„Studies for an ecce homo” w reż. Fernando Renjifo i w chor. Shantí Vera z Cuatro X Cuatro na 22. Międzynarodowym Festiwalu Tańca Zawirowania w Warszawie. Pisze Anna Czajkowska.
fot. Pagal Creative
XXII Międzynarodowy Festiwal Tańca Zawirowania już się zakończył, ale refleksje i wrażenia pozostały. Tegoroczna edycja zaskakuje bogactwem nietypowych spektakli i projektów, pomysłowym podejściem do sztuki, ruchu i tańca, w miniaturze ukazując to, co dzieje się dziś w różnych obszarach teatru tańca. W 2026 roku swoje prace pokazali artyści i zespoły z Polski, Włoch, Hiszpanii, Meksyku, Maroka oraz Laosu. Prezentowana innowacyjność środków wyrazu i modeli artystycznej wypowiedzi, mariaże tańca z innymi dziedzinami sztuki oraz różnorodność tematyki, przy wysokim poziomie techniki wykonania, nieodmiennie przyciągają i fascynują.
Festiwal domyka spektakl „Studies for an ecce homo” zespołu Cuatro X Cuatro, w choreografii i wykonaniu Shantí Vera. Autor tekstów i reżyser Fernando Renjifo pomaga tancerzowi tworzyć poetycką, przejmującą opowieść zawieszoną między performansem a tańcem, słowem a ruchem. Reżyser teatralny, dramaturg, poeta i tłumacz hiszpańsko-peruwiańskiego pochodzenia od dawna poszukuje interdyscyplinarnych, nowych sposobów przeniesienia mowy na scenę. Etiuda prezentowana przez Shantí Vera jest swego rodzaju kwintesencją jego podejścia do języka, nierozerwalnie splecionego z fizycznością człowieka i wzbogaconego muzyką. Na scenie pojawia się postać mężczyzny zagubionego wśród własnej wyobraźni i świadomości istnienia, którego sprzeczne emocje zmuszają do refleksji, kontemplacji i przemyśleń nad kondycją człowieka we współczesnym świecie. Ilustruje je wyświetlany w tle tekst, opowiadający o zmaganiach z napięciem rodzącym się pomiędzy zaangażowaniem a medytacją, dążeniem do zrozumienia, odnalezienia stabilnej pozycji w świecie oraz obroną poetyckości jako formy wspólnego doświadczenia całej ludzkości. Obraz nie zawsze jest czytelny, a język angielski utrudnia niektórym widzom zrozumienie słów autora. Ponadto nasze historie i wspomnienia mogą silnie wpływać na odbiór całości. W spektaklu precyzja krzyżuje się z lekkością i poezją tańca, pulsem muzyki klasycznej – pięknem sonaty Beethovena – oraz wibrującymi w przestrzeni kompozycjami dźwiękowymi Alberto Trabajosa. Ważna i słyszalna jest obecność oddechu, który nie powinien blokować ruchu, lecz nieść dynamikę i energię, a następnie prowadzić do relaksującego wyciszenia.
Siła opowieści o człowieku zespołu Cuatro X Cuatro wynika z głębokiej świadomości ciała oraz umiejętności zatrzymania ruchu w momencie, gdy dalej pójść już nie można. Fascynująca relacja między skupieniem, koncentracją a odprężeniem daje wiele radości zarówno twórcom, jak i widzom.
