„Wiśniowy sad” Antoniego Czechowa w reż. Andreia Măjeriego z Teatrul de Stat Constanța na 30. MFT Kontakt w Toruniu. Pisze Rafał Turowski na stronie rafalturow.ski.
fot. mat. organizatora
Jesteśmy oto zamknięci w pokoju, z którego nie da się ani wyjść, ani – po rozpoczęciu przedstawienia – wejść. Konieczność logistyczna czy może także metafora? Obserwujemy więc, nieco skazani na tę klaustrofobię, naszych bohaterów umiarkowanie przejętych upadkiem majątku (z wyjątkiem Łopachina, który w finale wręcz zwariuje z przebodźcowania). Grają w jakieś gry między sobą i nie widzą, że wszystko za chwilę w ich życiu się zmieni. Raniewska udaje, że jest niepełnosprawna, teatralnie drze kolejne listy z Paryża, dokąd wkrótce wróci – o czym, zdaje się, doskonale wie. (Za każdym razem zdumiewa mnie, że nie chciała letników – to przecież łatwe pieniądze). Młodzi po kątach się całują i chędożą, bal w majątku jest na sto par, czapki z głów przed wokalnymi talentami aktorów!, Borys co chwilę prosi o pożyczkę, Trofimow bez końca studiuje a Waria - chce na wszystkim oszczędzać. I tak to ich żyćko płynie, aż nadejdzie koniec kupowanej na kredyt sielanki. Zostanie tylko mokre błoto – i to dosłownie.
Wyszedłem z teatru kontent, ale nie jakoś szczególnie rozentuzjazmowany. Takie wystawienie Wiśniowego Sadu wydało mi się „interesujące” – klasyczne, a przez to komunikatywne, z pewnością fenomenalnie zagrane przez konstanckich aktorów. Scenografia, chwalona przez krytykę i widzów, faktycznie jest jednym z głównych bohaterów tego przedstawienia i została określona w jednej z recenzji przymiotnikiem „immersyjna”. Nie mam co do tego stuprocentowej pewności, ale brzmi dobrze. Wydawałoby się więc: Czechow jak Czechow. Tymczasem łapię się na tym, że nie umiem o tym przedstawieniu przestać myśleć.
To chyba najwięcej, ile teatr może dać.
Czytał Janusz Szydłowski.
