„Cała prawda o kłamstwie” w reż. Włodzimierz Kaczkowski we współpracy z Kolektywem Aktorskim w Teatrze Scena Współczesna w Warszawie. Pisze Rafał Turowski na stronie rafalturow.ski.
fot. Michał Ignar
To jest bardzo wesołe przedstawienie. Uprzedzam – pozornie.
Może nie aż tak, że „przez to okropnie smutne”, ale jednak, gdy się uważnie wsłuchamy o czym aktorki (Anna Lemieszek, Żaneta Rus i Dorota Szczepańska) nam opowiadają, i – o czym śpiewają… Rzecz istotnie jest sceniczno-socjologiczną rozprawką o naturze kłamstwa, podaną w bardzo atrakcyjnej formie, błyskotliwą, świetnie zagraną i z talentem zaśpiewaną, faktycznie o tym, że nie bardzo się da żyć bez kłamstwa, z czym wiążą się rozmaite paradoksy nie tylko natury etycznej. Najbardziej darwinowski wniosek z tego przedstawienia płynący jest może taki, że musimy czasem skłamać, żeby – po prostu – przeżyć.
Rzecz jednak najbardziej o tym, co tak naprawdę – jest NAPRAWDĘ. W życiu i w teatrze, i – czy w teatrze naprawdę jest cokolwiek. Mamy oto bohaterkę graną przez Annę Lemieszek, młodą aktorkę z rozmaitych powodów spóźniającą się na casting, do którego to castingu nie zostaje dopuszczona, a przecież jej wersja kłamstwa, choćby łez wylanych „na zamówienie” (kurczę, jak to się robi?...), jest naprawdę kusząca…
W spektaklu bierze udział także widownia i – będąc partnerem do rozmowy dla aktorek (niekiedy dość małomównym), ale również dostarczając materiału teoretycznego przed rozpoczęciem przedstawienia wypełniając, nie jest to obowiązkowe, uspokoję – specjalną ankietę na temat naszej prawdomówności, co było fajne, szkoda jednak trochę, że zabrakło ciągu dalszego, może wniosków płynących ze zbadania prawdomówności tej akurat grupy, co mogłoby być naprawdę grube.
Niemniej – warto, bo ten moralitet ma oprawę więcej niż atrakcyjną, ten spektakl jest NAPRAWDĘ o czymś, i – wychodzi się zeń o jakąś PRAWDĘ mądrzejszym.
