„Bezwstydna” Daria Kopiec i Martyny Lechman w reż. Darii Kopiec w Teatrze Polskim im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy. Pisze Anita Nowak.
Rzadko zdarzają się spektakle tak doskonale skomponowane na podstawie wybitnego dzieła literackiego. A takim właśnie okazała się „Bezwstydna” Darii Kopiec zrealizowana w Teatrze Polskim w Bydgoszczy, stworzona z inspiracji bestsellerowej książki Clarissy Pinkoli Estes „Biegnąca z wilkami”.
Pierwszoosobową narrację pisarki, autorka adaptacji rozbiła na kilka wspaniałych aktorskich ról, materializując na scenie postaci, o których w książce mowa. A wszystkie mają wspólne przesłanie do spełniania; odpamiętać kobiecy wstyd i uczynić bohaterkę wolną od przez wieki narzucanych jej nakazów, zakazów i konwenansów. Cofnąć jej czas do dzikiej pramatki wilczycy. A uczynić to przez wyzwolenie z jej pamięci postaci z pradawnych mitów, legend i baśni ze wszystkich stron dawnego świata, najpierw przekazywanych ustnie, a potem opisywanych przez wybitnych bajkopisarzy jak Jan Chrystian Andersen czy Bracia Grimm.
Główna bohaterka Mira, której sylwetkę przepięknie, bardzo oryginalnymi środkami aktorskimi maluje Dagmara Mrowiec- Matuszak, to osoba zabiegana, a że przez to cholernie samotna i kolejnymi wirami zdarzeń próbująca tę samotność zagłuszać. Na naszych oczach przechodzi ciekawą metamorfozę, w czym pomagają jej powracający z dziecięcych wspomnień bohaterowie bajek.
Kiedy Mira odkręca ów zegar dotychczasowego pętania i zakłamywania kobiet, obok niej coraz wyraźniej zaczyna funkcjonować identycznie ubrana i uczesana Kora, w tej roli doskonała ruchowo aktorka i tancerka, Katarzyna Pawłowska. Rytualnymi ruchami przybliżająca nam odradzającą się w Mirze Kobietę Wilczycę. Genialny to pomysł reżyserski i wspaniałe wykonanie aktorskie.
Bardzo dobrym posunięciem realizatorów spektaklu stało się przywrócenie scenie Teatru Polskiego w Bydgoszczy przez lata nieobecnej na niej Anny Bonny. Przepięknie i dosłownie, i w przenośni aktorka ta prezentuje się w postaci Królowej Matki i Staruchy. Choć ładna i zgrabna, bez żadnej charakteryzacji starość potrafi wyłuskać jakby z wnętrza obu postaci. Nawiasem mówiąc, w każdej jest inna. Być może pomógł jej w tym trochę dyplom magistra psychologii, gros jednak to z pewnością sprawa talentu, o czym stali widzowie tego teatru mieli okazję przekonać się już wcześniej już wiele razy.
Ciekawie w roli Rybaka pokazał się Kacper Kurcius. Sposób, w jaki opowiada o złożeniu wyłowionego z morza kobiecego szkieletu, a potem własnym sercem przywróceniu go do życia, wzruszy nawet najbardziej chłodnego odbiorcę.
Świetnie prezentuje się jako Król Paweł L. Gilewski, bez nadmiernego patosu a bardzo wiarygodnie grając miłość i troskę o żonę. Wspaniale dwoistą naturę Diabła i jego próby manipulacji kobiecą duszą pokazuje Mirosław Guzowski.
Wiele dziewczęcego wdzięku wnosi do przedstawienia bardzo dobra ruchowo w choreograficznych układach Michała Przybyły, Anja Bieżyńska. Znakomicie też, jak cały zresztą zgromadzony na scenie zespół aktorski, wokalnie.
Ogromne znaczenie w niesionym przez spektakl przesłaniu ma scenografia Darii Kopiec. Wypełniony ziemią okrąg, symbol kobiecości, i sadzone w tam przez Mirę pod okiem Staruchy nasionka, to odniesienie do przypisanej kobiecie, tak jak matce ziemi, naturalnego obowiązku niczym nie ograniczanej płodności. A zawieszone na bardzo efektownie zwisających w góry łańcuchach poroża, czaszki i fragmenty zwierzęcych szkieletów, mają przypominać człowiekowi o życiu jego przodków w symbiozie z naturą.
Muzyka Aleksandry Gronowskiej i Michała Litwińca idealnie narzuca brzmienie i rytm rytualnym tańcom etnicznym doskonale ułożonym choreograficznie przez wspomnianego już Michała Przybyła. Urody inscenizacji przydają przepiękne, ponadczasowe a zarazem dookreślające charaktery i przesłania, jakie postaci w sobie niosą, kostiumy Patrycji Fitzet.
To przedstawienie, które nie tylko przyciągnie do Teatru Polskiego tłumy widzów, ale sądzę, że też podbije widownie wielu festiwali.