Logo
Zaloguj się

Wybierz województwo

Magazyn

Teatr pomaga w wojennej terapii

14.03.2022, 16:14 Wersja do druku
Inne aktualności

Już Majdan bardzo zaktywizował wszelkie działania artystyczne i wytworzył wręcz nowego odbiorcę - mówi dr Anna Korzeniowska-Bihun, teatrolożka i tłumaczka.

Artyści ukraińscy wyszli teraz na ulice i w scenerii zbombardowanych domów, tlących się wraków samochodów, na zniszczonych placach, a nawet w schronach czy piwnicach dawali koncerty. Ta szczególna aktywność ukraińskich artystów jest rzeczywiście godna podziwu. Na dobrą sprawę rozpoczęła się ona jednak w czasie pomarańczowej rewolucji, zwłaszcza na Majdanie, który bardzo zaktywizował wszelkie działania artystyczne. I wytworzył wręcz nowego odbiorcę. Wśród plastyków bardzo zaktywizowali się zwłaszcza twórcy plakatów. Prezentowali prace na Majdanie i udostępniali w internecie, aby można je było potem drukować i rozpowszechniać.

Ważnym medium zaczął być teatr. Wystarczy wymienić choćby Natalię Worożbyt, jej sztuka „Dzienniki Majdanu" zrobiła europejską karierę.

Natalia Worożbyt jest dziś uznaną postacią kina, ale punktem zwrotnym okazały się rzeczywiście „Dzienniki Majdanu". Powstały w sposób szczególny. Przez trzy miesiące członkowie ruchu Nowy Dramat Ukraiński zbierali świadectwa o ludziach i wydarzeniach na Majdanie. Rozmawiali ze studentami, bitymi podczas pierwszej próby tłumienia manifestacji, Kozakami tworzącymi służbę ochrony Majdanu, z chłopcami rzucającymi koktajlami Mołotowa, z ich dziewczynami, które podawały im te butelki, ale także z przyjaciółmi poległych. Rozmawiali też z ludźmi, którzy nienawidzą Majdanu i uczestników rewolucji nazywają majdanutymi. Słuchali wreszcie siebie nawzajem. Sztuka nie ma zakończenia, tak jak nie ma na razie końca ukraińska walka o wolność i sprawiedliwość.

Zaloguj się i czytaj dalej za darmo

Zalogowani użytkownicy mają nieograniczony dostęp do wszystkich artykułów na e-teatrze.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się.

Tytuł oryginalny

Teatr pomaga w wojennej terapii

Źródło:

Rzeczpospolita nr 60

Autor:

Jan Bończa-Szabłowskie

Wątki tematyczne

Kilka obrazków z ziem ukrainnych

Około 1825 r. w Humaniu zatrzymał się po drodze do Odessy kilkunastoletni Juliusz Strutyński, późniejszy pisarz, używający pseudonimu Berlicz Sas. Spisując po pół wieku wspomnienia, nakreślił jeden z najbarwniejszych opisów zmagań polskich aktorów z arcydziełem Shakespeare’a
- o tym i kilku innych prezentacjach w dawnej ukrainie pisze Jarosław Komorowski w portalu Teatrologia.info.

Bohun dziś też nie poderwałby pięknej Heleny. Domogarow z willi na Cyprze: Ręce precz od Rosji!

Niestety, drogie miłośniczki i drodzy miłośnicy Aleksandra Domogarowa - czas odkochać się w szalonym Bohunie o oczach niczym Bajkał.
- pisze Jędrzej Słodowski w Gazecie Wyborczej.

Sprawdź także

Zdjęcie Między pomnikiem a sceną. Sienkiewicz w teatrze współczesnym
Między pomnikiem a sceną. Sienkiewicz w teatrze współczesnym
Wczoraj 15:49 „Sienkiewicz w teatrze przestał być pomnikiem, a stał się materiałem do sprawdzenia. Współczesne realizacje nie tyle go wystawiają, co testują: rozbrajają mit, przepisują go na nowe języki albo pokazują jego mechanizmy. Co dziś jeszcze działa w tej literaturze – i dlaczego? ”
Magazyn
Zdjęcie Po co oglądać „Wiśniowy sad”? – rozmowa z reżyserem Andrei Măjerim
Po co oglądać „Wiśniowy sad”? – rozmowa z reżyserem Andrei Măjerim
03.06.2026 12:31 „Osobiście nie widzę powodu, by udawać, że te dzieła nie istnieją albo przestać po nie sięgać tylko dlatego, że trwa wojna. Czechow nie czerpie z tego żadnych korzyści, minęło ponad siedemdziesiąt lat od jego śmierci. To po prostu wielka literatura. Oczywiście trzeba być ostrożnym, żeby nie znaleźć się — świadomie lub nie — po niewłaściwej stronie konfliktu”
Magazyn
Posyłać piłki w nieoczekiwane miejsca
03.06.2026 12:05 „W teatrze trzeba iść naprzód, a więc przekraczać granice. Można to robić jednak tylko wtedy, gdy szanuje się ludzi, z którymi się pracuje — i to uważam za najważniejszą zasadę”
Magazyn