Recenzje

guldapoleca: Houdini. Odyseja magiczna

13.01.2026, 18:28 Wersja do druku

„Houdini. Odyseja magiczna” Michała Walczaka w reż. Michała Walczaka w Teatrze Żydowskim w Warszawie. Pisze Przemek Gulda na swoim koncie instagramowym.

fot. PatMic / mat. teatru

Tak wybuchowego widowiska mikroskopijna Mała Scena Teatru Żydowskiego jeszcze nie widziała. To zawrotna podróż przez czasy i kontynenty, od Warszawy do Coney Island, od zamachu w Sarajewie do pokazów osobliwości we freak show. Walczak sprawnie opowiada dość zawrotną historię, w której łączy kryminał, musical, dramat obyczajowy, a nawet dalekie echa holokaustu. W ciekawy sposób dodaje do teatralnej formy elementy z całkiem innej półki: magiczne sztuczki, wodewilowe numery, efekty wręcz pirotechniczne. Sprawna obsada dobrze radzi sobie z tym szerokim zakresem zadań.

Autor jest konsultantem literackim w Teatrze Studio w Warszawie (przyp. red.)

Źródło:

Instagram/guldapoleca

Link do źródła

Głos ciszy, który mówił wszystko

Wieść o śmierci Magdy Umer dotarła do nas 12 grudnia 2025 roku — w dniu, który przypadkowo jest też 110. rocznicą urodzin Jeremiego Przybory, jednego z jej najważniejszych artystycznych towarzyszy w świecie poezji śpiewanej i dramaturgii piosenki. To zdarzenie — zderzenie dat — ma w sobie coś, co teatr nazwałby symbolem: jak gdyby scena, na której całe życie Umer się toczyło, chciała przypomnieć o splecionych korzeniach polskiej wrażliwości artystycznej

– pisze Wiesław Kowalski w Teatrze dla Wszystkich.

Teatr do czytania

W ogóle z teatrem jest podwójnie dziwnie. Bo nie dość, że są tam jacyś ludzie i są jacyś inni ludzie, ci drudzy coś mówią, ale nie do tych pierwszych, bo tych przez większość czasu ignorują, cokolwiek to, prawda, niekulturalne; ale do tego mówią nie to, co chyba chcieliby powiedzieć, ale to, co ktoś im napisał, że mają mówić, i w najlepszym wypadku wypada to dosyć swobodnie, ale zwykle jednak cudacznie

– pisze Maciej Jakubowiak w „Dwutygodniku”.