Za dnia patrzymy w bezkres błękitnego nieba. Nocą – w gwiazdy. Czasem także w ich odbicia na tafli warmińskich jezior. Patrzymy w górę, żeby poszerzyć horyzont. Zobaczyć więcej. Dalej. Odważniej.
fot. mat. teatru
PATRZYMY W NIEBO to sezon o marzeniach i przekraczaniu granic. O ciekawości świata i odwadze, by go zmieniać. O przyszłości, która nie jest jeszcze napisana. Sky is the limit – dopóki potrafimy wyobrazić sobie coś, czego jeszcze nie ma, możemy próbować to stworzyć.
Ale żeby patrzeć daleko, trzeba wiedzieć, skąd się patrzy.
JESTEŚMY TU. Na Warmii. W Olsztynie. W miejscu, którego krajobraz, historia i pamięć będą w tym sezonie powracać. Będziemy przyglądać się temu, co lokalne, i pytać, jak opowiadać o tym językiem teatru. Bo własne miejsce na ziemi nie musi ograniczać horyzontu. Przeciwnie – może być punktem, z którego widać najdalej.
Będziemy patrzeć również na siebie. Na nasze ciała i na to, czym je karmimy. Na relacje między rodzeństwem i więzi, które wystawiane są na próbę. Na dorastanie w świecie, który nie zawsze pozostawia młodym ludziom łatwą nadzieję. Będziemy szukać światła także tam, gdzie pojawia się cień.
Spróbujemy też spojrzeć na teatr z perspektywy tych, dla których nie zawsze był on równie dostępny. Będziemy szukać języka, który nie tylko opowiada, ale naprawdę pozwala się spotkać – ponad różnicami sposobów słyszenia, mówienia i doświadczania świata.
Będziemy robić teatr dla najmłodszych, dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Teatr mądry, piękny, czasem zabawny, czasem niewygodny. Teatr, który nie daje wszystkich odpowiedzi, ale zachęca, żeby podnieść głowę i zadawać pytania.
To także sezon szczególny – ostatni sezon trzyletniej kadencji dyrektora Tomasza Kaczorowskiego. Trzech lat rozpoczętych z przekonaniem, że Olsztyński Teatr Lalek może sięgać wyżej, niż podpowiadają mu jego rozmiar, warunki czy ograniczenia.
Przez dwa lata wspólnie przesuwaliśmy kolejne granice. W trzecim nie zamierzamy przestać.
Bo kiedy patrzymy w niebo, nie chodzi o to, żeby odrywać się od ziemi.
Chodzi o to, żeby sprawdzić, jak wysoko możemy sięgnąć, mocno na niej stojąc.
