18 kwietnia 2026 roku w berlińskim Maxim Gorki Theater odbyła się światowa premiera najnowszego spektaklu Marty Górnickiej – „KASANDRA albo pieśni kanarków”. Reżyserka po raz kolejny wykorzystuje w nim formą teatru chórowego jako narzędzia społecznego dialogu i oddaje głos tym, którzy na co dzień pozostają niesłyszani.
fot. Magda Hueckel
Punktem wyjścia dla spektaklu jest mit Kasandry – trojańskiej wieszczki skazanej na trafne przewidywanie przyszłości, ale której prawd nikt nie chciał słuchać. Górnicka przenosi tę figurę do współczesności, szukając „Kasandr naszych czasów”: osób i społeczności marginalizowanych, ignorowanych lub pozbawionych reprezentacji.
Na scenie spotykają się przedstawiciele różnych pokoleń, kultur, języków i doświadczeń życiowych. Wśród wykonawców znajdują się dzieci, osoby z niepełnosprawnościami, przedstawiciele pokolenia Z, osoby pochodzące ze środowisk wykluczonych, a także najmłodsza i najstarsza raperka Berlina. Razem tworzą wielogłos – wspólnotę, która stawia pytania o to, co współczesne społeczeństwa wypierają z pola widzenia, czego nie chcą usłyszeć i na jakie wołania nikt nie odpowiada.
Premiera spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem niemieckiej krytyki. „Berliner Morgenpost” pisał o spektaklu jako o przedstawieniu „potężnym, politycznym, monumentalnym i zarazem niezwykle ludzkim”, podkreślając elektryzującą energię płynącą ze sceny. „Theater der Zeit” zwrócił uwagę na „wspaniałe obrazy wspólnoty i bycia razem”, a portal „Nachtkritik” nazwał spektakl „performatywnym manifestem odpowiadającym na kakofonię współczesnych opinii z równą mocą, ale z humanistycznym spokojem”.
Po premierowych pokazach w Berlinie spektakl rozpocznie międzynarodowe tournée. W czerwcu został zaprezentowany trzykrotnie podczas Wiener Festwochen w Wiedniu.
Marta Górnicka od kilkunastu lat należy do grona najbardziej rozpoznawalnych polskich twórczyń teatralnych na świecie. Jej spektakle były wielokrotnie prezentowane na międzynarodowych festiwalach, a sama artystka jest m in. laureatką Paszportu Polityki czy Nagrody Międzynarodowego Instytutu Teatralnego (ITI).
„Dopóki kanarki śpiewają, żyjemy”.
Marta Górnicka
Premiera: 18 kwietnia 2026
Miejsce: Maxim Gorki Theater, Berlin
WYIMKI RECENZJI:
„Wspaniałe obrazy wspólnoty i bycia razem”.
— Thomas Irmer, Theater der Zeit
„Tak potężne, tak polityczne, tak wściekłe, tak monumentalne – a zarazem tak ludzkie. (...) Energia płynąca ze sceny do widowni jest elektryzująca”.
— Katrin Pauly, Berliner Morgenpost
„Napędzana gniewem wobec sytuacji w Niemczech i na świecie Marta Górnicka wraz ze swoim potężnym chórem tworzy wieczór pełen furii”.
— Elena Philipp, Nachtkritik
„Oratorium dezorientacji – siedemdziesięciominutowy, szeroko zakrojony atak na cały to gówno, które dzieje się wokół nas, wyrażony z furią przez dwadzieścia cztery osoby, głównie młodych ludzi: dzieci, kobiety i mężczyzn”.
— Sabine Lueken, Die Tageszeitung
„Performatywny manifest, który odpowiada na kakofonię opinii w sferze publicznej z równą siłą, lecz z perspektywy humanistycznej”.
— Nachtkritik
Twórcy i wykonawcy
Występują: Aziza A., Debbie Arega, Gabriela Beltramino, Robin Francis Denner, Sofia Gubar, Abib Kilian Hempe, Helena Kauschke, Viktoriia Kosorukova, Flavia Lefèvre, Jay Mayhew, Karolina Nägele, Joanna Niemirska, Cintia Sofia De Pina Pires, Mathis Reinhardt, Marcela Römhild, Iga Rudnicka, Fifi Rutkowski, Sophia Slamani, Veza van der Sman, Maimouna Sow, Sonnhild Trujillo oraz Karyna Yağiz.
Koncepcja i reżyseria: Marta Górnicka
Libretto: Marta Górnicka i zespół
Muzyka: Marta Górnicka, Wojciech Frycz
Scenografia: Mirek Kaczmarek
Kostiumy: Pola Kardum
Choreografia: Evelin Facchini
Dramaturgia: Endre Malcolm Holéczy, Anja Nioduschewski
Współpraca dramaturgiczna: Olga Byrska, Maria Rößler
Przygotowanie wokalne: Joanna Piech-Sławecka
Asystent reżyserki, współpraca ze społecznościami: Filip Rutkowski
Tłumaczenie: Olaf Khule
Produkcja: Maxim Gorki Theater
Projekt zrealizowany dzięki wsparciu funduszu Hauptstadtkulturfonds (Niemcy).