„Zamknij oczy Nel. W pustyni i w puszczy – epilog” w reż. Piotra Domalewskiego w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie. Pisze Rafał Turowski na stronie rafalturow.ski.
fot. HaWa / mat. teatru
Za wiele co prawda nie można napisać, ale tyle można – otóż Matka (wybitna rola Doroty Pomykały) uderza się i upada, a kiedy oprzytomnieje – będzie jej się wydawać, że jest ośmioletnią Nel z W Pustyni i w puszczy Henryka Sienkiewicza. Jej dorosłe dzieci (fantastyczne role Filipa Perkowskiego – naszego przewodnika po tym literacko-onirycznym świecie, Katarzyny Krzanowskiej i Radosława Krzyżowskiego) będą musiały z tą matczyną przypadłością jakoś sobie poradzić (terapia Stasia z psychotraumatolożką Doroty Segdy to majstersztyk). Gorzej, że Stasiowi będą śnić się mężczyźni w mundurach, deliberujący – jakby tu dobrze urządzić polskie kolonie, kto ma w nich mieszkać, a kto – na mieszkańców pracować; jest wśród nich Konsul, ojciec Nel (Grzegorz Mielczarek), i to spotkanie ojca z córką jest jedną z najpiękniejszych, najbardziej poruszających scen, jakie można obejrzeć teraz w teatrze. Tyle w skrócie.
Oglądamy – wciągający, pełen nieprawdopodobnej energii, ciepła i empatii, momentami bardzo zabawny, a chwilami do łez poruszający – spektakl o tym, że dzieciństwo zostaje z nami na zawsze.
I o tym, że każdy z nas ma prawo żyć we własnym świecie i – nikomu nic do tego; o – odchodzeniu tych, których kochamy i że do takich nieobecności przygotować się niepodobna; o tym, że posiadanie kolonii to stan umysłu a nie areału, i że w naszych, polskich głowach na te kolonie nie było i nie ma miejsca. I o tym, że to jest fantastyczne. O tym wreszcie – że nie ma życia bez paczkomatów. Po prostu – nie ma. Sic.
Spektakl trwa trzy godziny. Po raz pierwszy od lat byłem gotowy na kolejne trzy. (Nie sądzę jednak, żeby Łokietek na mnie poczekał. Taki pospieszny.)
Pierwszoklaśne!
