Logo
Recenzje

Teatralna Kicia: RODos musical

17.11.2026, 09:31 Wersja do druku

„RODos musical” Jagody Jasińskiej w reż. Michała Jagodzińskiego w Teatrze Dialogu we Wrocławiu. Pisze Kamil Pycia na swoim blogu.

fot. Paweł Młyński

Jak wiadomo nie od dziś (a może nie wiadomo, nie wiem), jestem naczelną działkarą polskiego teatralnego świata. Nadałem sobie samemu ten tytuł, ale czemu miałbym być przesadnie skromny, skoro co roku mam takie dyniska i cukinie, że ostatnio sąsiadka chciała mi je ukraść, ale złapałem ją na gorącym uczynku i teraz baba nie ma już rąk, działki i osobowości prawnej. Mając zarysowane całe tło mojej persony jako działkowego anioła polskiego teatru (tak, to ja: Ewa Demarczyk, czarny anioł z grabiami w skrzydle) wiecie dlaczego czułem wręcz obowiązek, żeby sprawdzić co tam wymyślił Teatr Dialogu w swoim „RODos musical”.

Cała historia proponowana w spektaklu jest dość prosta: Jerzy (który ma bardzo nieokreśloną i nacechowaną dużym napięciem erotycznym relację z jabłonią) i Jadwiga (która jest napisana jako tak irytująca baba, że jestem pełen podziwu, że mąż jej nie porąbał siekierą w altance i nie schował na kompostowniku) spędzają wspólnie czas na działce i rozpamiętują swoje dawne dzieje. Są starzy i w sumie ich ogródek działkowy jest ogromną kopalnią wspomnień z całego życia. Przywołują momenty wspólnych rytuałów i przesądów związanych z pracą przy roślinach, trudnej walki ze ślimakami czy też przyjemnego grillowania, cieszenia się sobą nawzajem i odpoczynkiem. Z racji ich sędziwego wieku mamy szansę zobaczyć retrospekcję całego życia jako zbieraniny najbardziej prozaicznych i prostych zdarzeń, które składają się na cały wachlarz emocji i w pełni zasadnych, wartościowych przeżyć.

Jednak „RODos musical”, mimo swojego ciekawego wyjściowego założenia, nie za bardzo dowozi na wielu płaszczyznach i prowadzi mnie to do pytania: dla kogo ten spektakl został stworzony? Musicale, jak doskonale wiem, nie muszą mieć porywającej fabuły, bo tak naprawdę zwykle to, co dzieje się pomiędzy piosenkami, jest jedynie pretekstem do pojawienia się kolejnych partii śpiewanych. Piosenki wykorzystane w spektaklu Teatru Dialogu nie są kompozycjami własnymi, a kolażem znanych polskich przebojów: od Wodeckiego, przez Grechutę (panie Marku, kiedy koncert w moim mieście?), do Blue Cafe i Krystyny Prońko. Jest to wybór dosyć bezpieczny, ale działa i Michał Jagodziński odpowiedzialny za reżyserię wkomponował utwory w całość bardzo zgrabnie. Nie jestem też w stanie dosapać się do wykonania ich na scenie przez Szymona Majkrzaka i Sonię Adamską – wokalnie aktorzy wypadają bardzo dobrze. Tylko tutaj pojawia się zgrzyt – sama fabuła spektaklu, za którą odpowiada Jagoda Jasińska, jest tak nieangażująca i tak generyczna, że trudno jest zaakceptować to i rzucić „to tylko wypełniacz między piosenkami”, bo piosenki – mimo dobrego wykonania – również w ogólnym rozrachunku nie dowożą. Są wykonywane jedynie ich krótkie fragmenty z niewielką choreografią lub nawet żadną, a to powoduje, że „RODos musical” jest niewystarczające: jako spektakl per se i jako musical. Każdy z wcześniej wspomnianych elementów zdaje się ustępować kulturalnie miejsca drugiemu, żeby mógł zabłysnąć, a ten drugi skromnie odsuwa się na bok i mówi „nie nie, pan przodem”. Jednocześnie Jasińska zbudowała swój tekst na dużej liczbie żartów z brodą albo, tak mi się wydaje, na wyobrażeniu jak wygląda posiadanie działki i zwyczajnie całość robi się nieznośnie nieangażująca jak na swój metraż (ponad 2 godziny).

Osobną kategorią jest też występ aktorski scenicznego duetu Majkrzak i Adamska, którzy grają naprawdę dobrze, ale w moim odczuciu zupełnie obok siebie; totalnie nie czuję ich relacji jako wieloletniego małżeństwa i przez brak nadbudowania odpowiedniej chemii na scenie smutniejsze elementy zupełnie mnie nie obeszły. Bez właściwie zbudowanej relacji widz nie ma prawa uwierzyć w ten świat, a jest to kluczowe, zwłaszcza jeśli reżyser usiłuje nam tutaj zaserwować polską wersję disnejowskiego filmu „Odlot”.

W ogólnym rozrachunku wydaje mi się, że głównym winnym takiego, a nie innego odbioru z mojej strony jest tekst spektaklu i to niezdecydowanie w którą stronę chce iść. Nieważne, jak sprawnie w tym wszystkim lawiruje reżyser, to z piachu bicza nie ukręci, pomimo tych ciekawych momentów, gdy szafuje ikonografią i nawiązaniami do różnych dzieł sztuki czy tekstów kultury, które odnoszą się do natury i prostego życia na wsi. No, ogólnie to fajnie pośpiewali, ciutkę sobie potańczyli, światła pomigały – wyszło troszkę szkolnie. Gdyby robił to dom kultury na moim osiedlu to bym im gratulował, ale z racji tego, że mówimy o Teatrze Dialogu, który ma na swoim koncie naprawdę widowiskowe produkcje, to jest to odrobinę strzał kulą w płot. Odpowiadając na pytanie, które sam sobie zadałem: dla kogo ten spektakl? Wydaje mi się, że jak jest się 60-letnią panią Bożenką to można znaleźć w nim coś dla siebie. Natomiast cała reszta działkowców poczuje się trochę jakby cały sezon czekali na dorodnego pomidora, a na tydzień przed zbiorami przyszła zaraza ziemniaczana i wszystko cholera wzięła.

Źródło:

teatralna-kicia.tumblr.com
Link do źródła

Autor:

Kamil Pycia

Data publikacji oryginału:

12.11.2026

Sprawdź także