„Memling, czyli historia końca świata” Agaty Dudy-Gracz w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku. Pisze Rafał Turowski na stronie rafalturow.ski.
fot. Natalia Kabanow/mat. teatru
Historia jest co prawda (na pozór) o Sprawach Pierwszych i Ostatnich, zupełnie wydawałoby się nieśmiesznych jak np. Sąd Ostateczny, z którego nie mamy co prawda bezpośrednich relacji, ale w powszechnej opinii to mało wdzięczny temat do żartów. Gdy tymczasem – oglądamy spektakl utkany ze scen niesłychanie i prawdziwie przejmujących i wzruszających, to jednak także momentami zabawny i w ogóle mnie nie dziwi, że była to sylwestrowa propozycja TW . Scena Sądu, nad którym Pan Jezus, Matka Boska czy Archanioła Michał zdają się niespecjalnie panować (ciekawe, czy to świętokradztwo?), jest po prostu majstersztykiem a wizualnie to jakiś obłęd (światło: Cezary Studniak, cała reszta – ADG). Role Grzegorza Gzyla, szczególnie - Ojca Tomasa, z trudem radzącego sobie na obiedzie z siostrzyczkami, koniecznie chcącymi „uzdrowić” brata Hugo (fantastyczny Marcin Miodek), są w tych mrokach ludzkich dusz oraz Średniowiecza bardzo pogodnym kontrapunktem. O zamykającym spektakl wywodzie o współczesnej – feministycznej oczywiście – percepcji obrazu nie wspomnę, dodać trzeba, iż reżyserka ma z tego wykładu niezłą bekę, a w postać Historyczki Sztuki i to na naszych oczach przeobraża się sama Bogurodzica (Małgorzata Brajner).
Ten spektakl wciągnął mnie kompletnie i to od pierwszej sceny, przy najbliższej okazji zobaczę ponownie, bo tyle się w tym Memlingowym świecie na ziemi i w niebie dzieje, że można kociokwiku dostać, patrząc na dziejstwa w kilku naraz planach naraz rozgrywane, i o postaciach, które na inkryminowanym obrazie z różnych powodów się znalazły. Które to postaci kochały i - kochały nieszczęśliwie, były okrutne i chciwe, wrażliwe i wspaniałomyślne, zlęknione i odważne.
Trochę tak, jakby Agata Duda-Gracz przyglądała się dopiero co zrobionemu zdjęciu, a nie liczącemu sobie ponad pół tysiąclecia, obrazowi.
Olśniewające.
