Hasło sezonu 2026/27 w TR Warszawa – STRUMIENIE MIŁOŚCI – nawiązuje do filmu Johna Cassavetesa o tym samym tytule. Jego bohaterka, Sarah, wypowiada słowa: „Miłość to strumień. Nigdy się nie kończy”. Film ukazuje miłość jako siłę, która przybiera różne formy i natężenia.
fot. mat. teatru
W nadchodzącym sezonie będziemy się przyglądać miłości jako praktyce społecznej i kulturowej. Interesuje nas to, skąd wiemy, jak kochać, czego oczekujemy od bliskości i kto nauczył nas tych oczekiwań. Będziemy badać różne „strumienie” miłości, ich dynamikę i intensywność – od miłości romantycznej i rodzicielskiej, przez miłość do autorytetu i pracy, po miłość wymykającą się wszelkim definicjom.
Miłość wydaje się doświadczeniem najbardziej osobistym. Jest jednak czymś więcej niż uczucie między dwojgiem ludzi. To siła, która przenika relacje rodzinne, przyjacielskie, społeczne, współtworzy wspólnoty i kształtuje nasze doświadczenie bliskości. A jednak kochamy, tęsknimy, cierpimy i odchodzimy w świecie pełnym wyobrażeń, które podpowiadają nam, czym miłość powinna być.
Przez stulecia opowiadaliśmy o miłości jako o sile wymykającej się rozumowi i woli – o czymś, co nas spotyka, porywa i wykracza poza nasze zamiary. Dziś żyjemy w kulturze wyboru. Możemy decydować o tym, kogo kochamy, jakie tworzymy relacje, jak chcemy żyć i jakim językiem mówimy o bliskości. Wolność stała się jedną z najważniejszych wartości współczesności. Ale czy uwalnia nas od potrzeby więzi? Czy można zachować pełną autonomię i naprawdę tworzyć trwałe więzi z innymi?
W sezonie STRUMIENIE MIŁOŚCI przyglądamy się miłości nie jako prywatnemu uczuciu, ale jako praktyce społecznej i kulturowej. Interesuje nas to, skąd wiemy, jak kochać, czego oczekujemy od bliskości i kto nauczył nas tych oczekiwań. Miłość nie wydarza się poza światem. Kształtują ją języki kultury, obrazy, ekonomia, media i technologie oraz wyobrażenia o wolności, sukcesie i spełnieniu. Wszystko to, co mówi nam, kim mamy być i czego pragnąć. Współczesna kultura obiecuje niemal nieograniczoną możliwość wyboru, ale jednocześnie sprawia, że każda decyzja wydaje się odwracalna, a każda relacja podlega nieustannej ocenie. Coraz częściej żyjemy między pragnieniem bliskości a lękiem przed utratą siebie. Zanim zaryzykujemy miłość, próbujemy zabezpieczyć się przed bólem. Przewidujemy rozstanie, zanim zdążymy się naprawdę spotkać.
Jednocześnie coraz wyraźniej dostrzegamy mniej spektakularne, lecz znacznie powszechniejsze formy cierpienia: kruchość więzi, emocjonalną bezbronność, samotność przeżywaną wśród innych, poczucie niedopasowania czy trudny do nazwania niepokój. To doświadczenia wpisane w codzienność zwyczajnych relacji – często niewidoczne właśnie dlatego, że nie przybierają dramatycznych rozmiarów. A przecież to one najwięcej mówią o tym, jak żyjemy z innymi. Teatr jest miejscem, w którym chcemy wspólnie przyglądać się tym napięciom. Nie po to, by znaleźć jedną odpowiedź, lecz by zobaczyć, jak wiele form mogą przybierać więzi i co mówią o świecie, który je kształtuje.
Hasło sezonu nawiązuje do filmu Love Streams Johna Cassavetesa – jednego z najbardziej przenikliwych obrazów ludzkiej potrzeby bliskości. Reżyser nie opowiada o miłości jako romantycznym spełnieniu. Interesują go relacje nadmiarowe, kruche, niejednoznaczne. Ich intensywność odsłania niestabilność ludzkiego doświadczenia. W jego filmie miłość jest ruchem – nieustannym przepływem między pragnieniem bliskości i potrzebą ucieczki, między realnością bycia z innymi i tym, co wyobrażone.
Hasło STRUMIENIE MIŁOŚCI, inspirowane filmem Johna Cassavetesa, poprowadzi nas przez wszystkie premiery i wydarzenia sezonu. Miłość nie będzie tu romantycznym spełnieniem ani obietnicą szczęścia. Będzie raczej przestrzenią nieustannej społecznej pracy, angażującejemocje, pragnienia i lęki; spotykającej potrzebę bliskości z poczuciem wyobcowania i brakiem przynależności, a ciekawość i odwagę przesuwania granic z niepewnością wobec przyszłości. Będzie to przestrzeń, w której mogą powstawać różnorodne, wymykające się prostym definicjom formy wzajemności.
Wchodząc w nowy sezon inicjujemy współpracę z reżyserem filmowym Radu Jude. Jeszcze w sierpniu zespół aktorski TR wraz z Radu Jude i dramaturgiem Mateuszem Górniakiem rozpoczynają pracę nad materiałem wideo, badającym granice miłości społecznej oraz napięcie między potrzebą bliskości a mechanizmami ksenofobii, wykluczenia i faszyzmem. Efektem będzie hybrydowa teatralno-filmowa forma, która na późniejszym etapie zostanie zaprezentowana publiczności.
Sezon otworzymy natomiast jubileuszowym Debiutem TR – spektaklem Bardzo długa i powolna katastrofa tramwaju nr 26 Julii Nowak. Niespodziewany wypadek zatrzymuje codzienny rytm miasta i zmusza bohaterów_bohaterki do konfrontacji z porządkiem, w którym praca stała się najważniejszą sferą naszego zaangażowania. Domaga się coraz większej dyspozycyjności, uwagi i oddania, ale nie potrafi ich odwzajemnić. Współczesny kapitalizm nauczył nas traktować pracę jak relację miłosną: mamy być lojalne, oddani, gotowi do poświęceń, mamy czerpać z niej poczucie sensu. Problem polega na tym, że praca nigdy nie odwzajemni tego uczucia.
Późną jesienią zaprosimy na Love Me Tender w reżyserii Wojtka Rodaka – adaptację autofikcyjnej książki Constance Debré. To opowieść o kobiecie, która odrzuca normatywny model rodziny, by odzyskać prawo do samostanowienia. Spektakl stawia pytania o wolność, macierzyństwo, queerowy model rodziny oraz o możliwość tworzenia nowych formuł bliskości w poprzek społecznych oczekiwań.
Kolejną premierą będzie Skrucha Elizy Clark w reżyserii Gosi Wdowik. Punktem wyjścia staje się historia przemocy i fascynacja kulturą true crime, jednak twórczynie i twórcy kierują uwagę ku temu, co wydarza się znacznie wcześniej – ku pękającym więziom, samotności przeżywanej pośród innych i deficytowi uważności na doświadczenie najbliższych. Co dzieje się w rodzinie, grupie rówieśniczej czy lokalnej wspólnocie, gdy przestajemy dostrzegać wzajemne poczucie osamotnienia, które przeradza się we frustrację i wściekłość? Skrucha stawia pytania o społeczne koszty życia w świecie, w którym coraz łatwiej śledzić cudze tragedie niż naprawdę obdarzyć się nawzajem uwagą.
Na wiosnę pokażemy kolejny Debiut TR – Nie umrę z miłości – Anna Weroniki Zajkowskiej. Inspirowany Anną Kareniną spektakl przepisuje jeden z najważniejszych mitów romantycznej miłości, oddając głos bohaterce, która zamiast podporządkować się tragicznemu scenariuszowi, odzyskuje sprawczość i własną historię.
Sezon zakończy Zakon Marii Cezarego Tomaszewskiego. Punktem wyjścia jest postać Marii Janion – badaczki, która pokazała, jak głęboko romantyczna wyobraźnia przenika polską kulturę i nasze sposoby odczuwania. Nie będzie to jednak spektakl biograficzny, ale spotkanie dwóch Marii – Marii Janion i Marii Maj – oraz kilku duchów i postaci literackich w teatralnej opowieści o gorączce romantycznej. Jak myśleć z Janion, nie zamieniając jej w kolejny romantyczny mit?
Program pięciu premier dopełni nurt kuratorski Mateusza Szymanówki – dramaturga i kuratora związanego z Sophiensæle w Berlinie. Będzie on przebiegał pod hasłem JAK DOSTROIĆ CIAŁO i obejmie pokazy dwóch spektakli – This resting, patience Ewy Dziarnowskiej i Batty Bwoy Haralda Beharie – oraz warsztat z choreografką i performerką Anią Nowak.
W tym sezonie oprócz aż dwóch premier z cyklu DEBIUT TR, mamy też dziesięciolecie DEBIUTU. Praktyka współpracy z artystami_artystkami rozpoczynającymi drogę twórczą w instytucjach publicznych stała się dla nas impulsem do wytworzenia pola refleksji wokół debiutów i debiutowania oraz zmaterializowania go w postaci książki DEBIUT TR pod redakcją Marty Bryś (premiera: 13 września). Wychodząc od dziesięcioletniej historii Debiutu TR, stawiamy pytania o to, jak tworzyć przestrzeń dla twórczego ryzyka, w jaki sposób instytucja może towarzyszyć procesom twórczym i co zrobić, żeby debiut nie był dziś próbą przetrwania, ale polem twórczych poszukiwań.
Kontynuujemy też linię komunikacji wizualnej wypracowaną w poprzednich sezonach razem z artystą wizualnym Patrykiem Różyckim. Również i tym razem rysunki z kolejnych 10 repertuarowych miesięcy będą tworzyć wizualno-tekstową opowieść, do której zapraszamy już we wrześniu.
ANKA HERBUT, PAWEŁ KULKA, JUSTYNA LIPKO-KONIECZNA
Zespół Programowy TR Warszawa
TR 2026/27: STRUMIENIE MIŁOŚCI 4
PREMIERY
DEBIUT
BARDZO DŁUGA I POWOLNA KATASTROFA TRAMWAJU NR 26
Julia Nowak / Karolina Szczypek
premiera: 11 września 2026
Ludzie jadą tramwajem. Do pracy. Albo z pracy. Albo z pracy do pracy. Albo właśnie są w pracy. A co jeśli nie dotrą tam dokąd zmierzają?
Kraksa tramwaju wymusza niespodziewaną przerwę. Zdaniem pasażerów_pasażerek czas tajemniczo zwalnia. Dyscyplinowany przez aplikację dostawca jedzenia (Filip Zaręba), desperacko próbuje zdążyć z kolejnym zleceniem wspierany przez chór rowerowych zębatek. Projektariusz Mariusz (Michał Jan Meller) walczy z deadlinem, by zdobyć kolejną pracę i wyrwać się z niekończącego się łańcucha „jeśli”. Bo jeśli ją zdobędzie, osiągnie stabilizację, a jeśli ją osiągnie, będzie mógł mieć psa. Hipochondryczka (Aleksandra Popławska) spieszydo pozostawionego bez opieki dziecka… i do apteki by uchronić bliskich przed nieszczęściem.
Laska bez telefonu (Izabella Dudziak) szuka zgubionego smartfona, ale także życia, które zniknęło wraz z korporacyjnym kalendarzem. Towarzyszy jej w tym tajemniczy klaun (Filip Zaręba) – dealer, błazen i filozof w jednym. Prowadzi ją przez kolejne wspomnienia, mylne tropy i zmusza do niewygodnych odkryć, a reguły kapitalizmu zna lepiej niż cyrkowe sztuczki. Nad całą podróżą czuwa Motorniczy (Mirosław Zbrojewicz) – narrator i przewodnik, który przeprowadza widzów przez kolejne historie pasażerów, zmieniając role i perspektywy.
Spektakl w reżyserii Julii Nowak to wielogłosowa narracja o pracy w epoce nieustającej produktywności – o jej przymusie, tempie, niestabilności. O projektariacie, pracy opiekuńczej i emocjonalnej, prekaryzacji życia zawodowego i niezawodowego (jeśli takie w ogóle istnieje). Jest w niej surrealistyczny humor i ironiczna lekkość, ale także egzystencjalny ciężar.
obsada: Izabella Dudziak, Michał Jan Meller, Aleksandra Popławska, Filip Zaręba, Mirosław Zbrojewicz
tekst i reżyseria: Julia Nowak
dramaturgia: Karolina Szczypek
choreografia: Ana Kuszarecka
muzyka: Maksymilian Zieliński
scenografia i światła: Antonina Kalita
kostiumy: Zuzanna Bąk
asystentka reżyserki: Alicja Zalewska
inspicjenci: Piotr Piotrowicz, Wojciech Sobolewski
kierowniczka produkcji: Aleksandra Szklarczyk
TR 2026/27: STRUMIENIE MIŁOŚCI 5
LOVE ME TENDER
Constance Debré / Wojtek Rodak / Iga Gańczarczyk
premiera: 20 listopada 2026
Adaptacja głośnej autobiograficznej książki francuskiej pisarki Constance Debré. Po dwudziestu latach małżeństwa bohaterka odchodzi od męża i zaczyna wiązać się z kobietami. Porzuca prestiżową pracę prawniczki, by skupić się na pisaniu książek, i zaczyna ascetyczne życie, ograniczone do kilku niezbędnych przedmiotów. Radykalny gest rezygnacji z normatywnego modelu rodziny, wzmocniony odrzuceniem arystokratycznego przywileju, staje się opowieścią o sprzeciwie wobec społecznych oczekiwań, patriarchatu i własnego pochodzenia. Jak w greckiej tragedii konsekwencje tych decyzji okazują się dla bohaterki wyjątkowo dotkliwe, gdy mąż decyduje się wytoczyć jej proces o odebranie praw rodzicielskich. Walka o opiekę nad synem każe jej na nowo zdefiniować siebie w roli kobiety, matki i pisarki.
Twórczynie i twórcy spektaklu pragną przyjrzeć się radykalnym gestom bohaterki, dostrzegając w nich rewolucyjny potencjał sprzeciwu nie tylko wobec patriarchalnych struktur, lecz także wobec neoliberalno-kapitalistycznej rzeczywistości, która coraz bardziej unifikuje się i konserwuje. Chcą opowiadać o cielesności i bezwstydnie uwolnionej kobiecej seksualności, funkcjonującej poza męskim wpływem. Chcą zadawać pytania o macierzyństwo i status queerowych rodzin we współczesnej rzeczywistości, o prawo do samostanowienia oraz definiowania przebrzmiałych pojęć na nowo.
Powieść „Love Me Tender”, druga część tryptyku (obok „Play Boy” i „Nom”), ukaże się w polskim przekładzie Jakuba Polaszczyka nakładem Wydawnictwa Ha!art pod koniec 2026 roku, równolegle z premierą spektaklu.
obsada: Natalia Kalita, Lech Łotocki, Sebastian Pawlak, Agnieszka Podsiadlik (gościnnie),
Agnieszka Rajda (gościnnie), Justyna Wasilewska
reżyseria: Wojtek Rodak
adaptacja i dramaturgia: Iga Gańczarczyk
scenografia i kostiumy: Doris Nawrot
sound design: Justyna Stasiowska
choreografia: Agata Siniarska
reżyseria światła: Jacqueline Sobiszewski
wideo: Agata Rucińska
TR 2026/27: STRUMIENIE MIŁOŚCI 6
SKRUCHA
Eliza Clark / Gosia Wdowik / Robert Bolesto
premiera: 19 lutego 2026
Gdzie kończy się wyobrażenie przemocy a zaczyna przemoc? Czyja wściekłość jest zauważalna, a czyjej nie widać? Co właściwie znaczy „odgrywać” przemoc na scenie i kto tu na kogo patrzy?
W „Skrusze” Elizy Clark zjawisko true crime stories (literatura oparta na prawdziwych zbrodniach) jest nie tyle gatunkiem, co sposobem patrzenia. Kulturową praktyką, w której przemoc staje się treścią do oglądania, komentowania i konsumowania. Historia o rówieśniczej agresji splata się tu z dysfunkcyjnymi relacjami rodzinnymi oraz złudzeniem anonimowości w sieci, odsłaniając mechanizmy, które nie tylko przemoc opisują, ale ją współprodukują.
Co się dzieje, gdy przemoc jest popularyzowana i romantyzowana? Kiedy opowiada się ją w nieskończonej liczbie wersji, a każda z nich służy komu innemu? Które głosy są słyszane, a które pomijane lub unieważniane? I czy kultura true crime może stać się areną dla kobiecego gniewu w świecie, który od zawsze uczy kobiety, jak go nie wyrażać?
„Skrucha” pełna jest niewiarygodnych narratorek i narratorów, zmieniających „fakty” zgodnie z własnymi celami, pragnieniami i lękami. Neutralne spojrzenie nie istnieje. Narracja nigdy nie jest neutralna, a ten, kto opowiada, ma ogromną władzę.
obsada: m.in. Izabella Dudziak, Monika Frajczyk, Adam Woronowicz, Julia Wyszyńska, Agnieszka Żulewska
reżyseria, koncept scenografii, ruch sceniczny i wideo: Gosia Wdowik
adaptacja: Robert Bolesto
projekt scenograficzny i reżyseria światła: Aleksandr Prowaliński
muzyka: Teoniki Rozynek
TR 2026/27: STRUMIENIE MIŁOŚCI 7
DEBIUT
NIE UMRĘ Z MIŁOŚCI – ANNA
Weronika Zajkowska / Paweł Słomiński
premiera: 16 kwietnia 2026
Nie umrę z miłości – Anna to opowieść o bohaterce, którą znamy i o losach, o których gdzieś już słyszeliśmy. Ma dom, męża, dzieci i pisze listy, z których można wyczytać skrzętnie skrywaną pomiędzy wierszami tajemnicę – bardzo kocha kogoś, kogo takim uczuciem nie powinna darzyć.
Anna podejmuje decyzje, które zmieniają jej życie na zawsze – z jednej strony pozostaje filarem całej rodziny, z drugiej zapisuje w dzienniku płomienne wersy do „najmilszego ukochanego”. Zakazana, nieodwzajemniona, niespełniona miłość, która nie gaśnie wraz z upływem czasu. Historia kobiety, wykorzystanej, gdy była potrzebna i porzuconej, gdy nie była już przydatna. Jednak ta Anna nie rzuci się pod pociąg, nie pozwoli odebrać sobie siły do samostanowienia – sama zadba o to, aby nie zostać wymazaną z kart historii. Dlatego możemy ją w końcu poznać, wyciągnąć z sejfu setki stron historii jeszcze nigdy nie opowiedzianej w taki sposób. Tak, dobrze myślicie - to będzie Anna Karenina Tołstoja. Między innymi.
obsada: m.in. Mateusz Górski, Natalia Kalita, Michał Jan Meller (gościnnie), Tomasz Tyndyk
scenariusz: Weronika Zajkowska i Paweł Słomiński
reżyseria, dramaturgia: Weronika Zajkowska
scenografia, dramaturgia: Paweł Słomiński
kostiumy: Aleksandra Meller
muzyka: Bartek Prosuł
KALIBER 44, ZAKON MARII
Cezary Tomaszewski / Anka Herbut
premiera: 18 czerwca 2026
Skąd to się bierze? Czterdzieści i czterej mej Pani rycerze?
Maria Janion była jedną z najważniejszych polskich humanistek. Fascynowała ją wyobraźnia romantyczna, zwłaszcza Mickiewiczowskie Dziady. Jednocześnie bezlitośnie poddawała krytyce narodowe mity, romantyczne fantazmaty i polskie opowieści o tożsamości. Stała się ikoną polskiej humanistyki i feminizmu, gromadząc wokół siebie całe pokolenia studentek_studentów zakochanych w jej sposobie myślenia.
Ale Zakon Marii nie będzie spektaklem biograficznym o Marii Janion – choć znajduje się ona w jego centrum. Nie będzie też jednak spektaklem o Marii Maj – aktorce TR Warszawa, która wcieli się w Janion. Choć bez Marii Maj Zakon Marii nigdy by nie powstał. Będzie raczej czymś między budowaniem aktorskiej roli, gorączką romantyczną, wykładem, kryminałem intelektualnym i teatralną farsą. Obie Marie spotkają się w jednym paradoksie. Jedna Maria uczyła podejrzliwości wobec mitów, ale sama stała się jedną z najważniejszych figur polskiej wyobraźni humanistycznej.
Druga Maria od dekad wymyka się prostym definicjom aktorstwa, pozostając jedną z najbardziej wyrazistych osobowości polskiego teatru. Zakon Marii bierze ten paradoks za punkt wyjścia i pyta, jak można myśleć z mistrzynią, nie zamieniając jej w pomnik. Jak zachować krytyczną postawę, nie rezygnując z potrzeby przynależności, z inspiracji i zachwytu?
obsada: m.in. Mateusz Górski, Rafał Maćkowiak, Maria Maj, Justyna Wasilewska, Filip Zaręba
reżyseria, koncept scenografii: Cezary Tomaszewski
scenariusz: Anka Herbut
TR 2026/27: STRUMIENIE MIŁOŚCI 8
NURT DZIAŁAŃ DODATKOWYCH
JAK DOSTROIĆ CIAŁO
kurator: Mateusz Szymanówka
JAK DOSTROIĆ CIAŁO to linia kuratorska przygotowana przez Mateusza Szymanówkę – kuratora tańca w berlińskim Sophiensæle i dyrektora artystycznego festiwalu Tanztage Berlin. Otwierając TR Warszawa na międzynarodową niezależną scenę performatywną, program JAK DOSTROIĆ CIAŁO zakłada prezentację dwóch prac pokazywanych na najważniejszych festiwalach i scenach tańca w Europie: This resting, patience – trzygodzinnego spektaklu na styku instalacji i performansu, autorstwa mieszkającej w Berlinie polskiej choreografki Ewy Dziarnowskiej oraz solo Batty Bwoy norwesko-jamajskiego tancerza i choreografa Haralda Beharie, którego twórczość będzie można zobaczyć w Polsce po raz pierwszy.
Pokazy będą połączone z rozmowami z artystkami i artystą. Nurt zostanie domknięty warsztatem dla osób performujących, przygotowanym przez choreografkę i artystkę wizualną Anię Nowak. Motywem przewodnim programu jest obecność jako praktyka polityczna – sposób bycia, który pozwala trwać przy niestabilności, nielinearności i różnicy, zamiast produkować stabilne narracje i tożsamości. Obecność rozumiana jest tu nie tylko jako wrażliwość i zdolność reagowania na to, co wydarza się w ciele, wokół nas i między nami, ale też jako sam akt bycia w relacji: między przeszłością i przyszłością, „ja” i światem, materialnością i wyobraźnią.
THIS RESTING, PATIENCE
chor. Ewa Dziarnowska
pokazy: 6, 7 października 2026
This resting, patience to performans choreograficzny, który zaciera granicę między tańcem a instalacją. Od premiery w berlińskim Sophiensæle w 2024 roku prezentowany był kilkadziesiąt razy na najważniejszych europejskich festiwalach, takich jak Kunstenfestivaldesarts czy ImPulsTanz, a tuż przed warszawskimi pokazami na paryskim Festival d’Automne.
Zamiast klasycznej narracji „This resting, patience” proponuje trwanie w czasie. Ewa Dziarnowska i Leah Marojević przez trzy godziny tańczą na niebieskim, pokrywającym całą przestrzeń dywanie, w rytmie powtarzającej się piosenki Dionne Warwick What the World Needs Now. Ich taniec, solo i w duecie, to przyciąganie i oddalanie, czułość i napięcie, zabawa formą i uczuciem. Bliskość tancerek i publiczności sprawia, że samo patrzenie staje się formą uczestnictwa.
Dla Dziarnowskiej improwizacja i cielesna wiedza są ważniejsze niż wirtuozeria. Jej praktyka wyrosła ze sprzeciwu wobec sztywnych ram instytucjonalnych i z fascynacji tym, co dzieje się w ciele „tu i teraz”. To, co nazywa „erotyzmem uwagi”, nie polega na byciu oglądaną, lecz na byciu obecną: z drugim tańczącym ciałem i z publicznością. This resting, patience to zaproszenie do spowolnienia i uważności, gdzie taniec jest praktyką bliskości, a nie widowiskiem.
choreografia, performans: Ewa Dziarnowska
z udziałem: Leah Marojević
dźwięk: Krzysztof Bagiński
światło: Jacqueline Sobiszewski
kostiumy/stylizacja: Nico Navarro Rueda, Franziska Acksel
TR 2026/27: STRUMIENIE MIŁOŚCI 9
wsparcie dramaturgiczne: Jette Büchsenschütz
dialog artystyczny: Suvi Kemppainen
zdjęcia: Spyros Rennt
dokumentacja wideo: Margarita Maximova
podziękowania dla: Maciej Sado
premiera: 13.01.2024 podczas Tanztage Berlin, Sophiensaele, Berlin
produkcja: Ewa Dziarnowska we współprodukcji z Sophiensæle.
33. edycja Tanztage Berlin jest produkcją Sophiensæle. Projekt współfinansowany przez Senacki Departament Kultury i Spójności Społecznej oraz Capital Cultural Fund (HKF). Przy życzliwym wsparciu Tanzfabrik Berlin e. V. oraz Theaterhaus Berlin Mitte.
BATTY BWOY
chor. Harald Beharie
pokaz: 17 marca 2027
Norwesko-jamajski choreograf i tancerz Harald Beharie przyjeżdża do Polski z porywającym solo napędzanym dudniącym progresywnym rockiem. „Batty Bwoy” to nie tylko laureatnajważniejszej norweskiej nagrody teatralnej Hedda w kategorii „spektakl taneczny”, ale również jedna z najgoręcej dyskutowanych prac twórcy młodego pokolenia na międzynarodowej scenie tańca ostatnich lat.
Poprzez przechwycenie dyskryminującego jamajskiego slangowego określenia osoby queerowej, „Batty Bwoy” (dosłownie: chłopiec od tyłka), Beharie przekształca i wykrzywia w tym energetycznym performansie mity na temat czarnego queerowego ciała. Poruszając się między zabawą i przemocą oraz czułością i okrucieństwem artysta śledzi absurdalność tych stereotypów i fantazji, jednocześnie atakując je i się na nie otwierając. W „Batty Bwoy” Beharie powołuje do życia sceniczną istotę, która wyłania się ze szczeliny między kruchością narażonego na przemoc ciała, radością i wyzwalającą, wywrotową siłą.
choreografia i wykonanie: Harald Beharie
scenografia/rzeźba: Karoline Bakken Lund i Veronica Bruce
muzyka: Ring van Möbius
projekt dźwięku: Jassem Hindi
konsultacja artystyczna: Ines Belli i Hooman Sharifi
koprodukcja: Dansens Hus i RAS
wsparcie: Norweska Rada Sztuki, Fond for lyd og bilde, FFUK, gmina Sandnes oraz Tou Scene
Podziękowania: Tobias Leira, Torbjørn Kolbeinsen i Ingeborg Staxrud Olerud
Projekt zdobył Nagrodę Hedda dla najlepszego spektaklu tanecznego w 2023 roku oraz otrzymał nominację do
Nagrody Norweskiego Stowarzyszenia Krytyków w 2022 roku.
REZYDENCJA DRAMATURGICZNA
Rezydencja dramaturgiczna jest nagrodą w Forum Młodej Reżyserii 2025. Student Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie Kuba Drewnicki zaangażuje się w dwa procesy twórcze w tym sezonie. Rezydencja będzie polegać na asystenturze dramaturgicznej, zdobywaniu praktycznych narzędzi we współpracy z zespołami realizatorskimi i twórczymi, uczestniczeniu w wybranych próbach i poznawaniu instytucjonalnych praktyk towarzyszenia procesomtwórczym we współpracy z Zespołem Programowym TR Warszawa.
TR 2026/27: STRUMIENIE MIŁOŚCI 10
DZIAŁANIA
PEDAGOGICZNO-TEATRALNE
I DOSTĘPNOŚCIOWE
Program Działu Pedagogiki Teatru i Dostępności TR Warszawa to aktywności włączające publiczność w działania edukacyjne, dające możliwość głębszego doświadczania teatru. W sezonie artystycznym 2026/2027 planujemy m.in. kontynuację warsztatów:
MAMA, TATA DO TEATRU! – warsztaty pedagogiczno-teatralne dla dzieci widzek_widzów realizowane w trakcie trwania wybranych spektakli;
MAŁY TR – warsztaty integracyjne dla dzieci z przedszkoli i szkół podstawowych, wprowadzające najmłodszych w świat teatru;
MŁODY TR – pobudzające do krytycznego odbioru sztuki warsztaty dla klas ze szkół ponadpodstawowych, na przykładzie spektakli TR Warszawa pozwalające odkryć język teatru i funkcje sztuki współczesnej;
WIDZ WSPÓŁCZESNY – grupowe warsztaty wprowadzające w spektakl i realizowane dla grup w ramach zakupu biletu poszerzonego o działania edukacyjne. Spektakle rekomendowane do realizowania biletu to: „Za dużo wszystkiego”, „Fantazja”, „Między nami dobrze jest” i „Rodzina”;
WARSZTATY I SPOTKANIA OTWARTE – spotkania warsztatowe lub wykłady, rozmowy kierowane do dorosłych widzek_widzów TR realizowane do wybranych spektakli;
ARCHIPELAG TR – cykliczne spotkania/warsztaty dla stałej grupy seniorek_seniorów.
PROJEKTY SPECJALNE DZIAŁU PEDAGOGIKI TEATRU
I DOSTĘPNOŚCI
W sezonie 2026/2027 kontynuujemy działania w ramach projektu „TISZ TR 2024-2026”. Wraz z Technikum Architektoniczno-Budowlanym im. Stanisława Noakowskiego w Warszawie zbliżamy się do finału wspólnych działań twórczych. Pracujemy nad realizacją partycypacyjnego spektaklu z udziałem młodzieży, za którego reżyserię odpowiada Katarzyna Minkowska. Premiera spektaklu pt. DRYF przewidziana jest na 3 października 2026 roku. To kolejny, realizowany w ramach programu, spektakl partycypacyjny, który zostanie włączony w nasze działania repertuarowe.
Kontynuujemy również działalność TEATRALNEJ RADY MŁODYCH TR Warszawa – w sezonie STRUMIENIE MIŁOŚCI będzie to jej druga kadencja. Kontynuacja projektu w drugim roku zakłada wybór radnych na kolejną kadencję oraz wdrażanie programu wypracowanego podczas spotkań z młodzieżą w poprzednim sezonie artystycznym.
To inicjatywa zapraszająca młode osoby do zaangażowania się w działanie instytucji kultury oraz współtworzenie oferty edukacyjnej i artystycznej. Chcemy by teatr był miejscem bezpiecznej wymiany doświadczeń, międzypokoleniowego dialogu i wspólnego działania.
Współpracujemy także z Akademią Sztuk Pięknych w Warszawie, z którą jesienią 2026 roku zorganizujemy projekt multidyscyplinarny skupiony wokół relacji teatru i sztuk izualnych, TR 2026/27: STRUMIENIE MIŁOŚCI 11 zakładający m.in. wywiady studentów_studentek koła naukowego Sisters in type z pracownikami_ pracowniczkami teatru. Inicjatywa ta zaowocuje publikacją badającą, jak język teatru zmienia się w konfrontacji z formą i fontem. Eksperymentalna forma pozwoli na podążanie nowymi ścieżkami komunikacji i patrzenie na różne dziedziny sztuki z innych perspektyw. Finałem będzie wydarzenie performatywne, do którego zaangażowane zostaną grupy współpracujące: koło naukowe „Organza” z Politechniki Warszawskiej, Centrum Archiwistyki Społecznej, wolontariusze_wolontariuszki, TRM i Archipelag.
Wraz z Teatrem Ochoty przygotowujemy Teatralną EduAkcję Warszawy dla nauczycieli warszawskich szkół i placówek edukacji pozaszkolnej. To kolejna odsłona wydarzenia edukacyjnego, tworzonego we współpracy z Biurem Edukacji, Biurem Kultury oraz Warszawskim Centrum Innowacji Edukacyjno-Społecznych i Szkoleń. 9 października zaprosimy osoby nauczycielskie do uczestnictwa w warsztatach rozwojowych, wykładzie eksperckim, sieciowaniuoraz wspólnym oglądaniu debiutanckiego spektaklu Bardzo długa i powolna katastrofa tramwaju nr 26 w reżyserii Julii Nowak.
Uczestniczymy w prestiżowym projekcie międzynarodowym Common Labs, który skupiainstytucje, osoby artystyczne oraz publiczność, przyglądając się dynamicznym pojęciom tożsamości i różnorodności kulturowej w zmieniającym się społeczeństwie europejskim.
W poprzednim sezonie artystycznym zainicjowaliśmy cykl spotkań warsztatowo-wykładowych TRwałe Ślady dotyczących historii osób związanych z TR Warszawa oraz samego miejsca.
Przed nami nowy sezon, podczas którego będziemy kontynuować badanie lokalności, ale tym razem przyjrzymy się zmianom, czekającym nasz teatr w perspektywie najbliższej przyszłości.
Kontynuujemy także teatralny wolontariat realizowany w ramach programu Warszawskich Partnerstw dla Wolontariatu – Ochotnicy Warszawscy.
PLACÓWKI PARTNERSKIE
W ramach realizacji działań edukacyjnych dla młodzieży współpracujemy z wybranymi szkołami i placówkami opiekuńczo-wychowawczymi. Przed nami kolejny rok cyklicznych spotkań z uczniami_uczennicami Społecznego Liceum Ogólnokształcącego nr 7 im. Bronisława Geremka, Zespołu Szkół nr 31 im. Jana Kilińskiego w Warszawie oraz kontynuacja i rozwinięcie działań pedagogiczno-teatralnych z grupą dzieci i młodzieży z Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych z terenu miasta.
WSPÓŁPRACE
W ramach kontynuacji wieloletniej współpracy z Avant Art Festival także i ten sezon rozpoczynamy muzycznie. Już 16 września zapraszamy na dwa koncerty:
|ALA|MEDA|| & NOUMS DEMBELE to międzynarodowy projekt łączący polską grupę znaną z intensywnych, euforycznych koncertów z burkińskim multiinstrumentalistą Noumsem Dembele. Z ich spotkania powstaje tropikalno-industrialna mieszanka, w której awangarda spotyka się z muzyką taneczną, zaawansowana elektronika z żywą sekcją rytmiczną, a współczesne brzmienie z tradycją muzyczną Afryki Zachodniej. Centralnym elementem projektu jest kora – harfa silnie związana z tradycją Mandinka, na której Dembele gra, korzystając także z instrumentów perkusyjnych i głosu. Artysta działa dziś zarówno w zespołach wykonujących muzykę afrykańską, takich jak Faso Tamala i Moribaya, jak i w projektach eksperymentalnych, m.in. Hizbut Jamm Raphaela Rogińskiego.
Współpraca |ALA|MEDA|| i Noumsa Dembele rozwija kierunek wyznaczony przez cykl „Spectra”, realizowany przez ||ALA|MEDA|| od 2022 roku. Gqom, free jazz, UK bass, krautrock, IDM, postindustrial i batida zostają tu połączone w zmienną, wielowarstwową całość. Projekt wykracza poza konwencję world music: tradycja i nowoczesność funkcjonują w nim jako równorzędne siły twórcze, a międzykulturowe spotkanie staje się rzeczywistym dialogiem.
AK’CHAMEL to amerykański projekt sceniczny, którego koncerty przybierają formę halucynacyjnych rytuałów i teatru fizycznego. Artyści występują w niepokojących kostiumach, budując światy na styku pustynnej psychodelii, postapokaliptycznego szamanizmu i surowego, lo-fi rytualnego folku. Warstwa wizualna nie jest tu dodatkiem, ale integralną częścią muzyki i intensywnego doświadczenia koncertowego.
AK’CHAMEL ma na koncie około piętnastu kaset, trzy albumy winylowe oraz serię enigmatycznych realizacji wideo na VHS. Krótkie materiały publikowane przez projekt osiągnęły miliony wyświetleń, a zespół regularnie koncertuje i występuje na festiwalach po obu stronach Atlantyku.
Z kolei spektakl Ewy Dziarnowskiej THIS RESTING, PATIENCE, który będzie pierwszą odsłoną nurtu kuratorskiego Mateusza Szymanówki, znalazł się również w programie warszawskiej edycji Unsound Festival.
OBECNOŚĆ NA SCENACHW POLSCE I ZA GRANICĄ
Już 3 września, w ramach Generation After. 10. Showcase, który w tym roku upływa pod hasłem Artistic Intelligence, zaprezentujemy Strach przed lataniem w reżyserii Weroniki Szczawińskiej. Wydarzenie będzie również okazją do pokazania partycypacyjnego spektaklu Power Play w reżyserii Samary Hersh, na który zapraszamy 5 września.
Generation After jest coroczną okazją do przedstawienia naszych spektakli międzynarodowym kuratorom, selekcjonerom i dyrektorom festiwali przyjeżdżającym do Warszawy z całego świata, jak również krytykom i krytyczkom teatralnym i osobom z szeroko rozumianej branży.
W nadchodzącym sezonie Power Play będzie gościć na scenach w Polsce i za granicą. Spektakl znalazł się w programie festiwalu Mała Boska Komedia i zostanie zaprezentowany 20 września w Krakowie. Następnie wyruszy do Irlandii, gdzie w ramach Dublin Theatre Festival pokażemy go trzykrotnie – od 1 do 3 października – na scenie Samuel Beckett Theatre.
W październiku, listopadzie i grudniu czekają nas także kolejne wyjazdy z naszymi spektaklami, o których więcej już wkrótce. W sezonie 2026/2027 będziemy również kontynuowali cykliczną inicjatywę Warsaw Theatre Quarter, w ramach której od dwóch lat warszawskie, progresywne teatry miejskie, pod przewodnictwem TR Warszawa, zapraszają do siebie międzynarodowe środowisko kuratorów, producentów i dyrektorów teatrów i innych instytucji kultury. Celem projektu jest nie tylko prezentacja spektakli, ale także stworzenie platformy do międzynarodowej wymiany, networkingu i dialogu branżowego. Trzecia edycja WTQ zaplanowana jest na drugą połowę lutego 2027 roku.
Między lutym a październikiem 2027 roku, TR Warszawa weźmie także udział w Sezonie Kulturalnym Polska-Francja 2027, jako jeden z beneficjentów naboru prowadzonego przez Instytut Francuski w Polsce. Informacje na temat zaproponowanych przez nas inicjatyw pojawią się wkrótce.
