W wałbrzyskim Teatrze Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego premiera „Flatlandii, czyli krainy płaszczaków” wg powieści Edwina A. Abotta, w reż. Krzysztofa Garbaczewskiego.
fot. mat. teatru
Wyobraźmy sobie, że nasza perspektywa radykalnie się zmienia. Ale nie dlatego, że zmieniamy poglądy, albo wydarzenia z życia powodują, że inaczej patrzymy na to, co nas otacza. Nie. Wyobraźmy sobie, że nasz kształtny i kolorowy świat staje się płaski. Znika głębia i wysokość, a my stajemy się zaledwie paroma kreskami na wywłaszczonej przestrzeni. Do takiego świata zaprasza nas Krzysztof Garbaczewski spektaklem „Flatlandia, czyli kraina płaszczaków” wg powieści Edwina A. Abotta.
Jak zrozumieć świat płaszaków? Z pomocnym eksperymentem śpieszy sam autor powieści:
„Połóż na stole monetę i pochyl się nad nią. Gdy patrzysz na nią z góry, jawi się jako koło. Teraz stopniowo przesuwaj oczy w kierunku krawędzi stołu (imitując w ten sposób warunki panujące we Flatlandii), a moneta będzie Ci się wydawać coraz bardziej owalna, aż wreszcie, kiedy linia Twego wzroku zniży się całkiem do poziomu blatu (a więc, praktycznie rzecz biorąc, przyjmiesz punkt widzenia mieszkańca naszego świata), moneta przestanie wyglądać jak owal i widzieć będziesz jedynie odcinek. Podobne zjawisko zaobserwowałbyś podczas oglądania trójkąta lub kwadratu, bądź też jakiejkolwiek innej figury wyciętej z tektury. Jeśli tylko popatrzysz na nią z krawędzi stołu, wyglądać będzie jak odcinek.”
Ale jak żyć w takim świecie?
„Flatlandia” to z pozoru opowieść o figurach geometrycznych, rządzonych zasadami matematycznymi i równaniami. Kiedy zmienimy perspektywę, zauważymy, że nasz świat nie różni się wcale tak bardzo. Poza tym, że widzimy głębię, to nasze społeczeństwo również potrzebuje, żeby wszystko dookoła było równe, mierzalne i podporządkowane — a każda odmienność, każdy „nieregularny kształt”, to dla nas zagrożenie. Czy ten kształt przybywa zza granicy, z kosmosu czy z konfliktów między nami. „Flatlandia” to historia o widzeniu więcej, niż się powinno, o przekraczaniu granic percepcji i myślenia.
Bo co, jeśli nasz trójwymiarowy świat to zaledwie początek możliwości istnienia?
Spektakl Krzysztofa Garbaczewskiego osadzony jest w nowych mediach, częścią tego co widzimy zarządza sztuczna inteligencja, obrazy przepoczwarzają się na naszych oczach, tworząc iluzję rzeczywistości. Doświadczamy zmysłowej opowieści z pogranicza Orwella i Matrixa. Opowieści filozoficznej wymierzonej przeciw kontroli i normom społecznym.
Zespół SZA-NIAW-SKX zabiera nas tym razem w liryczną podróż, która ożywia XVIII wieczną powieść w XXII wiecznym stylu. Zapraszamy Was, odważni podróżnicy, do przekroczenia wymiarów, zajrzenia w głąb fantazji i doświadczenia świata wirtualnego.
A po wszystkim, do wspólnej refleksji nad tym, czy nasz wymiar na pewno jest tym ostatnim.
„Flatlandia, czyli kraina płaszczaków”
tekst: Edwin A. Abbott, Rebecca Pierrot, Krzysztof
Garbaczewski, 人工
tłumaczenie: Jacek Dziedzic, Konrad Dziedzic, Leszek A.
Kołodziejczyk, Marcin Skrzypski, Leszek Sobiecki
adaptacja: Rebecca Pierrot, Krzysztof Garbaczewski
reżyseria, scenografia, wideo, muzyka: Krzysztof
Garbaczewski 人工
kostiumy: Sławomir Blaszewski
światło: Robert Mleczko
choreografia: Wojciech Marek Kozak
interaktywne wizualizacje: Radomir Majewski
autorka rzeźby i zdjęcia plakatowego: Aleksandra Koper
obsada: Grzegorz Artman [g], Rafał Gorczyca, Urszula Gryczewska, Wojciech Marek Kozak, Piotr Mokrzycki, Ireneusz Mosio, Małgorzata Osiej, Dominika Zdzienicka