W ramach projektu Laboratorium percepcji i dyskomfortu Instytut Grotowskiego zaprasza na otwarte wykłady w formule hybrydowej. Zaproszeni do udziału artyści: Abraham Poincheval, Benjamin Verdonck, Lina Lapelytė, John Court oraz Martin Kilvády to uznani twórcy, dla których praca w warunkach długotrwałej ekspozycji czasowej stanowi istotny komponent praktyki artystycznej.
fot. mat. teatru
Wstęp wolny, obowiązuje pobranie bezpłatnej wejściówki
Także on-line, obowiązują zapisy: [email protected]
Interdyscyplinarne połączenie praktyk artystycznych z metodami wywodzącymi się z obszaru medytacji, treningu uważności oraz technik regulacji psychofizycznej, dodatkowo osadzonych w kontekście monitoringu prowadzonego przez psychologów i neurobiologów, otwiera pole dla pogłębionych refleksji badawczych.
Zaproszeni artyści nie proponują zamkniętych struktur ani gotowych rozwiązań estetycznych. Ich praktyki, sytuujące się na przecięciu performansu, działań długotrwałych oraz pracy z ciałem i przestrzenią, funkcjonują jako operacyjne zestawy narzędzi umożliwiających badanie mechanizmów uwagi. Wspólnym mianownikiem tych działań nie jest styl ani język formalny, lecz intensywność obecności rozumianej jako zdolność do podtrzymywania i modulowania uwagi w czasie.
Budowanie ruchu i tańca | Wykład Martina Kilvády’ego
sob. 4.07.2026, 18:00
Studio Na Grobli Instytutu Grotowskiego
Wstęp wolny, obowiązuje pobranie bezpłatnej wejściówki
Także on-line, obowiązują zapisy: [email protected]
W języku angielskim z tłumaczeniem na język polski
Martin Kilvády:
„Obracam się w świecie profesjonalnego tańca współczesnego od 30 lat, z przyjemnością zgłębiając złożone procesy twórcze. Spędziłem niezliczone godziny z osobami, które lubię, podróżując po świecie i prezentując efekty naszej pracy na scenach i w studiach tańca. Wszystko to przyczyniło się do ukształtowania mojego stylu tańca, który określam mianem Martin’s Dancing.
UCZENIE INNYCH
To zaskakujące, ale – pamiętam to wyraźnie – niedługo po moich pierwszych zajęciach tanecznych zacząłem uczyć innych. Proces intuicyjnego pojmowania ruchu, konceptualizowania go i wymyślania sposobów, jak przekazać swoją wiedzę przyjaciołom/przyjaciółkom, współpracownikom/współpracowniczkom oraz uczniom/uczennicom, zawsze sprawiał mi wiele radości. Przekazałem innym niemal wszystko, czego sam się nauczyłem i co odkryłem. Uzyskałem tytuł magistra pedagogiki tańca i do dziś tańczę „na pełnych obrotach”…
CZEGO UCZĘ
Zapraszam uczestników i uczestniczki wykładu do wizyty w „bibliotece” mojej wiedzy i „doświadczenia” mojego warsztatu tanecznego. Opracowane przeze mnie narzędzia rozwijają świadomość i wrażliwość, które pomagają dotrzeć do swoich uczuć. Chcę radykalnie poszerzyć ruchowe środki wyrazu uczestników i uczestniczek, ucząc, jak swobodniej posługiwać się językiem ciała.
IMPROWIZACJA
Wszystko, co zrobiłem w życiu, było improwizacją. Od 2005 roku rzadko korzystam z wcześniej przygotowanych sekwencji ruchowych, ale jestem przekonany, że moją pracę cechuje wielka klarowność i wielowarstwowa precyzja. Sięgam po improwizację podczas badań ruchu, występów, ćwiczeń i treningu, a także, co nietypowe, w celach leczniczych”.
Martin Kilvády urodził się w 1974 roku w Bańskiej Bystrzycy (Słowacja). Uzyskał tytuł magistra
w dziedzinie pedagogiki tańca współczesnego na Wydziale Muzyki i Tańca Akademii Sztuk Scenicznych w Bratysławie. Na jego rozwój artystyczny po ukończeniu studiów największy wpływ wywarli Ján Ďurovčík i Libor Vaculík. W latach 1992–1996 był członkiem zespołu baletowego Torzo oraz występował jako niezależny artysta w kilku spektaklach Słowackiego Teatru Narodowego w Bratysławie.
Latem 1997 roku dołączył do zespołu tańca Rosas w Brukseli, prowadzonego przez Annę Teresę de Keersmaeker. Wystąpił w spektaklach „Would”, „Microcosmos” (wznowienie) oraz „Achterland”, a także współtworzył „Just Before”, „Drumming”, „I Said” i „In Real Time”. Współpraca z Davidem Zambrano i Chrysą Parkinson wzbogaciła jego język artystyczny. W latach 2001–2004 pracował z choreografem Roberto Olivánem, współtworząc spektakle „Natural Strange Days” i „De Farra”.
W sezonach 2002–2004 współpracował z grupą cyrkową Rital Brocante. Od 2003 roku jest członkiem zespołu ZOO Thomasa Hauerta. Wystąpił w następujących spektaklach grupy: „Five”, „Modify”, „More or Less Sad Songs”, „Walking Oscar”, „Puzzled”, „Accord”. Jest jednym z członków-założycieli kolektywu tanecznego Les SlovaKs. W latach 2006–2018 kolektyw wystawił „Opening Night”, „Journey Home” i „Fragments”.
W 2018 roku zaczął tworzyć własne prace. Przygotował i wystawił liczne spektakle solowe: „The Craft of Dry Lands Ice Skating” (2018), „Dark Solo” (2019), „Bouldering the Theatre Couloirs” (2020), „The Occasional Worker” (2021), „Nos-tal-žíí” (2022), „Silent Dance, Love More” (2023), „The Sofa Piece” (2024), „3 Songs with Music” (2025) i „Cage and 4 Cleaners” (2025). Ponadto stworzył choreografię do spektaklu zespołowego „Zlaté Dno” dla teatru tańca BB (2023) oraz duet „Piano und Tans Zwei” (2025). W 2025 roku założył własną grupę taneczną The Good Bunch i zrealizował autorski spektakl „The Fauns of Evanescent”. W 2026 roku przygotował spektakl „Ganzheiten” dla 8 tancerzy
i 5 muzyków.
Kilvády wystąpił w ponad 40 autorskich spektaklach na wszystkich kontynentach oprócz Antarktydy. Prowadzi badania nad ruchem i od ponad 30 lat uczy tańca.
fot. mat. teatru
Czas trwania: uczenie się przez działanie | Wykład Johna Courta
sob. 4.07.2026, 19:00
Studio Na Grobli Instytutu Grotowskiego
Wstęp wolny, obowiązuje pobranie bezpłatnej wejściówki
Także on-line, obowiązują zapisy: [email protected]
W języku angielskim z tłumaczeniem na język polski
Wykład jest refleksją płynącą z wieloletnich poszukiwań artysty dotyczących trwania w performansie. Na przykładach własnych prac powstałych w ciągu niemal trzech dekad, Court omówi, w jaki sposób powtórzenie, wytrzymałość i czas przekształcają relacje między ciałem, działaniem i rozumieniem. Zamiast traktować performans jako coś, co należy wyjaśnić, podchodzi do niego jak do procesu uczenia się przez działanie, w którym doświadczenia, działania i czasu stopniowo ujawniają swoje własne znaczenia.
John Court (ur. 1969, Bromley, Wielka Brytania) jest artystą performatywnym i wizualnym mieszkającym w Tornio w Finlandii. W swojej praktyce skupia się na trwaniu, powtarzalności
i ciele jako materii rzeźbiarskiej. Poprzez wielogodzinne performanse, rysunki i powtarzanie prostych działań,,zrozumienie rodzi się dzięki fizycznemu doświadczeniu, a nie wyjaśnieniom. John Court studiował rzeźbę w Camberwell School of Art oraz Norwich School of Art and Design (licencjat z wyróżnieniem, 1997). Choć trajektoria jego twórczości biegnie od obiektów do działań, artysta nie utracił wrażliwości rzeźbiarza. Ważną rolę w jego pracach odgrywają dysleksja i stosunek do języka, co , sprawia, że Court postrzega sztukę jako proces uczenia się przez działanie. W swoich performansach, rysunkach i instalacjach bada, w jaki sposób ruch, wytrzymałość i czas kształtują percepcję i znaczenie.
