Od 15 sierpnia do 26 września w każdą sobotę o godz. 17.00 skwer im. ks. Jana Salamuchy przy Teatrze Ochoty zamieni się w plenerową salę odsłuchową. W ramach cyklu „Słuchowiska na leżakach” publiczność będzie mogła bezpłatnie posłuchać najciekawszych realizacji Teatru Polskiego Radia – od współczesnych dramatów i kryminałów po komedie i literackie adaptacje.
fot. mat. organizatora
Zamiast widowni – leżaki. Zamiast sceny – skwer. Zamiast ekranów – słuchawki.
W programie znalazły się m.in. słuchowiska na podstawie tekstów Salci Hałas, Mateusza Pakuły, Elizy Kąckiej, Artura Pałygi, Martyny Wawrzyniak i Krysi Bednarek. W obsadzie słuchowisk znaleźli się m.in. Anna Seniuk, Krystyna Czubówna, Dominika Ostałowska, Magdalena Czerwińska, Maria Maj, Józef Pawłowski, Katarzyna Dąbrowska i Mirosław Konarowski.
Cykl jest wspólnym przedsięwzięciem Teatru Ochoty i Teatru Polskiego Radia. Wszystkie wydarzenia są bezpłatne, a udział odbywa się na podstawie dostępności słuchawek.
Słuchowiska na leżakach
15, 22, 29 sierpnia oraz 5, 12, 19 i 26 września 2026, godz. 17.00
Skwer im. ks. Jana Salamuchy (od strony ul. Wawelskiej, przy kawiarni BULA)
Wstęp wolny.
***
Słuchowiska na leżakach
Teatr Polskiego Radia z Teatrem Ochoty
15 sierpnia 2026, godz. 17.00
czas trwania: 40:47
Tekst: Salcia Hałas
Reżyseria i adaptacja: Magdalena Małecka-Wippich
Realizacja akustyczna: Paweł Szaliński
Muzyka: Zespół Konkubinat, w składzie:
Altówka – Magdalena Małecka-Wippich
Instrumenty perkusyjne, elektronika – Marcin Wippich
Kierownictwo produkcji: Beata Jankowska
Obsada: Maria Maj, Anna Seniuk, Agata Różycka, Krystyna Czubówna, Arkadiusz Brykalski; DZIENNIKARKA – Magdalena Małecka-Wippich
Opowieść będzie smutna, bo o końcu świata
I o różnych końcach.
Ale śmieszna też, w marę możliwości będzie.
Słuchowisko powstało na podstawie brawurowej książki Salci Hałas nominowanej do nagrody NIKE w 2020 roku. Miejscem końca świata, jest gdyński Pekin, dzielnica przeznaczona do rewitalizacji, która staje się metaforą rozmaitych końców i braków; większych i mniejszych.
Na przykładzie naszego małego końca,
można sobie naocznie zobaczyć,
jak to będzie wyglądało w większej skali — mówi w „Potopie” Halina.
Głównymi bohaterkami słuchowiska są kobiety: Halina, Babka Szwajcerowa i zmagająca się z depresją Zośka. Halina, popadająca w swoistą logoreę, jest wiodącym głosem całej opowieści. Z jednej strony, kobiety reprezentują w świecie to co magiczne i wymykające się słowom (nie bez powodu jedna z nich okaże się czarownicą). Z drugiej zaś, ich wypowiedzi stanowią swoiste odbicie współczesnej rzeczywistości: kobiety monologują, powtarzając zasłyszane w radiu czy internecie prawdy.
Kontrapunktem dla tej nieco apokaliptycznej wizji świata jest doskonale słuchaczom znany głos narratorki, który, nasuwając skojarzenia z filmem dokumentalnym, wprowadza do całej historii poczucie humoru i lekki dystans.
***
22 sierpnia 2026, godz. 17.00
czas trwania: 42:07
O człowieku, co wlazł do morza (ale raczej już nie wylezie
Krysia Bednarek „O człowieku co wlazł do morza (i chyba nie wylezie)”
Adaptacja, reżyseria i opracowanie muzyczne: Jarosław Tumidajski
Reżyseria dźwięku: Andrzej Brzoska
Kierownictwo produkcji: Beata Jankowska
Obsada: Ewa Konstancja Bułhak, Katarzyna Dąbrowska, Justyna Kowalska, Sara Lityńska, Ewa Porębska, Monika Węgiel, Tomasz Borkowski, Mirosław Haniszewski, Krzysztof Szczepaniak
Krysia Bednarek wraca do czasów pandemii i lockdownu. Odważnym i oryginalnym językiem opisuje dojrzewanie Żanety, jej wchodzenie w dorosłość, które przypada akurat na ten wyjątkowy czas. Podejmuje także trudny temat groomingu i wykorzystania seksualnego. Autorka nie rysuje pastelowego portretu rodzinnego i społecznego, jednak w ironicznym, wręcz utopijnym zakończeniu sugeruje możliwość zmiany. Bo nawet jeśli dziś wciąż jeszcze daleko nam do zatarcia większości społecznych antagonizmów, to edukacja i międzyludzka solidarność mogą sprawić, że jutro będzie odrobinę lepiej. Wszystko przecież zależy od nas, prawda?
Krysia Bednarek o swoim tekście:
Poza scenami angażującymi bohaterów tekstu w wydarzenia prawdziwe i nieprawdziwe, istnieje również drugi plan – plaża – na której Żanety Fantazja snuje opowieść o życiu człowieka wchodzącego właśnie do morza. To baśń o bohaterze starającym się przeciwstawiać trudnemu losowi, jednak ostatecznie pokonanym przez nieustające problemy. Żanety Fantazja pomimo szczerych chęci nie jest w stanie wymyślić świata, który nie skończyłby się katastrofą i nie nakrył morską falą. Kluczowe lata jej dorastania zmarnowały się w lockdownie, Żaneta nie czuje się połączona z rzeczywistością, innymi ludźmi, nie wie gdzie szukać pomocy i wsparcia. Jej wyobraźnia jest ograniczona do najgorszych scenariuszy. Teo (jej matka) jest jedyną nadzieją na wyciągnięcie Żanety z letargu – póki co przygląda się jej przez dziurkę od klucza, ale może wejdzie do pokoju. Kto wie?
Tekst powstał w ramach konkursu Narracje Nieobecne zorganizowanego przez Teatr Telewizji, którego tematem była pandemia COVID-19.
***
29 sierpnia 2026, godz.17.00
czas trwania: 38:56
Mateusz Pakuła „Biały Dmuchawiec”
Adaptacja: Przemysław Wyszyński
Reżyser: Przemysław Wyszyński
Reżyser dźwięku: Andrzej Brzoska
Opracowanie muzyczne: Przemysław Wyszyński
Obsada: Barbara Zielińska, Michał Breitenwald, Zuzanna Saporznikow, Adrianna Izydorczyk, Izabella Bukowska, Robert Jarociński, Fabian Kocięcki
Mateusz oraz Karolina, student i studentka wydziału krakowskiej reżyserii, w ramach swoich zajęć postanawiają przyjrzeć się pewnej tajemniczej sprawie kryminalnej. Przyjeżdżają do podhalańskiej wsi – Biały Dmuchawiec – aby zbadać sprawę kobiety oskarżonej o zamordowanie swojego narzeczonego. Elżbieta Surówka miała przed laty zabić Jana Liszaja, po czym zakopać go i zamurować pod własnym, świeżo wybudowanym – za pieniądze bogatej ciotki z Ameryki – domem. Kiedy odkryto zbrodnię, kobieta została skazana na więzienie, jednak spędziła w nim tylko dwa lata, po czym wyszła na wolność dzięki finansowej pomocy tej samej ciotki. Kiedy Mateusz i Karolina przybywają do Białego Dmuchawca, próbują od razu się czegoś dowiedzieć od mieszkańców. Jednak, jak się okazuje, nie jest to wcale takie łatwe, a sprawa do dziś pozostaje nie do końca wyjaśniona. Mateuszowi i Karolinie udaje się ustalić, że znacznie starszy od Elżbiety, Jan Liszaj od wielu lat napastował ją i gwałcił. Ponadto podczas pobytu w więzieniu kobieta została opuszczona przez swojego obecnego męża, który – wraz z ich dzieckiem i jej najmłodszą siostrą – uciekł do Ameryki. Obsesyjne poszukiwanie prawdy prowadzi do wydarzeń, po których nic później nie jest już takie samo. Rzeczywistość się zakrzywia, a Mateusz i Karolina coraz bardziej zaczynają utożsamiać się z badaną przez siebie historią… Do tego stopnia, że sami stają się jej głównymi bohaterami.
***
5 września 2026, godz. 17.00
czas trwania: 46:31
Jak być Polakiem i niedrogo za to zapłacić
Reżyseria: Michał Sufin, scenariusz: Karolina Norkiewicz, Michał Sufin, Mateusz Lewandowski, muzyka: Paweł Szamburski, reżyseria dźwięku: Maciej Kubera
Obsada: Magdalena Smalara, Weronika Nockowska, Szymon Roszak, Mateusz Lewandowski
Na Scenie Teatralnej Trójki zadebiutował Klub Komediowy, działający w Warszawie od 2014 roku. To niezależna grupa teatralna, „piwniczny plac zabaw dla dorosłych”. Kabaret literacki, stand-up, spektakle/performansy improwizowane – to ich specjalność. „Jak być Polakiem i niedrogo za to zapłacić” – oryginalna sztuka Klubu Komediowego – została zaadaptowana, czyli przystosowana do formatu słuchowiska dla Teatru PR. Michał Sufin – współautor i reżyser słuchowiska – tym razem zrealizował scenariusz; improwizacja zastąpiła więc teatralną grę.
***
12 września 2026, godz. 17.00
czas trwania: 29:30
Eliza Kącka „Wczoraj byłaś zła na zielono”
Adaptacja: Eliza Kącka, Tomasz Cyz
Reżyseria: Tomasz Cyz
Reżyser dźwięku: Paweł Szaliński, Agnieszka Szczepańczyk
Muzyka: Paweł Szamburski
Obsada: Magdalena Czerwińska, Weronika Humaj, Mirosław Konarowski, Anna Grycewicz, Karolina Bruchnicka, Anna Kraszewska, Justyna Kowalska, Matylda Giegżno, Lech Łotocki, Anna Mrozowska, Maria Maj, Dominika Kachlik, Jakub Zając
Bezkompromisowa i brawurowa – taka jest autobiograficzna proza Elizy Kąckiej. To opowieść o podwójnym doświadczeniu pewnej odmienności i nieprzystawalności do narzuconych społecznie ram. O mozolnym, ale pięknym budowaniu trudnej, nieoczywistej relacji. O byciu matką i córką. O życiowym dryfie, performowaniu świata i wydreptywaniu wiedzy. O dzielności. O miłości. O życiu w kokonie i wychodzeniu z niego motylem. O tym, ile mogą znaczyć słowa i jak to jest widzieć je w kolorach.
***
19 września 2026, godz. 17.00
czas trwania: 40:12
Tekst: Martyna Wawrzyniak
Reżyseria, adaptacja i opracowanie muzyczne Julia Mark
Realizacja akustyczna Anna Balcewicz
Kierownictwo produkcji Beata Jankowska
Obsada: Arkadiusz Brykalski, Michalina Łabacz, Józef Pawłowski, Joanna Połeć, Adam Wojtyszko, Barbara Zielińska
„Wszystko było wtedy możliwe, otwarte, wykasowane, świat był na urlopie i ty też razem z nim, nic cię nie omijało, bo nic się nie działo, nie było twojej kariery, bo nie było żadnych ścieżek kariery (…) co za ulga” – mówi jeden z bohaterów tekstu Martyny Wawrzyniak „Żyć z własnych pomidorów”. Dramat został napisany na konkurs Teatru Telewizji „Narracje nieobecne”, którego tematem była pandemia Covid. Autorka powraca do czasów rzeczywistości lockdownu; jej bohaterowie próbują budować utopijną rzeczywistość – komunę na wsi, w której każdy z nich stwarza siebie na nowo, snuje plany i przede wszystkim uczy nowych zasad funkcjonowania w całkiem innym świecie.
Opowieść Wawrzyniak to satyra na tamtą rzeczywistość, odbijająca w krzywym zwierciadle nasze ówczesne lęki i pragnienia.
***
26 września 2026, godz. 17.00
czas trwania: 47:00
Tekst: Artur Pałyga
Reżyseria i adaptacja: Tadeusz Kabicz Reżyseria dźwięku: Anna Balcewicz Opracowanie muzyczne: Renata Baszun
Kierownictwo produkcji: Beata Jankowska
Obsada: Mateusz Rusin, Arkadiusz Brykalski, Dominika Ostałowska, Kamila Boruta, Jolanta Olszewska, Julian Mere, Konrad Marszałek.
Śmierć Ojca staje się dla bohatera pretekstem do rozrachunku i powrotu w głąb pamięci. To, co przez lata było przemilczane, nagle domaga się nazwania i przepracowania. Franio mierzy się z historią domu, w którym Ojciec był osią świata – figurą surową, niepodważalną, budzącą jednocześnie lęk i pragnienie akceptacji.
Słuchowisko według dramatu Artura Pałygi jest próbą ukazania tego, co zwykle dziedziczy się w rodzinie: wstydu, strachu, mechanizmów władzy. Z pozoru zwykłe wspomnienia układają się w obraz niepokojącej relacji, w której miłość miesza się z przemocą, a bliskość z upokorzeniem. Pałyga opowiada o ojcostwie jako micie kulturowym i jako realnej sile, która potrafi naznaczyć życie na długo po tym, gdy Ojca już nie ma.
