Katarzyna Minkowska, reżyserka teatralna, scenografka i scenarzystka, została laureatką prestiżowej nagrody Paszportu Polityki w kategorii „scena”. Artystka pracowała m.in. we wrocławskim Teatrze w Podziemiu.
fot. foto ⓒ POLITYKA / Leszek Zych
Nowoczesny teatr w cenie
W uzasadnieniu nagrody napisano, że to wyróżnienie: „ za teatr nowoczesny formalnie, realizowany z rozmachem i wciągający, z ducha psychoterapeutyczny, ale niepozbawiony poczucia humoru i dystansu”.
– Zawodową drogę utorowała reżyserce otrzymana na krakowskim Forum Młodej Reżyserii nagroda Debiut TR. W jej ramach powstał spektakl „Stream” (TR Warszawa, 2020 r.), łączący greckie mity z prawdziwym, transmitowanym w sieci morderstwem nastolatki. Nowoczesny formalnie, a jednocześnie narracyjny i wciągający, skupiony na śledzeniu stanów psychicznych bohaterów, a przy tym niepozbawiony dystansu i ironii, był zapowiedzią przyszłej twórczości Minkowskiej – napisano w informacji o laureatach tegorocznej edycji Paszportów Polityki. – Od tego czasu urodzona w 1992 r. w Nowym Jorku reżyserka, współautorka scenografii i scenariuszy do swoich spektakli, jeszcze wzmocniła swój wpływ.
Reżyserkę interesuje przede wszystkim sztuka z pogranicza realizmu i psychoterapii, temat przepracowywania rodzinnych traum, straty i żałoby. Tworzy teatr z oddechem i realizacyjnym rozmachem, często zakorzeniony w literaturze – klasycznej, jak Kuncewiczowa, i współczesnej, jak Smith czy Ottessa Moshfegh, ale też przyglądający się samej sztuce i teatrowi.
Tygodnik Polityka, uzasadnienie nagrody dla Katarzyny Minkowskiej
Jest absolwentką reżyserii w Akademii Teatralnej w Warszawie, studiowała też scenografię na stołecznej ASP.
Od „Cudzoziemki” Kuncewiczowej po koncert Quebonafide
Do już docenionych, zarówno przez krytyków, jak i widzów, spektakli, jak „Cudzoziemka” (Teatr Polski w Poznaniu), „Mój rok relaksu i odpoczynku” (Teatr Dramatyczny w Warszawie), czy „Kiedy stopnieje śnieg” (TR Warszawa; za scenariusz otrzymali z Tomaszem Walesiakiem Gdyńską Nagrodę Dramaturgiczną), dołożyła mozaikową „Jesień” według Ali Smith (wrocławski Teatr Polski w Podziemiu), familijne przedstawienie „Człowiek jaki jest, każdy widzi” według książki Marzeny Matuszak (Nowy Teatr w Warszawie, Teatr im. Żeromskiego w Kielcach i Teatr TV), „Sceny z życia małżeńskiego” według Bergmana (krakowski Stary Teatr) oraz reżyserię pożegnalnych koncertów Quebonafide na Stadionie Narodowym.