12 maja 2026 roku zmarła Stanisława Celińska, artystka uwielbiana przez szeroką publiczność i bywalców elitarnych scen. Pracę w teatrze zaczynała u Erwina Axera, dojrzałe aktorstwo związała z twórczością Krzysztofa Warlikowskiego – czytamy w 126. numerze Raptularza.
fot. Archiwum Heleny Białeckiej-Rutkowskiej i Krystyny Rutkowskiej/ mat. Filmu Polskiego
Jako aktorka filmowa błyskotliwie zadebiutowała u Andrzeja Wajdy, przez następne dekady zagrała wiele pamiętnych ról w kinie i telewizji. Równie brawurowo rozpoczęła karierę aktorki śpiewającej; w tej roli występowała niemal do końca swoich dni. Traktowała publiczność jak poważnego partnera, dawała nadzieję, dzieląc się świadectwem pokonywania życiowych mroków. O imponującym, teatralnym dorobku Celińskiej pisze Jolanta Kowalska. Ewa Hevelke upomina się o należne aktorce miejsce w gwiazdozbiorze polskiego ekranu. Fenomen muzycznej twórczości artystki, na której koncerty przychodziły tłumy, analizuje Izolda Kiec. Mariusz Bonaszewski, sceniczny partner Celińskiej, dzieli się z Michałem Smolisem wspomnieniem pracy przy Oczyszczonych Sarah Kane, przełomowym przedstawieniu polskiego teatru początków XXI wieku.
