„Lalka ’89. Kapitalistyczna komedia romantyczna” Michała Walczaka i Maxa Łubieńskiego w reż. Michała Walczaka w Teatrze Rampa w Warszawie. Pisze Tomasz Miłkowski w „Przeglądzie”.
fot. mat. teatru
Sezon na „Lalkę” trwa, a w Rampie w kabaretowym wydaniu można obejrzeć „Lalkę '89. Kapitalistyczną komedię romantyczną”, garściami czerpiącą i z powieści Prusa, i z realiów okresu transformacji ustrojowej. Pojawiają się tu emblematyczne postacie epoki: Aleksander Kwaśniewski, Leszek Balcerowicz i prof. Maria Janion z kotkiem na wampiry romantyzmu, wśród których tropi niejakiego Wokulskiego.
Nietrudno rozpoznać w stylistyce tego spektaklu dziecko niegdysiejszego „Pożaru w Burdelu”, kabaretu współtworzonego przez Michała Walczaka i Maxa Łubieńskiego. Oni stoją też za scenariuszem widowiska w Rampie, w którym przebierają Wokulskiego za wampira turbokapitalizmu i przeprowadzają z dobrym skutkiem dowód, że nad Wisłą wciąż pokutują odbicia konfliktów sprzed półtora wieku. Trochę skóra cierpnie, kiedy ze sceny odzywa się reżyser właśnie kręconego na podstawie „Lalki” filmu, mówi bowiem głosem do złudzenia przypominającym gadaninę Grzegorza Brauna.
”Pożar w Burdelu” zawsze lubił pokpiwać z polityków, zwykle jednak w sposób dobrotliwy – ale czy z punktu widzenia łagodnego symetrysty da się opowiadać o ekipie Brauna i jej wybrykach? Toteż nie jest tym razem tak łagodnie, choć twórcy nie przekraczają progu kabaretowej konwencji. Podkreśla to obsadzenie utalentowanego Piotra Napierały w podwójnej roli: reżysera Brauna (naśladowanego z parodystycznym talentem) i jego głównego bohatera – Wokulskiego. W tym spektaklu Wokulski zajmuje się wysysaniem krwi z licealistek męczonych lekturą. Nawykli do sympatii okazywanej Wokulskiemu, nieco się zżymamy, że tutaj nie jest postacią godną naśladowania czy współczucia.
Za wiele oczekiwać od spektaklu rozrywkowego nie można, wszak to nie diagnoza społeczna czy polityczna, ale krzywe zwierciadło, w którym przegląda się nasz rozdygotany świat. Wart jest jednak spojrzenia nie tylko dla uciechy. Walczak potrafi z humorem dopiec wampirom polskiej polityki.
