„Tragedyjo Hamleta, ksiyncia Dynymarku” Williama Szekspira w reż. Roberta Talarczyka w Teatrze Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach. Pisze Rafał Turowski na swoim blogu.
fot. Przemysław Jendroska/mat. teatru
Zrozumiałem prawie wszystkie słowa (słowa, słowa) ze sceny padające, nie patrząc na napisy, ale w niektórych momentach zerkałem, np. co znaczy „skuli tego”. Albo czy „pizło dwanoście” (gdy Hamlet czekał z przyjaciółmi na Ducha Ojca) to nie jakiś przypadkowy wulgaryzm. Ano – nie: piznąć to po śląsku uderzyć, wybić; „na banhofie pizło dwie” – powiemy po śląsku, informując, że dworcowy zegar wybił drugą. „Być abo niy być” brzmi po śląsku bardzo podobnie jak po polsku – co może nieco rozczarowywać.
Nie wszystko natomiast, com widział, było klarowne. Na przykład – Poloniusza zagrała Grażyna Bułka, który to Poloniusz zleca Reynaldowi wyjazd do Paryża, żeby śledził Laertesa. W tej scenie dochodzi do przekroczenia granic między sługą a panem, w każdym razie masaż, jaki Reynaldo robi swemu panu, wprowadza zdecydowany powiew niejednoznaczności. To znaczy – wprowadzałby z pewnością, gdyby Poloniusza grał mężczyzna; jak tę scenę rozumieć – zgadnąć nie umiem. Chociaż… Guildenstern też jest w katowickiej inscenizacji grany przez aktorkę i wraz z Rosencrantzem w pewnym momencie całuje się z Hamletem więcej niż po przyjacielsku, więc – choroba wie – może łączy tych troje coś więcej niż przyjaźń?
Ale proszę się nie lękać – wbrew tym kilku linijkom śląski Hamlet nie jest spektaklem emanującym seksem. Pewnie zastanawiałbym się jeszcze nad wymową finału, nad tym, czy obsadzenie w rolach grabarzy dwóch znanych śląskich profesorów (obecnego i byłego rektora UŚ) coś znaczy, czy to tylko żart, i nad innymi drobiazgami, które dla mnie jako gorola mogą być niezbyt czytelne.
Co nie przesłania faktu, że spektakl oglądało się dobrze – a to kategoria, choć często poniżana, w ostatecznym rozrachunku istotna – że świetną pracę wykonała Ewelina Adamska-Porczyk, której choreografia jest jednym z bohaterów tego przedstawienia (sama zaś gra Ofelię). Że wreszcie, choć od premiery minęło pół roku, w niemałą przecież widownię Śląskiego szpilki wcisnąć niepodobna.
