Ostatnie pokazy przed wakacjami: „Nic dwa razy” Cezarego Tomaszewskiego i „Kocham balet” w choreografii Ramony Nagabczyńskiej. Słodkie interpretacje tych spektakli przygotujemy w ramach Teatralnej Szkoły Gotowania, a w cyklu poświęconym zabytkowej szkole opowiemy, jak zmieniał się okoliczny kwartał w cieniu Pałacu Kultury. Do zobaczenia w czerwcu!
fot. mat. teatru
Kocham balet, chor. Ramona Nagabczyńska
wtorek–środa, 16–17.06.2026, godz. 19.00
Cztery tancerki i niezależne artystki tańca, które ukończyły szkołę baletową, lecz porzuciły balet na rzecz innych form tanecznych, przyglądają się baletowi na nowo. Zauważają, co je dalej przyciąga w tej dyscyplinie, co je odrzuca, jakie widzą ślady swojej edukacji baletowej w obecnym ciele i życiu. Po 20 latach od zakończenia przygody z baletem osiągają krytyczny dystans potrzebny do tego, żeby dostrzec „tekst” baletu. A jak się okazuje „tekst” ten jest bardzo bogaty. Zarówno wyrażane explicite libretta baletowe, jak i ukryte za kulisami narracje można bez końca analizować jako machiny ideologiczne.
Występują: Aleksandra Borys, Karolina Kraczkowska, Ramona Nagabczyńska, Iza Szostak
Choreografia: Ramona Nagabczyńska
Dramaturgia: Agata Siniarska
Scenografia i kostiumy: Dominika Olszowy
Współpraca kostiumowa: Joanna Kotowicz
Muzyka: Daniel Szwed
Reżyseria światła: Piotr Pieczyński
Spektakl dofinansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
fot. mat. teatru
Nic dwa razy, reż. Cezary Tomaszewski
czwartek–piątek, 25–26.06.2026, godz. 19.00
„Nic dwa razy” nie jest interpretacją wiersza Wisławy Szymborskiej pod tym samym tytułem. To raczej eksperyment – laboratorium powtórzeń. Zdanie „Nic dwa razy się nie zdarza” pełni tu rolę nie tyle cytatu, co mechanizmu scenicznego, który napędza ruch, dźwięk i działanie.
Żyjemy w epoce paradoksu: z jednej strony panuje obsesyjna potrzeba wyróżniania się i bycia „innym”, z drugiej wszyscy staramy się być wyjątkowi w ten sam sposób, według jednego wzorca. Spektakl dotyka tego napięcia: między pragnieniem oryginalności a przymusem powtarzania.
To także opowieść o presji „dobrego życia”: konieczności nieustannego udowadniania, że szczęście jest dostępne – i widoczne. O autopropagandzie sukcesu, która z czasem staje się ciężarem. I o języku, który nas zwodzi. „Niesamowite”, „genialne”, „najlepsze” – słowa zużywają się szybciej niż rzeczy, które miały opisywać. Efekt: rzeczywistość przegrywa z opisem.
koncepcja, reżyseria, choreografia, opracowanie muzyczne: Cezary Tomaszewski
występują: Małgorzata Biela, Dariusz Kowalewski, Michał Leśniak, Oskar Malinowski, Agata Wińska
