W ramach festiwalu Sakura. V Wrocławskie dni japońskich inspiracji w Studio Na Grobli Instytutu Grotowskiego odbędzie się premiera spektaklu „Proszę państwa do gazu” wg opowiadania Tadeusza Borowskiego w reż. Vasilisa Georgosopoulosa.
fot. mat. teatru
Piątek 15 maja o 19-tej i sobota 16 maja o 20-tej.
W języku greckim, z napisami w języku polskim.
Spektakl trwa 60 minut.
„Proszę państwa do gazu” to spektakl teatru fizycznego inspirowany opowiadaniem Tadeusza Borowskiego, które stanowi surowe świadectwo codziennej rzeczywistości śmierci w obozach koncentracyjnych. Proza Borowskiego jest chłodna i zdystansowana, niemal mechaniczna; jej bezwzględny język jest wynikiem narracji o konieczności przetrwania w nieludzkim środowisku.
W spektaklu świat Borowskiego zostaje przedstawiony za pomocą fizycznych i abstrakcyjnych środków scenicznych. Ciało i głos stają się tu nośnikami pamięci — nie po to, by jedynie odtwarzać wydarzenia historyczne, lecz by przenieść ciężar zbiorowej traumy na scenę. Warstwa wokalna i dźwiękowa spektaklu obejmuje pieśni jidysz oraz ślady wokalne wywodzące się z doświadczeń europejskich obozów koncentracyjnych XX wieku. Elementy te nie mają charakteru rekonstrukcji historycznej. Tworzą raczej rytualny pejzaż dźwiękowy, który przenika działania sceniczne.
„Proszę państwa do gazu” nie jest spektaklem „opowiadającym” o grozie. Zamiast tego tworzy przestrzeń, w której możemy skonfrontować się z pracą naszej pamięci, odpowiedzialnością za swoje wybory oraz z ludzką potrzebą przetrwania. W czasach, gdy fanatyzm i uprzedzenia ponownie dochodzą do głosu, przekaz Borowskiego staje się ważką przestrogą. Vasilis Georgosopoulos jest aktorem, reżyserem, nauczycielem aktorstwa i treningu fizycznego w szkołach ateńskich: Modern Times Drama School w Atenach oraz Athens Conservatoire Dance School. Jest certyfikowanym instruktorem jogi Ashtanga Vinyasa. Jego praktyka artystyczna została ukształtowana pod wpływem studiów nad metodą Theodorosa Terzopoulosa, a także w wyniku badań nad japońskimi formami teatralnymi, tańcem butō oraz współczesnymi technikami pracy z ciałem. Georgosopoulos w swojej twórczości teatralnej koncentruje się na ciele jako polu pamięci i obecności scenicznej, eksplorując relacje między tekstem, głosem i ruchem.
