Upiory

Wojciech Wiliński. Pożegnanie (01.02.1940-03.03.2026)

Poznałem Wojtka w grudniu 2004 roku, gdy pojawił się w Teatrze Żydowskim w obsadzie przedstawienia Publiczność to lubi. Szymonowi Szurmiejowi polecił go Janusz Sent, gdy dyrektor Szurmiej powiedział mu, że szuka partnera do dwuosobowych skeczów

Pokora, która zostaje w pamięci

Jego komizm nigdy nie był farsowy — był zawsze inteligentny, podszyty lekkim smutkiem, jakby aktor wiedział coś, czego postać jeszcze nie przeczuwa. Z perspektywy człowieka teatru widzę w Pokorze aktora teatru środka — w najlepszym i najuczciwszym znaczeniu tego pojęcia. Takiego, który buduje strukturę spektaklu, stabilizuje jego tonację i nadaje sens scenicznym relacjom