„Romeo i Julia" w Płocku - więcej smutku niż radości

Joanna Szczepkowska – teatr osobny

Czy można śmiać się z Polski, nie przestając jej kochać? Separatka tylko potwierdza, że najostrzejsze diagnozy nie muszą krzyczeć, by zostać usłyszane

Czy teatr potrzebuje tylko teatrologów?

Czy teatr ma być wyłącznie oceniany z pozycji zewnętrznej, przez profesjonalnych obserwatorów? A może potrzebna jest także perspektywa osób, które wiedzą, że czasem to, co wydaje się dramaturgicznym błędem, jest celową próbą przesunięcia środka ciężkości spektaklu? Że nierówność sceniczna bywa rezultatem ryzyka, a nie pomyłki?