Na deskach Teatru Dramatycznego można zobaczyć „The Wall” stworzony na podstawie najważniejszych książek literatury światowej ostatnich lat – autorów nagrodzonych Nagrodą Nobla, Bookerami oraz Pulitzerem.
fot. mat. teatru
Thrall/Klay/Shibli/Gurnah/Diop/Lynch
THE WALL
reżyseria Paweł Miśkiewicz
We współczesnym świecie, w którym codzienne doniesienia o wojnie mieszają się z uproszczonymi narracjami medialnymi, coraz trudniej znaleźć przestrzeń na rzeczywistą refleksję nad tym, czym ona jest – nie jako wydarzenie polityczne, lecz jako głęboko ludzkie, egzystencjalne doświadczenie. Spektakl, który powstał pod artystycznym kierunkiem Pawła Miśkiewicza, podejmuje to wyzwanie, odchodząc od publicystycznych uogólnień i kierując się ku literaturze – miejscu, gdzie opowieści o przemocy nabierają nie tylko znaczenia, ale i głębi.
Twórcy sięgnęli po wydane w ostatnich latach powieści i reportaże, m.in.: „Jeden dzień z życia Abeda Salamy” Nathana Thralla w tłumaczeniu Moniki Bukowskiej (reportaż otrzymał nagrodę Pulitzera w 2024 roku za najlepszą książkę non-fiction), „Drobny szczegół” Adanii Shibli w tłumaczeniu Hanny Jankowskiej (powieść w 2021 roku została nominowana do Międzynarodowego Bookera), „Przerzut” Phila Klaya w tłumaczeniu Krzysztofa Cieślika (autor za tę książkę otrzymał nagrody: National Book Award i National Book Critics Circle John Leonard Prize), „Nad morzem” Abdulrazaka Gurnaha w tłumaczeniu Kai Gucio (kolejna powieść laureata Nagrody Nobla w dziedzinie literatury), „Bratnia dusza” autorstwa Davida Diopa w tłumaczeniu Jacka Giszczaka (książki, która w 2001 roku została nagrodzona Międzynarodowym Bookerem) oraz „Pieśń prorocza” Paula Lyncha w tłumaczeniu Kai Gucio (powieść nagrodzona Nagrodą Bookera w 2023 roku).
To nie tylko tytuły o światowej renomie, ale przede wszystkim dzieła, które z ogromną siłą oddziałują na wyobraźnię i świadomość czytelnika, demontując stereotypy i odkrywając ukryte warstwy wojennych doświadczeń. Każda z przywołanych książek – zakorzeniona w odmiennym języku, kulturze i doświadczeniu historycznym – stanowi autonomiczne, a zarazem głęboko humanistyczne świadectwo wojny. To literatura, która nie rekonstruuje jej z perspektywy medialnych nagłówków ani geopolitycznych analiz, lecz odsłania intymną, często traumatyczną prawdę przeżycia – zapisaną w ciele, języku, milczeniu. Na scenie spotykają się nie tylko różnorodne narracje, lecz również rozmaite formy literackie. W efekcie powstaje poruszająca struktura mozaikowa – nie tyle opowiadająca o wojnie, co pozwalająca ją przeżyć: fragmentarycznie, empatycznie, wielogłosowo.
THE WALL, reżyseria Paweł Miśkiewicz, Teatr Dramatyczny
Najbliższe spektakle: 18, 20, 21, 22 czerwca
– Interesuje nas przybliżenie wojny, nie przez jej gwałtowność, katastroficzne skutki relacjonowane w przekazach medialnych, tylko ukryte, sekretne mechanizmy, które pokazują, że nie do końca mamy świadomość tego, co ta wojna z nami robi – mówi reżyser, Paweł Miśkiewicz w rozmowie z Agnieszką Górnicką.
Obsada: Marcin Bosak, Magdalena Czerwińska, Katarzyna Herman, Anna Kłos, Paweł Miśkiewicz (gościnnie), Marta Nieradkiewicz, Maksymilian Piotrowski (AST), Paweł Tomaszewski
Muzyka na żywo: Maja Kleszcz i Wojciech Krzak
Operator kamery live: Kamil Siegmund
Twórcy i twórczynie
Reżyseria: Paweł Miśkiewicz
scenariusz, dramaturgia: Joanna Bednarczyk
Scenografia: Barbara Hanicka
Kostiumy: Hanka Podraza
Muzyka: Maja Kleszcz, Wojtek Krzak
wideo, światło: Marek Kozakiewicz
Choreografia: Dominika Wiak
Inspicjent: Tomasz Karolak
kierowniczka produkcji: Adrianna Gołębiewska
Chcemy mówić o rozwarstwieniach, o nieuchwytności, o niemożliwości zajęcia jakiegoś trwałego i konsekwentnego stanowiska wobec tematu wojny. Chcemy, żeby widz, po wyjściu z naszego spektaklu, pomyślał trochę, gdzie on, w tych rozmaitych konstelacjach, które pokazujemy na scenie, odnajduje to, co byłoby dla niego najważniejsze w momencie bezpośredniej konfrontacji z tematem wojny, najbardziej owocne w przepracowania tego tematu - mówi reżyser, Paweł Miśkiewicz w rozmowie z Agnieszką Górnicką.
Nasz spektakl jest w dużej mierze przytaczaniem historii, opowiadaniem o nich, uobecnianiem ich. Wydało nam się z dramaturżką spektaklu Joanną Bednarczyk, że niezbędny jest rodzaj innego mechanizmu ułatwiającego dostęp do wyobraźni i serca widza. Muzyka jest czymś, co działa na innym niż racjonalny poziom i ułatwia nam dostęp do wrażliwości publiczności. Charakter głosu Mai Kleszcz i jej i Wojtka Krzaka (muzyka) zainteresowania, które wykraczają poza nasz obszar muzyczny, wydał mi się adekwatny, aby czasem przywołać tradycyjne pieśni z tych rejonów, aby użyć ornamentyki, melodyki z tak zwanego Wschodu - mówi reżyser, Paweł Miśkiewicz w rozmowie z Agnieszką Górnicką.
„Oglądamy przedstawienie świetnie zagrane! Mamy wspaniałe role Katarzyny Herman, Marcina Bosaka i Marty Nieradkiewicz”
Rafał Turowski, Chillizet, blog rafalturow.ski.
„Świetny przykład solidnego, rzetelnego teatru klasycznego, podanego w nader nowoczesnej formie, a na dodatek mocno osadzonego na bardzo dobrej literaturze.”
Przemysław Gulda, blog guldapoleca
