„Na razie jest piątek. Popołudniówka «Wesela», wieczorem premiera w Starym. Między spektaklami rowerem na Rynek” – pisze Maciej Stroiński.
Na razie jest piątek. Popołudniówka Wesela, wieczorem premiera w Starym. Między spektaklami rowerem na Rynek, z Rynku Głównego do Poczty, a spod Poczty Głównej pod Halę Targową na sernik i meksykańskie. Róg Szczepańskiej i Sławkowskiej, trzeba zsiąść, prowadzić rower, bo czarno od ludzi. Linia A–B, Plac Mariacki, Mały Rynek, Sienna, Wielopole, Grzegórzecka i powrót tą samą trasą. Na premierze wszyscy. O premierze kiedyś. W sobotę robota w domu, bo już blisko deadline, finał dużego przekładu. Pod wieczór na spektakl, do Huty, do Łaźni Nowej. O tej porze roku trzecia z hakiem to „pod wieczór”. Na przystanek, po kolegę. Ulica Prądnicka, trzy szpitale przy niej, Wojskowy, Narutowicza oraz Jana Pawła, z pięć karetek na sygnale. Po trzeciej telefon. Siostra. Nie „cześć”, lecz „okej”. „Ale co okej?”. Mówi co. Im nic. Mieli do Hawełki, chcieli na maczankę, a zostali w domu. Z Prądnickiej na Nowy Kleparz, a z Kleparza pod Jubilat. Pieszo przez Dębnicki, pieszo na Grunwaldzkie. Z Ronda przez Dietla na Hutę. Róg Stradomia, brak przystanku, niebiesko od radiowozów. Wysiadka na Struga, spacerem do Łaźni i kawa w Kombinatorze. Kopista Bartleby. Sześćdziesiąt pięć minut. Wszyscy myślami gdzie indziej. Umieranie jest gdzie indziej. Punktak na widownię, akurat na puste krzesło. Ósmy listopada, nie da się usiedzieć w domu, więc na Stare Miasto laptopować po kawiarniach. Sernik pod Halą Targową. Plac Mariacki. Hejnał. Wrzaski Angoli z Bull Pubu. Do ciała dociera, że jest po staremu. Po szóstej na Rynek, ponieważ znów można. Róg Szczepańskiej i Sławkowskiej.
