W sobotę, 18 lipca w Poznaniu w wieku 85 lat zmarła Irena Dudzińska, aktorka i reżyserka, która w latach 1981–1988 była związana z Teatrem im. Cypriana Kamila Norwida w Jeleniej Górze.
fot. Jakub Wittchen/mat. teatru
Pracę w Teatrze im. Norwida rozpoczęła w 1981, kiedy to została zaangażowana przez ówczesną dyrektorkę Alinę Obidniak. Irena Dudzińska na jeleniogórskiej scenie grała u Krystiana Lupy (Babę w „Pieszo” Sławomira Mrożka (1982) i Matkę w „Ślubie” Witolda Gombrowicza (1984)), Jeana–Marie Pradier (Enonę w „Fedrze” Jeana Racine'a (1983)), Stefanii Domańskiej (Podstolinę w „Zemście” Aleksandra hr. Fredry (1984) i Walentową w „Romansie z wodewilu” Władysława Krzemińskiego (1984)), Andrzeja Guca (żonę XIX-wiecznego aktora i dramaturga Aleksandra Ładnowskiego, który napisał ciąg dalszy „Krakowiaków i górali” w „Skarbach i upiorach” Macieja Wojtyszki (1985) i Matkę w „Pelikanie” Augusta Strindberga (1986)) oraz samej Aliny Obidniak (Lucyfera w „Samuelu Zborowskim” Juliusza Słowackiego (1985)).
W Teatrze im. Norwida wystąpiła także w spektaklach: „Uciechy staropolskie lepsze i pożyteczniejsze aniżeli z Bacchusem i Wenerą” (1982) w reż. Bogdana Baera w roli Szewcowej i jako Weronika, żona profesora języków starożytnych w przedstawieniu Franza i Paula von Schonthan w przekładzie Juliana Tuwima „Porwanie Sabinek” (1987) w reż. Bogusława Kozaka.
Ponadto Irena Dudzińska w teatrze jeleniogórskim wyreżyserowała przedstawienia: „Moja ojczyzna” Cypriana Kamila Norwida (1982), „Brat marnotrawny” Oscara Wilde'a (1983) i „Antygona” Helmuta Kajzara (1987).
Irena Dudzińska była również związana z teatrami: im. Jana Kochanowskiego w Opolu (1970–1981), Polskim w Poznaniu (1988–1995) i Współczesnym we Wrocławiu (1995–2003).
