„Wendy” wg J. M. Barrie'ego w reż. Agaty Obłąkowskiej-Mazurkiewicz w Teatrze Kambak we Wrocławiu. Pisze Adam Kamiński w Teatrze dla Wszystkich.
fot. Paweł Jakubek
Ocena recenzenta/tki: (7/10) – dobry
Spektakl „Wendy” w wykonaniu aktorów Teatru Kambak to subtelna refleksja nad tym, czym są wolność, pamięć i cena, jaką płacimy za pozostanie na zawsze w świecie dziecięcych marzeń. Poznajemy Nibylandię – miejsce, gdzie czas traci swoje znaczenie, a rzeczywistość ustępuje wyobraźni. Tam wszystko jest możliwe, o ile tylko wystarczająco mocno się w to wierzy. Przedstawienie oparte jest na powieści „Peter and Wendy” z 1911 roku autorstwa J. M. Barriego, jednak nie opowiada klasycznej historii o chłopcu, który nie chce dorosnąć. To opowieść o wrażliwości, miłości, rodzinie, radości i smutku oraz o tworzeniu magicznego świata dziecka.
Reżyserka Agata Obłąkowska-Mazurkiewicz pod pozorem lekkiej, dynamicznej narracji stawia fundamentalne pytania o naturę dorastania, odpowiedzialności i sens relacji międzyludzkich. Choć tytułowym bohaterem pozostaje Piotruś Pan – chłopiec, który uparcie odrzuca perspektywę dorosłości – to właśnie Wendy staje się osią interpretacyjną całej historii: symbolem przejścia, świadomości i emocjonalnego przebudzenia.
Pojawienie się Wendy w świecie Piotrusia ma wymiar niemal egzystencjalnego „wtargnięcia” rzeczywistości w przestrzeń iluzji. Nibylandia, dotąd funkcjonująca jako bezczasowa enklawa wolności, zaczyna pękać pod ciężarem nowych doświadczeń. Przyjaźń przestaje być oczywista, lojalność wymaga wyboru, a beztroska zostaje skonfrontowana z tęsknotą i potrzebą bliskości.
Piotruś, dotąd egocentryczny i zamknięty w logice wiecznej zabawy, staje wobec czegoś, czego nie potrafi nazwać ani zrozumieć — uczucia. W końcu uświadamia sobie, że wolność bez więzi staje się pustką, a wieczna niedojrzałość – formą egzystencjalnego zawieszenia. Miłość, którą odkrywa, jest siłą destabilizującą jego dotychczasowy świat.
Warstwa sceniczna spektaklu wzmacnia te refleksje. Aktorzy operują szerokim wachlarzem środków – od lekkiego, niemal groteskowego humoru po momenty wyciszenia i melancholii. Tempo przedstawienia jest zawrotne, lecz nie chaotyczne; dynamika służy podkreśleniu wewnętrznego niepokoju bohaterów. Wizualna atrakcyjność nie dominuje przekazu, lecz współtworzy jego sens, budując świat balansujący między fantazją a kruchością ludzkiego doświadczenia.
Funkcjonalna i bardzo mobilna scenografia, wspierana wizualizacjami, przekształca się w przestrzeń malowniczą i niepowtarzalną.
Wendy w interpretacji Mariki Klarman-Gisman jest troskliwa, odpowiedzialna i opiekuńcza, subtelnie uwikłana w rodzące się uczucie do Piotrusia. Promieniuje wrażliwością i wyjątkową uważnością na świat oraz innych ludzi – zdolnością dostrzegania emocji tam, gdzie Piotruś widzi jedynie zabawę. Jej miłość do opowieści, przygód i magii staje się sposobem rozumienia rzeczywistości i nadawania jej sensu.
Marika Klarman-Gisman z dużą precyzją wydobywa niuanse tej postaci. Jej Wendy bywa refleksyjna, by za chwilę stać się lekka, zabawna, błyskotliwa i pełna dziewczęcej energii. Aktorka oddaje napięcie między dziecięcą spontanicznością a dojrzewającą świadomością.
Kreacja Piotrusia Pana w wykonaniu Macieja Mazurkiewicza zbudowana jest na wyraźnej dezynwolturze. Z lekkością przechodzi od tańca do śpiewu, od żartu do prowokacji, stale pozostając w stanie intensywnej, dziecięcej ekspresji. Aktor konsekwentnie ukazuje bohatera, który nie tyle nie chce dorosnąć, ile aktywnie odrzuca samą możliwość zmiany. Sceniczna frywolność Piotrusia zaczyna z czasem ujawniać swoje drugie dno – strategię uniku jako mechanizm obronny wobec świata, który domaga się czegoś więcej niż tylko zabawy. Mazurkiewicz unika jednoznacznych ocen, co należy uznać za jedną z zalet tej roli. Nie moralizuje, nie narzuca interpretacji, pozwala widzowi samodzielnie dostrzec pęknięcie między deklarowaną beztroską a ukrytą niedojrzałością.
Scenariusz jest dobrze skonstruowany, wielowarstwowy – prowadzi widza nie tylko przez fabułę, ale przede wszystkim przez proces wewnętrznego dojrzewania bohaterów. Dialogi i sytuacje sceniczne nie są tu przypadkowe, układają się w spójną refleksję nad kondycją człowieka.
Podejmowanie decyzji i odpowiedzialność to nie abstrakcja. Każdy człowiek w pewnym momencie powinien przekroczyć granice własnego egoizmu. Spektakl „Wendy” przenosi nas w krainę snów i wyobraźni, ale także skłania do konfrontacji z pytaniem o własne dojrzewanie – kim byliśmy, kim jesteśmy i co tak naprawdę oznacza dorosnąć.
