„Osiecka” wg scen. i w reż. Ewy Telegi w Teatrze Ateneum im. Stefana Jaracza w Warszawie. Pisze Rafał Turowski na stronie rafalturow.ski.
Mamy oto kobietę na zakręcie, a może już za nim – w wieku właściwym na tyle, by wiedzieć, jak wygląda cennik bycia sobą (na którym cyferki z biegiem czasu stają się coraz wyższe), a jednocześnie na tyle niewłaściwym, by mieć jeszcze nadzieję – a może tylko złudzenie – że w jej życiu jest jeszcze miejsce na Wielką Miłość. Jej opowieść nie jest specjalnie romantyczna, raczej dość gorzka, wypełniona rozczarowaniem, samotnością i tęsknotą.
Co nowego mogą nam powiedzieć piosenki, które nie tylko znamy, ale które stanowią wręcz część naszego DNA? Bo Osiecka w Ateneum nie jest po prostu recitalem ze szlagierami i mniej znanymi utworami Poetki. Jest opowieścią o stworzonej przez nią kobiecie z pierwszego akapitu. Jest – śmiemy przypuszczać – fragmentem autobiografii Poetki. Na tyle jednak opowieścią uniwersalną, że przez dziesięciolecia, aż do zgoła niepoetyckich czasów dzisiejszych, jej piosenki nie tylko nie pokryły się kurzem czy patyną, ale tej tylko jesieni w samej Warszawie mamy dwie premiery spektakli z jej tekstami, a w Poznaniu – festiwal, na którym nieprzebrany tłum chętnych właśnie słowami Osieckiej opowiada nam o swoich światach.
Katarzynie Łochowskiej towarzyszy na scenie akompaniator Mateusz Dębski (w dublurze z Franciszkiem Wajdzikiem). Nie jest jednak tylko „panem przy pianinie”. Gra w tym spektaklu – jakkolwiek to zabrzmi – mężczyznę, który słucha, patrzy, czasem coś krótko komentuje. Jest może drugoplanowym bohaterem tej scenicznej opowieści, ale dzięki jego obecności Osiecka nie jest monodramem czy muzodramem, ale pełną teatru rozmową rozpisaną na dwoje aktorów, którzy grają bohaterów – jednego z przeszłością, a drugiego – po przejściach.