„Trojanki” Eurypidesa w reż. Aleksandry Bielewicz w Teatrze Powszechnym im. Zygmunta Hübnera w Warszawie. Pisze Rafał Turowski na stronie rafalturow.ski.
fot. Karolina Jóźwiak
Wciśnięty w fotel od pierwszej do ostatniej sceny próbowałem zrozumieć, jak tak dojmująco współczesny tekst mógł powstać prawie dwa i pół tysiąca lat temu?
Czy świat może w ogóle istnieć bez wojen – pytał wówczas Eurypides, jako i my – patrząc dziś w nasze telewizory i nie mogąc pojąć pojawiających się informacji o rzeziach na świecie, o wojnach, które wybuchają z powodów mniej zrozumiałych niż kobieta, o przywódcach, dla których przelana krew niewinnych zupełnie, a niekiedy przypadkowych ludzi wydaje się być przepustką do nieśmiertelności… Uprzedzam zatem – ten spektakl daje w łeb obuchem, a – nomen omen – jeńcy brani nie są.
Jest bowiem o matkach opłakujących swoje zabite dzieci, swoich mężów, którzy nie wrócili z wojny, opłakujących swoje nieszczęsne życie w Troi. O ich lamencie i trudnym do zniesienia bólu, które nigdy się nie skończą, bo wojna, która raz wybuchła, trwa – w genach, w pamięci, w pieśniach i w żałobie dziedziczonych przez następne pokolenia. I o tym wreszcie, że ta stareńka jak świat opowieść tak bardzo dziś boleśnie wychodzi poza metaforę.
Przedstawienie jest wspaniale zagrane. Sceny „rozmów o wojnie” Hektora z Priamem czy Menelaosa z Odysem (znakomite role Oskara Stoczyńskiego i Tomasza Nosinskiego) nieznośnie wciskają w fotel, budząc najgorsze doprawdy instynkty, w roli Heleny Natalia Lange jest po prostu wspaniała, Grzegorz Artman zmienia skóry niczym kameleon w trzech rolach, z których Parysem może się bawić najbardziej i – to czyni. I mamy świetne, bardzo starannie dopracowane role Aleksandry Bożek, Kariny Seweryn, Julii Latosińskiej, Jowity Kropiewnickiej, Katarzyny Obidzińskiej.
Proszę koniecznie Trojanki w Powszechnym zobaczyć; ta klasyka jest naprawdę żywa.
