Logo
Recenzje

Okiem Widza: Until the Beginnings

16.11.2026, 16:52 Wersja do druku

„Until the Beginnings” w chor. Stephanie Thiersch i Alesandra Seutin na 26. Międzynarodowym Festiwalu Sztuki Tańca i Performansu CIAŁO/UMYSŁ. Pisze Ewa Bąk na blogu Okiem Widza.

fot. Martin Rottenkolber / mat. teatru

Spektakl UNTIL THE BEGINNINGS zakończył 26. Międzynarodowy Festiwal Sztuki Tańca i Performansu CIAŁO/UMYSŁ obdarzając jego widzów pozytywnym przesłaniem, czułą energią. Sztuką wyrosłą z bezpośredniego osobistego doświadczenia artystów z Senegalu, Francji, Niemiec, Stanów Zjednoczonych, którzy się w tym projekcie spotkali i wspólnie go tworzyli. Dowiódł, że otwarcie człowieka na doświadczanie świata, poznawanie nowych kultur, ludzi, wspólne z nimi obcowanie rozwija go, zmienia, sprawia wiele radości, staje się celem samym w sobie, bo daje mu szansę odkrywania kim jest naprawdę, kim może się stać jeśli zaufa obcemu, innemu, nieznajomemu. Proces tworzenia nowych, bliskich relacji wymaga wysiłku, podejmowania ryzyka i często zaskakuje, bo nie jest do końca przewidywalny. Jednak mimo porażek i niepowodzeń, doświadczanej przemocy i wrogości, trzeba próbować, bo rezultat może przerosnąć początkowe oczekiwania. Artystom się udało.

W gruncie rzeczy temat gościnności, imigracji, podróżowania nie jest nowy, ale w tym przypadku ma szczególny charakter; bohaterami są artyści i ich doświadczenia, celem jest sztuka. Każdy z uczestników, podobnie jak każdy człowiek, jest wyjątkowy i szczególny. Jego bogactwo duchowe, kulturowe, perspektywa jest bezcenne, bo unikatowe. Może nim dzielić się, może, jeśli zechce, z niego czerpać. Jedno i drugie przynosi korzyści, bo rozwija i uczy, a przy tym łączy, zbliża, unieważnia przeszkody, przesuwa granice dzielące ludzi. Wystarczy odpowiednie nastawienie, wystarczy gotowość na przygodę, wystarczy niegasnąca ciekawość a nowych doświadczeń i doznań nie zabraknie.

Sztuka jest rewirem wolności dającej pewność, że cokolwiek się zdarza, warto nie zrażać się, nie poddawać czy rezygnować. Trzeba zaczynać od nowa budować relacje, wzmacniać więzy, ale tak, by każdy zachował własną autonomię we wspólnym działaniu, miał pewność, że nie jest wykorzystywany, krzywdzony, ograniczany. Zdobywanie nowych przyjaciół, odkrywanie w innych ludziach samego siebie, istoty własnych działań, ukrytych talentów, nowych możliwości inspiruje i wzmacnia poczucie sensu i spełnienia. Mimo wysiłku i trudności to samo dobro. Jak można by z tego zrezygnować, taką szansę stracić? Dopóki będą nowe początki, dopóty można poza czasem, poza ograniczeniami, poza wszelkimi różnicami cieszyć się, że się naprawdę żyje. Pięknie i mądrze żyje. 

Spektakl w etnicznej przestrzeni scenograficznej wypełnionej indywidualistami, wspaniałymi tancerzami o zróżnicowanych talentach i temperamentach, ubranych w biało - czarne dizajnerskie kostiumy Lauren Steel, tętni porywającymi rytmami muzyki wykonywanej na żywo przez Tarang Cissokho i Shelly Quest. Dynamiczna choreografia Stephanie Thiersch i Alesandry Seutin we współpracy z zespołem wykorzystująca różne style tańców krajów, z których pochodzą artyści, łączy niezwykle ekspresyjne prezentacje solo z przyłączającymi się do nich pozostałymi tancerzami w hipnotyzujący pokaz wspólnotowości. Siła ekspresji generuje niezwykłą energię, która udziela się widzom. Nic dziwnego, taniec jest porywający, jego siła pochodzi z wnętrza tancerza, którego ciało przekazuje bogactwo kulturowe regionu, kraju, z którego pochodzi i opowiada też jego osobistą historię. Koledzy z zespołu przyłączając się do solisty dowodzą, że akceptują i uznają za własny rytm, tempo, dynamikę opowieści, bo w sposób naturalny, spontaniczny uczą się i w końcu perfekcyjnie wykonują wspólnie układ choreograficzny. I moc jest z nimi. Ich moc jest dla nas. 

Przybywający na spektakl widzowie obdarowywani są przez artystów goździkami. Serdeczność i bezpośredniość powitania zachęcała, by z zainteresowaniem odkrywać, co każdy z obecnych ma do zaoferowania. A jest to jego osobowość, sposób myślenia i odczuwania, szczerość i autentyczność. To właśnie przykuwa uwagę i czyni to spotkanie fascynującym, a nie błyskotliwy, skomplikowany, finezyjny, choć na pewno ważny, układ choreograficzny czy popisujące się giętkością, sprawnością, wdziękiem piękne, silne ciało, bo ono jest tu jakby w roli służebnej, ukrytej mniej istotne. Eksplodująca ekspresja, wyzwalająca się przez nią tajemnica, nowa narracja, która zaskakuje i olśniewa, porywa i wciąga w swój rytm i czar jest darem tej sztuki, sztuki tańca, sztuki życia.

Czasem wystarczy trochę ponad godzinę trwające spotkanie w teatrze, by zdobyć pewność, że warto się otworzyć na nowe początki, bo można wtedy wszystko, co jest w nas najlepsze innym ludziom szczodrze dawać i można od nich wiele otrzymać. Tak po prostu czerpać, chłonąć, brać. 

Tytuł oryginalny

CIAŁO/UMYSŁ 2026: UNTIL THE BEGINNINGS

Źródło:

Okiem Widza
Link do źródła

Autor:

Ewa Bąk

Sprawdź także