„Błękitny ptak” Maurice'a Maeterlincka w reż. Maksymiliana Stryjskiego w Teatrze Dialogu we Wrocławiu. Pisze Martyna Jopa w portalu wroclaw.dlastudenta.pl.
fot. Paweł Młyński
12 września 2026 w Teatrze Dialogu odbyła się premiera spektaklu „Błękitny ptak” w reżyserii Maksymiliana Stryjskiego. Przedstawienie jest interpretacją kultowego tekstu Maurice’a Maeterlincka o tym samym tytule. Sztuka została opublikowana w 1908 r. Wtedy wystawiono ją również po raz pierwszy.
Sztuka Maeterlincka to dramat symboliczny opowiadający o rodzeństwie poszukującym prawdziwego szczęścia. Maksymilian Stryjski, odpowiedzialny za reżyserię, adaptację i tłumaczenie, wykorzystuje tekst, by w sposób uniwersalny mówić o życiowych wartościach.
Fabuła tekstu, choć napisany był ponad sto lat temu, jest wciąż aktualna dzięki ponadczasowemu przekazowi. Przedstawienie opiera się na przygodzie rodzeństwa: Tytyla i Mytyla, którzy szukają Błękitnego Ptaka na prośbę tajemniczej Wróżki. Dzięki magicznemu kryształowi wędrują przez krainę przeszłości i przyszłości. Towarzyszą im duchy: Światła, Ognia, Wody, Kota, Psa, Cukru i Chleba. Spektakl miesza elementy fantastyczne z realistycznymi tworząc atrakcyjny dla dzieci świat baśniowy.
Błękitny Ptak, którego szukają dzieci jest symbolem czystego szczęścia. Sztuka ma zwrócić uwagę odbiorcy na wartości najbliższe człowiekowi, takie jak przyjaźń i rodzina. W przedstawieniu nie brakuje elementu przygody i bajkowego morału. Zespół Teatru Dialogu dostosował sztukę do najmłodszych widzów. Piosenki w spektaklu są porywające i rytmiczne, dopasowane pod odbiorców. Są też zrozumiałe, co może wydawać się banalne, ale w teatrze dla dzieci jest bardzo istotne. Scenografia wykorzystuje pełen potencjał małej sceny Teatru Dialogu. Dużą rolę odgrywają tu światła, symbolizujące konkretne postaci lub podkreślające nastrój.
Przesłanie utworu odkrywa uniwersalną prawdę o osobistym szczęściu, które, jak dowodzą bohaterowie, jest bliżej niż myślimy. Spektakl bawi ucząc, co jest jego największą zaletą w stosunku do odbiorców – dzieci. Jednak zagadnienie szczęścia nie jest jedynym poruszanym w widowisku. Twórcy sięgają również po temat śmierci, często traktowany przez dorosłych jako temat tabu dla dziecka.
W krainie przeszłości bohaterowie spotykają się ze zmarłymi już dziadkami. Krótkie sceny podkreślają rolę pamięci w stracie bliskiego. Ponadto w drugiej części przedstawienia pojawiają się nawet wątki ekokrytyczne, stawiające pytania o pozycję człowieka w świecie przyrody. Sceny z ożywionymi drzewami dosadnie oddają głos naturze gnębionej przez człowieka. Podejmowana tematyka może stanowić wyzwanie dla 6-letniego dziecka, ale jest przystępnie przedstawiona. Skorzystają z niej na pewno dorośli oglądający spektakl, bo symboliczne kwestie są bardzo aktualne również w teatrach dramatycznych.
Spektakl trwa 90 minut, a w połowie przewidziana jest 15-minutowa przerwa. Dzięki temu młodzi odbiorcy (sztuka przeznaczona jest dla dzieci powyżej 6 lat) nie męczą się na widowni i są w stanie chłonąć przedstawienie wszystkimi zmysłami.
