Logo
Recenzje

Okiem Widza: Ciało/Umysł 2026 – To our delight

19.11.2026, 16:00 Wersja do druku

„To Our Delight (Przepis na nowy świat)” Olji Grubić, produkcja Maski i Via Negativa, zrealizowana we współpracy z Glej Theatre z Lublany na 26. Międzynarodowym Festiwalu Sztuki Tańca i Performansu Ciało/Umysł w Warszawie. Pisze Ewa Bąk na blogu Okiem Widza.

fot. Marcandrea Bragalini

„To Our Delight czyli Przepis na nowy świat” to performans, którego koncepcję i wykonanie opracowała Olja Grubić ze Słowenii. Atutem tego projektu jest wspólna przestrzeń widowni i sceny, spontaniczny udział widzów w działaniach artystów oraz jego prosta forma i czytelne przesłanie. Przybyli, ci chętni i ufni jak dzieci, przyłączyli się do zabawy budowania wsi, a może miasta czy osady z ciastek, z masy czekoladowej oraz z całych i zmielonych na pył bakalii. Świetnie się bawili. Powstały domy i domki, groble, płoty, ulice, a nawet rzeźby, by zapełnić pustą przestrzeń, na której miało powstać dzieło. I wspólnym wysiłkiem powstało. Lecz nic nie jest dane raz na zawsze. Można wszystko zmienić, przerobić z tego samego budulca i lepiszcza. Wystarczy zniszczyć to, co zostało zbudowane, nawet w sposób gwałtowny i brutalny, rozbijając je wielkim kuchennym wałkiem. Nie trzeba czekać, aż zrobi to czas. Sprawy należy brać w swoje ręce i czynnie uczestniczyć w wypracowywaniu nowego przepisu na lepszy świat, dobre w nim życie. Trzeba tylko wiedzieć, jak należy wykorzystać uzyskany materiał. No cóż, w teatrze wszystko jest możliwe, od czego jest performer – przewodnik, koncept i wyobraźnia, perspektywa. I tak powstaje zupełnie odmienny produkt: czekoladowe kulki obtoczone w wiórkach kokosowych, które można zjeść w teatrze lub wziąć je ze sobą do domu.

W tym projekcie performatywne działanie człowieka wykazuje postawę aktywną i twórczą. Przyznaje mu kontrolowaną autonomię decydowania i działania. Sprawdzania jakości efektów własnej pracy. Strategia zmieniania rzeczywistości przybiera formę łagodnej perswazji, delikatnej zachęty do odprężającej, niewinnej zabawy. Wyrzeka się prowokacji, ostrości argumentów, ataku. Podkreśla naturalną kolej rzeczy jako uzasadnienie wszelkiej metamorfozy.

Przesłanie jest pozytywne, budujące. Może nazbyt naiwne i oczywiste. Wszystko jest płynne, zmienne, możliwe. I winno być funkcjonalne, przyjemne. Jedna forma przechodzi w drugą. Proces tworzenia i niszczenia daje satysfakcję, a dzieło ma służyć jednostce i dobru ogólnemu. Nie jest więc udręką, ciężarem, kosztem. A człowiek, kolejne pokolenie, jest demiurgiem, którego kreatywność inicjuje nowy początek, przeprowadza rewolucję i osiąga pożądany cel, co wydaje się naturalne i pożyteczne. Nie każda strata jest bolesna, nie każda zmiana jest zła, bo może spowodować postęp, powstanie czegoś lepszego, w tym konkretnym przypadku – smacznego. W końcu konsumpcja i hedonizm są znakami firmowymi współczesności. Efekty mogą zaskoczyć. Trzeba więc mieć tylko przepis na nowe życie i nie bać się go stosować. Ta sztuka daje go w prezencie, szczodrze dzieli się tym, co wypracowała. Ku powszechnej aprobacie korzystania z miłego, dostatniego, słodkiego życia. Ukontentowania. A może znieczulenia. Zamknięcia współczesnemu człowiekowi ust.

Źródło:

okiem-widza.blogspot.com
Link do źródła

Autor:

Ewa Bąk

Sprawdź także