Instytut Grotowskiego serdecznie zaprasza od 7 do 11 maja na Wrocławskie dni japońskich Inspiracji, czyli spektakle, spotkania i czytania performatywne zainspirowane kulturą japońską.
Próby o końcu wojny
Premiera spektaklu Studia Kokyu | W ramach festiwalu Sakura. IV Wrocławskie dni japońskich inspiracji | W ramach projektu „Praktykowanie działania”.
śr.–czw. 7–8.05.2025, 19:00
Studio Na Grobli Instytutu Grotowskiego
W języku
angielskim
Czas trwania: ok. 70 minut
Bilety: 30/40 PLN
Spektakl przygotowany przez zespół Studia Kokyu, w ramach projektu „Praktykowanie działania”, specjalnie na czwartą edycję festiwalu Sakura. Wrocławskie dni japońskich inspiracji. Tematem tego premierowego przedstawienia jest pierwszy dzień po zakończeniu wojny.
Punktem wyjścia do pracy były dwie antyczne tragedie: „Antygona” Sofoklesa, której akcja zaczyna się tuż po wojnie, oraz „Fenicjanki” Eurypidesa opisujące przebieg wojny w Tebach. Ostatecznie jednak performerzy i performerki ze Studia Kokyu skupili się na „Antygonie”. Pierwsze chwile pokoju wzbudziły w nich większe zainteresowanie i skłoniły do refleksji nad współczesnym wymiarem tebańskiego mitu. Najważniejsze okazały się pytania: W jaki sposób mit ten przemawia do nas dzisiaj? Co możemy w nim usłyszeć, jak się w nim przejrzeć?
80 lat po zakończeniu II wojny światowej, wsłuchując się w echa bomb wybuchających na terytorium naszego sąsiada, śledząc wieści dotyczące konfliktów trwających na całym świecie, zastanawiamy się, jak może wyglądać pierwszy dzień pokoju. Jednocześnie tęsknimy za nim i obawiamy się, że wbrew oczekiwaniom może nie być dniem szczęśliwym.
Studio Kokyu zaprasza do odbycia podróży do serca antycznego mitu, aby wspólnie posłuchać pytań w nim zawartych.
Prowadzenie projektu i reżyseria: Przemysław Błaszczak
Scenariusz, opracowanie tekstu, dramaturgia, opracowanie muzyczne, koncepcja scenograficzna: zespół Studia Kokyu
Zespół aktorski w składzie: Eirini Arvaniti, Alena Cieplá, Luca Citarelli, David Fonta, Stefania Giammarino, Iza Jem, Rafaella Kavasi, Eleftheria Konstantopoulou, David Llewellyn, Jacopo Storti
Listy z Chiranu
Spektakl teatru masek Tomoyi Kawamury | W ramach festiwalu Sakura. IV Wrocławskie dni japońskich inspiracji
czw. 8.05.2025, 21:00
pt. 9.05.2025, 19:15
Sala Teatru Laboratorium Instytutu Grotowskiego
W języku
angielskim
Czas trwania: 70 minut
Bilety: 30/40 PLN
Uwaga! Spektakl porusza temat traumy wojennej. Wykorzystywane są głośne dźwięki, które mogą być niekomfortowe.
„Listy z Chiranu” to jednoosobowy spektakl teatru masek, opowiadany przez Tomoyę Kawamurę. Inspiracją do jego powstania jest historia Tome Torihamy – kobiety, która przeżyła II wojnę światową w Japonii i miała styczność z pilotami Kamikaze. Przedstawienie koncentruje się na codziennym życiu cywilów w obliczu lekkomyślnych decyzji przywódców wojennych. Porusza tematy ludzkich więzi, cenzury oraz ciężaru związanego z podejmowaniem indywidualnych wyborów. Skłania widzów do refleksji nad odwagą moralną i wartościami społecznymi, przekształcając prawdziwą historię w uniwersalną opowieść o odpowiedzialności.
Akcja rozgrywa się w Tomiya Shokudo – jadłodajni prowadzonej przez Tome Torihamę, w której piloci Kamikaze dzielą się swoimi marzeniami. Dają jej listy napisane przez siebie przed wyruszeniem na misję. Tome, mimo ryzyka cenzury, decyduje się je zachować. Współczuje młodym mężczyznom tragicznego losu i nie chce, by ich głosy zostały zapomniane.
Tomoya Kawamura wykorzystuje w spektaklu również osobisty wątek. Jego dziadek – szkolony na pilota Kamikaze – udawał chorobę, aby uniknąć misji i przeżyć. Ten element autobiograficzny łączy przeszłość z teraźniejszością, wzmacniając główne przesłanie przedstawienia: „Wybory podjęte w przeszłości kształtują teraźniejszość, z kolei nasze decyzje kształtują przyszłość”.
W spektaklu wykorzystywane są teatralne maski do przedstawienia różnych postaci, m.in. historyka, który z czarnym humorem opowiada o militarystycznej historii Japonii, oraz wrażliwego młodego pilota zmagającego się z wewnętrznymi dylematami.
Koncepcja i gra aktorska: Tomoya Kawamura
Reżyseria: Francesco Procopio
Scenariusz: Tomoya Kawamura, Francesco Procopio
Twórcy masek: Richard Dent, Francesco Procopio
Współpraca artystyczna: Carolin Kaspereit
Dziady polsko-ajnuskie
Czytanie performatywne oraz spotkanie z Jadwigą Rodowicz-Czechowską, Ryohko Taharą i Anną Zubrzycki | W ramach festiwalu Sakura. IV Wrocławskie dni japońskich inspiracji
pt. 9.05.2025, 17:00
Muzeum Architektury we Wrocławiu (ul. Bernardyńska 7)
W językach polskim
i angielskim
Wstęp wolny, wymagana rezerwacja
bezpłatnej wejściówki
Czytanie performatywne „Dziady polsko-ajnuskie”, podczas którego historia i aktywizm połączą się z performansem. Przyjrzymy się kulturze Ajnu i walce ajnuskich kobiet z kompleksową dyskryminacją. Będziemy mieć okazję wysłuchania Ryoko Tahary, aktywistki i artystki, mówiącej o doświadczeniu bycia Ajnu we współczesnej Japonii.
Scenariusz czytania, nawiązujący do drugiej części „Dziadów” Adama Mickiewicza, powstał na Hokkaido w ramach projektu „Polish-Ainu Dziady/ Shinnurappa_kunnenisat”, który Jadwiga Rodowicz-Czechowska realizowała razem z Ryohko Taharą, Menoko Mosmos* i polskimi performerkami z Amareya Theatre and Guests. Scenariusz ten znalazł już swoje ucieleśnienie przed publicznością.
Jadwiga Rodowicz-Czachowska wspomina: „Było to coś bardzo skromnego, przygotowanego w atmosferze niemal rodzinnego spotkania, na którym pojawili się zaproszeni i przypadkowi goście. Oprócz prostych fraz w języku polskim, japońskim i ajnuskim, przy ceremonialnych gestach i nasionach magicznej rośliny shikerebe, dźwiękach mukkuri i tonkori, wypowiadałyśmy słowa przywołujące duchy na skromną ucztę. Nie jest możliwe powtórzenie tego we Wrocławiu. Ale dzięki hojności Ryohko Tahary, będziemy mogli przywołać ten czas, tamte brzmienia, barwy, nastrój. Będzie to również jedyna okazja, by wysłuchać wypowiedzi Ryohko na temat tego, co znaczy być Ajnką obecnie, jak to jest upominać się o swoje prawa, o przestrzeń prawdziwie własnej obecności”.
Jadwiga Rodowicz-Czechowska jest japonistką. Współpracowała z Teatrem Laboratorium i Jerzym Grotowskim. Przez dziesięć lat pracowała w Ośrodku Praktyk Teatralnych „Gardzienice” jako aktorka i współorganizatorka wybranych przedsięwzięć. Pracowała jako adiunkt w Zakładzie Japonistyki i Koreanistyki na Uniwersytecie Warszawskim, w Polsko-Japońskiej Wyższej Szkole Technik Komputerowych w Warszawie oraz w Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza. Ponadto współpracowała z Instytutem Sztuk Polskiej Akademii Nauk.W latach 1994–2012 pracowała w dyplomacji, a od 2008 do 2012 roku pełniła funkcję ambasadora nadzwyczajnego i pełnomocnego Rzeczpospolitej Polskiej w Japonii. W latach 2012–2015 była radcą generalnym w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz członkiem rady programowej Muzeum Japońskiej Sztuki i Technologii Manggha w Krakowie. Obecnie jest zastępczynią dyrektora ds. rozwoju Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku.
Ryoko Tahara urodziła się w Iburimukawa blisko miasta Kannai na Hokkaido. Należy do etnicznej społeczności Ajnów. Dopiero w czwartej dekadzie życia zaczęła się zastanawiać, czy można żyć, skrywając etniczną przynależność. Zrezygnowała wtedy z posady w firmie, w której pracowała, i podjęła pracę jako doradczyni (life counsellor) do spraw Ajnów przy Urzędzie Miasta Sapporo oraz w sekretariacie Stowarzyszenia Ajnów. Zadeklarowała wówczas publicznie swoją przynależność do Ajnów i przyłączyła się do ruchu na rzecz przywrócenia praw ludności ajnuskiej. Stworzyło to okazję do poznawania sytuacji innych mniejszości etnicznych na świecie, warunków ich życia i funkcjonowania oraz do wymiany kulturowej. Obecnie trwają w Organizacji Narodów Zjednoczonych prace nad nową perspektywą ujmowania złożonej kwestii kompleksowej dyskryminacji co do płci i rasy. Ryoko Tahara uważa, że jest to jedyna droga do przezwyciężenia trudności, z jakimi borykają się kobiety – Ajnki i dlatego promuje działania na rzecz upodmiotowienia i wzmocnienia kobiet.
Anna Zubrzycki jest aktorką. Urodziła się w Anglii, a wychowała w Australii. W latach 1977–1993 związana z grupą teatralną Gardzienice. Współzałożycielka wrocławskiego Teatru Pieśń Kozła. W latach 1996–2014 była jego dyrektorką i główną aktorką. W 2011 roku pełniła funkcję kuratorki festiwalu Brave, a w 2012 – dyrektorki artystycznej. Członkini-założycielka Rokpa Polska – oddziału fundacji charytatywnej Rokpa International. Jest założycielką i dyrektorką Mindfulness Association Polska. Praktykuje medytację buddyjską i uważność od 1993. Ukończyła studia magisterskie z uważności na Uniwersytecie Aberdeen w Szkocji oraz trening dla superwizorów na Uniwersytecie Bangor i w Mindfulness Association UK. W Polsce i na świecie uczy treningu aktorskiego „Technika koordynacji”, opartego na uważności, oraz technik wokalnych.
Cup of Rhythm
Premiera spektaklu tańca butō Kei Ishikawy i Shiyu Ishikawy | W ramach festiwalu Sakura. IV Wrocławskie dni japońskich inspiracji
pt. 9.05.2025,
21:00
Studio Na Grobli Instytutu Grotowskiego
W języku
angielskim
Czas trwania: 60 minut
Bilety: 30/40 PLN
Uwaga! W spektaklu jest wykorzystywane światło stroboskopowe.
Surowa i osobista interpretacja „Antygony” Sofoklesa. Japońska performerka Kei Ishikawa w spektaklu tańca butō podejmuje temat losu wojennych sierot, które starają się przetrwać w świecie pełnym chaosu i absurdu.
Ishikawa przypomina nam, że wojna nie należy wyłącznie do przeszłości, ale odciska swoje piętno również na teraźniejszości. To spektakl będący swego rodzaju wezwaniem, by wiedzieć, czuć i pamiętać.
Kei Ishikawa rozpoczęła naukę baletu klasycznego w wieku czterech lat. W roku 2007 poznała Daisukego Yoshimoto, a rok później została członkinią grupy Butō Space-Cradle. Brała udział w przedstawieniach Daisukego Yoshimoto w Polsce (2007, 2009, 2010, 2012), w Nowym Jorku (2009) i w Meksyku (2009).
Swoje solowe spektakle prezentowała w Japonii („Odejście marnotrawnej dziewczynki”, 2007; „Adieu sirius”, 2010; „Shuan no Kakera”, 2011), a także w Polsce („Bayer”, 2012).
How you look at it / Re-Framing 8:15
Pokaz pracy Megumi Edy, Marka Gluzińskiego i Moniki Wachowicz | W ramach festiwalu Sakura. IV Wrocławskie dni japońskich inspiracji
sob.
10.05.2025, 19:00
niedz. 11.05.2025, 18:00
Sala Teatru Laboratorium Instytutu Grotowskiego
Czas trwania: ok. 40 minut
Bilety: 30/40 PLN
Co się dzieje, gdy pamięć osobista spotyka się z pamięcią historyczną?
W jaki sposób nasze ciała niosą ciężar opowieści, których nigdy nie przeżyliśmy, a jednak odczuwamy je głęboko?
„How You Look at It / Re-Framing 8:15” to pokaz pracy prezentowany jako dwudniowy dialog w ruchu. Tancerka i artystka interdyscyplinarna Megumi Eda powraca do swojego przełomowego dzieła „8:15”, podejmującego temat zbombardowania Hiroszimy, stworzonego ponad 20 lat temu w odpowiedzi na wojnę w Iraku.
„How You Look at It / Re-Framing 8:15” nie opowiada tej samej historii, stanowi efekt przyjrzenia się jej na nowo, aby sprawdzić, jak pamięć o wojennej traumie kształtuje świadomość osobistą i zbiorową oraz jak historia odciska się w ciele w zależności od płci. W sobotni wieczór (10 maja) Megumi Eda, pracując w duecie z Markiem Gluzińskim, będzie eksplorować wpływ wydarzeń historycznych na męskie ciało i psychikę. Z kolei w niedzielę (11 maja) razem z Moniką Wachowicz zbada doświadczenia kobiet związane z dziedziczeniem traumy.
Wykorzystując archiwalne nagrania wideo, słowo mówione i ruch, artystka splata przeszłość z teraźniejszością. To ewoluujące dzieło, osadzone w intymnej i immersyjnej przestrzeni, stanowi część większego projektu, realizowanego z okazji 80. rocznicy zakończenia II wojny światowej i polegającego na ciągłym poddawaniu refleksji sposobu, w jaki echa wojny nadal kształtują współczesny świat.
Megumi Eda jest japońską tancerką, performerką i twórczynią filmową. Jej międzynarodowa kariera taneczna rozpoczęła się w Balecie Hamburskim, gdy miała 17 lat. Pracowała dla Holenderskiego Baletu Narodowego i londyńskiego Rambert Dance Company, z którymi występowała na całym świecie. Ściśle współpracowała z choreografami o światowej sławie, takimi jak John Neumeier, Jiri Kylian, William Forsythe, Krzysztof Pastor, Redha Benteifour, Hans van Manen i David Dawson.
W 2004 roku przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie jako członkini-założycielka działała w awangardowym zespole „Armitage Gone! Dance”, współtworząc kilkanaście spektakli oraz stając się muzą Karole Armitage. W 2014 rozpoczęła współpracę z Yoshiko Chumą jako performerka i twórczyni filmowa. Otrzymała prestiżową nagrodę Bessie (New York Dance and Performance Awards) w 2004 oraz tytuł jednej z Najlepszych Performerów 2015 roku przyznawany przez magazyn „Dance”.
Od 2019 roku mieszka w Berlinie. W swojej pracy stara się przesuwać granice artystyczne przez multidyscyplinarne podejście do performansu.
Marek Gluziński jest performerem związanym przez lata z laboratorium teatru fizycznego Studio Matejka (m.in. „Harmonia Przeciwstawień. Polska”, 2014; „Wściekły człowiek. Wariacje w obronie gniewu”, 2018). Ma na koncie udział w niezależnych produkcjach teatralnych, m.in. w „Kosmosie” według Witolda Gombrowicza (Hiroshi Koike, premiera polska: 2023, premiera japońska: 2024 Tokio), „Lucidity” (Arnis Aleinikovas, premiera litewska: 2023 Kowno), „Eksploracja sztucznej duszy” (Robert Traczyk, premiera:2023). W 2015 roku zrealizował samodzielnie cykl trzech performansów-rytuałów pod tytułem „Parakletos. Jaⁿ” w przestrzeniach publicznych Wrocławia.
Jest również kuratorem, producentem i managerem
kultury, m.in. współtwórcą Wrocławskiej Inicjatywy Tanecznej, był dyrektorem
artystycznym kultowego Klubu Puzzle. Jako aktywista jest współzałożycielem
Akcji Kultura, społecznym asystentem posłanki Małgorzaty Tracz. Był członkiem
społecznym pierwszej kadencji Wrocławskiej Rady Kultury.
www.kryzyswiekumeskiego.com
Monika Wachowicz jest aktorką i pedagożką. Ukończyła filozofię na Wydziale Nauk Społecznych na Uniwersytecie Śląskim. Od 2004 roku związana z Teatrem A Part w Katowicach, którego dyrektorem i reżyserem jest Marcin Herich. Od 2021 współpracuje z Jarosławem Fretem, twórcą Teatru ZAR, w tandemie twórczym Studio Wachowicz/Fret. Wykładowczyni w Akademii Sztuk Teatralnych oraz kuratorka projektu „Szczeliny. Kobiety w sztukach performatywnych” w Instytucie Grotowskiego we Wrocławiu. Koordynuje Międzynarodowy Festiwal Sztuk Performatywnych A Part. Prowadzi Studio Aktorskie przy Teatrze A Part, a także autorskie Studio Ciała i Emocji w Katowicach. Od 2019 jest Prezeską Fundacji „Sztuka dla Życia” im. Marty Paradeckiej. www.wachowicz.studio
Most
Premiera spektaklu tańca butō Ritsuko Takahashi | W ramach festiwalu Sakura. IV Wrocławskie dni japońskich inspiracji
sob.
10.05.2025, 20:30
Studio Na Grobli Instytutu Grotowskiego
W języku japońskim
Czas trwania: ok. 60 minut
Bilety: 30/40 PLN
Premiera spektaklu Ritsuko Takahashi, który został stworzony specjalnie na tegoroczną edycję festiwalu Sakura. IV Wrocławskie dni japońskich inspiracji.
Artystka, zainspirowana „Antygoną” Sofoklesa, bada sposób, w jaki wspomnienia odległych wydarzeń są przechowywane w ciele. Wykonując taniec butō – taniec pamięci i odnowy – odzwierciedla nieprzerwany cykl życia, jego kruchość i siłę, moc nieustannego odradzania się nawet w obliczu najstraszliwszych zniszczeń.
Ritsuko Takahashi jest aktorką, a od 2007 – tancerką butō. W tym też roku została członkinią grupy Butō Space-Cradle. Daisukego Yoshimoto poznała w 2000 roku, a w latach 2007–2014 występowała w jego przedstawieniu pt. „Eros i Tanatos” jako drugoplanowa tancerka. Jej pierwszym solowym spektaklem butō była „Nostalgia” (2008) w reż. Daisukego Yoshimoto.
Farewell Little Boy
Premiera spektaklu tańca butō Fumihiro Yoshino | W ramach festiwalu Sakura. IV Wrocławskie dni japońskich inspiracji
niedz. 11.05.2025,
16:30
Studio Na Grobli Instytutu Grotowskiego
Czas trwania: 60 minut
Bilety: 30/40 PLN
Dlaczego ludzie walczą?
Dlaczego ludzie wchodzą w interakcje?
Dlaczego ludzie nienawidzą?
Dlaczego ludzie kochają?
Dlaczego ludzie atakują innych?
Dlaczego ludzie chronią innych?
Dlaczego ludzie żyją?
Dlaczego ludzie umierają?
Niezależnie od odpowiedzi, ja to zatańczę.
Fumihiro Yoshino
W swoim nowym spektaklu tańca butō, który powstał specjalnie na tegoroczną edycję festiwalu Sakura. IV Wrocławskie dni japońskich inspiracji, Fumihiro Yoshino zadaje fundamentalne pytania dotyczące ludzkiej egzystencji. Interesują go sprzeczności, zjawiska i wartości zderzające się nieustannie ze sobą: konflikt i współczucie, zniszczenie i oddanie, życie i śmierć. Inspiracją do powstania spektaklu była „Antygona” Sofoklesa.
Fumihiro Yoshino jest tancerzem butō, w 2011 roku poznał Daisukego Yoshimoto. Do grupy Butō Space-Cradle dołączył w 2012 i wraz z nią występował w latach 2012, 2013 i 2015 na festiwalu Noge Street Performance. Od 2016 roku prezentuje swoje solowe spektakle, m.in. „ryu-ryoku-ka-kou” (2016), „kyo-ka-sui-getu” (2017), „hi-ka-raku-you” (2018), „raku-ka-rou-zeki” (2019).
