwości, lecz staje się przestrzenią do zaprezentowania różnorodnych umiejętności i budowania teatralnej opowieści, która nie traci dynamiki ani kontaktu z widzem.
Zielińska nie poprzestaje na sprawnym odgrywaniu kolejnych scen czy prezentowaniu piosenek. Potrafi błyskawicznie zmieniać temperament, sposób bycia i ton wypowiedzi, przechodząc od komediowego przerysowania do bardziej intymnych, wyciszonych momentów. Ta zmienność nie służy jednak wyłącznie prezentowaniu aktorskich możliwości. Wynika z dobrze wyczutej dynamiki przedstawienia, w którym poszczególne sekwencje wzajemnie się uzupełniają, a widz nie ma poczucia obcowania z jedną, powtarzaną w różnych wariantach formułą.
Interesująco wypada sposób wykorzystywania przez aktorkę rozmaitych środków scenicznego wyrazu. Słowo, śpiew, ruch, gest i mimika nie funkcjonują tu jako osobne popisy, lecz służą budowaniu postaci, nastroju i znaczeń. Piosenki nie są wyłącznie muzycznymi przerywnikami, podobnie jak sceny komediowe nie ograniczają się do poszukiwania łatwego efektu. Zielińska pokazuje, że potrafi wykorzystać zarówno precyzję interpretacji tekstu, jak i fizyczność oraz poczucie humoru, nie tracąc przy tym naturalności.
Na uwagę zasługuje również tematyczna rozpiętość przedstawienia. Nie koncentruje się ono wyłącznie na zawodowych doświadczeniach aktorki ani nie zamyka w kręgu prywatnych zwierzeń. Pojawiają się obserwacje obyczajowe, komentarze dotyczące codzienności, ale także bardziej osobiste refleksje. Humor pozwala wydobywać absurdy otaczającego świata, a jednocześnie oswajać sprawy trudniejsze, nie zawsze wygodne i niekoniecznie nadające się do opowiedzenia wprost. Dzięki temu lekka forma nie oznacza rezygnacji z głębszego sensu.
Istotnym elementem spektaklu jest bezpośredni kontakt Zielińskiej z publicznością. Aktorka nie tworzy dystansu właściwego tradycyjnemu recitalowi, lecz proponuje formę spotkania, w którym widz czuje się zaproszony do wspólnej teatralnej zabawy. Ta relacja sprzyja komizmowi, ale sprawdza się również w chwilach większej intymności. Zielińska dobrze wyczuwa reakcje sali i potrafi wykorzystać jej energię, nie tracąc przy tym kontroli nad rytmem przedstawienia.
Ważną rolę odgrywa także oprawa muzyczna. Obecność zespołu nie sprowadza się do akompaniowania aktorce, lecz nadaje całości odpowiedni puls i pozwala różnicować tempo kolejnych scen. Muzyka współtworzy atmosferę spektaklu, wzmacnia jego emocjonalne napięcia i otwiera dodatkowe możliwości interpretacyjne. Dzięki temu warstwa muzyczna pozostaje integralną częścią przedstawienia, a nie jedynie atrakcyjnym dodatkiem.
„To ja może się położę” pozostawia po sobie dobre wrażenie przede wszystkim dzięki jakości wykonania i umiejętnemu połączeniu różnych teatralnych konwencji. Katarzyna Zielińska udowadnia, że wszechstronność nie polega na prezentowaniu kolejnych talentów, lecz na umiejętności podporządkowania ich jednej, spójnej wypowiedzi scenicznej. Powstaje przedstawienie pogodne, inteligentne, miejscami wzruszające, a przy tym zachowujące lekkość i poczucie humoru.
To udany wieczór i spotkanie z aktorką, która potrafi wypełnić scenę nie tylko własną energią, ale przede wszystkim świadomie budowaną obecnością. Warto zobaczyć Zielińską w tej odsłonie, bo jej występ pokazuje, jak wiele można osiągnąć na scenie, kiedy warsztat, osobowość i wyczucie teatralnej formy pozostają w równowadze.