„Do zobaczenia za rok!” Bernarda Slade'a w reż. Tadeusza Kabicza z Teatru Gudejko w Teatrze Współczesnym w Warszawie. Pisze Rafał Turowski na stronie rafalturow.ski.
fot. Grażyna Gudejko
Przyznaję bez bicia – nic nie irytuje mnie w teatrze bardziej niż przenoszenie akcji obcych tekstów w polskie realia, a w konsekwencji – nadawanie bohaterom polskich imion. Za każdym więc razem, gdy Jola (Anita Sokołowska) i Jurek (Paweł Deląg, który – mam wrażenie – czuje się w skórze swojego bohatera znacznie swobodniej niż jego partnerka) zwracali się do siebie po imieniu, po policzku ciekły mi łzy bezsilności. Po co stosuje się ten zabieg? By uwiarygodnić anglosaskie czy – częściej – francuskie historie?
Ale nie tylko dlatego, że mamy Jolę i Jurka zamiast George’a i Doris czy Minnie i Quinna, nie uwierzyłem w ani jedno słowo naszych kochanków (piszący te słowa romantykiem nie jest). W bowiem w tym tekście jest coś, co – owszem – TEORETYCZNIE mogłoby się im przydarzyć, a jednocześnie wiemy, że jest to skrajnie nieprawdopodobne. Najlepszym przykładem pozostaje scena z Jolą w zaawansowanej, dobiegającej końca ciąży, która mimo to przyjeżdża na spotkanie z kochankiem. Naprawdę – jakkolwiek historia ta może wydawać się piękna – pozostaje całkowicie fikcyjna.
Szkoda, że nie pozostawiono jej w amerykańskim kontekście; może wówczas część widzów zachowałaby jeszcze jakieś złudzenia, bo któż to wie, co też ci Amerykanie mają w głowach i jak efektownie potrafią prowadzić podwójne życie?
Między kolejnymi spotkaniami kochanków upływ czasu odliczają starannie przygotowane, teledyskowo zmontowane projekcje, prezentujące wydarzenia z tamtych lat – aktorzy muszą przecież mieć chwilę na zmianę kostiumów. I o ile czapka z głowy przed twórcami tych intermediów, o tyle osadzenie romansu w tak precyzyjnie wyznaczonych ramach czasowych było mało subtelne. Odniesienia zaś do rodzimej polityki – okropne, a całość – niestety – naciągnięta i naiwna.
