„Gdynia. Fordewind” Artura Pałygi w reż. Darii Kopiec w Teatrze Miejskim im. Witolda Gombrowicza w Gdyni. Pisze Rafał Turowski na stronie rafalturow.ski.
fot. Piotr Pędziszewski/mat. teatru
Tytułowy fordewind to dla okrętu wiatr pozornie idealny – wiejący dokładnie w kierunku pożądanym przez kapitana. Jednak – dziękuję Ci, Wikipedio – „przy tej samej prędkości wiatru jednostka może osiągnąć prędkość większą”. Jakie zatem niebezpieczeństwo kryje się w tym pozornym ideale? Właśnie jemu (nie wiatrowi, lecz jego złudnej naturze) przygląda się w swoim reportażu o Gdyni Aleksandra Boćkowska. Reportaż ten – z powodów dla niegdynian nie zawsze czytelnych – uchodzi za kontrowersyjny i to właśnie on stał się podstawą naszego spektaklu.
Powiedzmy sobie szczerze: to rzecz o Gdyni i z myślą o Gdynianach zrealizowana. Były momenty, gdy jako „gorol” czułem się nieco wykluczony przez dramaturga, ale pamiętajmy – jesteśmy w Teatrze Miejskim w Gdyni. Oprócz przybyłego ze stolicy recenzenta na widowni zasiadali więc przede wszystkim ci, którzy bez trudu odczytywali płynące ze sceny komunikaty. I – jak można było zauważyć – bawili się przy tym znakomicie.
Twórcy przyjęli dla tej opowieści formę z elementami farsy i rewii, choć historia niesie w sobie także tony poważne – choćby wydarzenia z 1970 roku, których nie sposób przemilczeć, nawet w najbardziej rozrywkowym ujęciu.
W tę słodko-gorzką, realistyczno-oniryczną, publicystyczno-humorystyczną konwencję – z domieszką teatru muzycznego – trzeba po prostu wejść. Słychać głosy, że nie wszystkim się to udało. Ja jednak bawiłem się dobrze.
Bowiem spektakl jest przemyślany, wyreżyserowany z wyraźną czułością (reżyserka jest Gdynianką), zagrany z pasją, a jego wymowa skłoniła mnie do sięgnięcia po tekst źródłowy. Owszem, może dałoby się skrócić go o kwadrans, może druga część traci nieco energii, ale teatralny prezent, jaki miasto sprawiło sobie na setne urodziny, wydał mi się trafiony – a obdarowani szczerze się nim cieszą.
